Αστυνομία ν. Μέλιος Μιχαήλ, Αρ.Υπ.: 16028/06, 23 Φεβρουαρίου, 2006

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου αυτός επέλεξε και προέβη ένορκη κατάθεση. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι με τον παραπονούμενο υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους αφού ο παραπονούμενος τσακώθηκε επανειλημμένα τόσο με τον ίδιο όσο και με άλλους ιδιοκτήτες υποστατικών στην περιοχή. Την συγκεκριμένη ημέρα όταν είδε τον παραπονούμενο τον καλημέρισε και τον ρώτησε τι γίνεται με το θέμα του παγωτού που του είχε ζητήσει να εφοδιάζει το περίπτερο του. Ο κατηγορούμενος επειδή την προηγούμενη ημέρα ο Δήμος Αραδίππου με συνεργείο σήκωσε τα χώματα στα οποία έγινε αναφορά πιο πάνω και τον χρέωσε ήταν θυμωμένος και του επέρριψε ευθύνες. Άρχισε να τον βρίζει αναφέροντας εκφράσεις και για τον Θεό του και για την μητέρα του. Κάτω από την αριστερή του μασχάλη ο παραπονούμενος κρατούσε ένα σίδερο το οποίο πρόταξε εναντίον του και άρχισε να το κουνά και αφού ο ίδιος έκανε ένα βήμα πίσω ο κατηγορούμενος τον χτύπησε στο γόνατο. Ο ίδιος στεκόταν με τα χέρια στις τζέπες και προσπαθούσε να ηρεμήσει τον παραπονούμενο χωρίς να του κοντέψει ή να του επιτεθεί ή να τον εξυβρίσει είτε με την φράση «πουστόγερε» είτε με οποιαδήποτε άλλη φράση. Ο ίδιος πήγε στην αστυνομία και υπέβαλε το παράπονο του και του έδωσαν παραπεμπτικό για να εξεταστεί από ιατρό, τεκμήριο 5. Μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου εξετάστηκε από τον Δρ. Κ. Κυριακίδη ο οποίος παρατήρησε «ερυθρότης δέρματος πρόσθιας επιφάνειας κάτω τριμορίου κνήμης δεξιά». ΄Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή του που του έχει τύχει τέτοιο επεισόδιο και ανέφερε ότι ο γιος του παραπονουμένου τον επισκέφθηκε πριν δέκα μέρες στο εργοστάσιο του και του ζήτησε να αποσύρει το παράπονο του. Μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή και τους δύο μάρτυρες κατηγορίας. Ο ΜΚ1, εξεταστής της υπόθεσης, ουσιαστικά περιορίστηκε να αναφέρει τις ενέργειες του σε σχέση με την υπόθεση. Ο ΜΚ2 μου έχει αφήσει πολύ πενιχρή εντύπωση. Ήταν υπερβολικός στις αντιδράσεις του, καταλόγισε στον κατηγορούμενο συστηματική συμπεριφορά που συνεχίζεται για πολλά χρόνια και παρουσίαζε πλήρη σύγχυση σε σχέση με την αιτία που οδηγούσε στις μεταξύ τους συγκρούσεις ως ισχυρίζεται. Τελικά διεφάνη ότι η προστριβή τους οφείλετο όχι στον εξωραϊσμό του πάρκου από τον παραπονούμενο το οποίο τεμάχιο γης ήθελε να εκμεταλλευθεί ο κατηγορούμενος ως η θέση του παραπονούμενου αλλά το γεγονός ότι ο παραπονούμενος αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο στον Δήμο Αραδίππου ΛΚ300 για μετακίνηση όγκου χωμάτων από το συγκεκριμένο ακίνητο γεγονός το οποίο παρουσίασε στο Δικαστήριο με τον δικό του τρόπο αναφέροντας ότι συμφώνησε με τον Δήμο Αραδίππου να απομακρύνει ο ίδιος τα χώματα και να πληρώσει τον Λαβίθη που τα μετακίνησε ΛΚ300 ενώ τελικά διαφάνηκε ότι τα χώματα μετακινήθηκαν από τον Δήμο και ο παραπονούμενος αναγκάστηκε να πληρώσει το κόστος. Η εκδοχή του για το γιατί δεν πήγε στην αστυνομία την ίδια ημέρα που έγινε το επεισόδιο δεν πείθει ιδιαίτερα αφού είχε την ευκαιρία να συμβουλευθεί άμεσα και τον δικηγόρο του ως ανέφερε. Επίσης η θέση του ότι ο ίδιος είναι πληγωμένος όχι από το επεισόδιο αλλά για το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος έδωσε οδηγίες σε εκσκαφείς να του ισοπεδώσουν τους λάκκους που είχε κάνει για να φυτεύσει δέντρα στο εν λόγω τεμάχιο γης παρέμεινε αστήριχτος. Η θέση του επίσης για το πως έγινε το επεισόδιο δεν πείθει αφού ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος τον έσπρωξε με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος ανάσκελα ενώ απέδωσε στον κατηγορούμενο ότι ενόσω ήταν στο έδαφος τον κλωτσούσε στον πισινό. Αντίθετα με τον ΜΚ2 ο κατηγορούμενος μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. ΄Ηταν σταθερός και συνεπής στις απαντήσεις του χωρίς υπερβολές και μου έδωσε την εντύπωση ότι σέβεται τον όρκο του να πει την αλήθεια. Η εκδοχή του η οποία στηρίζεται και από άλλη μαρτυρία όπως π.χ. την άμεση μετάβαση του στον αστυνομικό σταθμό και καταγγελία του παραπονουμένου αλλά και η ιατρική εξέταση του στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας πείθει για την αλήθεια της. Φάνηκε στο Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος είναι πρόσωπο που σέβεται και τους νόμους αλλά και τους μεγαλύτερους του σε ηλικία και θεωρώ απίθανο, έχοντας δει τόσο τον κατηγορούμενο όσο και τον παραπονούμενο να ευσταθεί η εκδοχή του παραπονουμένου. Σύμφωνα με το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154: «Όποιος σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές». Σύμφωνα με την υπόθεση Brutus v Cozens 1972 All E.R. 1997 σελ. 1297 η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Αχιλλέως v Αστυνομίας 1996 2 ΑΑΔ, σελ. 98, στις λέξεις πρέπει να τους αποδίδεται το συνηθισμένο τους νόημα. Και το κατά πόσο συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι υβριστική αποτελεί θέμα πραγματικό. Στην πιο πάνω υπόθεση τονίστηκε ότι δεν χρειάζεται να αποδειχτεί ότι προκλήθηκε οποιοσδήποτε παρευρισκόμενος να επιτεθεί. Είναι αρκετό ότι, όπως ρητά προβλέπει το άρθρο 99, ήταν ενδεχόμενο από την εξύβριση να αντιδράσει επιθετικά παριστάμενο πρόσωπο. Επίσης πρέπει να αποδειχθεί ότι ο χώρος στον οποίο έγινε το επεισόδιο είναι δημόσιος χώρος ή σε περίπτωση που δεν είναι τέτοιος ενδέχετο να ακουσθεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρισκόταν σε δημόσιο χώρο. Το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 προσδίδει την έννοια του δημόσιου χώρου, σύμφωνα με το οποίο: «δημόσιος χώρος» ή «δημόσιο υποστατικό» περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση ». Κατ' αρχήν ο χώρος στον οποίο έγινε το επεισόδιο δεν υπάρχει αμφιβολία από την μαρτυρία ότι πρόκειται για δημόσιο χώρο. Με βάση όμως την αξιολόγηση της μαρτυρίας όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω και κύρια συνεπεία της αξιολόγησης του ΜΚ2 και παραπονούμενου Αντώνη Ζυμαρά χωρίς κανένα ενδοιασμό κρίνω ότι η μαρτυρία του στερείται πειστικότητας σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να καταδικαστεί ο κατηγορούμενος αφού το όλο επεισόδιο δεν φαίνεται να έχει γίνει όπως ο παραπονούμενος έχει αναφέρει. Δεν έχει αποδειχθεί συνεπεία της αξιολόγησης ούτε η εξύβριση του παραπονούμενου από τον κατηγορούμενο ούτε και οποιαδήποτε επίθεση προς αυτόν. Συνεπεία των πιο πάνω κρίνω ότι η μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή δεν είναι ικανή να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως είναι το μέτρο που απαιτείται σε ποινικές υποθέσεις την ενοχή του κατηγορουμένου σε καμιά από τις κατηγορίες που αυτός αντιμετωπίζει. Ως επακόλουθο των πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αν υπάρχουν έξοδα να πληρωθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.) ............................................... Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο