ΑΣΤΥΝΟΜ ΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΛΟΧΩΡΙΤΗ, Αρ. Υπόθεσης: 9565/05, 31 Μαρτίου 2006

(4)μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ.). Ως Μ.Κ.1 τον Γιώργο Λιπέρη, ήτοι το πρόσωπο εναντίον του οποίου έδωσε κατάθεση ο κατηγορούμενος και κατήγγειλε ότι τον απείλησε και ανέσυρε μαχαίρι εναντίον του, ως Μ.Κ.2 τον Αστυφύλακα 1834 Κυριάκο Λειβαδιώτη, ενώπιον του οποίου έδωσε τη γραπτή κατάθεση ο κατηγορούμενος, ως Μ.Κ.3 τον Λοχία 240 Ευξίφιο Στυλιανού ο οποίος προέβη σε έρευνα του Μ.Κ.1 όπως και του αυτοκινήτου του, έλαβε γραπτή κατάθεση απ' αυτόν και τον κατηγόρησε γραπτώς και ως Μ.Κ.4 τον Λοχία 4708 Δημήτρη Κωνσταντίνου, ο οποίος ανάφερε ότι παρακολούθησε το συμβάν και δεν είδε τον Μ.Κ.1 να ανασύρει μαχαίρι αφού ο Μ.Κ.1 είχε συνέχεια τα χέρια του στις τσέπες του παλτού του. Κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1, 2, 3 και 5 οι καταθέσεις των Μ.Κ. οι οποίες αποτέλεσαν μέρος της κυρίως εξέτασης των αντίστοιχα. Επίσης κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6 η κατάθεση του κατηγορούμενου και ως Τεκμήριο 4 η γραπτή κατηγορία. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Ο κατηγορούμενος διατηρούσε δεσμό με την πρώην σύζυγο του Μ.Κ.1, Γιώργου Λιπέρη. Στις 24.12.2004 και περί ώρα 16:15 ο κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής ΗΜΗ327 στην οδό Ζήνωνος Κιτιέως με πάρα πολύ μικρή ταχύτητα αφού υπήρχε μεγάλη τροχαία αλλά και πεζή κίνηση ένεκα των εορτών. Ο Μ.Κ.1 περπατούσε στο δεξιό πεζοδρόμιο σύμφωνα με την πορεία του οχήματος του κατηγορουμένου. Βλέποντας τον Μ.Κ.1 ο κατηγορούμενος με το μεσαίο δάκτυλο του χεριού του τον κάβλιασε. Ο Μ.Κ.1 αντιδρώντας ανταπόδωσε την πράξη με τον ίδιο τρόπο. Ο κατηγορούμενος όμως την ίδια ημέρα και περί ώρα 16:25 μετέβη στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Λάρνακας και κατήγγειλε, δίνοντας γραπτή κατάθεση, ότι, χωρίς να κάνει οτιδήποτε, ο Μ.Κ.1 πρώτα του είπε "είσαι τελειωμένος ρε, έδωκα διαταγή πιο πάνω και θα σε έβρουν σφαμένο" και μετά ανέσυρε μικρό μαχαιράκι περίπου 7-8 εκατοστά και με τη μύτη του μαχαιριού κτύπησε 2-3 φορές στο τζάμι του απειλώντας τον ότι θα τον σκοτώσει. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 17:45, με τη συγκατάθεση του Μ.Κ.1, ο Μ.Κ.3 ερεύνησε τόσο τον Μ.Κ.1 όσο και το όχημα του χωρίς να ανευρεθή οτιδήποτε, ενώ στη συνέχεια έλαβε από τον Μ.Κ.1 κατάθεση και επίσης τον κατηγόρησε γραπτώς. Ο Μ.Κ.4 που έτυχε να βρίσκεται κατά ένα αυτοκίνητο πίσω από το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου επειδή γνώριζε τις διαφορές που είχαν ο Μ.Κ.1 με τον κατηγορούμενο έδωσε σημασία στο γεγονός αυτό και αντελήφθη τα δύο αυτά πρόσωπα να συζητούν και τον Μ.Κ.1 να έχει τα χέρια του στις τζέπες του παλτού του χωρίς να τα βγάλει απ' αυτές. Την επόμενη ημέρα όταν ανέλαβε καθήκον στον αστυνομικό σταθμό Αραδίππου πληροφόρησε τον υπεύθυνο του σταθμού για το γεγονός αυτό, ο οποίος του ανάφερε ότι πληροφορήθηκε ότι ο κατηγορούμενος είχε προβεί σε καταγγελία εναντίον του Μ.Κ.1 για ανάσυρση μαχαιριού και απειλή του. Ένεκα τούτου επικοινώνησε με τον εξεταστή της υπόθεσης εναντίον του Μ.Κ.1 του ανέφερε τι είδε και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έδωσε γραπτή κατάθεση εξ' αιτίας της οποίας προέκυψε η παρούσα υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ Ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αναφερθέν όχημα του κατά την πιο πάνω αναφερθείσα ημερομηνία, ώρα και οδό στη Λάρνακα με πολύ χαμηλή ταχύτητα ένεκα της κίνησης. Τότε τον πλησίασε ο Μ.Κ.1 και τον απείλησε ως πιο πάνω καταγράφεται και στη συνέχεια αφού ανέσυρε ένα μικρό μαχαιράκι, περίπου 7-8 εκατοστά, κτύπησε με τη μύτη αυτού επί του τζαμιού του παραθύρου του. Το όλο επεισόδιο διήρκεσε για πολύ λίγο χρόνο και καλύφθηκε περίπου μια απόσταση περί τα πενήντα

(50)μέτρα πριν ο Μ.Κ.1 αποχωρήσει και ο ίδιος να μεταβεί στον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Λάρνακας και να καταγγείλει το συμβάν. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε από το Δικαστήριο όπως οι Μ.Κ. κριθούν αξιόπιστοι. Με βάση δε τη μαρτυρία τους κριθεί ένοχος ο κατηγορούμενος αφού τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Από την άλλη πλευρά ο δικηγόρος του κατηγορούμενου αφού επεσήμανε, ως αντίφαση, ότι ο Μ.Κ.1 ανάφερε ότι προέβη σε χειρονομία έναντι του κατηγορούμενου και άρα έβγαλε το χέρι του από την τζέπη του ενώ ο Μ.Κ.4 είπε ότι ο Μ.Κ.1 δεν έβγαλε τα χέρια του από τις τζέπες του, ότι ο Μ.Κ.4 έδωσε κατάθεση σχεδόν τρεις

(3)μήνες μετά το συμβάν και ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε λόγο να προβεί σε καταγγελία εναντίον του κατηγορούμενου, ο οποίος είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και πρέπει να κριθεί αξιόπιστος, ζήτησε από το Δικαστήριο όπως κρίνει αθώο τον κατηγορούμενο καθ' ότι δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η κατηγορία. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Είχα την ευκαιρία να ακούσω και να παρακολουθήσω τόσο τους Μ.Κ. όσο και τον κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ενώ κατέθεταν ενόρκως και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ειλικρίνεια τους, την ευθύτητα τους, τη σαφήνεια τους, τη φιλαλήθεια τους και το συμφέρον που είχαν στην υπόθεση. Η συνεύρεση του κατηγορούμενου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής ΗΜΗ327, στις 24.12.2004 και περί ώρα 16:15 στην οδό Ζήνωνος Κιτιέως στη Λάρνακα μετά του Μ.Κ.1 που περπατούσε στο πεζοδρόμιο κατά μήκος της οδού αυτής αποτελεί ένα κοινό παραδεκτό γεγονός τόσο από την Κατηγορούσα Αρχή όσο και από την υπεράσπιση. Υπάρχει διάσταση θέσεων για την εξέλιξη αυτής της συνάντησης. Ο Μ.Κ.1, Γιώργος Λιπέρης, δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής, ευθύς, σαφής και δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Δέκα

(10)λεπτά μετά τη συνεύρεση του με τον κατηγορούμενο ο τελευταίος μετέβη στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λάρνακος και υπέβαλε παράπονο ότι ο Μ.Κ.1 ανέσυρε μαχαίρι εναντίον του και τον απείλησε. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 17:45 ανευρίσκεται ο Μ.Κ.1 ερευνάται ο ίδιος και το όχημα του υπ' αρ. εγγραφής ΕΑΖ067 μέχρι τις 17:55 και στις 18:00 μέχρι 18:15 δίνει κατάθεση και ενώ εβρίσκετο σ' αυτή τη δύσκολη και δυσχερή κατάσταση δεν ανάφερε ότι ο Μ.Κ.4 εβρίσκετο στην ίδια οδό οδηγώντας το αυτοκίνητο του και πίσω από τον κατηγορούμενο ενώ στις 2.3.2005 όταν κατηγορήθηκε γραπτώς από τον Μ.Κ.3, όταν δηλαδή ήδη ο Μ.Κ.4 πληροφόρησε τον εξεταστή της υπόθεσης ότι είδε τη σκηνή και δεν ανέσυρε ο Μ.Κ.1 μαχαίρι, και επομένως εβρίσκετο σίγουρα και σαφώς σε πιο ευνοϊκή θέση απ' ότι στις 24.12.2004, αφού του επεστήθηκε η προσοχή του στο νόμο μεταξύ άλλων ανέφερε ότι ο Μ.Κ.4 που ήταν πίσω από τον κατηγορούμενο είδε τη σκηνή του "αλληλοκαβλιάσματος" μόνο και ότι δεν κρατούσε μαχαίρι και δεν το είχε αναφέρει τούτο στην κατάθεση του στις 24.12.2004 γιατί δεν ήθελε να συμπεριλάβει τότε στην υπόθεση τον Μ.Κ.

1. Εκτός του ότι εγείρονται ερωτηματικά γιατί δεν ήθελε να επικαλεσθεί, εάν έτσι ήταν τα γεγονότα, την παρουσία του Μ.Κ.4, δεν είναι δυνατό να γίνει πιστευτό ότι ο Μ.Κ.1 στη συγκεκριμένη περίπτωση θα αποσιωπούσε την παρουσία του μοναδικού και σημαντικότερου μάρτυρα της υπεράσπισης του για άγνωστο λόγο. Να λεχθεί και να σημειωθεί ότι ο Μ.Κ.4 δεν επιβεβαίωσε τη θέση του ότι αλληλοκαβλιάστηκαν αλλά είπε ότι δεν έβγαλε καθόλου τα χέρια του από τις τσέπες του παλτού του. Ακόμη ενώπιον του Δικαστηρίου στην ένορκη μαρτυρία του επανέρχεται στην αρχική του θέση ότι δεν είδε καθόλου τον Μ.Κ.4 στη σκηνή. Σε ερώτηση εάν είδε ή ήρθε σε επαφή μετά το επεισόδιο με τον Μ.Κ.4 αφού απάντησε αρνητικά είπε ότι τηλεφώνησε, δυο - τρεις (2-3) ώρες μετά που έφυγε από το Τμήμα Μικροπαραβάσεων, στον υπεύθυνο του Αστυνομικού Σταθμού Αραδίππου, του ανέφερε τι κατηγορείτο και για καλή του τύχη ο Μ.Κ.4 είχε δει τη "φάση". Το ερώτημα είναι πως γίνεται να αναφέρεται στην παρουσία του Μ.Κ.4 στη σκηνή του περιστατικού λίγο μετά την κατάθεση του. Στην επόμενη ερώτηση, αφού αντιλήφθηκε το λάθος του περί του ανωτέρω, που αφορούσε εάν του ανέφερε ο σταθμάρχης του Αστυνομικού Σταθμού Αραδίππου για τον Μ.Κ.4, απάντησε, όχι στο τηλέφωνο αλλά μετά, όταν ήδη είχε συζητήσει ο Μ.Κ.4 με τον σταθμάρχη, ενώ, ως νόμιζε, για την παρουσία του Μ.Κ.4 στη σκηνή του επεισοδίου έμαθε την επόμενη ημέρα. Τέτοια μαρτυρία ως ανάφερα και ανωτέρω δεν είναι ούτε σαφής, ούτε ευθύς, ούτε και φιλαλήθης και στερείται πειστικότητας. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Οι Μ.Κ.2 και 3 μου έκαναν καλή εντύπωση. Ήταν πειστικοί και η μαρτυρία τους δεν κλονίσθηκε. Αποδέχομαι τη μαρτυρία τους. Ο Μ.Κ.4 λοχίας 4708 Δημήτρης Κωνσταντίνου δεν με έχει πείσει με τη μαρτυρία του αφού αυτή έρχεται σε αντίφαση με τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 στο ότι αυτός λέει ότι δεν έβγαλε τα χέρια από τις τσέπες του παλτού του ενώ ο Μ.Κ.1 είπε ότι "αλληλοκαβλιάστηκαν" με τον κατηγορούμενο και επίσης δεν εξήγησε, αφού το επεισόδιο διαδραματίστηκε στη Λάρνακα, δεν το ανέφερε, αφού ως αστυνομικός γνωρίζει τη δικαιοδοσία του κάθε αστυνομικού σταθμού, στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων Λάρνακας και το ανάφερε στο σταθμάρχη του την επομένη. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής, ευθύς και φιλαλήθης. Ενώ ανάφερε ότι δεσμό με την πρώην σύζυγο του Μ.Κ.1 δημιούργησε τα Χριστούγεννα του 2004 είπε ότι ο Μ.Κ.1 του προκαλούσε προβλήματα ένεκα τούτου του γεγονότος περί τον 1½ χρόνο. Επίσης στην ένορκη μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου για την παρουσία του Μ.Κ.1 στην Ζήνωνος Κιτιέως ανάφερε ότι τον πληροφόρησε η πρώην σύζυγος του Μ.Κ.1 που τον προέτρεψε να φύγει για να μην τους δει μαζί, στην κατάθεση του στην αστυνομία που αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του δεν ανάφερε τέτοιο γεγονός. Τέλος το μέγεθος του μαχαιριού, 7-8 εκατοστά μαζί με τη λαβή και ο τρόπος που περιέγραψε ότι το είχε στο χέρι του ο Μ.Κ.1 σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτός εβρίσκετο στο αυτοκίνητο του και ο Μ.Κ.1 στο πεζοδρόμιο και κατά συνέπεια υπήρχε μια απόσταση μεταξύ τους δεν μπορούσε ο Μ.Κ.1 να εβρίσκετο σε επαφή σχεδόν με το αυτοκίνητο του όταν κατ' ισχυρισμό ανάσυρε το μαχαίρι ο Μ.Κ.
2. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Το Δικαστήριο τότε μόνο έχει υποχρέωση για εξαγωγή ευρημάτων και συμπερασμάτων όταν υπάρχει αξιόπιστη μαρτυρία. Στην περίπτωση μας με την απόρριψη και μη αποδοχή της μαρτυρίας των Μ.Κ.1 και 4 ελλείπει αυτό το γεγονός της αξιόπιστης μαρτυρίας και επομένως δεν μπορεί το Δικαστήριο να εξάξει ευρήματα και να καταλήξει σε συμπεράσματα. Η σημασία της αξιόπιστης μαρτυρίας μπορεί να αναζητηθεί στις υποθέσεις Kades v. Nicolaou and Another

(1986)1 C.L.R 212, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: "If the evidence of a witness is rejected as unworthy credit, there is nothing to weight thereafter. The rules defining the burden of proof and the circumstances of its discharge, have nothing to do with the credibility of witness. A witness may either be believed or disbelieved (wholly or in party) according to the view taken of this credibility by the Court. A question of discharge of the burden of proof can only arise if there is credible evidence to way on the two sides. If there is no credible evidence to support the case of the party upon whom the burden of proof lies, as in the case, there is nothing to weigh thereafter". Στην Agapiou v. Panagiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και στην Εθνική Τράπεζα ν. Χ"Νέστορος

(1990)1 Α.Α.Δ. 41, 45 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Οφείλουμε πρώτα να αποσαφηνίσουμε το θέμα της σύμπλεξης της αξιοπιστίας των μαρτύρων με το βάρος απόδειξης που έθιξε ο δικηγόρος της τράπεζας ως θέματος που επηρεάζει την εγκυρότητα της απόφασης. Κατά τη νομολογία αυτό ανεπίτρεπτο και οπωσδήποτε οδηγεί σε ακύρωση της ετυμηγορίας του Δικαστηρίου. Η υποχρέωση του Ενάγοντα ή Αιτητή σε κάθε δοσμένη υπόθεση να αποσείσει την ευθύνη που αφορά στο βάρος απόδειξης γεννιέται εφ' όσον το Δικαστήριο διαπιστώνει κατ' αρχής ότι η μαρτυρία που προσκόμισε ο διάδικος που φέρει το βάρος έχει τα στοιχεία της αξιοπιστίας και μπορεί να αποτελέσει το έρεισμα για τα ευρήματα του Δικαστηρίου". Οι ίδιες αρχές επαναλαμβάνονται στις υποθέσεις, Παπανδρέου ν. Τύλληρου,

(1992)1 ΑΑΔ 157, Κωνσταντινίδης ν. Κάτζιη, Πολ. Εφ. 8019 ημερ. 30.6.1993, Αθανασίου ν. Κουνούνη,

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, 741 και Μ.Α. GOODVALVE SUPPLIERS LTD κ.α. ν. Θάλειας Χαραλάμπους, Πολ. Έφ. 11210 ημερ. 10.2.2003 στην οποία το Πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε τόσο την απαίτηση όσο και την ανταπαίτηση, υποδεικνύοντας, με αναφορά στην υπόθεση Αθανασίου ν. Κουνούνη, ανωτέρω, ότι η απόρριψη της εκδοχής της εφεσίβλητης δεν πρόσθετε στην υπόθεση των Εφεσειόντων εφόσον δεν υπήρχε αξιόπιστη μαρτυρία που να στοιχειοθετούσε την απαίτηση. Στην υπόθεση Κορέλλη ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 6688 ημερ. 17.2.2000 αναφέρεται και επαναλαμβάνεται ότι αναξιόπιστη μαρτυρία δεν αποτελεί αποδεικτικό υλικό. Μόνο αξιόπιστη μαρτυρία βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Με βάση τη μαρτυρία που αποδέχθηκα και τη μαρτυρία που απέρριψα δεν είναι δυνατό να προβώ σε ευρήματα και κατ' επέκταση σε συμπεράσματα για γεγονότα που σχετίζονται με την ουσία της υπόθεσης δηλαδή των γεγονότων που στοιχειοθετούν ή μη το αδίκημα της δημόσιας βλάβης. Το βάρος απόδειξης σε ποινική δίκη βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής και εναπόκειται σ' αυτή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Επίσης έχει να αποδείξει την κατηγορία και κάθε στοιχείο που τη βαρύνει και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσων εύλογες κι αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 363). Ίδια ήταν η προσέγγιση και στις υποθέσεις Παφίτη ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102 επ. και Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482 επ. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω κατάληξη μου είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........... Ν. Γερολέμου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο