Αστυνομία ν. Γιαννάκης Προκοπίου, Αρ. Υποθέσεως: 387/05, 4 Ιουλίου 2005

(4)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 και του Νόμου 80(Ι)/

1. Τo αδίκημα σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας ανατρέχει στις 9.6.2004 στο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας (ΧΠ) Ορόκλινη της Επαρχίας Λάρνακας όπου ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΧΚ 847 μη καταβάλλων την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Για να αποδείξει την κατηγορία η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τρεις μάρτυρες. Τον αστυφύλακα 3501 Α. Κυριάκου (ΜΚ1), τη Μαρία Στυλιανού (ΜΚ2) και τον Πάμπο Χωματένο (ΜΚ3). Όλη η μαρτυρία που δόθηκε είναι ενώπιον μου. Συνοπτικά οι μάρτυρες ανέφεραν τα ακόλουθα: Ο ΜΚ1 στις 9.6.2004 επισκέφθηκε σκηνή τροχαίου δυστυχήματος που συνέβη στον κύριο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας. Ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο, Τεκμήριο 5 από το οποίο στη συνέχεια ετοίμασε τελικό, Τεκμήριο
2. Ενεχόμενα οχήματα στο δυστύχημα ήταν η μοτοσικλέτα με αρ. εγγραφής ΗΧΚ 847 που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος και το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΗΡΕ 971 που οδηγούσε η ΜΚ2 τα οποία μετακινήθηκαν από τις τελικές τους θέσεις. Ο Κατηγορούμενος τραυματίστηκε. Το σημείο σύγκρουσης Χ του υπεδείχθη από τη ΜΚ
3. Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης και διαχωρίζεται από άσπρη γραμμή. Στο Τεκμήριο 2 το σημείο Χ απέχει 0.90μ. από την άσπρη γραμμή και βρίσκεται στη δεξιά λωρίδα του δρόμου. Η ζημιά ήταν στο δεξί μπροστινό μέρος του προφυλακτήρα της ΜΚ
4. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι εκ λάθους στο τελικό σχέδιο το σημείο Χ έχει σημειωθεί 0.90μ. ενώ στο πρόχειρο 0.60μ. από τη διαχωριστική γραμμή. Στο σημείο που προσπέρασε ο Κατηγορούμενος η άσπρη διαχωριστική γραμμή είναι διακεκομμένη. Η ΜΚ2 κατέθεσε ότι οδηγούσε στον κύριο δρόμο Λάρνακας-Δεκέλειας σύμφωνα με την πορεία Β1 του Τεκμηρίου
5. Επειδή είχε πρόθεση να στρίψει δεξιά σε πάροδο σταμάτησε, έδειξε με το τραφικέιτορ της και όταν είδε πως απέναντι της δεν ερχόταν αυτοκίνητο απλώς έστριψε λίγο. Δεν εισήλθε στη δεξιά λωρίδα. Πριν προλάβει να στρίψει άκουσε ένα θόρυβο και αντιλήφθηκε πως κτύπησε πάνω στη μοτοσικλέτα του Κατηγορούμενου. Η σύγκρουση έγινε πάνω στη διακεκομμένη γραμμή στην αριστερή λωρίδα του δρόμου. Ο ΜΚ3 κατέθεσε ότι τη μέρα του δυστυχήματος οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής ΗΕΥ 554 ακολουθώντας το όχημα της ΜΚ
6. Είδε τη μοτοσικλέτα του Κατηγορούμενου να προσπερνά το δικό του όχημα και σχεδόν το όχημα της ΜΚ
7. Δεν θυμόταν αν η Κατηγορούμενη έδειξε την πρόθεση της να στρίψει. Είχε ελαττώσει ταχύτητα τόσο αυτός όσο και η ΜΚ
8. Η σύγκρουση έγινε 1 μέτρο εντός της δεξιάς λωρίδας. Η ΜΚ2 δεν είδε τον Κατηγορούμενο και πετάχτηκε για να στρίψει. Η κα Κωνσταντίνου στο τέλος της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής εκ μέρους του Κατηγορούμενου εισηγήθηκε πως δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου ενώ η κα Πίπη εισηγήθηκε το αντίθετο. Οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζεται το θέμα της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης συνοψίζονται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133. Η απαλλαγή του Κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνον όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ώστε κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτήν την καταδίκη του Κατηγορουμένου. Το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με την συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί. (βλπ. Ευγένειος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας,

(2000)2 ΑΑΔ 191). Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν μια εξήγηση, αλλιώς ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. (βλ. The Police v. Kallenos

(1980)1 J.S.C σελ. 145, Απόφαση Ε. Δ. Λευκωσίας Γ. Νικολάου Ε.Δ. όπως ήταν τότε). Από τη μαρτυρία που συνοπτικά παρέθεσα πιο πάνω η απόδειξη των συστατικών στοιχείων της κατηγορίας στηρίζεται στη μαρτυρία του ΜΚ1, στο σχεδιάγραμμα Τεκμήριο 2 και στην πραγματική μαρτυρία - ζημιές στο όχημα της ΜΚ2 - και στη μαρτυρία των ΜΚ2 και ΜΚ3. Έτσι, το ερώτημα που τίθεται είναι αν αντικειμενικά θεωρούμενη η μαρτυρία αυτή είναι τέτοια που να αποδεικνύει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου. Θα σχολιάσω πρώτα τη μαρτυρία των ΜΚ2 και ΜΚ3 που είναι η μόνη μαρτυρία που υπάρχει σε σχέση με τις συνθήκες του δυστυχήματος. Οι πιο πάνω μάρτυρες έχουν καταθέσει δύο άκρως αντιφατικές εκδοχές ως προς τον τρόπο που συνέβηκε το δυστύχημα. Ενώ η ΜΚ2 ανέφερε πως ενώ οδηγούσε στην αριστερή λωρίδα του δρόμου εκδήλωσε την πρόθεση της να στρίψει σε δεξιά πάροδο, δείχνοντας με το τραφικέιτορ της αφού πρώτα σταμάτησε και ότι αφού έστριψε λίγο επεσυνέβη σύγκρουση με τη μοτοσικλέτα του Κατηγορούμενου στην αριστερή λωρίδα του δρόμου, ο ΜΚ3 ο οποίος την ακολουθούσε, και ο οποίος δεν θυμόταν αν η ΜΚ2 είχε δείξει με το τραφικέιτορ της την είδε να πετάγεται για να στρίψει και τοποθετεί τη σύγκρουση 1μ. εντός της δεξιάς λωρίδας. Ενώ δε ο ΜΚ3 ανέφερε πως είδε τη μοτοσικλέτα του Κατηγορούμενου να προσπερνά το αυτοκίνητο του ιδίου και της ΜΚ2 η τελευταία αντιλήφθηκε τον Κατηγορούμενο μετά που άκουσε το θόρυβο της σύγκρουσης στο μπροστινό δεξί μέρος του προφυλακτήρα της. Πέραν των πιο πάνω η μαρτυρία της ΜΚ2 ως προς τη θέση του σημείου σύγκρουσης δεν συνάδει με τη μαρτυρία του ΜΚ1 ο οποίος καθόρισε το εν λόγω σημείο με βάση μόνο τις υποδείξεις της ίδιας. Συνεκτιμώντας συνεπώς την πιο πάνω μαρτυρία όσο και τις αρχές που αναδύονται μέσα από τη νομολογία που παρέθεσα πιο πάνω κρίνω πως δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αφενός, αλλά και οι αντιφάσεις μεταξύ της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας είναι τέτοιας θεμελειακής υφής που να καθιστούν τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αντινομική σε τέτοιο βαθμό που κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτήν την καταδίκη του Κατηγορουμένου. Κατά συνέπεια, ο Κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο