ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΚΙΚΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, Αρ. Υπόθ.: 11156/05, 22 Μαΐου 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2006:B40 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. ΓΕΡΟΛΕΜΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Υπόθ.: 11156/05 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Vs ΚΙΚΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ Κατηγορουμένης Ημερομηνία: 22 Μαΐου 2006 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Η κα Ναθαναήλ. Για την Κατηγορουμένη: Ο κ. Παναγίδης. Κατηγορουμένη: Παρούσα. Α Π Ο Φ Α Σ Η ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ Η κατηγορουμένη αντιμετωπίζει κατηγορία επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε τρεις
(3)μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ.). Τον αστυφύλακα 1174 Νικόλα Παπαθανασίου, εξεταστή της υπόθεσης, Μ.Κ.1, την Σκεύη Στυλιανού, παραπονουμένη, Μ.Κ.2, και την γιατρό Μερόπη Αχιλλέως, M.K.3. Κατατέθησαν επτά
(7)τεκμήρια. Ως τεκμήρια 1 και 6 οι καταθέσεις των Μ.Κ.1 και 2 που αποτέλεσαν μέρος της κυρίως εξέτασης τους, ως τεκμήριο 2 η γραπτή κατηγορία, ως τεκμήρια 3 και 4 οι καταθέσεις της κατηγορουμένης ημερομηνίας 20/7/05 και 7/7/05 αντίστοιχα, ως τεκμήριο 5 η παραπομπή ημ. 21/5/05, από τον Μ.Κ.1, της Μ.Κ.2 στο νοσοκομείο και ως τεκμήριο 7 τα ευρήματα της Μ.Κ.3 που διαπίστωσε κατά την εξέταση της Μ.Κ.
- Αφού το Δικαστήριο βρήκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση και κάλεσε την κατηγορουμένη σε απολογία, αυτή επέλεξε και έδωσε ένορκη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν κλήθηκαν μάρτυρες υπεράσπισης. Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Η Κατηγορουμένη, διαζευγμένη, διαμένει στο χωριό Αλεθρικό με τα ανήλικα παιδιά της. Απέναντι περίπου από τη δική της οικία διαμένει ο γείτονας της Στέλιος Γεωργίου με τη σύζυγο του και τα πέντε παιδιά τους. Οι σχέσεις των δύο οικογενειών δεν είναι καλές, προφανώς λόγω των φιλονικιών των παιδιών τους που ήταν συχνό φαινόμενο. Στις 20/5/05 ο Λένος, γιος του Στέλιου Γεωργίου, μετέβη στην οικία του κλαίγοντας, αναφέροντας στην αδελφή του Μ.Κ.2 ότι τον έδειρε η Βαλάντω, κόρη της κατηγορουμένης. Τότε η Μ.Κ.2 σκέφτηκε ότι έπρεπε να φέρει στην οικία τους και τα άλλα δύο αδέλφια της που ήταν εκτός της κατοικίας για να μην τα δείρουν κι΄ αυτά ως συνήθως. Πριν προλάβει να βγει από την αυλή της οικίας η κατηγορουμένη την ύβρισε και την απείλησε. Χωρίς να της δώσει σημασία συνέχισε και όταν εβρίσκετο στο δρόμο η κατηγορουμένη προσπάθησε να την πιάσει από το βραχίονα του δεξιού χεριού της χωρίς να τα καταφέρει, επειδή έκανε κίνηση προς τα πίσω, όμως της προκάλεσε δύο ελαφρώς ερυθροειδείς γραμμώσεις. Το γεγονός καταγγέλθηκε στον Μ.Κ.1 στις 21/5/05 που παρέπεμψε την Μ.Κ.2 στο νοσοκομείο Λάρνακας όπου την εξέτασε η Μ.Κ.
- Κατάθεση η Μ.Κ.2 έδωσε στις 8/6/
- Η ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ Η κατηγορουμένη και τα παιδιά της από τον καιρό που χώρισε από το σύζυγο της αντικρίζονται διαφορετικά απ' ότι προηγουμένως. Οικογένεια που το καταδεικνύει αυτό εμφαντικά είναι αυτή της Μ.Κ.
- Θύματα της προκατάληψης αυτής, τα παιδιά της τα οποία τυγχάνουν κακής μεταχείρισης από τα παιδιά του γείτονα της Στέλιου Γεωργίου. Στις 20/5/05 ενώ εβρίσκετο στην οικία της άκουσε το γιο της Μάριο να κλαίει. Βγήκε έξω φωνάζοντας ταυτόχρονα και ρώτησε τι συμβαίνει. Η κόρη της Βαλάντω που κρατούσε το Μάριο της είπε ότι τον έπιασε από τον λαιμό ο Λένος για να τον πνίξει, ο οποίος όταν άκουσε τη φωνή της τον κτύπησε στην πλάτη, τον έριξε κάτω και έφυγε. Τη στιγμή εκείνη στην αυλή της οικίας των γειτόνων της, που ήταν κλειστή με κάγκελο, στο χώρο του υπογείου εβρίσκετο εκτός από το Λένο και η Μ.Κ.2 στους οποίους έκανε παρατήρηση, ρωτώντας τον Λένο γιατί έπιασε το γιο της Μάριο από τον λαιμό να τον πνίξει. Ο Λένος δεν απάντησε, αλλά απάντησε η Μ.Κ.2 απότομα. Της μίλησε και η ίδια έντονα και στη συνέχεια η Μ.Κ.2 την ύβρισε ενώ η ίδια της εξέφρασε τη λύπη της για τη συμπεριφορά της. Μετά απ΄ αυτό επενέβη ο πατέρας της Μ.Κ.2, Στέλιος Γεωργίου, που απείλησε την κατηγορουμένη να τη σκοτώσει προτάσσοντας στρατιωτικό τυφέκιο και την εξύβρισε. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως κριθεί αξιόπιστη η Μ.Κ.2 και αναξιόπιστη η κατηγορουμένη γιατί περιέπεσε σε αντιφάσεις. Με βάση δε τη μαρτυρία που προσκόμισε εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει ένοχη την κατηγορουμένη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Από την άλλη πλευρά ο δικηγόρος της κατηγορουμένης με αναφορές από τη μαρτυρία της Μ.Κ.2 ζήτησε να κριθεί αναξιόπιστη και το Δικαστήριο να αθωώσει την κατηγορουμένη. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Είχα την ευκαιρία να ακούσω και παρακολουθήσω τόσο τους Μ.Κ. όσο και την κατηγορουμένη κατά τη διάρκεια που έδιναν την ένορκη κατάθεση τους ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ειλικρίνεια τους, τη σαφήνεια τους, την ευθύτητα τους, την πειστικότητα τους, τη φιλαλήθεια τους, τις αντιδράσεις τους κατά την ώρα που έδιναν τη μαρτυρία τους και το συμφέρον τους στην υπόθεση. Οι Μ.Κ.1 και 3 μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινείς, ευθείς και φιλαληθείς. Η μαρτυρία τους ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε. Αποδέχομαι τη μαρτυρία τους. Η Μ.Κ.2 μου έκανε κι' αυτή πολύ καλή εντύπωση. Ήταν ειλικρινής, ευθύς και πειστική. Η μαρτυρία της δεν κλονίσθηκε και οι αντιφάσεις τις οποίες επεσήμανε η υπεράσπιση κρίνονται μικρές και ασήμαντες οι οποίες δεν μπορούν να καταστρέψουν την αξιοπιστία της Μ.Κ.2 κρινόμενη στο σύνολο η μαρτυρία. Έτσι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αντίφαση, ως η εισήγηση της υπεράσπισης, ότι η Μ.Κ.3 είπε ότι της ελέχθηκε από την Μ.Κ.2 ότι κτυπήθηκε στο δεξιό ώμο και βραχίονα ενώ, στην κατάθεση της ότι την έγδαρε στο βραχίονα και δήθεν άλλα στο Δικαστήριο. Η Μ.Κ.2 ήταν ξεκάθαρη, είπε όταν προσπάθησε η κατηγορουμένη να την πιάσει από το πάνω μέρος του δεξιού χεριού της που φαίνεται ήταν η πρώτη επαφή, στην κίνηση προς τα πίσω απ' αυτήν για να αποφύγει να την πιάσει, η κατηγορουμένη της προκάλεσε τον τραυματισμό που περιγράφει η Μ.Κ.
- Εάν είπε στην Μ.Κ.3 "έδειρε με, κτύπησε με ή έγδαρε με μια γειτόνισσα" δεν αλλοιώνει οτιδήποτε αφού αναφέρετο για το ίδιο μέρος του σώματος της που εδέχθη την επίθεση και επίσης ως διεφάνη η Μ.Κ.2 θεωρούσε ότι το "έδειρε με και το εκτύπησε με" είναι το ίδιο πράγμα. Ούτε αποτελεί αντίφαση σημαντική, σε βαθμό που να καταδεικνύεται διάθεση της να ψευσθεί, ότι στην κατάθεση της είπε μόλις πάτησε στο δρόμο ενώ στο Δικαστήριο είπε όταν εβρίσκετο στο μέσο του δρόμου, προσπάθησε η κατηγορουμένη να την πιάσει. Το ίδιο ισχύει και για το χρόνο που ανάφερε ότι εβρίσκετο στο δρόμο πριν την επίθεση της κατηγορουμένης, χρόνο που ανάφερε καθ' υπολογισμό μετά από αλλεπάλληλες ερωτήσεις επ' αυτού με κύριο στοιχείο να δείξει το σύντομο της παρουσίας της στο δρόμο. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Η κατηγορουμένη δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής, ευθύς και φιλαλήθης. Η κατηγορουμένη θέλοντας να παραπλανήσει το Δικαστήριο για τα πραγματικά γεγονότα στην ένορκη μαρτυρία της ενώπιον του Δικαστηρίου τοποθέτησε την Μ.Κ.2 και τον αδελφό της Λένο στο υπόγειο της οικίας τους με κλειστό το κάγκελο και την ίδια στο πεζοδρόμιο που είναι μπροστά από το δικό της σπίτι με προφανή σκοπό να αποκλείσει το ενδεχόμενο ότι ήρθε κοντά στην Μ.Κ.2 και να καταδείξει ότι δεν ήταν δυνατό απ' αυτή την απόσταση να έρθει σε επαφή και να αγγίξει έστω την Μ.Κ.
- Όμως στην κατάθεση της, την οποία λαμβάνω υπόψη για σκοπούς αξιοπιστίας της, ανάφερε ότι, αφού της είπε η κόρη της Βαλάντω τι κατ' ισχυρισμό συνέβη, εκείνη τη στιγμή έτυχε να περνά από το μέρος η Μ.Κ.2 της οποίας ανάφερε να πει στον αδελφό της Λένο να μην κτυπά το γιο της. Προσπάθησε δε να εξηγήσει και δικαιολογήσει τη διαφορά αυτή ότι, όταν έλεγε περνούσε από το μέρος εννοούσε στο υπόγειο της οικίας της Μ.Κ.2, όμως δεν είναι δυνατό να γίνει πιστευτή αυτή η εξήγηση γιατί (α) όταν αναφέρετο στον πατέρα της Μ.Κ.2, που κατ' ισχυρισμό της την εξύβρισε, χρησιμοποιόντας απλές λέξεις τον τοποθέτησε στην οικία του. Με τον ίδιο απλό τρόπο, εάν ήταν τα γεγονότα όπως τα ανάφερε, θα τοποθετούσε και την Μ.Κ.2 στο υπόγειο της οικίας της. Ο λόγος που δεν την τοποθέτησε στο υπόγειο της οικίας της ήταν ακριβώς γιατί δεν ήταν εκεί η Μ.Κ.2 αλλά στο δρόμο. (β) Στην ένορκη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου ανάφερε ότι απ' εκεί που εβρίσκετο απευθύνθηκε στο Λένο που ήταν μαζί με την Μ.Κ.2 στο υπόγειο και τον ρώτησε γιατί έπιασε τον γιο της Μάριο από το λαιμό να τον πνίξει αλλά αυτός δεν απάντησε και απάντησε η Μ.Κ.
- Στην κατάθεση της όμως είπε ότι, αφού περνούσε τυχαία από το μέρος η Μ.Κ.2 απευθύνθηκε σ' αυτή να πει στο Λένο να μην κτυπά το γιο της. Η διαφορά είναι εμφανής και ο λόγος που απευθύνθηκε στην Μ.Κ.2, που πήγε να πάρει τα μικρά της αδέλφια για να τα μεταφέρει στην οικία τους, ήταν γιατί ακριβώς ο Λένος δεν εβρίσκετο εκεί αφού έφυγε από το μέρος. Απορρίπτω και δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Τα τεκμήρια 4 και 7 τα αποδέχομαι. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Η κατηγορουμένη είναι διαζευγμένη και διαμένει μαζί με τα παιδιά της στο χωριό Αλεθρικό. Απέναντι της διαμένει η οικογένεια του γείτονα της Στέλιου Γεωργίου, πατέρα της Μ.Κ.
- Οι σχέσεις των δύο οικογενειών δεν είναι καλές προφανώς λόγω των φιλονικιών των παιδιών τους που ήταν συχνό φαινόμενο. Επακόλουθο των κακών σχέσεων ήταν και το επεισόδιο που έγινε στις 20.5.2005 στη γειτονιά τους. Κατ' αυτή την ημερομηνία φαίνεται να έγινε, όπως και άλλες φορές, κάποιο επεισόδιο μεταξύ παιδιών των δύο οικογενειών του οποίου παρέμειναν άγνωστες οι διαστάσεις του και τα γεγονότα που το περιστοιχίζουν αφού δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Η κατηγορουμένη βγήκε από την οικία της να δει τι συμβαίνει. Η Μ.Κ.2 ένεκα των όσων της ανάφερε ο αδελφός της Λένος βγήκε από την οικία της για να περιμαζέψει τα δύο μικρά αδέλφια της που ήταν στον δρόμο. Ενώ εβρίσκετο στο δρόμο και αφού ήδη η κατηγορουμένη της είπε κάποια λόγια προσπάθησε να την πιάσει από το πάνω μέρος του δεξιού της χεριού. Η Μ.Κ.2 αντέδρασε πηγαίνοντας προς τα πίσω για να αποφύγει να την πιάσει η κατηγορουμένη. Αποτέλεσμα της ενέργειας της κατηγορουμένης ήταν η πρόκληση κατά μήκος του δεξιού βραχιόνιου της Μ.Κ.2 δύο ελαφρώς ερυθροειδείς γραμμώσεις. Το επεισόδιο καταγγέλθηκε στις 21.5.2005 στην Αστυνομία. Κατάθεση στην Αστυνομία έδωσε στις 8.6.
- ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η κατηγορία που η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει στηρίζεται στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο προνοεί τα εξής: "Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων." Η έννοια της "σωματικής βλάβης" καθορίζεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 ως εξής: "Σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη, είτε προσωρινή. Στο ίδιο άρθρο δίνεται και η ερμηνεία του "τραύματος". "Τραύμα" σημαίνει τομή ή ρήξη που τέμνει ή που διαπερνά εξωτερική μεμβράνη του σώματος και εξωτερική μεμβράνη για τους σκοπούς του παρόντος ορισμού θεωρείται η μεμβράνη την οποία κάποιος δύναται να αγγίξει χωρίς να παραστεί ανάγκη τομής ή διάτρησης άλλης μεμβράνης. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: (i) η επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο (ii) η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης σε αυτό Ο όρος "επίθεση" χρησιμοποιείται συχνά με την έννοια ότι περιλαμβάνει "assault" και "battery". Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση ή παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna
(1975)3 All E.R. 788, 794). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης (intended) χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεσή του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ. R. v. Rolphe
(1953)36 Cr. App. R. 4 και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner
(1988)3 All E. R. 445). Βλέπε επίσης Archbold Pleading and Practice, 39η Έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-2. Η μεγάλη αδιαφορία που μπορεί να στοιχειοθετήσει εναλλακτικά το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα, έχει περιγραφεί στη νομολογία του κοινοδικαίου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παραταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence
(1981)1 All E.R. 974, 982, R. v. Caldwell
(1981)1 All E.R. 964, 966 και Archbold, 42η έκδοση, παρ. 17-25). Μια τέτοια ενέργεια συνεπάγεται αδιαφορία για τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το αδίκημα στοιχειοθετείται παρόλο που ο κατηγορούμενος δεν είχε πρόθεση να εξασκήσει τη βία που επέφερε το τελικό αποτέλεσμα, αν αποδειχθεί ότι αυτός υπήρξε αδιάφορος (reckless) ως προς το κατά πόσο ο παραπονούμενος θα υφίστατο άμεση και παράνομη βία. (Βλ. Kimber
(1983)77 Cr. App. R. 225, 228, D.P.P. v. Morgan
(1975)2 All E.R. 347, 363-364). Για τα σχόλια στο θέμα αυτό της αδιαφορίας (recklessness) παραπέμπω επίσης στον Archbold, 42η έκδοση, παρ. 20-114 και Russel on Crime, 11η έκδοση, τόμος 1, σελ. 724. Περαιτέρω, δεν είναι απαραίτητο η άδικη επίθεση να είναι άμεση. Στο σύγγραμμα Ruseel, πιο πάνω, σελ. 729, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Scott v. Shepherd
(1773)2 W.BI. 892 όπου ρίχθηκε από τον εναγόμενο ένα αντικείμενο σε κάποια αγορά το οποίο τινάχθηκε από χέρι σε χέρι από διάφορα άτομα και τελικά κτύπησε τον ενάγοντα βγάζοντας του το μάτι και ο εναγόμενος κρίθηκε υπόλογος για επίθεση και βιαιοπραγία. Το ίδιο κρίθηκε και στην υπόθεση Short v. Lovejoy
(1752)Bull. N.P. 16 όπου κάποιος έσπρωξε ένα μεθυσμένο προς άλλο πρόσωπο με αποτέλεσμα το τελευταίο πρόσωπο να τραυματισθεί. Επιπρόσθετα, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα που προβλέπει το άρθρο 243, πέραν του στοιχείου της επίθεσης απαιτείται και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Ως προς το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη παραπέμπω στις αποφάσεις R. v. Miller
(1954)2 All E.R. 529, 534, Αστυνομία ν. Ανδρέα Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. 61 και Georghiades v. Police
(1985)2 C.L.R.
- Στην τελευταία απόφαση επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου
- Το τι συνιστά "πραγματική σωματική βλάβη" σχολιάζεται στον Archbold, 36η έκδοση παρ. 2634 όπου αναφέρεται ότι: "Actual bodily harm need not be an injury of permanent character, nor need it amount to what could be considered to be grevious bodily harm." Ακόμη και επίθεση που προκαλεί υστερική νευρική κατάσταση θεωρείται ως πραγματική σωματική βλάβη [βλ. Miller (πιο πάνω)]. Η απουσία του συστατικού στοιχείου της προκλήσεως πραγματικής σωματικής βλάβης θα κατέτασσε το αδίκημα στο άρθρο 242 για απλή επίθεση [βλ. Αστυνομία ν. Ανδρέα Ιωάννου (πιο πάνω)]. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ενέργεια της κατηγορουμένης να πιάσει την Μ.Κ.2 από το πάνω μέρος του δεξιού της χεριού και να προκαλέσει στη συνέχεια δύο ελαφρώς ερυθροειδείς γραμμώσεις στο δεξιό βραχιόνιο της Μ.Κ.2 αποτελεί παράνομη επίθεση εναντίον της Μ.Κ.1 στοιχειοθετόντας έτσι το πρώτο (Ι) συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Οι δύο ελαφρώς ερυθροειδείς γραμμώσεις στο δεξιό βραχιόνιο της Μ.Κ.2 εμπίπτουν στην έννοια της πραγματικής σωματικής βλάβης και έτσι στοιχειοθετείται και το δεύτερο (ΙΙ) συστατικό στοιχείο του αδικήματος όπως τα καθόρισα ανωτέρω στην έννοια και στους σκοπούς του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 με βάση τη νομολογία που ανάφερα πιο πάνω. Επομένως η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της και όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον της κατηγορουμένης. Κατά συνέπεια η κατηγορουμένη κρίνεται ένοχη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο