ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ν. Ξενάκης Κάλλη κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 834/04, 11 Απριλίου 2006

(1)και 29 του Ποινικού Κώδικα, ως έχει τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, ο κατηγορούμενος 1 τη 10.10.2000 εξέδωσε την επιταγή της Alpha Bank, με αριθμό 8399429, για το ποσό των Λ.Κ.520.000, προς όφελος του και την κατάθεσε στον τρεχούμενο λογαριασμό του, που διατηρούσε στη ΣΠΕ Αραδίππου. Η πιο πάνω επιταγή εμφανίστηκε στην Τράπεζα, δεν εξαργυρώθηκε όμως λόγω ελλείψεως διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη της και παράμεινε απλήρωτη για περίοδο πέραν των επτά ημερών από την παρουσίαση της. Η κατηγορία 15 στρέφεται εναντίον τόσο του κατηγορούμενου 1 όσο και του κατηγορούμενου 3 και αφορά, ως προανέφερα, εξασφάλιση πίστωσης με ψευδείς παραστάσεις κατά παράβαση των άρθρων 297 και 301 (α) του Ποινικού Κώδικα, ως έχει τροποποιηθεί. Οι κατηγορούμενοι 1 και 3, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, κατά την "σύναψη χρέους" εξασφάλισαν πίστωση από την ΣΠΕ Αραδίππου ύψους Λ.Κ.520.000 προς όφελος του κατηγορούμενου 1. Ο κατηγορούμενος 1 έκδωσε από τον λογαριασμό που διατηρούσε στην Alpha Bank την επιταγή 8399429, που αποτελεί και αντικείμενο της κατηγορίας 2, προς όφελός του, την κατάθεσε στον λογαριασμό που διατηρούσε στη ΣΠΕ Αραδίππου, μέσω του κατηγορούμενου 3, εν γνώσει και των δύο κατηγορούμενων ότι ο λογαριασμός από τον οποίον εκδόθηκε η επιταγή δεν είχε τα ανάλογα χρήματα για να πληρωθεί. Οι κατηγορίες 4 μέχρι 10 και 12 στρέφονται εναντίον του κατηγορούμενου 2 και αφορούν τα αδικήματα της έκδοσης επιταγών χωρίς αντίκρισμα κατά παράβαση του άρθρου 305 (Α)

(2)και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφάλαιο 154 ως έχει τροποποιηθεί. Ο κατηγορούμενος 2 τη 16.10.2000, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, προκάλεσε χωρίς λόγο και αιτία τη μη εξόφληση της επιταγής, με αριθμό 8337821 για ποσό Λ.Κ.451.284,73, κατηγορία 4, της επιταγής, με αριθμό 8337824 για ποσό Λ.Κ.100.000, κατηγορία 5, της επιταγής με αριθμό 8337827 για ποσό Λ.Κ.536.750,39, κατηγορία 6 και της επιταγής 8337830 για ποσό Λ.Κ.190.000, κατηγορία

1. Τη 17.10.2000 ο κατηγορούμενος 2 προκάλεσε χωρίς λόγο και αιτία, σύμφωνα πάντα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, τη μη εξόφληση της επιταγής 8337832 για ποσό Λ.Κ.380.000, κατηγορία 8, της επιταγής 8337833 για ποσό Λ.Κ.286.358,92, κατηγορία 9, της επιταγής 8337834 για ποσό Λ.Κ.60.000, κατηγορία 10 και της επιταγής 01001465 για το ποσό των Λ.Κ.100.000, κατηγορία
2. Όλες οι πιο πάνω επιταγές, εξαιρουμένης της επιταγής αντικείμενο της κατηγορίας 12, ήσαν της Alpha Bank, η επιταγή 01001465 ήταν της Νέα ΣΠΕ Περβολιών. Η κατηγορία 13 στρέφεται εναντίον των κατηγορούμενων 2 και 5 και αφορά έκδοση επιταγής χωρίς αντίκρισμα κατά παράβαση των άρθρων 305 (Α)

(2), 20 και 29 του Ποινικού Κώδικα ως έχει τροποποιηθεί. Τη 16.10.2000, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, οι κατηγορούμενοι 2 και 5 χωρίς λόγο και αιτία προκάλεσαν τη μη εξόφληση της επιταγής της Λαϊκής Τράπεζας, με αριθμό 6300302, για ποσό Λ.Κ.486.745,32. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατάθεσαν εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής οι αστυφύλακες Χριστόδουλος Ψακίδης, Μιχαήλ Φιλίνης και Δημήτρης Γλυκαίνος, που υπηρετούσαν κατά τον επίδικο χρόνο, στο Γραφείο Διερεύνησης Οικονομικού Εγκλήματος του Αρχηγείου Αστυνομίας και τα μέλη της επιτροπής της ΣΠΕ Αραδίππου, Δήμος Ξιούρουππας, Λοϊζος Γαϊτάνος, Στέλιος Κούννα και Χριστόδουλος Μούσκος. Κατάθεσαν επίσης ο Ελευθέριος Πάτσαλος, πρώτος συνεργατικός λειτουργός του τμήματος Συνεργατικής Ανάπτυξης, ο Παύλος Δημητριάδης, υπάλληλος της ΣΠΕ Αραδίππου, υπεύθυνος των τρεχούμενων λογαριασμών, ο Μάριος Νεοφύτου, υπεύθυνος του λογιστηρίου της ΣΠΕ Αραδίππου και ο Χαρίλαος Χαρή, υπάλληλος της Λαϊκής Τράπεζας. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή υποβλήθηκε εισήγηση από την υπεράσπιση ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση σε οποιανδήποτε από τις κατηγορίες που εκκρεμούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Η απαλλαγή του κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνο όταν: "(α) Δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου υπόθεση της, λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερών συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) Όταν η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου". Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Στέφανος Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 ο Α.Δ. κ. Πικής αναλύοντας τον όρο "εκ πρώτης όψεως υπόθεση", είπε τα πιο κάτω στις σελ. 144 και 145: ". Ο όρος "εκ πρώτης όψεως υπόθεση" χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας." Και στη σελ. 146: ". Δεν προβαίνει ο δικαστής στο στάδιο εκείνο της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφαση του περιορίζεται σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης." Η μαρτυρία που προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν μακροσκελής, η διαδικασία διάρκεσε πέραν των 60 δικασίμων, διεξήχθησαν τέσσερις δίκες εντός δίκης και κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου πληθώρα Τεκμηρίων, σύνολο

1. Ας σημειωθεί ότι σε κάποιο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, μετά από αίτημα του Γενικού Εισαγγελέα, στάληκε νομικό ερώτημα στο Ανώτατο Δικαστήριο με αποτέλεσμα η διαδικασία, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, να διακοπεί για μερικούς μήνες. Με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι πρόεδρος της επιτροπής της ΣΠΕ Αραδίππου ήταν, κατά τον επίδικο χρόνο ο Λοϊζος Γαϊτάνος και μέλη ο Στέλιος Κούννας, Χριστόδουλος Μούσκος, Παντελάκης Ηλία και Δήμος Ξιούρουππας. Τη 15.10.2000 διεξήχθησαν εκλογές και εξελέγησαν στην επιτροπή της ΣΠΕ Αραδίππου, ο Στέλιος Κούννας, ως πρόεδρος και μέλη ο Χριστόδουλος Μούσκος, Λοϊζος Γαϊτάνος, Ανδρέας Ζαχαρίου και Σωτήρης Άρνος. Γενικός γραμματέας της ΣΠΕ Αραδίππου ήταν, για σειράν ετών μέχρι και το θάνατό του, τη 21.6.2000, ο Δημήτρης Κουμανταρής. Μετά τον θάνατο του Δημήτρη Κουμανταρή, η επιτροπή της ΣΠΕ Αραδίππου διόρισε ως αναπληρωτή γενικό γραμματέα τον κατηγορούμενο 3, Ζαχαρία Σιήκκη, ενώ τη 30.9.2000 ο κατηγορούμενος 3 διορίστηκε και επίσημα, στη πιο πάνω θέση. Η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα, σύμφωνα με τον Μάριο Νεοφύτου, ελέγχει "τον λογαριασμό των Συνεργατικών Πιστωτικών Εταιρειών", και ". ο λογαριασμός της ΣΠΕ είναι ανοιγμένος στη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα". Η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα αναλαμβάνει, για λογαριασμό των Συνεργατικών Πιστωτικών Εταιρειών, να διεκπεραιώσει την εκκαθάριση των επιταγών. Ο κατηγορούμενος 1 διατηρούσε, από τη 14.10.1998, τρεχούμενο λογαριασμό, υπ΄ αριθμό 44-4001777-1 στη ΣΠΕ Αραδίππου, με όριο παρατραβήγματος Λ.Κ.16.
2. Ο πιο πάνω λογαριασμός εκινείτο κυρίως με καταθέσεις επιταγών και εκδώσεις επιταγών του πελάτη, ήτοι του κατηγορούμενου
3. Ο Μάριος Νεοφύτου κατάθεσε στο Δικαστήριο ότι ο πιο πάνω λογαριασμός λειτουργούσε με "uncleared επιταγές", όπως ανάφερε χαρακτηριστικά, δηλαδή πιστώνονταν στο λογαριασμό τα ποσά των επιταγών που κατατίθονταν, προτού οι επιταγές εκκαθαρισθούν και παρουσίαζε συνεχώς, μεγάλο μη εκκαθαρισθέν υπόλοιπο που αυξανόταν μεταξύ Λ.Κ.200.000 μέχρι και Λ.Κ.7.000.000, χρεωστικό υπόλοιπο. Κατά τον ίδιο χρόνο όμως, το λογιστικό υπόλοιπο του λογαριασμού φαινόταν, στις περισσότερες περιπτώσεις, πιστωτικό. Σαν αποτέλεσμα της λειτουργίας του πιο πάνω λογαριασμού, με τον τρόπο αυτό, ο λογαριασμός επιβαρυνόταν με μεγάλα ποσά τόκων. Η επιβάρυνση του τόκου οφειλόταν στο γεγονός ότι ενώ για τις επιταγές που έκδιδε ο κατηγορούμενος χρεωνόταν αμέσως με την παρουσίαση τους στην Κεντρική Συνεργατική Τράπεζα, για τις επιταγές που κατάθετε, για σκοπούς υπολογισμού του τόκου, ο λογαριασμός του πιστωνόταν με την αξία της επιταγής που κατατίθετο καθυστερημένα, σε επτά μέρες από την ημέρα της κατάθεσης της, αντί στη προθεσμία που εφαρμόζεται, με βάση τη συνήθη πρακτική, που προβλέπεται από τη Κεντρική Τράπεζα και είναι μικρότερη των επτά ημερών. Σχετική επί του θέματος είναι η κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας Μάριου Νεοφύτου, υπεύθυνου του λογιστηρίου της ΣΠΕ Αραδίππου. Ο Παύλος Δημητριάδης, υπεύθυνος των τρεχούμενων λογαριασμών της ΣΠΕ Αραδίππου χαρακτήρισε τον πιο πάνω λογαριασμό ως "προβληματικό", παρουσίαζε, όπως είπε χαρακτηριστικά ο μάρτυρας ". υπερβάσεις στο διαθέσιμο υπόλοιπο που κυμαινόταν μέχρι και σχεδόν 12 εκατομμύρια λίρες, βάση των καταστάσεων του λογαριασμού του πελάτη μας .". Ο μάρτυρας, σύμφωνα με τη κατάθεση του, έπαιρνε γραπτές οδηγίες για τον χειρισμό του πιο πάνω λογαριασμού. Οι οδηγίες που έπαιρνε πάντα ήταν όπως πληρωθούν οι επιταγές που εξέδιδε ο Ξενάκης Κάλλης. Για το θέμα αυτό, ήτοι των μεγάλων υπερβάσεων που παρατηρούνταν στο λογαριασμό ήταν ενήμερος ο Γραμματέας της ΣΠΕ Αραδίππου, Κουμανταρής και ο Ζαχαρίας Σιήκκης, κατηγορούμενος 3, που τον διαδέχθηκε αργότερα. Τόσο ο Κουμανταρής όσο και ο Ζαχαρίας Σιήκκης διαβεβαίωναν το μάρτυρα, Παύλο Δημητριάδη, ότι η επιτροπή της ΣΠΕ Αραδίππου, που θ΄ αναφέρεται μετά απλά σαν "επιτροπή", ήταν ενήμερη για το πιο πάνω θέμα. Τη 5.9.2000 ο κατηγορούμενος 3 παρουσίασε και γραπτώς στο μάρτυρα, πρακτικό της επιτροπής υπογεγραμμένο από τα μέλη της, όπου φαινόταν ότι η επιτροπή ήταν ενήμερη για τον τρόπο λειτουργίας του συγκεκριμένου λογαριασμού. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε το πρακτικό της συνεδρίας της ΣΠΕ Αραδίππου, ημερομηνίας 5.9.2000, στο οποίο αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα πιο κάτω: "Παρόντες: Λοϊζος Γαϊτάνος Δήμος Ξιούρουππας Στέλιος Κούννας Χριστόδουλος Μούσκος
4. Λογαριασμός Ξενάκη Κάλλη αρ. 4001777/1 Ο αναπληρωτής Γραμματέας/Διευθυντής ενημέρωσε την ολομέλεια της Επιτροπείας για την κίνηση του πιο πάνω λογαριασμού κατά τους πρώτους οκτώ μήνες του 2000 και εξετάστηκαν όλες οι παράμετροι όσον αφορά το εκκαθαρισθέν υπόλοιπο. Οι καταστάσεις στις οποίες εμφαίνονται το εκκαθαρισθέν υπόλοιπο και η κίνηση του λογαριασμού δόθηκαν στην Επιτροπεία και μελετήθηκαν/εξετάσθηκαν λεπτομερώς από την ίδια. Αποφασίστηκε από την Επιτροπεία όπως συνεχιστεί η λειτουργία του λογαριασμού όπως έχει αφού λήφθηκε υπ΄ όψιν η κερδοφορία και η αξιοπιστία του πελάτη." Τα ίδια τα μέλη της επιτροπής όμως και συγκεκριμένα οι μάρτυρες Δήμος Ξιούρουππας, Λοϊζος Γαϊτάνος και Στέλιος Κούννας, όταν κατάθεταν σαν μάρτυρες ενώπιον του Δικαστηρίου, δήλωσαν παντελή άγνοια σε σχέση με τον τρόπο λειτουργίας του λογαριασμού του Ξενάκη Κάλλη. Ήταν η θέση και των τριών μαρτύρων ότι αγνοούσαν το γεγονός ότι ο λογαριασμός αυτός λειτουργούσε με υπερβάσεις και ισχυρίσθηκαν ότι ουδέποτε είδαν κατάσταση του λογαριασμού αυτού. Και οι τρεις μάρτυρες κατάθεσαν ότι τη 5.9.2000, ο κατηγορούμενος 3 δεν τους έδωσε καταστάσεις του λογαριασμού, ως αναληθώς αναγράφεται, σύμφωνα βέβαια με τους ισχυρισμούς τους, στα πρακτικά της συνεδρίας της ημερομηνίας εκείνης. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε και το δεύτερο πρακτικό, ημερομηνίας 18.10.2000, με το οποίο στην ουσία τα μέλη της Επιτροπής της ΣΠΕ Αραδίππου ανακαλούν μέρος του πρακτικού της συνεδρίας ημερομηνίας 5.9.
5. Στο πρακτικό αυτό διαβάζουμε τα πιο κάτω: "Πρακτικά Συνεδρίασης Επιτροπείας Σ.Π.Ε. Αραδίππου Παρόντες Στέλιος Κούννας Χριστόδουλος Μούσκος Ανδρέας Ζαχαρίου Σωτήρης Άρνος Λοϊζος Γαϊτάνος Ημερομηνία: 18/10/2000 Διόρθωση μέρους του πρακτικού συνεδρίας της Επιτροπείας της 5/9/2000 Στην συνεδρία της Επιτροπείας παρευρίσκονται και τα απελθόντα δύο μέλη της Επιτροπείας Παντελάκης Ηλία και Δήμος Ξιούρουππας. Μετά τα γεγονότα που συνέβησαν στην Εταιρεία μας (Λογαριασμός Ξενοφώντος Σάββα Κάλλη) η Επιτροπεία επανέρχεται στα πρακτικά ημερ. 5/9/2000 και παρατηρεί ότι τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως εξής όπως αναφέρθηκαν από την προηγούμενη Επιτροπή: Α) Ο Γραμματέας ενημέρωσε την Επιτροπεία για το πιστωτικού υπόλοιπο του τρεχούμενου λογαριασμού του Ξενοφώντος Σάββα Κάλλη και καμία αναφορά έγινε για το ύψος των υπό εκκαθάριση επιταγών και διαβεβαίωνε την Επιτροπεία για το ότι η Εταιρεία είναι εξασφαλισμένη και με πιστωτικό υπόλοιπο. Όταν η Επιτροπεία έκαμε αναφορά μήπως γίνεται κύκλος επιταγών και σε κάποια δεδομένη στιγμή η Εταιρεία παραμένει εκτεθειμένη ο Γραμματέας είπεν ότι οι επιταγές είναι του Σεβέρη και Αθηαινίτη και δεν υπάρχει πρόβλημα. ........................... Η Επιτροπεία" Ο Χριστόδουλος Μούσκος, μέλος της επιτροπής κατά τον επίδικο χρόνο, ήταν ο μόνος που παραδέχθηκε ότι γνώριζε εκ των προτέρων, πριν τη συνεδρία της επιτροπής τη 5.9.2000, ότι η ΣΠΕ Αραδίππου τιμούσε τις επιταγές που κατατίθονταν στο λογαριασμό του κατηγορούμενου 1 πριν αυτές εκκαθαριστούν. Το γεγονός αυτό το είχε πληροφορηθεί από τον κατηγορούμενο 3 και ήταν η θέση του μάρτυρα αυτού ότι ήταν ο ίδιος που είχε προτρέψει τον κατηγορούμενο 3, να θέσει το θέμα ενώπιον της επιτροπής, επίσημα. Τα μέλη της επιτροπής αντεξετάσθηκαν εκτεταμένα σε σχέση με το πρακτικό, ημερομηνίας 5.9.
6. Από τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι ο γραμματέας της ΣΠΕ Αραδίππου, κατηγορούμενος 3, υπεύθυνος για τη τήρηση των πρακτικών δεν ειδοποιήθηκε και δεν ήταν παρών στη συνεδρία της Επιτροπής, ημερομηνίας 18.10.2000, κατά την οποίαν έγινε η διόρθωση του πρακτικού. Πέραν τούτου, με βάσει τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η απόφαση για τη διόρθωση του πρακτικού λήφθηκε και από τα μέλη της επιτροπής, Ανδρέα Ζαχαρίου και Σωτήρη Άρνο, που δεν ήταν παρόντες κατά τη συνεδρία της επιτροπής τη 5.9.2000 και δεν ήταν καν, κατά το χρόνο εκείνο, μέλη της επιτροπής. Ο Πρόεδρος της επιτροπής, Στέλιος Κούννας, αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι υπόγραψε το πρακτικό ημερομηνίας 5.9.2000, ήταν η θέση του ότι κάποιος είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του, γεγονός που δεν κατάγγειλε όμως στην Αστυνομία. Ο μάρτυρας αναγνώρισε την υπογραφή του στα πρακτικά της συνεδρίας, ημερομηνίας 18.10.2000, δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει γιατί οι μισές υπογραφές στο πρακτικά ήσαν "original", όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά και οι άλλες "φωτοτυπία", δεν απόκλεισε δε το ενδεχόμενο να κατείχε ο ίδιος το αυθεντικό πρακτικό, θέση που απόσυρε μετά από λίγο. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: "Ε. Με ποιο μαγικό τρόπο οι μισές υπογραφές είναι φωτοτυπίες και οι μισές original; Α. Δεν ξέρω ποιες είναι οι υπογραφές τους. Ε. Η δική σου υπογραφή; Α. Δεν ξέρω. Ε. Πώς βρέθηκε φωτοτυπία; Α. Δεν μπορώ να ξέρω. Δεν ξέρω οι άλλες δύο υπογραφές που είναι πάνω. Έχει σημασία εάν είναι φωτοτυπία ή αν είναι original; Σημασία έχει ότι είναι δική μου υπογραφή. Μπορεί να το έχω σπίτι μου μήπως γίνει καμιά κλεψιά. Ε. Τι είπατε κύριε; Α. Το αποσύρω. Ε. Θα σε παρακαλέσω να δεις το πρακτικό ημερομηνίας 14.9.2000, στο κάτω μέρος υπάρχουν τρεις υπογραφές ή μια υπογραφή και δύο μονογραφές. Η μεσαία μονογραφή είναι δική σου; Ναι ή όχι; Α. Είπα και προηγουμένως και δική μου να είναι η υπογραφή, για εμένα δεν παίζει κανένα ρόλο. Ε. Είναι δική σου ή όχι; Για εμάς παίζει ρόλο. Α. Ναι ή όχι να πεις του γιου σου." Σε κάποιο άλλο στάδιο της αντεξέτασης του ο Στέλιος Κούννας είπε ότι τη 5.9.2000 ο κατηγορούμενος 3, ζήτησε από την επιτροπή όπως οι επιταγές του κατηγορούμενου 1 "ξεκαθαρίζονται", σε 3 αντί σε 7 μέρες, εισήγηση που απορρίφθηκε από την Επιτροπή. Η Επιτροπή έδωσε οδηγίες οι επιταγές του συγκεκριμένου πελάτη, "ξεκαθαρίζονται" σε 7 μέρες. Τον Οκτώβριο του 2000 μεγάλος αριθμός επιταγών που είχαν κατατεθεί στον τρεχούμενο λογαριασμό που διατηρούσε ο κατηγορούμενος 1, στη ΣΠΕ Αραδίππου επεστράφησαν, ως απλήρωτες. Ανάμεσα στις επιταγές που επεστράφησαν ήσαν οι επιταγές αντικείμενο των κατηγοριών της παρούσας υπόθεσης. Η επιταγή αντικείμενο της κατηγορίας 2, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μάριου Νεοφύτου, επιστράφηκε στη ΣΠΕ Αραδίππου τη 16.10.2000, με την ένδειξη "επιστροφή αξίας προς είσπραξη αναμένεται εκκαθάριση", κατατέθηκε για δεύτερη φορά, επιστράφηκε πάλι όμως με την ένδειξη "αποταθείτε στον πελάτη". Στο Δικαστήριο κατατέθηκε σαν παραδεκτό γεγονός ότι η πιο πάνω επιταγή, Τεκμήριο 57, εκδόθηκε από τον κατηγορούμενο 1, σε διαταγή του ιδίου αλλά επιστράφηκε λόγω μη ύπαρξης διαθεσίμων υπολοίπων, ως ακάλυπτη επιταγή. Οι επιταγές, Τεκμήρια 61 μέχρι 68 και 76, αντικείμενα των κατηγοριών 4 μέχρι 10, 12 και 13 επιστράφηκαν όλες αρχικά με την ένδειξη "επιστροφή αξίας προς είσπραξη αναμένεται εκκαθάριση", κατατέθηκαν για δεύτερη φορά και επιστράφηκαν για δεύτερη φορά τη 19.10.2000, με την ένδειξη "STOP PAYMENT". Σχετική επί του θέματος είναι η μαρτυρία του Μάριου Νεοφύτου, πέραν όμως της πιο πάνω μαρτυρίας κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου σαν παραδεκτό γεγονός ότι η πληρωμή των πιο πάνω επιταγών είχε ανακληθεί. Ο τρεχούμενος λογαριασμός του κατηγορούμενου 1, χρεώθηκε, σύμφωνα πάντα με τον Μάριο Νεοφύτου, με τα ποσά των πιο πάνω επιταγών. Οι επιταγές, η πληρωμή των οποίων είχε ανακληθεί, παρεδόθησαν στον κατηγορούμενο 1, για να καταγγείλει το θέμα στην Αστυνομία. Παρενθετικά θα ήθελα ν΄ αναφέρω ότι ο Μάριος Νεοφύτου στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία κάνει αναφορά και σε σωρεία άλλων επιταγών, πέραν των επιδίκων, που κατατέθηκαν στο λογαριασμό του κατηγορούμενου 1 και επεστράφησαν λόγω ανάκλησης της πληρωμής τους ή ως απλήρωτες λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων. Οι επιταγές αυτές αφορούσαν πολύ μεγάλα ποσά, τα οποία κυμαίνονταν από Λ.Κ.50.000 μέχρι Λ.Κ.386.
7. Σε πολλές από τις πιο πάνω επιταγές φέρεται ως εκδότης κάποιος Κυριάκος Παναγιώτου, ενώ σ΄ άλλες η εταιρεία Severis & Ahtienitis Securities Ltd, τα ποσά των επιταγών αυτών χρεώθηκαν, σύμφωνα πάντα με τον Μάριο Νεοφύτου, στο λογαριασμό του κατηγορούμενου
8. Εναντίον των πιο πάνω προσώπων δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη. Τη 18.10.2000 κατόπιν εντολής της επιτροπής της ΣΠΕ Αραδίππου, ο Ζαχαρίας Σιήκκης, κατηγορούμενος 3, προέβη σε καταγγελία εναντίον του Ξενάκη Κάλλη, κατηγορούμενου
9. Σχετική είναι η κατάθεση που έδωσε ο κατηγορούμενος 3, στην Αστυνομία, την ημέρα εκείνη, Τεκμήριο
10. Ο κατηγορούμενος 3 κατάγγειλε στην Αστυνομία ότι ο Ξενάκης Κάλλης είχε εκδώσει αριθμό επιταγών οι οποίες κατατέθηκαν στο λογαριασμό του, που διατηρούσε στη ΣΠΕ Αραδίππου, οι οποίες αργότερα επεστράφησαν απλήρωτες. Αυτή ήταν συνοπτικά η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, σε σχέση με τις κατηγορίες που εκκρεμούν σήμερα ενώπιον του Δικαστηρίου. Όλες οι κατηγορίες, εξαιρουμένης της κατηγορίας 15, στηρίζονται στο άρθρο 305 (Α) του Ποινικού Κώδικα ως έχει τροποποιηθεί από το Νόμο 129

(1)/

1. 1 _______________________________________________________________________________________
2. "Επιταγές χωρίς αντίκρισμα. 305 Α

(1)Πρόσωπο το οποίο εκδίδει επιταγή η οποία, κατά ή μετά την ημερομηνία κατά την οποία κατέστη πληρωτέα, παρουσιάζεται στη Τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκε, δεν εξοφλείται λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη της και παραμένει απλήρωτη για περίοδο επτά ημερών από της εν λόγω παρουσιάσεως, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο χρόνια ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ.1.500 ή και στις δύο ποινές.

(2)Πρόσωπο το οποίο, χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί με οποιαδήποτε πράξη τη μη εξόφληση της επιταγής που εκδόθηκε απ΄ αυτό, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο χρόνια ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο ποινές.

(3)....................................

(4)......................................

(5)Για σκοπούς του παρόντος άρθρου ο όρος τράπεζα περιλαμβάνει και οποιοδήποτε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ή οργανισμό, συστημένο είτε με βάση του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, είτε με βάση οποιοδήποτε άλλο νόμο, ο οποίος εκδίδει βιβλιάρια επιταγών σε πελάτες ή μέλη του.

(6)Το άρθρο αυτό δεν εφαρμόζεται για οποιαδήποτε επιταγή από την οποία δεν προκύπτει αγώγιμο δικαίωμα κατά του εκδότη της.

(7)......................................" Το πρώτο θέμα που θα εξετάσω είναι κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η παράγραφος

(6)του άρθρου 305 (Α), ήτοι κατά πόσο η ΣΠΕ Αραδίππου έχει αγώγιμο δικαίωμα κατά των εκδοτών των επιδίκων επιταγών.1 Σε σχέση με τις επιταγές αντικείμενο των κατηγοριών 2 και 15 εκδότης ήταν, με βάσει τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, ο κατηγορούμενος 1 ενώ για τις υπόλοιπες ο κατηγορούμενος 2, πλην της επιταγής, αντικείμενο της κατηγορίας 13, όπου εκδότης είναι τόσο ο κατηγορούμενος 2 όσο και η κατηγορούμενη

1. Οι πρόνοιες του συγκεκριμένου εδαφίου έχουν εξεταστεί από το Εφετείο στην απόφαση Σταύρος Νεοφύτου v. Σάββα Κυριακίδη, 8.3.99, Ποιν. Έφ. 6433 όπου λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα πιο κάτω: ". Η ορθή ερμηνεία του εδαφίου 3 είναι κατά τη γνώμη μας, η ακόλουθη: Η επιταγή αντικείμενο της κατηγορίας, πρέπει: (α) να έχει τα αναγκαία χαρακτηριστικά γνωρίσματα επιταγής, όπως γίνεται σ΄ αυτά αναφορά στον περί Συναλλαγματικών Νόμο, Κεφ. 262 και, (β) ο υποβάλλων το παράπονο να είναι "νομιμοποιημένος κομιστής της επιταγής", πάλι μέσα στην έννοια του πιο πάνω νόμου. Σ΄ αυτά τα στοιχεία περιορίζεται η φράση "αγώγιμο δικαίωμα" που απαντά στο εδάφιο
2. Το αγώγιμο δικαίωμα δεν πρέπει να συγχέεται με τη πιθανή αιτία αγωγής, που μπορεί να εγκριθεί με βάση τη συναλλαγή που οδήγησε στην έκδοση της επιταγής ." _________________________________________________
3. Ας σημειωθεί ότι με τη θέσπιση του Νόμου 129

(1)/ 99, έγινε προσθήκη εδαφίων και επαναρίθμηση, μ΄ αποτέλεσμα κάποια εδάφια να φέρουν διαφορετικό αριθμό. Η παράγραφος

(6)που αναφέρεται στο "αγώγιμο δικαίωμα" αντιστοιχεί με τη παράγραφο

(3)του Νόμου, ως ίσχυε προηγουμένως. Στη συγκεκριμένη περίπτωση παραπονούμενος δεν είναι ο Ξενάκης Κάλλης, κατηγορούμενος 1, στο λογαριασμό του οποίου κατατέθηκαν όλες οι επίδικες επιταγές, σύμφωνα με τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής, που αμφισβητείται όμως από την υπεράσπιση, αλλά η ΣΠΕ Αραδίππου. Το πρώτο ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο η ΣΠΕ Αραδίππου μπορεί να θεωρηθεί "νομιμοποιημένος κομιστής" των επιδίκων επιταγών. Εάν η ΣΠΕ Αραδίππου, είναι νομιμοποιημένος κομιστής, αποκτά τότε όλα τα δικαιώματα του κατόχου της επιταγής, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος να καταχωρήσει αγωγή εναντίον του εκδότη της επιταγής και θεωρείται "παραπονούμενη" με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 305 (Α) του Ποινικού Κώδικα. Το άρθρο 29 του περί Συναλλαγματικών Νόμου, που τυγχάνει εφαρμογής στη παρούσα περίπτωση, προβλέπει ότι: "29

(1)Νομιμοποιημένος κομιστής είναι ο κάτοχος ο οποίος έλαβε συναλλαγματική, συμπληρωμένη και κανονική στην όψη της με τους πιο κάτω όρους δηλαδή - (α) Ότι έγινε κάτοχος αυτής προτού αυτή καταστεί ληξιπρόθεσμη και χωρίς ειδοποίηση ότι προηγουμένως δεν τιμήθηκε, αν τέτοια ήταν η περίπτωση. (β) Ότι αυτός έλαβε τη συναλλαγματική καλή τη πίστη και για αξία και ότι κατά το χρόνο κατά τον οποίο η συναλλαγματική μεταβιβάστηκε σε αυτόν, αυτός δεν είχε ειδοποίηση για οποιοδήποτε ελάττωμα στο τίτλο του προσώπου το οποίο μεταβίβασε αυτή. .............................." Ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι η ΣΠΕ Αραδίππου είχε καταστεί κάτοχος για αξία των επιδίκων επιταγών και είχε δικαίωμα επίσχεσης επί αυτών. Στις πλείστες περιπτώσεις, όταν ο πελάτης ζητά από τον τραπεζίτη να εισπράξει μια επιταγή για λογαριασμό του, ο τελευταίος ενεργεί ως αντιπρόσωπος για είσπραξη (agent for collection). Στη περίπτωση όμως που ο τραπεζίτης πιστώνει τον λογαριασμό του πελάτη αυτού, με το ποσό της επιταγής, προτού το ποσό αυτό εισπραχθεί, τότε, κάτω από ορισμένες συνθήκες, ο τραπεζίτης μετατρέπεται από αντιπρόσωπο για είσπραξη (agent for collection) σε κάτοχο για αξία1. Η μετατροπή αυτή όμως της ιδιότητας του τραπεζίτη δεν είναι αυτόματη, κάθε υπόθεση εξετάζεται με βάση τα δικά της γεγονότα. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη μεταξύ των μερών, ρητής ή σιωπηρής συμφωνίας ότι ο πελάτης έχει δικαίωμα ν΄ αποσύρει χρήματα έναντι της αξίας της επιταγής, προτού η επιταγή εκκαθαρισθεί. Η τράπεζα μπορεί να θεωρηθεί ότι μετατρέπεται σε κάτοχο για αξία της επιταγής σε κάποιες περιπτώσεις όπως όταν, για παράδειγμα, η επιταγή εξαργυρώνεται στο ταμείο της τράπεζας και δίδεται η αξία της σε μετρητά, όταν η επιταγή πληρώνεται για μείωση του λογαριασμού παρατραβήγματος ή όταν η επιταγή υπόκειται σ΄ επίσχεση (lien). 2 ______________________________________________________ 1. Βλέπετε σχετικά: Capital and Counties Bank Ltd v. Gordas

(1903)AC 240 at

1. Halsbury´s Laws of England, 4η έκδοση παρ.
3. Halsbury´s Laws of England (ανωτέρω) παρ.
4. Westminster Bank Ltd v. Zang

(1965)2 W.L.R.

1. Απαραίτητη προϋπόθεση για να καταστεί η τράπεζα νομιμοποιημένος κάτοχος της επιταγής ήταν, προηγουμένως, η οπισθογράφηση της επιταγής, στην αντίθετη περίπτωση η τράπεζα δεν μπορούσε να θεωρηθεί "κάτοχος" της επιταγής, σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ.
2. 1 Μετά την τροποποίηση του πιο πάνω νόμου όμως, τραπεζίτης που δίδει αξία ή που έχει δικαίωμα επίσχεσης σε επιταγή που είναι πληρωτέα έχει τέτοια δικαιώματα όπως θα είχε αν, με τη παράδοση της ο δικαιούχος την είχε οπισθογραφήσει. 2 Το ερώτημα που εγείρεται στο στάδιο αυτό είναι κατά πόσο η ΣΠΕ Αραδίππου έλαβε τις επίδικες επιταγές για αξία, δυνάμει δικαιώματος επίσχεσης επί αυτών, ως ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής. Το δικαίωμα της τράπεζας για επίσχεση, στηρίζεται στο άρθρο 27

(3)του περί Συναλλαγματικών Αξιών Νόμου, Κεφ. 262, που προβλέπει ότι: "

(3)Όταν ο κάτοχος συναλλαγματικής έχει δικαίωμα επίσχεσης επί αυτής, το οποίο προκύπτει είτε από σύμβαση είτε από νόμο θεωρείται ως κάτοχος για αξία που ανέρχεται στο ύψος του ποσού για το οποίο αυτός έχει δικαίωμα επίσχεσης". 3 ____________________________________________________________

1. "Κάτοχος" σημαίνει τον δικαιούχο ή το πρόσωπο υπέρ του οποίου γίνεται η οπισθογράφηση συναλλαγματικής ή γραμματίου το οποίο έχει στην κατοχή του αυτά ή τον κομιστή αυτών.
2. Άρθρο 82 Β του περί Συναλλαγματικών Νόμου Κεφ. 262, ως έχει τροποποιηθεί από το Ν 32

(1)/

2. Το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου είναι αντίστοιχο με το άρθρο 27

(3)του Bills of Exchange Act 1882 που ισχύει στην Αγγλία. Στο σύγγραμμα Paget´s Law of Banking, 10η έκδοση διαβάζουμε σχετικά με το δικαίωμα επίσχεσης τα πιο κάτω στη σελίδα 425, σ΄ ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά: ". Ο τραπεζίτης που εισπράττει έχει εξίσου δικαίωμα επίσχεσης επί των συναλλαγματικών που του παραδίδονται για είσπραξη, για το ποσό που του οφείλει ο πελάτης κατά το χρόνο που παραλαμβάνονται οι επιταγές . Αν ο πελάτης έχει οπισθογραφήσει τη συναλλαγματική, ο τραπεζίτης ως κάτοχος για αξία έχει θεραπεία εναντίον του στο ύψος της οφειλής. Απλή οπισθογράφηση για είσπραξη χωρίς να υπάρχει οφειλή εκ μέρους του πελάτη, δεν δίδει θεραπεία σε σχέση με τη συναλλαγματική εναντίον του πελάτη, σε περίπτωση που δεν τιμηθεί, γιατί δεν υπάρχει αντιπαροχή. Αν ο λογαριασμός έχει πιστωθεί μπορεί να χρεωθεί και αν το υπόλοιπο δεν είναι επαρκές για να καλύψει ολόκληρο το χρέος, ο πελάτης ευθύνεται για το υπόλοιπο του χρέους ή ο τραπεζίτης μπορεί να χρεώσει κάποιο προσωρινό λογαριασμό και να επιφυλάξει τα δικαιώματα του σε σχέση με την επιταγή εναντίον όλων των μερών, συμπεριλαμβανομένου και του πελάτη." 1 _______________________________________________________

1. ". (d) Lien against customer. The collecting banker equally has a lien on bills handed to him for collection for any amount due from the customer at the time of receiving the bills . If the customer has indorsed the bill, the banker as a holder for value, has a remedy against him to the extent of such indebtness. Mere indorsement for collection without indebtness on the part of the customer, gives no remedy on the bill against the customer in case of dishonour, there being no consideration. If the account has been credited it may be debited and if the balance is insufficient to meet the debit the customer will be liable for the overdraft thus created or the banker may debit a suspense account and preserve his rights on the cheque against all parties including the customer ." Στρέφομαι τώρα στην παρούσα υπόθεση για να εξετάσω κατά πόσο η ΣΠΕ Αραδίππου μετατράπηκε από αντιπρόσωπο για είσπραξη σε κάτοχο για αξία των επιδίκων επιταγών. Ήταν η θέση της υπεράσπισης ότι με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει αποδειχθεί ότι ο λογαριασμός του κατηγορούμενου 1, πιστώθηκε με την αξία των επιταγών που αποτελεί ουσιώδη προϋπόθεση για να μετατραπεί η ΣΠΕ Αραδίππου από αντιπρόσωπο είσπραξης σε κάτοχο για αξία της επιταγής. Ενώπιον του Δικαστηρίου έχουν κατατεθεί ως Τεκμήρια οι επίδικες επιταγές και δύο καταστάσεις του επιδίκου λογαριασμού του κατηγορούμενου 1, Τεκμήρια 117 και 118, που καλύπτουν την ίδια περίοδο, τα δύο αυτά έγγραφα δείχνουν όμως μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Το Τεκμήριο 117 φέρει τον τίτλο "ΑΝΕΠΙΣΗΜΕΣ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ 1777-4001777-1 (CYP) (ΑΝΕΥ ΒΛΑΒΗΣ) / ΚΑΤΑ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ" και καλύπτει την περίοδο 7.1.2000 μέχρι 31.12.
2. Σύμφωνα με τη κατάσταση αυτή, ο πιο πάνω λογαριασμός ήταν, μέχρι τη 18.10.2000, πάντοτε πιστωτικός. Τη 12.10.2000 το πιστωτικό υπόλοιπο κυμαινόταν από Λ.Κ.128.203 μέχρι Λ.Κ.3.083.
3. Την ημέρα εκείνη κατατέθηκαν στο λογαριασμό τέσσερις επιταγές, ο λογαριασμός πιστώθηκε με το ποσόν των Λ.Κ.2.819.095,95 και στη συνέχεια χρεώθηκε με την επιστροφή δέκα επιταγών, μεταξύ των οποίων και τις επιταγές Τεκμήρια 61, 62, 63, 64, 68 και 76, αντικείμενο των κατηγοριών 4, 5, 6, 7, 12 και
4. Τη 13.10.2000 κατατέθηκαν στο λογαριασμό δύο επιταγές, ο λογαριασμός πιστώθηκε με το ποσό των Λ.Κ.1.126.329,24 και χρεώθηκε με την επιστροφή τριών επιταγών, Τεκμήρια 65, 66 και 67, αντικείμενο των κατηγοριών 8, 9 και 10 αντίστοιχα. Το υπόλοιπο του λογαριασμού την ημέρα εκείνη, 13.10.2000, ανέρχετο στο ποσόν των Λ.Κ.528.
5. Τη 16.10.2000 κατατέθηκαν στο λογαριασμό δύο επιταγές και ο λογαριασμός πιστώθηκε με το συνολικό ποσό των Λ.Κ.1.417.924,15, πιστώθηκε επίσης με τα ποσά των Λ.Κ.197,38 και Λ.Κ.350.000, δίπλα από τις πιστώσεις αναγράφεται η φράση "ΔΙΟΡΘ. ΗΜΕΡ. 10-10-2000". Την ίδια ημέρα, 16.10.2000, ο λογαριασμός χρεώθηκε με την επιστροφή τεσσάρων επιταγών μεταξύ των οποίων και των επιταγών Τεκμήριο 57 και Τεκμήριο 68, αντικείμενο των κατηγοριών 2 και 12 αντίστοιχα. Κατά το κλείσιμο του λογαριασμού την ημέρα εκείνη, το υπόλοιπο ανερχόταν σε Λ.Κ.1.075.563 και ήταν πιστωτικό. Τη 19.10.2000, που είναι η επόμενη ημερομηνία που αναγράφεται μετά τη 16.10.2000 και τη 20.10.2000 ο λογαριασμός χρεώθηκε για δεύτερη φορά με την επιστροφή αριθμού επιταγών, μεταξύ των οποίων και των επιδίκων επιταγών, αντικείμενο των κατηγοριών 2, 4 μέχρι 10, 12 και 13 και από πιστωτικός μετατράπηκε σε χρεωστικός. Τη 19.10.2000 υπήρχε χρεωστικό υπόλοιπο Λ.Κ.1.743.532, τη 20.10.2000, Λ.Κ.3.739.862 και τη 2.11.2000, Λ.Κ.4.287.
6. Τη 31.12.2000 ο λογαριασμός χρεώθηκε με τόκους Λ.Κ.225.965,
7. Πουθενά στη κατάσταση φαίνεται να έχει γίνει πίστωση του λογαριασμού με την αξία των επιδίκων επιταγών. Το Τεκμήριο 118 φέρει τον τίτλο "ΤΡΕΧΟΥΜΕΝΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ 4001777-1 (CYP) (ΑΝΕΥ ΒΛΑΒΗΣ) / ΚΑΤΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΞΙΑΣ" και καλύπτει την περίοδο 14.10.98 - 2.11.
8. Η κατάσταση αυτή δεν φέρει καν επεξηγηματικούς τίτλους, διευκρίνιση των στοιχείων που αναγράφονται, κατά πόσο είναι χρεώσεις, πιστώσεις, υπόλοιπο ή κάτι άλλο, καμιά προφορική μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον μου, προς επεξήγηση των θεμάτων αυτών και ως εκ τούτου το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού δεν μπορεί να ληφθεί υπόψιν και να αξιολογηθεί από το Δικαστήριο. Στη πιο πάνω κατάσταση το μόνο που φαίνεται είναι ότι οι επίδικες επιταγές, που ανέφερα και πιο πάνω, επιστράφηκαν κάποιες τη 12.10.2000 και άλλες τη 13.10.2000 και τη 16.10.2000 και για δεύτερη φορά κάποιες επιστράφηκαν τη 19.10.2000 και άλλες τη 20.10.
9. Ας σημειωθεί ότι στην κατάσταση αυτή, Τεκμήριο 118, δεν υπάρχει χρονική σειρά, αναφέρω ενδεικτικά τη σελίδα 22, που αφορά την επίδικη περίοδο, αρχίζει η πρώτη στήλη με την ημερομηνία 6.10.2000 και συνεχίζει με τις ημερομηνίες 12.10.2000, 10.10.2000, 7.10.2000, 10.10.2000, 12.10.2000 και 30.9.
10. Ήταν η θέση του κ. Κέκκου, ότι με βάσει το περιεχόμενο της κατάστασης λογαριασμού, Τεκμήριο 118 και συγκεκριμένα στη σελίδα 22 του εγγράφου φαίνεται, με βάσει το υπόλοιπο που αναγράφεται, ότι οι επιταγές πιστώνονταν στον επίδικο λογαριασμό, παράπεμψε δε το Δικαστήριο, ενδεικτικά, στην επιταγή 8399429 για ποσόν Λ.Κ.520.000 και είπε ότι το χρεωστικό υπόλοιπο που είχε ο κατηγορούμενος 1, κατά ημερομηνία αξίας του λογαριασμού, ήταν Λ.Κ.12.000.617,
11. Ας σημειωθεί ότι η επιταγή 8399429, είναι το Τεκμήριο 57, αντικείμενο της κατηγορίας
12. Στο στάδιο αυτό θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια την αναφορά που γίνεται στο συγκεκριμένο Τεκμήριο από τον κ. Κέκκο, όπως και στην αμέσως προηγούμενη και επόμενη καταχώρηση. "16/10/00 ΕΠΣ ΑΛΦΑ 8337819 350.000.000 10/10/00 11.480.617,95 - 16/10/00 ΕΠΣ ΑΛΦΑ 8399429 520.000,00 10/10/00 12.000.617,95 - 12/10/00 ΕΠΣ ΛΑΙΚΗ 6300302 486.745,32 10/10/00 12.487.363,27" - Τα πιο πάνω στοιχεία, όπως επίσης και το σύνολο του περιεχομένου του Τεκμηρίου 118, δεν αποδεικνύει κατά την άποψη μου την πίστωση. Και αν ακόμη υποθέσω, εφόσον δεν υπάρχει μαρτυρία επί τούτου, ότι η τελευταία στήλη αναφέρεται στο υπόλοιπο του λογαριασμού παρατηρώ ότι το "χρεωστικό υπόλοιπο", όπως το περιγράφει ο κ. Κέκκος, μετά την επιστροφή των επιταγών μεγάλωνε, αδυνατώ ν΄ αντιληφθώ πώς είναι δυνατόν, με βάσει τα στοιχεία αυτά, να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η αξία των επιταγών πιστώθηκε στο λογαριασμό του κατηγορούμενου
13. Στρέφομαι τώρα στην προφορική μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου και συγκεκριμένα στην κατάθεση του Μάριου Νεοφύτου. Ο Μάριος Νεοφύτου στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία και η οποία αποτελεί μέρος της κυρίας εξέτασης του είπε, μεταξύ άλλων, ότι οι επιταγές επιστράφησαν, κατατέθηκαν μετά από λίγες μέρες και επιστράφηκαν για δεύτερη φορά, ο λογαριασμός δε του κατηγορούμενου 1 χρεώθηκε με τα συγκεκριμένα ποσά. Σε κανένα μέρος της μαρτυρίας του ο Μάριος Νεοφύτου κάνει αναφορά σε πιστώσεις των ποσών που αφορούν οι επίδικες επιταγές, στο τρεχούμενο λογαριασμό του κατηγορούμενου
14. Στην απόφαση του Αγγλικού Εφετείου A.L. Underwood Ltd v. Barclays Bank Ltd

(1924)1 KB 775, CA, λέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ακόμη και η καταχώρηση στα βιβλία της τράπεζας της αξίας των επιταγών ως πίστωση του λογαριασμού, δεν καθιστά τη τράπεζα κάτοχο για αξία των επιταγών, ελλείψει οποιονδήποτε άλλων στοιχείων. 1 __________________________________________________________

1. Βλ. σελ. 805 Atkin LJ: ". I think it sufficient to say that the mere fact that the bank in their books enter the value of the cheques on the credit side of the account on the day on which they receive the cheques for collection does not, without more, constitute the bank a holder for value. To constitute value there must be, in such a case, a contract between banker and customer . that the bank will, before receipt of the proceeds, honour cheques of the customer drawn against the cheques . neither that decision (the Gordon case) nor the statute (the 1906 Act) lay down the rule, judicial or statutory, that if a bank credits a cheque at once in its books, that fact, without more, makes the bank a holder for value". Πέραν των πιο πάνω καμιά αποδεκτή μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι κατά τον επίδικο χρόνο που είναι η 10.10.2000, σε σχέση με τις κατηγορίες 2 και 15, η 16.10.2000 σε σχέση με τις κατηγορίες 4, 5, 6, 7 και 13 και η 17.10.2000 σε σχέση με τις υπόλοιπες, ο κατηγορούμενος 1 όφειλε οποιονδήποτε ποσό στη ΣΠΕ Αραδίππου, αντιθέτως, σύμφωνα με το Τεκμήριο 117, φαίνεται ότι ο λογαριασμός του ήταν πιστωτικός. Η "οφειλή" είναι απαραίτητο στοιχείο, όπως αναφέρω και πιο πάνω, για την στοιχειοθέτηση του δικαιώματος επίσχεσης, το οποίο επικαλείται η Κατηγορούσα Αρχή. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να παρατηρήσω τα πιο κάτω σε σχέση με τον συγκεκριμένο λογαριασμό, τα οποία προκύπτουν από τη μαρτυρία, που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Η ΣΠΕ Αραδίππου τιμούσε τις επιταγές που κατατίθονταν στο λογαριασμό του κατηγορούμενου 1, μετά τη πάροδο 7 ημερών, αντί εντός της προθεσμίας που προέβλεπε η Κεντρική Τράπεζα και ήταν μικρότερη, γεγονός που επηρέαζε βέβαια και την εικόνα του λογαριασμού. Ο λογαριασμός μπορούσε να παρουσιάζει χρεωστικό υπόλοιπο, να χρεώνεται τόκος 9% επί του υπολοίπου, ενώ ταυτόχρονα η ΣΠΕ Αραδίππου κατείχε επιταγές που έπρεπε να πιστώνονταν στο λογαριασμό αυτόν, αυτή όμως δεν πίστωνε τον λογαριασμό με την αξία των επιταγών προτού παρέλθει η περίοδος των επτά ημερών που είχε καθορίσει, για να εκμεταλλεύεται προφανώς τους τόκους. Ένα άλλο σημείο που μου έκανε εντύπωση και το οποίο δεν έχω ξανασυναντήσει, είναι η "ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ" που φαίνεται και στις δύο καταστάσεις, Τεκμήρια 117 και
2. Οι διορθώσεις έγιναν σε δύο περιπτώσεις κατά τον Οκτώβρη του 2000 και επηρεάζουν και αυτές, την εικόνα του επιδίκου λογαριασμού. Καμιά εξήγηση έχει δοθεί στο Δικαστήριο για το φαινόμενο, αυτό παρ΄ όλον ότι οι διορθώσεις αυτές αφορούν πολύ μεγάλα ποσά και έγιναν κατά την επίδικη περίοδο. Ένα άλλο θέμα που εγείρεται είναι κατά πόσο υπήρχε ρητή ή σιωπηρή συμφωνία μεταξύ της ΣΠΕ Αραδίππου και του κατηγορούμενου 1 ότι ο τελευταίος θα είχε το δικαίωμα να αποσύρει από το λογαριασμό του, την αξία των επιταγών, προτού αυτές εκκαθαρισθούν. Ο Πρόεδρος και τα μέλη της Επιτροπής της ΣΠΕ Αραδίππου που κατάθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, πλην ενός, αρνήθηκαν κατηγορηματικά ότι συγκατατέθηκαν ή ότι εγνώριζαν καν ότι ο λογαριασμός εκινείτο με "uncleared επιταγές", όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά, ήτοι ότι πιστώνονταν στο λογαριασμό του κατηγορούμενου 1, τα ποσά των επιταγών που κατατίθονταν, προτού αυτές εκκαθαρισθούν. Αμφισβήτησαν ακόμη και το περιεχόμενο του πρακτικού ημερομηνίας 5.9.2000, το οποίο παραθέτω ανωτέρω και προχώρησαν σε διόρθωση του με σύνταξη νέου πρακτικού. Το ερώτημα που εύλογα εγείρεται εδώ είναι, με ποιον είχε συνάψει τη συμφωνία αυτή ο κατηγορούμενος 1, εφόσον ο Πρόεδρος και τα μέλη της επιτροπής, η οποία ήταν υπεύθυνη για την έγκριση δανείων και παροχή διευκολύνσεων, αγνοούσαν, σύμφωνα πάντα με τους δικούς τους ισχυρισμούς, το γεγονός αυτό, οι ίδιοι το μόνο που είχαν εγκρίνει ήταν όριο παρατραβήγματος μέχρι Λ.Κ.16.
3. Ο μάρτυρας Μάριος Νεοφύτου είπε στο Δικαστήριο, γενικά και αόριστα, ότι ο λογαριασμός είχε κατά διαστήματα μεγάλο χρεωστικό υπόλοιπο και λειτουργούσε "με uncleared επιταγές", χωρίς να δώσει όμως οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία, ήτοι σε ποιες περιπτώσεις επιτράπηκε στον κατηγορούμενο 1, κάτοχο του λογαριασμού να αποσύρει το ποσόν επιταγής προτού αυτή εκκαθαριστεί. Αντεξεταζόμενος δε δήλωσε παντελή άγνοια σε σχέση με την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας. Ο Παύλος Δημητριάδης αναφέρθηκε σ΄ επιταγές όχι όμως σ΄ αυτές που κατατίθονταν στον επίδικο λογαριασμό, με δικαιούχο τον κατηγορούμενο 1, αλλά αυτές που έκδιδε ο κατηγορούμενος
4. Σε σχέση με τις τελευταίες, ο μάρτυρας είπε ότι είχε εξουσιοδότηση από τον γραμματέα, να πληρώνει τις επιταγές που εξέδιδε ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1, αργότερα όμως διευκρίνισε ότι όταν εκδίδονταν επιταγές και δεν υπήρχαν τ΄ αναγκαία κεφάλαια αυτός τηλεφωνούσε σε συνεργάτη του κατηγορούμενου 1, κάποιον "Τάσο", ο οποίος κατάθετε τα ανάλογα χρήματα, αυθημερόν, για να "καλυφθούν", όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, οι επιταγές που εκδίδονταν. Τα πιο πάνω στοιχεία από μόνα τους ελλείψει οποιασδήποτε άλλης θετικής μαρτυρίας δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη συμφωνίας έστω και σιωπηρής. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε από τον Αστυνομικό Ψακίδη το έγγραφο, Τεκμήριο 69, το οποίο περιλαμβάνει τρία έντυπα. Ο Αστ. Ψακίδης παρέλαβε το Τεκμήριο αυτό από τον κατηγορούμενο
5. Το πρώτο έντυπο έχει τον τίτλο "ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΔΑΝΕΙΟ" και κάτω από τη λέξη "ΑΙΤΗΤΗΣ", αναγράφεται το όνομα "Ξενάκης Κάλλης", το δεύτερο τιτλοφορείται "ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΗ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ" και φέρεται να είναι μεταξύ των Ξενοφών Σάββα Κάλλη και της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αραδίππου και το τρίτο έντυπο τιτλοφορείται "ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΔΑΝΕΙΟΥ ΣΕ ΤΡΕΧΟΥΜΕΝΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ, ΜΕΧΡΙ Λ.Κ.16.000". Στο τρίτο έντυπο αναγράφεται, μεταξύ άλλων, ότι συμφωνήθηκε μεταξύ του Ξενοφών Σάββα Κάλλη και της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αραδίππου, η τελευταία να παρέχει στο πρώτο δάνειο σε τρεχούμενο λογαριασμό και/ή διαφορετικά να παρέχει άλλου είδους διευκολύνσεις, μέχρι Λ.Κ.16.
6. Στην παράγραφο 9 του εγγράφου ρητά προβλέπεται ότι η πιο πάνω Εταιρεία στη διάρκεια των δοσοληψιών που θα είχε με τον οφειλέτη, είχε "γενικό δικαίωμα επισχέσεως (general preferential lien) πάνω σε κάθε και οποιοδήποτε ποσό χρημάτων διαπραγματεύσιμων εγγράφων" που ανήκαν στον οφειλέτη. Στη δεύτερη σελίδα του ιδίου εντύπου κάτω από τον τίτλο "ΟΙ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΙ", φαίνεται κάποια υπογραφή κάτω από την λέξη "ο οφειλέτης" και κάτω από τις λέξεις "μάρτυρες" και "εγγυητές", καμιά όμως κάτω από τη λέξη "Η Εταιρεία", που υπονοεί βέβαια τη ΣΠΕ Αραδίππου. Εν΄ όψει τούτου, το έντυπο αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό ως η συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ των δύο μερών. Πέραν τούτου όμως, το έγγραφο αυτό κατατέθηκε από Αστυνομικό, ο οποίος το πήρε στην κατοχή του, κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης. Καμιά μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, σε σχέση με κατάρτιση εγγράφου, κανένας μάρτυρας το αναγνώρισε πέραν του αστυνομικού και συνεπώς καμιά βαρύτητα μπορεί να δοθεί, από το Δικαστήριο, στο Τεκμήριο αυτό. Εν΄ όψει όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη οποιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ της ΣΠΕ Αραδίππου και του κατηγορούμενου 1, κατόχου του επιδίκου λογαριασμού, ότι ο τελευταίος θα είχε δικαίωμα ν΄ αποσύρει από τον λογαριασμό του ποσόν, ίσον με την αξία της επιταγής προτού αυτή εκκαθαρισθεί. Περαιτέρω, δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη συμφωνίας για δικαίωμα επίσχεσης επί των επιταγών που κατατίθονταν στον λογαριασμό του κατηγορούμενου
7. 1 Με βάση όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι η ΣΠΕ Αραδίππου δεν ήταν "νομιμοποιημένος κάτοχος των επιταγών", κατ΄ επέκταση δεν μπορεί να θεωρείται "παραπονούμενη" με βάσει τις πρόνοιες του άρθρου 305 Α

(3)του Ποινικού Κώδικα. ___________________________________________________________1. Βλέπετε σχετικά Westminster Bank Ltd v. Zang

(1966)1 All ER 114 όπου η τράπεζα πίστωσε τον λογαριασμό του πελάτη της προτού η επιταγή εκκαθαριστεί. Η τράπεζα με την πίστωση της επιταγής στον λογαριασμό του πελάτη μειώθηκε ο ακάλυπτος λογαριασμός του (overdraft), παράλληλα όμως συνέχιζε να χρεώνει τόκο στο ποσό της επιταγής για τέσσερις μέρες μέχρι την εκκαθάριση της. Η επιταγή δεν τιμήθηκε και η Τράπεζα ισχυρίσθηκε ότι ήταν κάτοχος για αξία της επιταγής γιατί είχε δώσει αξία στην επιταγή, πιστώνοντας τη στο λογαριασμό του πελάτη, θέση που δεν έγινε δεκτή από τη Βουλή των Λόρδων. Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι τα πιο πάνω γεγονότα δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη συμφωνίας. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης μου, θα προχωρήσω και θα εξετάσω κατά πόσο έχουν αποδειχθεί τα επί μέρους συστατικά στοιχεία των κατηγοριών. Σε σχέση με τη κατηγορία 2 υπενθυμίζω ότι ο κατηγορούμενος εξέδωσε μια επιταγή από τον λογαριασμό του στην Alpha Bank, δικαιούχος είναι ο εαυτός του και τη κατάθεσε στο λογαριασμό του στη ΣΠΕ Αραδίππου, εκδότης και δικαιούχος ήταν το ίδιο πρόσωπο. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο το άρθρο 305 Α του Ποινικού Κώδικα καλύπτει τη πιο πάνω περίπτωση. Πριν είκοσι περίπου έτη ο Νομοθέτης ποινικοποίησε την έκδοση ακάλυπτων επιταγών, σκοπός του ήταν να προστατεύσει τις συναλλαγές που γίνονται με τραπεζικές επιταγές και δη τον δικαιούχο της επιταγής. Η έκδοση ακάλυπτης επιταγής συνιστά ποινικό αδίκημα, όταν η επιταγή δεν εξοφλείται λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων και παραμένει απλήρωτη για επτά μέρες από την παρουσίαση της. 1 Συνεπάγεται βέβαια, από το λεκτικό του συγκεκριμένου άρθρου, ότι αν η επιταγή εξοφληθεί εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας ο εκδότης δεν διαπράττει οποιονδήποτε αδίκημα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η "συναλλαγή" έγινε όχι μεταξύ δύο προσώπων αλλά με το ίδιο πρόσωπο, τον κατηγορούμενο

1. Κατά την άποψή μου το πιο πάνω άρθρο, 305 Α του Ποινικού Κώδικα, δεν καλύπτει τη περίπτωση αυτή, όπου εκδότης και δικαιούχος είναι το ίδιο πρόσωπο. Είναι αδιανόητο, πιστεύω, κάποιος να οφείλει χρήματα στον εαυτό του τα οποία υποχρεούται να τα εξοφλήσει εντός επτά ημερών και σε αντίθετη περίπτωση όταν δεν εξοφλήσει τον εαυτό του, εντός της προθεσμίας που προβλέπεται από τον νόμο, να υπόκειται σε ποινική δίωξη. __________________________________________________________________________
2. Μετά τη τροποποίηση του Νόμου οι μέρες αυξήθηκαν από επτά σε δεκαπέντε. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης μου, σημειώνω ότι καμιά μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν κατάβαλε στον εαυτό του το ποσόν που αναγράφεται στην επιταγή, εντός της χρονικής προθεσμίας που προβλέπεται από τον σχετικό νόμο. Ήταν η εισήγηση της υπεράσπισης και συγκεκριμένα του κατηγορούμενου 2 ότι δεν έχει αποδειχθεί ποιος ήταν ο εκδότης των επιταγών, αντικείμενο των κατηγοριών 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12 και 13, που αποτελεί συστατικό στοιχείων όλων των πιο πάνω αδικημάτων. 1 __________________________________________________
3. "Έκδοση", σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Συναλλαγματικών Αξιών Νόμου σημαίνει "την πρώτη παράδοση συναλλαγματικής, γραμματίου ή επιταγής, συμπληρωμένης κατά τύπο σε πρόσωπο το οποίο λαμβάνει αυτή ως κάτοχος". Οι επίδικες επιταγές κατατέθηκαν στο Δικαστήριο σαν Τεκμήρια από τον Αστυφύλακα Ψακίδη, αφού προηγήθηκε ένσταση από την υπεράσπιση η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Ο αστυφύλακας Ψακίδης τις είχε παραλάβει από τον κατηγορούμενο
4. Επί του σημείου που εγείρεται, ήτοι της έκδοσης των επιδίκων επιταγών, η μόνη σχετική μαρτυρία είναι του Μάριου Νεοφύτου και συγκεκριμένα η κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία και αποτελεί μέρος της κυρίας εξέτασης του. Στο μάρτυρα αυτό είχε ανατεθεί από την ΣΠΕ Αραδίππου να μελετήσει τον επίδικο λογαριασμό και να ετοιμάσει μια "έκθεση", όπως είπε χαρακτηριστικά. Στη κατάθεση του, Τεκμήριο 120, ο Μάριος Νεοφύτου, αναφέρει ότι από τον Μάιο του 2000 ήταν υπεύθυνος του λογιστηρίου της ΣΠΕ Αραδίππου. Ανάμεσα στα καθήκοντα του ήταν να παραλαμβάνει όλες τις επιταγές από τους ταμίες να τις επαληθεύει, με βάση την κατάσταση επιταγών που ετοίμαζε ο ταμίας και στη συνέχεια να τις προωθεί για κατάθεση στον τρεχούμενο λογαριασμό που διατηρούσε η ΣΠΕ Αραδίππου στη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα. Ο μάρτυρας, στην κατάθεση του, προβαίνει και σε διάφορες παρατηρήσεις "κοιτάζοντας", όπως είπε χαρακτηριστικά, τον λογαριασμό που διατηρούσε ο Ξενάκης Κάλλης στη ΣΠΕ Αραδίππου. Στη πολυσέλιδη κατάθεση του κάνει αναφορά και στις επιταγές που επεστράφησαν, συμπεριλαμβανομένων και των επιδίκων και συγκεκριμένα στον αριθμό της κάθε επιταγής, στ΄ όνομα του εκδότη και στην ημερομηνία επιστροφής. Στη συμπληρωματική κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία, Τεκμήριο 121, ο μάρτυρας αναφέρει ότι η διαπίστωση του ότι εκδότης των επιταγών ήταν ο Παναγιώτης Παναγιώτου, βασίζεται στα έντυπα καταθέσεων του Ξενάκη Κάλλη. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: ". Παράλληλα, από τα έντυπα καταθέσεων των επιταγών του Ξενάκη Κάλλη, διαπιστώνουμε ότι πολλές επιταγές που κατάθεσε είχαν εκδότες μεταξύ άλλων τον Παναγιώτη Παναγιώτη και Κυριάκο Παναγιώτου. Αυτό διαπιστώνεται καθαρά από τη σειρά των αριθμών επιταγών που φαίνονται πάνω στα έντυπα καταθέσεων και στα έντυπα επιστροφής απλήρωτων επιταγών." Ήταν η θέση του κ. Κέκκου, ότι με βάσει τη πιο πάνω μαρτυρία τεκμαίρεται ότι εκδότης των επιδίκων επιταγών ήταν ο κατηγορούμενος 2, θέση που δεν γίνεται αποδεκτή από την υπεράσπιση. Η παρούσα υπόθεση είναι ποινική και η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνουν εξ ολοκλήρου τη Κατηγορούσα Αρχή, υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων δεν επιτρέπονται, όσο εύλογες και αν είναι. 1 Το θέμα αυτό, ήτοι η απόδειξη ενώπιον του Δικαστηρίου της "έκδοσης" της επιταγής απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Ποιν. Έφ. 7158, Γιάννης Βούρας v. Ανδρέας, Λούκας Ματθαίος (Α.Δ.Π.), Ποιν. Έφ. 7158, ημερ. 20.3.
5. 2 ____________________________________________________________________________________
6. Λοϊζου v. Αστυνομία

(1989)2 Α.Α.Δ.

1. Π. Πέγκερος v. Δημοκρατία, Ποιν. Έφ. 5735, ημερ. 10.3.
3. Βλέπετε επίσης σχετικά Μάρω Χ"Ιωάννου v. Δημήτρη Δημητρίου, Ποιν. Έφ. 6771, ημερ. 26.1.2000 και Παντελή Παντελή v. Χ. Κωνσταντίνου, Ποιν. Έφ. 7095, ημερ. 19.10.
4. Στη Γιάννη Βούρας (ανωτέρω) κατατέθηκε μαρτυρία, από τραπεζικό υπάλληλο ότι οι εφεσίβλητοι κατηγορούμενοι, διατηρούσαν λογαριασμό στο υποκατάστημα όπου εργαζόταν η μάρτυρας. Η επίδικη επιταγή παρουσιάστηκε για πληρωμή στο κατάστημα, σε τρεις περιπτώσεις, αλλά δεν εξαργυρώθηκε. Τη τελευταία φορά που κατατέθηκε η επιταγή δεν εξαργυρώθηκε γιατί, σύμφωνα με τη τραπεζικό υπάλληλο, είχαν δοθεί οδηγίες από τα άτομα που την είχαν υπογράψει και συγκεκριμένα από τους κατηγορούμενους 3 και 4 να σταματήσει η πληρωμή της. Σ΄ ερώτηση του συνηγόρου κατά πόσο τα πιο πάνω πρόσωπα, ήσαν αυτοί που είχαν εκδώσει την επιταγή, η μάρτυρας απάντησε καταφατικά. Το Εφετείο, αξιολογώντας τη πιο πάνω μαρτυρία κατάληξε ότι αυτή δεν παρείχε το υπόβαθρο που θα δημιουργούσε τις υποθέσεις ενοχής για να κληθούν οι εφεσίβλητοι σ΄ απολογία. Ο Α.Δ. Νικήτας στην απόφαση του αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα πιο κάτω: "Είναι εκ των ουκ άνευ να υπάρχει συμπαγής ή νόμιμη μαρτυρία αναφορικά με την πατρότητα της επιταγής. Χρειάζεται μαρτυρία που έχει δυνητικά τέτοια ποιότητα ή αξιοπιστία. Διαφορετικά ελλείπει ο συνδετικός κρίκος της συγκεκριμένης επιταγής με τον εκδότη της. Με την άρνηση των κατηγοριών, ο Κατήγορος έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό όρο του αδικήματος. Και στην προκειμένη περίπτωση ότι οι εφεσίβλητοι εξέδωσαν την επίδικη επιταγή. Είναι φανερό από τη σχετική μαρτυρία της Μ.Κ.2, ιδωμένης και υπό το πλαίσιο της όλης μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής, ότι δεν είχε ιδία αντίληψη αναφορικά με την προέλευση των υπογραφών της επιταγής ή των οδηγιών για τη μη πληρωμή. Έλειπε επομένως παντελώς το υλικό που θα μπορούσε να στηρίξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση." Η Αστυνομία στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε να είχε εξασφαλίσει μαρτυρία, σε σχέση με την έκδοση της επιταγής από κάποιον που ήταν παρών κατά την υπογραφή και/ή από κάποιον που ήταν σε θέση ν΄ αναγνωρίσει την υπογραφή, συμπεριλαμβανομένου και κάποιου γραφολόγου. Με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία, η οποία περιορίζεται σε διαπιστώσεις που έκανε ο μάρτυρας Μάριος Νεοφύτου "μελετώντας" τις επιταγές, χωρίς να έχει προσωπική γνώση των συνθηκών έκδοσης τους, καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι εκδότης των επιταγών αντικείμενο των κατηγοριών 4 μέχρι 10, 12 και 13 ήταν ο κατηγορούμενος
5. Στρέφομαι τώρα στη τελευταία κατηγορία, κατηγορία 15, εξασφάλιση πίστωσης με ψευδείς παραστάσεις. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος: "Οι κατηγορούμενοι 1 και 3 σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ των μηνών Αυγούστου και Οκτωβρίου του 2000 στην Αραδίππου της Επαρχίας Λάρνακας, κατά τη σύναψη χρέους εξασφάλισαν πίστωση από τη ΣΠΕ Αραδίππου ύψους Λ.Κ.520.000 με ψευδείς παραστάσεις προς όφελος του 1ου κατηγορούμενου δηλαδή, ο 1ος κατηγορούμενος έκδωσε από το λογαριασμό του που διατηρούσε στην ALPHA BANK με αρ. 134-00210-2001-6 την επιταγή με αρ. 08399429, Τεκμήριο 57, προς όφελος του (self), για το πιο πάνω ποσό με ημερομηνία πληρωμής 10.10.2000 και την κατάθεσε στο λογαριασμό του που διατηρούσε στη ΣΠΕ Αραδίππου με αρ. 40001777-1, μέσω του 3ου κατηγορούμενου που ήταν ο Γραμματέας της ΣΠΕ Αραδίππου κατά τον υπό αναφορά, χρόνο εν γνώσει και των δύο κατηγορούμενων ότι ο λογαριασμός από τον οποίο εκδόθηκε η επιταγή δεν είχε τα ανάλογα χρήματα για να πληρωθεί". Η πιο πάνω κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 301 (α) του Ποινικού Κώδικα, που προβλέπει ότι: "301 (α) Όποιος κατά τη σύναψη χρέους η με την ανάληψη υποχρέωσης, εξασφαλίζει πίστωση με οποιαδήποτε ψευδή παράσταση ή με άλλο δόλιο μέσο ή ........... είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου". Καμιά μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος 1 "σύναψε χρέος" από την ΣΠΕ Αραδίππου, ύψους Λ.Κ.520.000 και εξασφάλισε πίστωση. Καμιά μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος 1 προέβη σ΄ οποιεσδήποτε παραστάσεις και καμιά μαρτυρία υπάρχει σε ποιον έγιναν οι ψευδείς αυτές παραστάσεις. Ας σημειωθεί ότι ούτε καν στο κατηγορητήριο γίνεται αναφορά σε ποιο πρόσωπο ή πρόσωπα έγιναν οι παραστάσεις αυτές. Η μόνη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου, σε σχέση με το αδίκημα αυτό, είναι ότι ο κατηγορούμενος 1 εξέδωσε μια επιταγή της Alpha Bank, προς όφελος του (self). Πέραν των πιο πάνω, επισημάνω ότι με βάσει τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα τη κατάσταση λογαριασμού του κατηγορούμενου 1, στη Alpha Bank, Τεκμήριο 101, από τον οποίον εκδόθηκε η επιταγή, φαίνεται ότι κατά τον επίδικο χρόνο, τη 10.10.2000, ο λογαριασμός του κατηγορούμενου 1 είχε πιστωτικό υπόλοιπο Λ.Κ.1.064.153,29, γεγονός που δεν συνάδει με τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο λογαριασμός δεν είχε τ΄ ανάλογα χρήματα για να πληρωθεί η επιταγή. Σε σχέση δε με τον κατηγορούμενο 3, καμιά μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι εμπλέκεται στη διάπραξη του πιο πάνω αδικήματος, πέραν του γεγονότος ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν γραμματέας της ΣΠΕ Αραδίππου. Εν΄ όψει όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση σ΄ οποιανδήποτε από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Η υπόθεση απορρίπτεται οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται. (Υπ.) ........... Τ. Καρακάννα, Ε.Δ. /Λ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο