ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. GABRIEL HUGOS, Αρ. Υπόθεσης: 3032/06, 10 Απριλίου, 2006

(4)κατηγορίες. Δύο

(2)κατηγορίες, ήτοι τις κατηγορίες 1 και 3, το αδίκημα της Κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και δύο

(2)κατηγορίες, ήτοι τις κατηγορίες 2 και 4, το αδίκημα της Κακόβουλης Βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η Κατηγορούσα Αρχή για ν΄ αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε δέκα

(10)μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ.), ήτοι ως Μ.Κ. 1 τον αστυφύλακα 1118 Χριστόδουλου Κωνσταντίνου, ως Μ.Κ. 2 τον λοχία 4759 Αντώνη Κακούρη, ως Μ.Κ. 3 τον αστυνομικό 1079 Αντώνη Σαββίδη, ως Μ.Κ. 4 τον λοχία 115 Χρύσανθο Τρισελιώτη εμπειρογνώμονα στις δακτυλοσκοπήσεις, ως Μ.Κ. 5 τον αστυνομικό 1783 Σωτήρη Ζαχαρίου που προέβη στις 29.5.04 και περί ώρα 09:40 εώς 10:05 σε δακτυλοσκοπική εξέταση του οχήματος με αρ. εγγραφής ΗΗΒ009, ως Μ.Κ. 6 τον αστυνομικό 769 Ηλία Ηλία, ως Μ.Κ. 7 τον αστυνομικό 501 Σπύρο Χρυσοστόμου, ως Μ.Κ. 8 τον αστυφύλακα 306 Κυριάκο Κυριάκου, ως Μ.Κ. 9 τον αστυφύλακα 2873 Δημήτρη Πιτσιλλίδη και ως Μ.Κ. 10 τον Μάριο Καριόλου εμπειρογνώμονα στη δικανική γενετική. Κατατέθηκαν εικοσιένα

(21)τεκμήρια. Τα τεκμήρια 1, 2, 7, 9, 10, 11 και 14, ήτοι οι καταθέσεις των Μ.Κ. 1, 2, 5, 6, 7, 8 και 9 αποτέλεσαν την κυρίως εξέταση τους αντίστοιχα. Ως τεκμήριο 19 κατατέθηκε βιογραφικό σημείωμα του Μ.Κ. 10 ενώ ως τεκμήρια 20 και 21 οι εκθέσεις και τα αποτελέσματα του Μ.Κ. 10 που αφορούν το παρειακό επίχρισμα που λήφθηκε από τον κατηγορούμενο και του γενετικού υλικού σε αίμα που ανεβρέθηκε στα σπασμένα γυαλιά που προήρχοντο από το τζάμι του παραθύρου του οχήματος με αρ. εγγραφής ΚΚJ 672. Ως προς το αληθές του περιεχομένου τους εκ συμφώνου κατατέθηκαν ως τεκμήρια 15, 16, 17 και 18 οι καταθέσεις των ΄Ελενας Τακκούσιη

(2), Σωτήρη Δαλίτη και Σωτήρη Σιαήλα αντίστοιχα. Ως τεκμήριο 3 κατατέθηκε η γραπτή συγκατάθεση του κατηγορουμένου για λήψη απ' αυτόν παρειακού επιχρίσματος, ως Τεκμήριο 6 συγκριτικός πίνακας του δακτυλικού αποτυπώματος που αναβρέθηκε στο εξωτερικό μέρος του πίσω αριστερού παραθύρου του οχήματος με αρ. εγγραφής ΗΗΒ 009, ως τεκμήριο 8 η δακτυλοσκοπική εξέταση και το αποτέλεσμα αυτής, ως τεκμήριο 4 τρεις

(3)διαφάνειες τζελατίνης με δακτυλικά αποτυπώματα, ως τεκμήριο 4Α έντυπο Αστ. 57Γ, ως τεκμήριο 5 έντυπο 59Α, ως τεκμήριο 12 η γραπτή κατηγορία εναντίον του κατηγορουμένου στην γλώσσα του και ως τεκμήριο 13 η μετάφραση στην ελληνική γλώσσα της γραπτής κατηγορίας . Μετά που το Δικαστήριο βρήκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση και κλήθηκε σε απολογία ο κατηγορούμενος, αφού το εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του επέλεξε και έδωσε ένορκη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Η ΄Ελενα Τακκούσιη από τη Λάρνακα στςι 28.5.04 και περί ώρα 21:45 περίπου στάθμευσε το όχημα υπ΄ αριθμό εγγραφής ΗΗΒ009 στην οδό Κουρείου και στη συνέχεια επισκέφθει κάποιο φίλο της. Δεκαπέντε

(15)λεπτά αργότερα επέστρεψε στο αυτοκίνητο της το οποίο ξεκλείδωσε με ηλεκτρονικό χειριστήριο. Τότε αντιλήφθηκε ότι το πίσω αριστερό μικρό παραθυράκι του οχήματος ήταν σπασμένο και θραύσματα αυτού εβρίσκοντο στο πισινό κάθισμα και στο έδαφος. Την ίδια στιγμή αντιλήφθηκε ότι κλάπηκαν από το όχημα και τα προσωπικά της αντικείμενα ήτοι ο φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής αξίας £1.400, μια τσάντα αξίας £35, ένα μικρό γυναικείο πορτοφόλι που περιείχε το χρηματικό ποσό των £15 και δύο διπλωματικές κάρτες. Επίσης η ζημιά που προκλήθηκε στο παραθυράκι ανέρχετο στις £58.

1. Προέβη σε καταγγελία και γραπτή κατάθεση το ίδιο βράδυ και περί ώρα 23:00, ενώ για την αξία της ζημιάς έδωσε κατάθεση στις 3.1.
2. Ο Μ.Κ. 5 στις 29.5.04 προέβη σε λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων ως φαίνεται στα τεκμήρια 4 και 4Α. Αυτά ελέγχθησαν στις 23.6.04 με βάση τη συλλογή αποτυπωμάτων που διαθέτει η αστυνομία χωρίς όμως να ταυτιστούν με κάποιο από την συλλογή. Στις 2.1.06 ο Σωτήρης Σιαηλάς είχε σταθμευμένο και κλειδωμένο το όχημα του υπ΄ αριθμό εγγραφής KKJ 672 πίσω από το μπαράκι «ΗΧΩ» στην τουριστική περιοχή Ορόκλινης-Πύλας. Περί τα μεσάνυκτα τον πήρε τηλέφωνο κάποιο άτομο και του ανέφερε ότι το τζάμι του παραθύρου της πόρτας και το πίσω μικρό παραθυράκι ήταν σπασμένο. Αμέσως κατέβηκε κάτω από το διαμέρισμα όπου εβρίσκετο και είναι πάνω από το μπαράκι «ΗΧΩ» και διαπίστωσε και ο ίδιος το γεγονός αυτό όπως και ότι εκλάπηκε το κινητό τηλέφωνο του αξίας £
3. Προέβη σε τηλεφωνική καταγγελία στις 00:10 της 3.1.06 και γραπτή κατάθεση στις 3.1.06 και μεταξύ των ωρών 13:35 εώς 13:
4. Στο μέρος μετέβη ο Μ.Κ. 1 αλλά δεν ανακάλυψε οτιδήποτε που να τον οδηγήσει σε κάποιο ύποπτο πρόσωπο. Την ίδια μέρα, 3.1.06 και περί ώρα 13:00, ο Μ.Κ. 5 προέβη σε δακτυλοσκοπικό έλεγχο του αυτοκινήτου με αρνητικό αποτέλεσμα και επίσης παρέλαβε από το όχημα "swab" από το σημείο παραβίασης στο πίσω δεξιό μικρό παραθυράκι και κομματάκια σπασμένου γυαλιού από το σημείο παραβίασης του πίσω δεξιού παραθύρου. Αφού τα σφράγισε τα έδωσε στον Μ.Κ. 9 ο οποίος τα μετάφερε στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας για εξετάσεις. Στις 28.12.05 ο Μ.Κ. 7 με την συγκατάθεση του κατηγορουμένου, τεκμήριο 5, έλαβε δακτυλικά αποτυπώματα από τον κατηγορούμενο τα οποία παρέδωσε στον Μ.Κ. 4 ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα του κατηγορουμένου συνδέθηκαν με ένα από τα αποτυπώματα που αναβρέθηκαν στις 29.5.04 στο όχημα με αριθμό εγγραφής ΗΗΒ
5. Στις 28.12.05 και μεταξύ των ωρών 21:00 εώς 21:30 αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο για τα αδικήματα που προέκυψαν εναντίον του τον κατηγόρησε γραπτώς και ο κατηγορούμενος απάντησε «Δεν παραδέχομαι. Εγώ ήμουν στη φυλακή. Εγώ ούτε είδα ούτε ξέρω αυτό το αυτοκίνητο». Στην κατάθεση του υποδεκανέα 236 Σωτήρη Δαλίτη, τεκμήριο 17, που υπηρετεί στις κεντρικές φυλακές αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος εβρίσκετο στις κεντρικές φυλακές από τις 23.6.04 εώς 28.9.04 και στις 28.5.04 δεν εβρίσκετο στις φυλακές. Στις 28.2.06 με τη συγκτάθεση του κατηγορουμένου ο Μ.Κ. 2 έλαβε απ΄ αυτόν δύο παρειακά επιχρίσματα σχετικά με τα αδικήματα που διαπράχθηκαν στις 3.1.06 τα οποία παραδόθηκαν στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας για εξετάσεις. Ο Μ.Κ. 10 προέβη σε εξετάσεις DNA σε επίχρισμα που βρέθηκε στο πίσω δεξιό μικρό παράθυρο του αυτοκινήτου KKJ672 και σε επίχρισμα με αίμα σε κομματάκια σπασμένου γυαλιού και κατέληξε σύμφωνα με την επιστημονική μέθοδο που χρησιμοποίησε ότι το γενετικό υλικό που απομονώθηκε από τα δύο αυτά επιχρίσματα ανήκει στον ίδιο άντρα, βλέπε τεκμήριο
6. Σύμφωνα με τις εξετάσεις που προέβη στο παρειακό επίχρισμα που λήφθηκε από τον κατηγορούμενο και τη σύγκριση του γενετικού υλικού αυτού του επιχρίσματος με το γενετικό υλικό των δύο πιο πάνω επιχρισμάτων που ανευρέθησαν στο πίσω δεξιό παράθυρο και στα κομματάκια γυαλιού αποφάνθηκε ότι ανήκουν στον κατηγορούμενο και τα τρία γενετικά υλικά, βλέπε τεκμήριο
7. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Σύμφωνα με τη μαρτυρία που έδωσε και την γραμμή υπεράσπισης του όσον αφορά τις κατηγορίες 1 και 2 θέση του είναι ότι το ένα από τα έξι δακτυλικά αποτυπώματα που εντοπίστηκαν στο πίσω δεξιό παράθυρο του οχήματος ΗΗΒ009 και φαίνεται να ταυτίζεται με δικό του αποτύπωμα, αυτό, όπως και τα άλλα πέντε αποτυπώματα εβρίσκετο στο εξωτερικό μέρος του παραθύρου και πολύ πιθανόν να άγγιξε σ΄ αυτό. Όμως δεν αποδεικνύεται ότι αυτός προξένησε την βλάβη στο όχημα σπάζοντας το παράθυρο και ότι έκλεψε τα αντικείμενα που περιγράφονται στην κατηγορία 1 αφού κανένα δικό του στοιχείο δεν βρέθηκε στο εσωτερικό του οχήματος και δεύτερο θα μπορούσε ένας από τα άλλα πέντε αποτυπώματα που ανευρέθησαν να ήταν ο δράστης. Σε σχέση δε με τις κατηγορίες 3 και 4 είναι η θέση του ότι θα ήταν αδύνατο να μπορούσε να παραμείνει γενετικό υλικό επί των σπασμένων γυαλιών ένεκα των χωμάτων ή και καιρικών συνθηκών και ισχυρίστηκε ότι το αίμα που βρέθηκε στα σπασμένα γυαλιά τοποθετήθηκε από αστυνομικούς αφού έλαβαν τούτο από αίμα που έρευσε από το σώμα του ή όταν κτυπήθηκε από αστυνομικούς ή όταν κόπηκε όταν έσπασε κάποια πράγματα όταν εβρίσκετο υποκράτηση στον αστυνομικό σταθμό. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως οι Μ.Κ. κριθούν αξιόπιστοι. Με βάση δε τη μαρτυρία τους και δη του Μ.Κ. 4 που προέβη στη σύγκριση των δακτυλικών αποτυπωμάτων που ανεβρέθησαν στο όχημα ΗΗΒ009 και του κατηγορουμένου και του Μ.Κ. 10 που προέβη στις εξετάσεις DNA εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία όλων των αδικημάτων και ζήτησε όπως κριθεί ένοχος ο κατηγορούμενος σ΄ όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Ο κατηγορούμενος από την άλλη εισηγήθηκε ότι δεν θα πρέπει να κριθεί ένοχος στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία καθ΄ ότι δεν αποδείχθηκαν οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας αλλά να κριθεί αθώος καθ΄ ότι δεν διέπραξε τα αδικήματα που του καταλογίζονται. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Είχα την ευκαιρία να ακούσω και να παρακολουθήσω κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου τόσο τους Μ.Κ. όσο και τον κατηγορούμενο και είμαι στη θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ειλικρίνεια τους, την ευθύτητα τους, τη σαφήνεια τους, τη φιλαλήθεια τους και το συμφέρον που είχαν στην υπόθεση. Οι μάρτυρες 1, 2, 3, 6, 7, 8 και 9 δεν αντεξετάστηκαν και η μαρτυρία τους που συνίστατο στην υιοθέτηση του περιεχομένου της κατάθεσης τους που κατατέθηκαν ως τεκμήρια, παρέμεινε αναντίλεκτη. Αποδέχομαι τη μαρτυρία τους. Ο Μ.Κ. 5 ο οποίος αντεξετάστηκε μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, ήταν ειλικρινής, ευθύς, φιλαλήθης και δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Οι Μ.Κ. 4 και 10 αφού εξέτασα τα προσόντα, γνώσεις, εκπαίδευση, πείρα και επάγγελμα τους και έχοντας κατά νου τις αρχές που καθορίζουν πότε ένας μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας (βλέπε υπόθεση Ευαγγέλου κ.ά. ν. Αμπίζας

(1982)1 CLR 41, 57) καταλήγω ότι οι μάρτυρες αυτοί είναι εμπειρογνώμονες. Επομένως η μαρτυρία τους θα τύχει προσέγγισης με βάση τις αρχές προσέγγισης μαρτυρίας εμπειρογνώμονα. Κατ΄ εξαίρεση προς τον γενικό κανόνα που απαγορεύει την έκφραση γνώμης από μάρτυρα, μπορεί να εκφράσει την γνώμη του σε θέματα της ειδικότητας του (βλέπε υποθέσεις Vassiliko Cements Works v. Stavrou

(1983)1 CLR 663, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1 ΑΑΔ 746). Σ΄ αυτή την περίπτωση ο εμπειρογνώμονας εφοδιάζει το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για τον έλεγχο της ακρίβειας των συμπερασμάτων του έτσι που να δυνηθεί το Δικαστήριο να διαμορφώσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση επί των γεγονότων (βλέπε Davie v. Edinborough Magistrates

(1953)SC 34, Andreas Anastasiades v. R.

(1977)2 CLR 97, Pouris and Another v. R.

(1980)2 CLR 170, Philippou v. Odysseos

(1989)1 CLR 1, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1 ΑΑΔ 298, Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)1 ΑΑΔ 984, Yiannis N. Erimodis Estates Ltd κ.ά. ν. Χριστοδουλίδου κα

(1995)1 ΑΑΔ 926, Χριστοφίδης ν. Κοτζαναστάση Πολ. ΄Εφ. 9934, ημ. 6.4.00, Νεόφυτος Χαραλάμπους ν. Χαράλαμπος Αβραάμ κ.ά. Πολ. ΄Εφ. 10309 ημ. 28.9.99, Κυπριακή Δημοκρατία ν.- Ηρόδοτου Αγιώτου, Πολ. ΄Εφ. 10467, ημ. 26.6.00. Όσο κι αν είναι δυνατό ο εμπειρογνώμονας να αναφερθεί σε μία υποθετική περίπτωση ή σε γεγονότα που δεν έχει προσωπική γνώση για να στηρίξει την άποψη του, αυτή η αναφορά δεν μπορεί να εισαχθεί ως απόδειξη για την ύπαρξη τους (βλ. Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1 ΑΑΔ 746). Όσον αφορά τον Μ.Κ. 4 πέραν του ότι μου έκανε πολύ καλή εντύπωση και εξήγησε με σαφήνεια τα ευρήματα του και εφοδίασε το Δικαστήριο με τα επιστημονικά κριτήρια για έλεγχο της ακριβείας των συμπερασμάτων, κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος ουσιαστικά αποδέκτηκε τόσο ότι το αποτύπωμα που βρέθηκε στο όχημα ΗΗΒ009 ήταν δικό του όσο και το αποτέλεσμα του συμπεράσματος του μάρτυρα. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ο Μ.Κ. 10 εφοδίασε το Δικατήριο με τα επιστημονικά κριτήρια για έλεγχο της ακρίβειας της μαρτυρίας του η οποία ήταν ειλικρινής, ευθύς, σαφής και χωρίς κανένα ψεγάδι. Επιστημονικά απέκλεισε κάθε εισήγηση του κατηγορουμένου για την μη ακρίβεια των ευρημάτων και συμπερασμάτων του. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Οι καταθέσεις των Ελένης Τακκούσιη, Σωτήρη Δαλίτη και Σωτήρη Σιαηλά Τεκμήρια 15, 16 17 και 18 γίνονται αποδεκτές. Τα τεκμήρια 4, 4Α, 5, 6, 20 και 21 γίνονται αποδεκτά. Ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής, ευθύς, σαφής και φιλαλήθης. Η μαρτυρία του διακατέχετο από γενικότητες, αοριστίες, ασάφειες και υποθέσεις που σκοπό είχαν να βοηθήσει τον ίδιο του εαυτό στην προσπάθεια του να αποποιηθεί τα όσα του καταλογίζονται. ΄Ετσι ενώ στις 28.12.05 και μεταξύ των ωρών 21:00 εώς 21:30 ο Μ.Κ.8 τον κατηγόρησε γραπτώς για τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 αυτός απάντησε «δεν παραδέχομαι. Εγώ ήμουν στη φυλακή. Εγώ ούτε είδα ούτε ξέρω αυτό το αυτοκίνητο.». Η απάντηση του όμως έρχεται σε αντίθεση με την μαρτυρία του Σωτήρη Δαλίτη, Τεκμήριο 17, η οποία έγινε αποδεκτή ως προς το αληθές του περιεχομένου της και αναφέρεται ότι στις 28.5.04 ο κατηγορούμενος δεν εβρίσκετο στη φυλακή. ΄Οσον αφορά το άλλο σκέλος της απάντησης του, ο Μ.Κ. 4 ανέφερε ότι στη σύγκριση του δακτυλικού αποτυπώματος του με τα δακτυλικά αποτυπώματα που βρέθηκαν στο όχημα υπ΄ αριθμό εγγραφής ΗΗΒ009 ένα απ΄ αυτά άνηκε στον κατηγορούμενο. Επομένως ο κατηγορούμενος είπε ψέματα στο Δικαστήριο. Όσον αφορά το γενετικό του υλικό που βρέθηκε στο όχημα ΚΚJ672 καμία πειστική εξήγηση δεν έδωσε, αφού ο ισχυρισμός του ότι αυτό τοποθετήθηκε από την αστυνομία είτε παίρνοντας το όταν κτυπήθηκε και πληγώθηκε ή όταν τραυματίστηκε ο ίδιος σπάζοντας αντικείμενα στο σταθμό όταν κρατείτο δεν προβλήθηκε σε κανένα από τους Μ.Κ. πλην του Μ.Κ. 10 και επρόκειτο για ένα υστερόβουλο κατασκεύασμα Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Στις 28.5.04 και περί ώρα 21;45 περίπου η ΄Ελενα Τακκούσιη στάθμευσε και κλείδωσε το όχημα υπ΄ αριθμό εγγραφής ΗΗΒ009 στην οδό Κουρείου στη Λάρνακα αφήνοντας εντός αυτού προσωπικά της αντικείμενα ως αυτά περιγράφονται στις λεπτομέρειες της 1ης κατηγορίας για να επισκεφθεί κάποιο φίλο της. Μετά δεκαπέντε λεπτά περίπου όταν επέστρεψε πίσω και αφού ξεκλείδωσε το όχημα αντιλήφθηκε ότι το πίσω αριστερό μικρό παραθυράκι ήταν σπασμένο και τα αντικείμενα που αναφέρονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας είχαν κλαπεί. Ειδοποιήθηκε η αστυνομία και έδωσε κατάθεση το ίδιο βράδυ μεταξύ των ωρών 23:00 και 23:50. Το όχημα δακτυλοσκοπήθηκε από τον Μ.Κ. 5 στις 29.5.04 και μεταξύ των ωρών 09:40 εώς 10:05 και ανεβρέθηκαν σ΄ αυτό έξι

(6)δακτυλικά αποτυπώματα ως εμφαίνονται στα τεκμήρια 4 και 4Α. Σύγκριση που έγινε σύμφωνα με την συλλογή αποτυπωμάτων που υπάρχει στην αστυνομία δεν απέδωσε καρπούς. Η ζημιά του οχήματος επιδιορθώθηκε από την ΄Ελενα Τακκούσιη η οποία ανέρχεται σε £58.50 σεντ. Στις 28.12.05 κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορουμένου ο Μ.Κ. 7 έλαβε δακτυλικά αποτυπώματα από τον κατηγορούμενο. Τα δακτυλικά αποτυπώματα του ο Μ.Κ. 7 τα παρέδωσε στον Μ.Κ. 4 ο οποίος όταν τα σύγκρινε με τα δακτυλικά αποτυπώματα που ανεβρέθησαν στο όχημα υπ΄ αριθμό εγγραφής ΗΗΒ009 διαπίστωσε ότι το υπ΄ αριθμό στοιχείο 3 που φαίνεται στα Τεκμήρια 4 και 4Α που ανεβρέθηκε στο πίσω παραθυράκι ταυτίζετο με το αποτύπωμα του δεξιού μικρού δάκτυλου του κατηγορούμενου που φαίνεται με αρ. 5 στο τεκμήριο 5, τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου. Κατόπιν αυτού ο Μ.Κ. 8 τον κατηγόρησε γραπτώς και δεν παραδέχθηκε προβάλλοντας τον ισχυρισμό που αναφέρεται πιο πάνω. Στις 2.1.06 και περί ώρα 23:00 ο Σωτήρης Σιάηλος στάθμευσε και κλείδωσε το όχημα του υπ΄ αριθμό εγγραφής ΚΚJ 672 πίσω από το μπαράκι «ΗΧΩ». Περί τα μεσάνυκτα του τηλεφώνησε ο Πέτρος Χατζηζόρας και του είπε ότι το γυαλί της πόρτας του οχήματος του ήταν σπασμένο. Αμέσως κατέβηκε κάτω και διαπίστωσε τη ζημιά όπως και ότι κλάπηκε το κινητό του τηλέφωνο αξίας £

1. Προέβη περί τις 00:10 της 3.1.2006 σε καταγγελία, τηλεφωνικά, στον Μ.Κ. 1 ο οποίος μετέβη στο μέρος χωρίς να ανακαλύψει οτιδήποτε. ΄Εδωσε κατάθεση στις 3.1.
2. Στις 3.1.06 ο Μ.Κ. 5 παρέλαβε από το αναφερθέν όχημα "swab" από το σημείο παραβίασης του παραθύρου όπως και κομματάκια σπασμένου γυαλιού τα οποία αφού σφράγισε παραδόθηκαν στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας για εξέταση. Στις 28.2.06 ο Μ.Κ. 2 κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορουμένου Τεκμήριο 3 έλαβε απ΄ αυτόν δύο παρειακά επιχρίσματα τα οποία παραδόθηκαν στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας. Τόσο στα δύο παρειακά επιχρίσματα όσο και στο "swab" από το παράθυρο και τα κομματάκια σπασμένου γυαλιού ο Μ.Κ. 10 προέβη σε επιστημονικές εξετάσεις. Αφού απομόνωσε γενετικό υλικό από το "swab" και από αίμα που βρέθηκε στα σπασμένα γυαλιά στη συνέχεια με επιστημονική μέθοδο που χρησιμοποίησε διαπίστωσε ότι το γενετικό υλικό που εντόπισε στα δύο αυτά τεκμήρια άνηκαν στον ίδιο άντρα. Αφού προέβη και στην απομόνωση γενετικού υλικού από τα παρειακά επιχρίσματα που λήφθηκα από τον κατηγορούμενο και σύγκρινε τούτο με τα άλλα δύο γενετικά υλικά διαπίστωσε ταύτιση των τριών γενετικών υλικών και απέδωσε αυτά στον ίδιο άντρα ήτοι τον κατηγορούμενο του οποίου τα ευρήματα αυτά αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ (Α) ΚΛΟΠΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 1 και 3 Το αδίκημα της κλοπής βασίζεται στο άρθρο 155

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο διαλαμβάνει τα εξής: ΄Αρθρο 255

(1)«Κλέβει όποιος, χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη, με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει οτιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά το χρόνο της απόκτησης, να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη μόνιμα από αυτό: Νοείται ότι πρόσωπο δύναται να είναι ένοχο κλοπής οιουδήποτε τέτοιου πράγματος, ανεξάρτητα του ότι κατέχει αυτό νόμιμα, αν ενώ είναι θεματοφύλακας ή συνιδιοκτήτης του, με δόλιο τρόπο σφετερίζεται αυτό για χρήση από τον ίδιο ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο παρά του ιδιοκτήτη.» Αντικείμενο κλοπής μπορεί να αποτελέσει οτιδήποτε έχει αξία και ανήκει σε κάποιο πρόσωπο (βλ. άρθρο 255

(3)). Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος κατά την άποψη του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: (α) Ο κατηγορούμενος απέκτησε κατοχής περιούσιας, (β) αυτό έγινε χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη ή αν η περιουσία περιήλθε στην κατοχή του κατηγορουμένου με την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη ο κατηγορούμενος στη συνέχεια την ιδιοποιήθηκε χωρίς τέτοια συγκατάθεση, (γ) ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε με δόλιο τρόπο, (δ) ότι η περιουσία είναι τέτοια που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής και (ε) ότι ο κατηγορούμενος είχε κατά τον χρόνο της απόκτησης κατοχής την πρόθεση να αποστερήσει την περιουσία από τον ιδιοκτήτη μόνιμα ή παρόλο ότι δεν είχε τέτοια πρόθεση κατά το χρόνο που η περιουσία περιήλθε στην κατοχή του, προχώρησε αργότερα στον δόλιο σφετερισμό της περιουσίας. (Β) ΚΑΚΟΒΟΥΛΗ ΒΛΑΒΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 2 και 4 Το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος εδράζεται επί του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 το οποίο έχει ως ακολούθως: «Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος αδικήματος ...» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος κατά την άποψη του Δικαστηρίου είναι τα εξής: (α) η προξένηση ζημιάς (β) σε περιουσία (γ) εσκεμμένα και (δ) παράνομα Για το πρώτο (α) συστατικό στοιχείο του αδικήματος εκείνο το οποίο χρειάζεται, για να αποδειχθεί, είναι η οποιαδήποτε ζημιά μικρή ή μεγάλη ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε αξία της αφού η αξία δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Όσον αφορά το δεύτερο (β) συστατικό στοιχείο είναι αναγκαίο να αποδειχθεί ότι η ζημιά προξενήθηκε σε περιουσία. Η ιδιοκτησία της περιουσίας δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος (βλ. υπόθεση Θωμά ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 255-259). Βέβαια να μην είναι του ίδιου (βλ. υπόθεση Δρουσιώτη ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 189). Σε σχέση με το τρίτο (γ) συστατικό στοιχείο εκείνο που απαιτείται να αποδειχθεί είναι η εσκεμμένη δηλαδή η ηθελημένη πρόκληση της ζημιάς. ΄Οπως διατυπώνεται το άρθρο 324

(1)του Κεφ. 154 δεν απαιτεί την ύπαρξη ειδικής πρόθεσης (specific intent) (βλ. υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 168, 176). Τέλος για το τέταρτο (δ) συστατικό στοιχείο χρειάζεται να αποδειχθεί ότι η πρόκληση της ζημιάς ήταν παράνομη, δηλαδή δεν ήταν νόμιμη, δεν είχε νόμιμη αιτία (βλ. Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168, 176). Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία, δηλαδή μαρτυρία κάποιου προσώπου ότι είδε τον κατηγορούμενο να προβαίνει στο σπάσιμο του γυαλιού του παραθύρου του οχήματος και στην κλοπή απ΄ αυτό των αναφερθέντων αντικειμένων. Η μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου για τα υπό εξέταση αδικήματα είναι περιστατική. Οι αρχές που διέπουν την περιστατική μαρτυρία εξετέθησαν στις υποθέσεις Παφίτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102, 119, 120 Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 172. Στην υπόθεση Μενελάου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 407 λέχθηκε ότι η περιστατική μαρτυρία δεν υπολείπεται ούτε είναι υποδεέστερης αξίας από οποιαδήποτε άλλης μορφής μαρτυρία. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αθηνή ανωτέρω τα γεγονότα όχι μόνο πρέπει να συνάδουν με ενοχή αλλά ότι δεν συνάδουν με οποιοδήποτε άλλο από την ενοχή του κατηγορούμενου λογικό συμπέρασμα. Σε σχέση με τα αδικήματα που καταλογίζονται στον κατηγορούμενο ότι διέπραξε στις 28.5.04 της Κακόβουλης Βλάβης επί του οχήματος ΗΗΒ009 και Κλοπής των αντικειμένων που περιγράφονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος της πρώτης κατηγορίας από το ίδιο όχημα η μόνη μαρτυρία που παρουσιάστηκε και συνδέει τον κατηγορούμενο με το όχημα αυτό είναι το αποτύπωμα του δεξιού μικρού δακτύλου του κατηγορουμένου στο πίσω δεξιό παραθυράκι του αυτοκινήτου. Καμία άλλη μαρτυρία δεν προσκομίστηκε και όπως ανέφερε και ο Μ.Κ. 5 επί του οχήματος βρέθηκαν άλλα πέντε

(5), διαφορετικών ατόμων, αποτυπώματα και θα μπορούσε ένα απ΄ αυτά τα άτομα να ήταν το άτομο που διέπραξε τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Βέβαια υπάρχει μία ομοιότητα στον τρόπο διάπραξης των αδικημάτων αυτής της περίπτωσης με αυτήν των αδικημάτων που διαπράχθησαν στις 2.1.06, δηλαδή αυτή του σπασίματος του μικρού πίσω παραθύρου των οχημάτων. Όμως δεν μπορεί να αποτελέσει αυτή η μία ομοιότητα δύο μόνο περιπτώσεων ακλόνητο στοιχείο συγκεκριμένου τρόπου δράσης και όχι απλή σύμπτωση αφού δεν είναι διαπίστωση πολλών όμοιων περιπτώσεων. Στην υπόθεση R. v. Court

(1960)Crim. L.R. 631 η ύπαρξη δακτυλικών αποτυπωμάτων του κατηγορούμενου στο κλαπέν αυτοκίνητο δεν κρίθηκε αρκετή για να στηρίξει καταδίκη του για κλεπταποδοχή. Η μαρτυρία που παρουσιάσθηκε για την απόδειξη των κατηγοριών 1 και 2 είναι ισχνή και αδύναμη και δεν μπορεί να αποτελέσει μαρτυρικό υλικό που το Δικαστήριο θα μπορούσε να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Το βάρος απόδειξης σε ποινική δίκη βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής και εναπόκειται σ΄ αυτή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Επίσης έχει να αποδείξει την κατηγορία και κάθε στοιχείο που να τη βαρύνει και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και να είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 363). ΄Ιδια ήταν η προσέγγιση και στις υποθέσεις Παφίτης ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102 επ. και Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482 επ. και Petkova v. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ.

1. Με όλα όσα προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω πιο πάνω, κατάληξή μου είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει τις κατηγορίες 1 και 2 εναντίον του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στις κατηγορίες 1 και
2. Όσον αφορά τις κατηγορίες 3 και 4 που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος η μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου αποκρυσταλλώνεται στον εντοπισμό γενετικού υλικού του κατηγορουμένου, σε αίμα που βρέθηκε στα σπασμένα γυαλιά του αυτοκινήτου KKJ
3. Σ΄ αυτό ακριβώς το σημείο είναι και η διαφορά της μαρτυρία που προσκομίστηκε για την απόδειξη των κατηγοριών 3 και 4 απ΄ αυτή των κατηγοριών 1 και
4. Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί για την ύπαρξη του αίματος του κατηγορουμένου στα σπασμένα γυαλιά , με ασφάλεια και χωρίς αμφιβολία, είναι ότι αυτό παρέμεινε στα σπασμένα γυαλιά όταν ο κατηγορούμενος έσπασε το γυαλί του παραθύρου του οχήματος με αποτέλεσμα να κόψει ή να πληγώσει ή άλλως πως το χέρι του ή μέρος τους σώματος του και να ρεύσει ή να στάξει αίμα του στα σπασμένα γυαλιά. Οι ισχυρισμοί του ότι το αίμα του τοποθετήθηκε στα σπασμένα γυαλιά από την αστυνομία παίρνοντας αυτό ή όταν τον κτύπησαν αστυνομικοί και έρευσε αίμα του ή όταν ο ίδιος πληγώθηκε σπάζοντας αντικείμενα όταν εβρίσκετο σε αστυνομικό σταθμό έπεσαν στο κενό αφού δεν τον πίστεψα, πέραν της γενικότητας και ασάφειας των ισχυρισμών του, επίσης γιατί ουδέποτε έθεσε τέτοιο θέμα στο Δικαστήριο κατά την αντεξέταση των Μ.Κ. πλην του Μ.Κ.
5. Στην υπόθεση Ιωάννου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 195, 231 με αναφορά στην υπόθεση Denni Adams

(1966)2 Crim. AP. B. 4671 λέχθηκε ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερος κανόνας ότι μαρτυρία που εμπίπτει σ΄ αυτή την κατηγορία δεν είναι δυνατό να στηρίξει καταδίκη στην απουσία άλλης μαρτυρίας. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος στις 2.1.06 και λίγο πριν τα μεσάνυχτα (α) προξένησε τη ζημιά ήτοι έσπασε το γυαλί, (β) σε περιουσία ήτοι το όχημα ΚΚJ 672, (γ) εσκεμμένα ήτοι ηθελημένα για να δυνηθεί να ανοίξει το όχημα του παραπονούμενου Σιαήλα από τη μέσα πλευρά αφού ήταν κλειδωμένο και (δ) παράνομα, ήτοι χωρίς καμιά νόμιμη αιτία με σκοπό (α) να αποκτήσει κατοχή περιουσίας που εβρίσκετο σ΄ αυτό και απέκτησε, ήτοι το κινητό τηλέφωνο του παραπονεμένου Σιαήλα αξίας £240, (β) η οποία αποκτήθηκε χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη του κινητού αφού ουδέποτε ως φαίνεται στην κατάθεση του έδωσε τέτοια συγκατάθεση, (γ) ενεργώντας με δόλιο τρόπο, ήτο σπάζοντας το γυαλί όταν κανένας δεν το έβλεπε, (δ) ενός αντικειμένου, ήτοι του τηλεφώνου που μπορεί να αποτελέσει και αποτέλεσε το αντικείμενο της κλοπής και (ε) κατά τον χρόνο της απόκτησης του κινητού τηλεφώνου είχε την πρόθεση να αποστερήσει και αποστέρησε το κινητό τηλέφωνο από τον ιδιοκτήτη του κ. Σιαηλά, μόνιμα αφού ουδέποτε του το επέστρεψε. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των κατηγοριών 3 και 4 και επομένως τις κατηγορίες 3 και 4 εναντίον του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατά συνέπεια ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 3 και 4 πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (Υπ.) ...................................... Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο