ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΚΟΝΤΑΣ, Αρ. Υπόθεσης: 2268/05, 10 Απριλίου 2006

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ως μάρτυρα κατηγορίας (Μ.Κ.) μόνο την παραπονούμενη Ανδρούλλα Φωτίου, η οποία σύμφωνα με την κατάθεση της η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 1 και αποτέλεσε την κυρίως εξέταση της αλλά και την υπόλοιπη μαρτυρία της, ανάφερε ότι είδε τον κατηγορούμενο στις 14.7.2004 και περί ώρα 9:30 να κάνει κάτι στο αυτοκίνητο της με αρ. εγγραφής ΗΤΤ468 και όταν μετέβη κοντά στο αυτοκίνητο πρόσεξε ένα γδάρσιμο το οποίο δεν είχε προηγουμένως. Επίσης εκ συμφώνου κατατέθηκαν ως προς το αληθές του περιεχομένου τους η κατάθεση του αστυφύλακα 3247 Κ. Χριστοφόρου τεκμήριο 2, του αστυφύλακα 1783 Σ. Ζαχαρίου τεκμήριο 4 και του αστυφύλακα 4190 Γ. Ξιούρουππα τεκμήριο
2. Aκόμη κατατέθηκε ως τεκμήριο 3 η γραπτή κατηγορία και ως τεκμήριο 5 δέσμη εκ οκτώ

(8)φωτογραφιών του οχήματος με αρ. εγγραφής ΗΤΤ468 ιδιοκτησίας της Μ.Κ. Τέλος δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός το οποίο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ότι η Ανδρούλλα Φωτίου δήλωσε, ως φαίνεται στην καταχώρηση ημερ. 15.7.2004 και ώρα 16:30, ότι περί ώρα 10:00 της ίδιας ημέρας προσήλθε στο τμήμα και ανάφερε ότι δεν επιθυμούσε να προβεί σε οποιαδήποτε κατάθεση για το συμβάν και επιθυμία της ήταν να ανευρεθεί ο ύποπτος και να του γίνουν αυστηρές συστάσεις. Με το πέρας της κατηγορίας ο δικηγόρος του κατηγορούμενου εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση για να κληθεί ο κατηγορούμενος σε απολογία. Αφού το Δικαστήριο βρήκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου και εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Η Μ.Κ. Ανδρούλλα Φωτίου, παραπονούμενη, είναι θεία της εν διαστάσει συζύγου του κατηγορούμενου. Φαίνεται να υπήρξαν διαφορές μεταξύ της και του κατηγορούμενου. Στις 14.7.2004 η Μ.Κ. εβρίσκετο στη θαλάσσια περιοχή "ΜAKENZY" στη Λάρνακα παρά το κέντρο "ΑΡΓΩ". Εκεί μετέβει με το όχημα της υπ' αρ. εγγραφής ΗΤΤ468 το οποίο στάθμευσε έξω από το κέντρο πλησίον του πεζοδρομίου με το μπροστινό του μέρος να έχει κατεύθυνση προς το αεροδρόμιο Λάρνακας, δηλαδή η αριστερή του πλευρά να είναι προς το πεζοδρόμιο παρά το αναφερθέν κέντρο. Περί ώρα 9:30 της ίδιας ημέρας και ενώ εβρίσκετο περί τα πενήντα

(50)μέτρα από το αυτοκίνητο της πρόσεξε τον κατηγορούμενο κάτι να κάνει με το χέρι του στο αριστερό μπροστινό φτερό. Κατευθύνετο προς το αυτοκίνητο της όταν την αντιλήφθηκε ο κατηγορούμενος και το έβαλε στα πόδια ενώ η ίδια φώναζε. Φθάνοντας στο αυτοκίνητο της πρόσεξε να υπάρχει γδάρσιμο στο αριστερό μπροστινό φτερό του οχήματος της και στον μπροστινό ανεμοθώρακα να υπάρχει αναγραμμένη η λέξη "ΠΟΡΝΕΣ" αναγνωρίζοντας σ' αυτή τον γραφικό χαρακτήρα του κατηγορούμενου. Επικοινώνησε με την αστυνομία και ζήτησε συγκεκριμένο αστυνομικό ο οποίος γνώριζε τις διαφορές που είχαν για να καταγγείλει το γεγονός. Τελικά την καταγγελία την υπέβαλε στις 15.7.2004 οπότε και φωτογραφήθηκε το όχημα της. Κατάθεση έδωσε στις 30.7.2004. Ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε στις 8.1.2005 και αρνήθηκε ενοχή λέγοντας ότι η κατηγορούμενη τα έκανε σκόπιμα για να τον κατηγορήσει. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ Αν και ο κατηγορούμενος άσκησε το δικαίωμα της σιωπής και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης, με βάση τη γραμμή υπεράσπισης του, καταδεικνύεται, κυρίως από την αντεξέταση της Μ.Κ., ότι η θέση του είναι ότι πρόκειται για μια ενέργεια εκδίκησης εκ μέρους της Μ.Κ. η καταγγελία της για κακόβουλη βλάβη εναντίον του κατηγορούμενου με στόχο την καταδίκη του για ένα γεγονός που ουδέποτε έλαβε χώρα στην πραγματικότητα και δεν έχει καμία σχέση ο κατηγορούμενος. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως κριθεί αξιόπιστη η Μ.Κ.. Με βάση δε και την υπόλοιπη μαρτυρία, εισηγήθηκε ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν αποδειχθεί και κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει ένοχο τον κατηγορούμενο. Ο δικηγόρος του κατηγορούμενου, αντιθέτως, πρόβαλε τη θέση ότι η Μ.Κ. θα πρέπει να κριθεί αναξιόπιστη καθ' ότι υπέπεσε σε αντιφάσεις με κυριώτερη αυτή της καταγγελίας της στις 15.7.2004 στον αστυφύλακα 4190 Γ. Ξιούρουππα ότι άγνωστος ή άγνωστοι προκάλεσαν κακόβουλη ζημιά, ήτοι γδάρσιμο, στο αριστερό πλευρό της πόρτας του συνοδηγού, ενώ στο Δικαστήριο είπε ότι είδε κάποιο να προβαίνει στην κακόβουλη βλάβη και αναγνώρισε ότι ήταν ο κατηγορούμενος, αρνούμενη ταυτόχρονα ότι δήλωσε στον ανωτέρω αστυνομικό ότι ήταν άγνωστος ή άγνωστοι που προκάλεσαν την κακόβουλη ζημιά στο αυτοκίνητο της. Ζήτησε δε από το Δικαστήριο όπως κρίνει αθώο τον κατηγορούμενο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Είχα την ευκαιρία να ακούσω και να παρακολουθήσω την Μ.Κ. ενώ κατέθετε ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ακροαματική διαδικασία και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία της με δείκτη μεταξύ άλλων την ειλικρίνεια της, την φιλαλήθεια της, την ευθύτητά της, τη σαφήνεια της και το συμφέρον που είχε στην υπόθεση. Η Μ.Κ. μου προξένησε γενικά καλή εντύπωση. Όμως τη μαρτυρία της τη διαχωρίζω σε δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά την πρόκληση ζημιάς, ήτοι το γδάρσιμο στο αριστερό φτερό του οχήματος της ΗΗΤ468 και την αναγραφή της λέξης "ΠΟΡΝΕΣ" σε σκόνη που υπήρχε επί του μπροστινού ανεμοθώρακα από κάποιο πρόσωπο και την οποία αποδέχομαι, και το δεύτερο σκέλος αφορά την αναγνώριση του προσώπου που προέβη στις αναφερθείσες ενέργειες, ότι ήταν ο κατηγορούμενος γιατί η μαρτυρία της επί τούτου έρχεται σε αντίθεση με την κατάθεση του αστυφύλακα 4190 Γ. Ξιούρουππα, τεκμήριο 6, η οποία κατατέθηκε ως προς το αληθές του περιεχομένου της, στην οποία αναφέρεται ότι η Μ.Κ. δήλωσε στις 15.7.2004 και περί ώρα 10:00 ότι ήταν άγνωστο το πρόσωπο που προέβει στις ανωτέρω περιγραφείσες ενέργειες. Να σημειωθεί εδώ ότι δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι ο αστυφύλακας αναφέρεται ότι η ζημιά όπως και πάλι του ανέφερε η Μ.Κ. ήταν επί του αριστερού πλευρού της πόρτας του συνοδηγού ενώ από τη μαρτυρία που παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο προκύπτει ότι ήταν στο αριστερό μπροστινό φτερό και άρα γιατί το Δικαστήριο αφού δεν δέχθηκε τη μαρτυρία για το πρόσωπο που προκάλεσε τη ζημιά να δεχθεί την ύπαρξη της ίδιας της ζημιάς. Εξηγώ ότι αποδέχθηκα τούτο γιατί στη μεν πρώτη περίπτωση είναι εκ διαμέτρου αντίθετες οι δύο μαρτυρίες ενώ στη δεύτερη περίπτωση είναι απλώς ο χώρος που προκλήθηκε στην αριστερή πλευρά που είναι δυνατό ή να υπήρχε κάποια σύγχυση στο ακριβές μέρος της αριστερής πλευράς ή να μην υπήρξε σωστή συνεννόηση. Η αποδοχή μέρους μαρτυρίας μάρτυρα και απόρριψη άλλου μέρους δεν αποτελεί μεμπτή προσέγγιση καθ' ότι η μαρτυρία κρίνεται στο σύνολο της (βλ. Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας

(1985)2 C.L.R. 86, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109). Όσον αφορά τη θέση της υπεράσπισης ότι η Μ.Κ. δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τον γραφικό χαρακτήρα του κατηγορούμενου παρατηρώ τα ακόλουθα: Ένας μάρτυρας μπορεί να καταθέσει αν η γραφή ή η υπογραφή είναι κάποιου άλλου προσώπου αν έχει δει το πρόσωπο αυτό στο παρελθόν να γράφει ή να υπογράφει σε βαθμό που να του επιτρέπει να σχηματίσει μια σχετική γνώμη. Το αποδεικτικό βάρος μιας τέτοιας μαρτυρίας εξαρτάται από όλα τα περιστατικά της υπόθεσης (βλ. υπόθεση Doe D. Mudd v. Suckrmore

(1836)5 Adt AL 703, στην οποία λέχθηκε το εξής: "Ο γραμματέας που συνέχεια διαβάζει τα γράμματα, ο μεσίτης που συχνά του ζητήθηκε να δώσει τη συμβουλή του πάνω σ' αυτά, είναι εξίσου ικανός να κρίνει κατά πόσο μια υπογραφή ανήκει σ' αυτόν που τα έγραψε όσο είναι ο έμπορος στον οποίο απευθύνονταν. Ο υπηρέτης μου που συστηματικά μετέφερε γράμματα που απηύθυνα εγώ σε άλλους, έχει την ευκαιρία να γνωρίσει το γραφικό μου χαρακτήρα, έστω κ' αν ποτέ δε με είδε να τα γράφω και ποτέ δεν πήρε γράμμα από μένα." Έτσι δεν αποδείχθηκε ότι η λέξη "ΠΟΡΝΕΣ" την έγραψε ο κατηγορούμενος αφού δεν εξήγησε η Μ.Κ. στο Δικαστήριο πως κατάλαβε ή πως αναγνώρισε στη γραφή το γραφικό χαρακτήρα του κατηγορούμενου αναφέροντας συγκεκριμένες ομοιότητες και δεν έχει δώσει ικανοποιητική μαρτυρία που να κρίνεται ότι μπορεί να εκφράσει τη γνώμη περί του γραφικού χαρακτήρα του κατηγορούμενου αφού αυτή η μαρτυρία δηλαδή, περιορίζετο στο ότι είχε δει τον κατηγορούμενο μερικές φορές να συμπληρώνει κάποια έγγραφα. Προχωρώντας για τα παραδεκτά γεγονότα αναφέρω ότι αυτά είναι τα μόνα γεγονότα επί των οποίων το Δικαστήριο μπορεί να στηριχτεί, όταν τα αντιστρατεύεται άλλη μαρτυρία. Δεν είναι δυνατή η προσαγωγή μαρτυρίας αντιστρατευόμενης την τοιαύτη αποδοχή γεγονότων εκτός εάν αποσυρθούν. Η σημασία των παραδεκτών γεγονότων είναι τέτοιας υφης που η άρνηση τους με άλλη μαρτυρία θεωρείται ως προσφυγή στο ψεύδος (βλ. Ευριπίδης Ανδρέα Γεωργίου άλλως Παφίτης ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 444). Ίδιος ήταν ο τρόπος αντιμετώπισης των παραδεκτών γεγονότων και στις υποθέσεις Αντρέα Μ. Αντρέα και άλλοι ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 498 και Κ.Ο.Τ. ν. Πάμπου Χαραλάμπους

(2000)2 Α.Α.Δ. 186. Όσον αφορά το παραδεκτό γεγονός δεν θα συμφωνήσω με την υπεράσπιση ότι απ' αυτό προκύπτει ότι το πρόσωπο που προέβει στις ενέργειες που αναφέρονται πιο πάνω ήταν άγνωστο της Μ.Κ. Απεναντίας θα έλεγα ότι με την αναφορά της να ανευρεθεί ο ύποπτος και να του γίνουν αυστηρές συστάσεις, ίσως να είχε υπόψη της ποιος ήταν ο συγκεκριμένος ύποπτος και εξέφρασε την πιο πάνω επιθυμία της. Συνεπώς επιδέχεται το παραδεκτό γεγονός και άλλης ερμηνείας απ' αυτή που έδωσε ο συνήγορος του κατηγορουμένου. Ως τεκμήριο 5 κατατέθηκε δέσμη εκ οκτώ

(8)φωτογραφιών οι οποίες αποτελούν πραγματική μαρτυρία (βλ. υπόθεση Δημοκρατίας ν. Πέπη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24). Οι καταθέσεις των αστυφυλάκων 3247 Κ. Χριστοφόρου τεκμήριο 2 και 1783 Σ. Ζαχαρίου, τεκμήριο 4, γίνονται αποδεκτές. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Στις 14.7.2004 και περί ώρα 09:30 η Μ.Κ. που εβρίσκετο στη θαλάσσια περιοχή "ΜΑΚΕΝΖΥ", στην παραλία, παρά το κέντρο "ΑΡΓΩ" αντελήφθηκε σε κάποια απόσταση περί τα πενήντα

(50)μέτρα ένα πρόσωπο να βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το αυτοκίνητο της με αρ. εγγραφής ΗΗΤ468, το οποίο είχε σταθμευμένο πλησίον του πεζοδρομίου παρά το κέντρο "ΑΡΓΩ" με κατεύθυνση προς το αεροδρόμιο, κάτι να κάνει. Κατευθύνθηκε προς το μέρος του αυτοκινήτου της όμως το πρόσωπο αυτό την αντελήφθηκε και τράπηκε σε φυγή. Όταν πήγε κοντά στο αυτοκίνητο της είδε αναγραμμένη επί της σκόνης που εβρίσκετο στον μπροστινό ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου της τη λέξη "ΠΟΡΝΕΣ" και στο μπροστινό αριστερό φτερό ένα γδάρσιμο. Προέβη σε επίσημη καταγγελία στις 15.7.2004 και περί ώρα 10:00 για το γεγονός αυτό το οποίο ως ανέφερε το προκάλεσε άγνωστο πρόσωπο ενώ αργότερα την ίδια ημέρα περί ώρα 14:30 εξέφρασε την επιθυμία όταν ανευρεθεί ο ύποπτος να του γίνουν αυστηρές συστάσεις. Στις 30.7.2004 προέβη σε γραπτή κατάθεση κατονομάζοντας τον κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που προέβη στις ανωτέρω πράξεις. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος εδράζεται επί του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 το οποίο έχει ως ακολούθως: "Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος αδικήματος ." Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος κατά την άποψη του Δικαστηρίου είναι τα εξής: (α) η προξένηση ζημιάς (β) σε περιουσία (γ) εσκεμμένα και (δ) παράνομα Για το πρώτο (α) συστατικό στοιχείο του αδικήματος εκείνο το οποίο χρειάζεται, για να αποδειχθεί, είναι η οποιαδήποτε ζημιά μικρή ή μεγάλη ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε αξία της, αφού η αξία δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Όσον αφορά το δεύτερο (β) συστατικό στοιχείο είναι αναγκαίο να αποδειχθεί ότι η ζημιά προξενήθηκε σε περιουσία. Η ιδιοκτησία της περιουσίας δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος (βλ. υπόθεση Θωμά ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 255 - 259). Σε σχέση με το τρίτο (γ) συστατικό στοιχείο εκείνο που απαιτείται να αποδειχθεί είναι η εσκεμμένη δηλαδή η ηθελημένη πρόκληση της ζημιάς. Όπως διατυπώνεται το άρθρο 324

(1)του Κεφ. 154 δεν απαιτεί την ύπαρξη ειδικής πρόθεσης (specific intent) (βλ. υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168, 176). Τέλος για το τέταρτο (δ) συστατικό χρειάζεται να αποδειχθεί ότι η πρόκληση της ζημιάς ήταν παράνομη, δηλαδή δεν ήταν νόμιμη, δεν είχε νόμιμη αιτία (βλ. Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168, 176). Το πρώτο (α) συστατικό στοιχείο του αδικήματος όπως τα καθόρισα ανωτέρω, δηλαδή της ζημιάς έχει αποδειχθεί αφού επί του μπροστινού φτερού του οχήματος της Μ.Κ. με αρ. εγγραφής ΗΗΤ468 υπάρχει ένα γδάρσιμο το οποίο έγινε από κάποιο πρόσωπο. Το δεύτερο (β) συστατικό στοιχείο επίσης έχει αποδειχθεί αφού η ζημιά προκλήθηκε σε περιουσία, ήτοι σε αυτοκίνητο. Το τρίτο (γ) συστατικό στοιχείο έχει αποδειχθεί και αυτό αφού η πρόκληση της ζημιάς ήταν εσκεμμένη, ηθελημένη. Τέλος και το τέταρτο (δ) συστατικό στοιχείο έχει αποδειχθεί αφού η πρόκληση της ζημιάς ήταν και παράνομη δηλαδή δεν εδράζετο σε νόμιμη αιτία. Εκείνο όμως το οποίο δεν έχει αποδειχθεί είναι το πρόσωπο που προκάλεσε τη ζημιά αφού το μέρος αυτό της μαρτυρίας της Μ.Κ. δεν το αποδέχθηκα και το απέρριψα για τον λόγο που εξήγησα πιο πάνω. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω κατάληξη μου είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει ότι το πρόσωπο που προκάλεσε την κακόβουλη ζημιά στο όχημα της Μ.Κ. με αρ. εγγραφής ΗΗΤ468 είναι ο κατηγορούμενος. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.). ............ Ν. Γερολέμου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο