Αστυνομία ν. Σωτήρης Βενιζέλου, Αρ. Υποθέσεως: 2446/06, 13.10.2006

(5)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/84 όπως τροποποιήθηκε από την Κ.Δ.Π. 24/99 και των άρθρων 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 80

(1)/2000 και 243

(1)/2004. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο Κατηγορούμενος στις 4/8/2005 στη Λεωφόρο Μακαρίου στη Λάρνακα της Επαρχίας Λάρνακας οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής X483ADB και δεν έλαβε κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε τα χέρια του να είναι ελεύθερα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή για άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματός του, δηλαδή χρησιμοποιούσε τηλέφωνο με τα χέρια. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε στο Δικαστήριο ένα μάρτυρα. Ο εν λόγω μάρτυρας είναι ο αστυφύλακας 3870 Μ. Παπαμιχαήλ (ΜΚ1). Ο ΜΚ1 κατέθεσε ενόρκως και μεταξύ άλλων ανέφερε ότι υπηρετεί στην Τροχαία Λάρνακας στον Κλάδο Μοτοσικλετιστών. Περαιτέρω, στις 4/8/05 ήταν σε περιπολία με την υπηρεσιακή μοτοσικλέτα στη Λεωφόρο Μακαρίου στη Λάρνακα. Ενόσω περιπολούσε, γύρω στις 08:30 αντιλήφθηκε τον οδηγό του μηχανοκινήτου οχήματος με αλλοδαπό αριθμό εγγραφής X483ADB να κάνει χρήση κινητού τηλεφώνου. Αμέσως ανέκοψε την πορεία του οχήματος, πήρε τα στοιχεία του οδηγού και τον πληροφόρησε για το αδίκημα που διέπραξε. Περαιτέρω, τον πληροφόρησε ότι θα τον καταγγείλει με εξώδικη κλήση και σύμφωνα με τον ΜΚ1 ο οδηγός του απάντησε "εν για αυτό που εν σας χωνέφκει ο κόσμος". Κατόπιν τούτου απεχώρησε. Ερωτηθείς από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής εάν βλέπει τον οδηγό του εν λόγω οχήματος εντός του Δικαστηρίου, ο ΜΚ1 υπέδειξε τον Κατηγορούμενο. Ακόμη, ζητήθηκε από το μάρτυρα να αναφέρει στο Δικαστήριο ποια ήταν η απόστασή του από το όχημα όταν αντελήφθηκε τον οδηγό του να ενεργεί με τον τρόπο που ο ίδιος ανέφερε στο Δικαστήριο, ο μάρτυρας απάντησε ότι το όχημα πλησίαζε φώτα τροχαίας και ανέφερε ότι ήταν περί τα 20 έως 30 μέτρα μακριά. Ερωτηθείς για την τροχαία κίνηση και τα χαρακτηριστικά της Λεωφόρου Μακαρίου, απάντησε ότι είναι δρόμος τετραπλής κατεύθυνσης με πυκνή τροχαία κίνηση, δεν θυμόταν όμως εάν τη δεδομένη ημέρα η τροχαία κίνηση ήταν πυκνή. Τέλος, ερωτήθηκε κατά πόσο πληρώθηκε το εν λόγω εξώδικο και ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν πληρώθηκε και γι' αυτό άλλωστε ετοίμασε σχετικό με την υπόθεση φάκελο. Σημειώνω εδώ ότι ο Κατηγορούμενος δεν αντεξέτασε τον ΜΚ1, δηλαδή δεν υπέβαλε καμία ερώτηση. Αμέσως μετά τη δήλωση του Κατηγορούμενου περί μη πρόθεσης αντεξέτασης, η κα Πίπη δήλωσε ότι αυτή ήταν η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή. Παρεμβάλλω εδώ ότι ο Κατηγορούμενος δεν προέβη σε αίτημα δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155. Ας σημειωθεί ότι ερωτήθηκε από το Δικαστήριο εάν επιθυμούσε να υποβάλει οποιοδήποτε αίτημα και η απάντηση του καταδείκνυε πως δεν ήταν πρόθεση του να αμφισβητήσει την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής σε αυτό το στάδιο (η απάντηση του κατηγορούμενου ήταν "θέλω να πω τι έγινε"). Ενόψει τούτου, το Δικαστήριο προχώρησε αυτοβούλως στη σχετική με το εν λόγω στάδιο εξέταση του μαρτυρικού υλικού, από την οποία διαπίστωσε ότι τα συστατικά στοιχεία της κατηγορίας που αντιμετώπιζε ο Κατηγορούμενος είχαν αποδειχθεί και περαιτέρω ότι η μαρτυρία δεν ήταν αντινομική. Εν συνεχεία κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία και του επεξήγησε τα δικαιώματά του δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του Κεφ. 155. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Στην ένορκη μαρτυρία του ο Κατηγορούμενος ανέφερε τη δική του εκδοχή ως προς τα γεγονότα. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο οδηγούσε στη Λεωφόρο Μακαρίου όπου και σταμάτησε στα φώτα τροχαίας, λόγω κόκκινου, μπροστά από την Αστυνομία της Λάρνακας. Εκείνη τη στιγμή κτύπησε το τηλέφωνο του, το πήρε από τη θέση του και έβαλε το hands free στο αφτί του. Ο Κατηγορούμενος συνέχισε για να αναφέρει ότι κατά τον ίδιο χρόνο από την απέναντι κατεύθυνσή του ερχόταν ο αστυνομικός που τον κατήγγειλε, σταμάτησε δίπλα του και του είπε μόλις στρίψει δεξιά να ακινητοποιήσει το όχημά του. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο μετά από αυτές τις οδηγίες του αστυνομικού ο ίδιος έβγαλε το hands free από το αυτί του, το έδειξε στον αστυνομικό και του είπε "ορίστε κύριε μιλώ με το hands free". Εκ των υστέρων, ο Κατηγορούμενος ακολούθησε τις οδηγίες του αστυνομικού και όταν έλαβε προτεραιότητα από το φωτεινό σηματοδότη έστριψε δεξιά, σταμάτησε, κατέβηκε από το όχημα του και υπέδειξε στον αστυνομικό ότι μιλούσε μέσω του hands free. Ως ο Κατηγορούμενος ανέφερε στο Δικαστήριο, ο αστυνομικός του απάντησε εντάξει, απλώς ήταν για να σου κάνω μια παρατήρηση. Η εκδοχή του Κατηγορουμένου συνεχίζει ότι ο αστυνομικός ζήτησε από τον Κατηγορούμενο την ασφάλεια του, ο τελευταίος του την έδωσε και τότε αντιλήφθηκε τον αστυνομικό να του εκδίδει κλήση. Αμέσως ανέφερε στον αστυνομικό ότι αυτό το πράγμα δεν επρόκειτο να το δεχθεί, δηλαδή να μιλά στο τηλέφωνο μέσω hands free και ο αστυνομικός να τον καταγγέλνει. Ήταν ο ισχυρισμός του Κατηγορουμένου πως ο αστυνομικός του ανέφερε ότι αν δεν το πληρώσει εντός 15 ημερών και πάει Δικαστήριο ο αστυνομικός είναι με το νόμο εκείνον θα πιστέψουν. Κατά την αντεξέταση ο Κατηγορούμενος παρέμεινε σταθερός στη θέση του ότι δηλαδή ο τρόπος που μιλούσε στο τηλέφωνο ήταν μέσω του hands free. Μετά την ένορκη κατάθεση του Κατηγορουμένου ο τελευταίος δήλωσε πως δεν είχε πρόθεση να παρουσιάσει άλλους μάρτυρες και οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις. Η μεν κα Πίπη υποστήριξε πως στη βάση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας αποδείχθηκε η κατηγορία εναντίον του Κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ο δε Κατηγορούμενος δεν ανέφερε οτιδήποτε. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056) Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Πρέπει να σημειώσω ότι ο ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν σταθερός στις απαντήσεις του, ενώ πρόβαινε, όπου τούτο ήταν δυνατό, σε συνάρτηση της διαπίστωσης του με άλλο γεγονός, χρησιμοποιώντας έτσι το δεύτερο ως σταθερό δείκτη εξακρίβωσης του γεγονότος που μαρτυρούσε. Επαναλαμβάνω ότι η μαρτυρία του δεν διυλίστηκε μέσα από το φίλτρο της αντεξέτασης. Ειρήσθω εν παρόδω, αναφέρω ότι η σημασία της αντεξέταση μάρτυρα είναι αναμφισβήτητη. Μέσω αυτής το Δικαστήριο απολαμβάνει το ευεργέτημα της αντιπαράθεσης των διιστάμενων εκδοχών των διαδίκων, η οποία αντιπαράθεση στο τέλος θα ξετυλίξει την άκρη του νήματος των γεγονότων, στη βάση των οποίων το Δικαστήριο θα οικοδομήσει τα ευρήματά του. Παρόλα ταύτα, κρίνω σκόπιμο να τονίσω πως δεν υπάρχει κανόνας ότι το Δικαστήριο οφείλει να δεχθεί μαρτυρία, ανεξάρτητα από το πόσο αναξιόπιστη και αν φαίνεται, επειδή η άλλη πλευρά δεν πρόσαξε αντίθετη μαρτυρία πάνω στα σημεία που κάλυψε η εξεταζόμενη (βλ. Παναγιώτης Μουζέ ν. Λουρέντζου Λαμπρή

(1994)1 Α.Α.Δ. 216, 220) και ακόμη, πως ο κανόνας ότι η παράλειψη αντεξέτασης σε ουσιώδες σημείο της μαρτυρίας ισοδυναμεί με αποδοχή της, έχει ευρύτερο πεδίο εφαρμογής τις πολιτικές παρά τις ποινικές υποθέσεις (βλ. Ανδρέας Προδρόμου Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 260, 267). Εν πάση περιπτώσει, έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω και εφόσον η μαρτυρία του ΜΚ1 κρίνεται ως αξιόπιστη την αποδέχομαι στο σύνολό της, ανεξαρτήτως των προειρημένων αρχών περί μη αμφισβήτησης. Για ότι αφορά τον Κατηγορούμενο πρέπει πιστεύω να επισημάνω ότι πέραν της παράλειψης αντεξέτασης ο Κατηγορούμενος δεν υπέβαλε τη γραμμή της υπεράσπισης του στο μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής. Συνεπώς, οι αναφορές του Κατηγορουμένου σε στιχομυθία που είχε με τον ΜΚ1 και σε αυτή καθ' εαυτή τη χρησιμοποίηση hands free δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Βέβαια η μη αποδοχή τους γίνεται όχι στη βάση κανόνα αλλά στα εγγενή τους πλέον χαρακτηριστικά, δηλαδή εκείνα της ανακρίβειας και ασάφειας. Αυτά τα γνωρίσματα των υπό κρίση αναφορών (ανακρίβεια και ασάφεια) καταλήγω πως εμφιλοχώρησαν στην υπόσταση τους ένεκα της παράλειψης υποβολής των στο μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής (βλ. Frederickou Schools Co. Ltd κ.α. ν. Acuac Inc. Πολ. Έφ. 8266 και 8530, ημερ. 10/10/2002 και Ευγένιος Παναγιώτου κ.α. ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191, 199). Ενόψει της μη αποδοχής αυτών των αναφορών του Κατηγορουμένου, η μαρτυρία του ξεγυμνώνεται και αποχωρίζεται ουσιαστικής υπεράσπισης. Το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του Κατηγορουμένου συμπίπτει με την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΚ1, ότι δηλαδή στις 4/8/2005 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του στη Λεωφόρο Μακαρίου στη Λάρνακα και έκανε χρήση τηλεφώνου. Ενόψει των πιο πάνω, δηλαδή της αξιόπιστης μαρτυρίας, διαπιστώνω ότι στις 4/8/2005 στη Λεωφόρο Μακαρίου στη Λάρνακα ο Κατηγορούμενος ενώ οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής X483ADB έκανε χρήση τηλεφώνου. Εδώ είναι το κατάλληλο σημείο, πιστεύω, να αναφέρω αυτούσιο το λεκτικό του Κανονισμού 58

(5)που δημιουργεί το αδίκημα για το οποίο κατηγορήθηκε ο Κατηγορούμενος. Ο Κανονισμός αναφέρει ότι: "Κατά την οδήγηση οι οδηγοί μηχανοκινήτων οχημάτων οφείλουν να λαμβάνουν κάθε αναγκαίο μέτρο, ώστε τα χέρια τους να είναι ελεύθερα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή για άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματος. Ειδικότερα απαγορεύεται η χρήση τηλεφώνου με τα χέρια." Υπενθυμίζω ότι είναι εύρημα του Δικαστηρίου πως ο Κατηγορούμενος έκανε χρήση κινητού τηλεφώνου. Πέραν τούτου, το Δικαστήριο δεν έχει άλλη μαρτυρία ενώπιον του η οποία να καταδεικνύει ότι η εν λόγω χρήση κινητού τηλεφώνου από τον Κατηγορούμενο έγινε με τα χέρια. Περαιτέρω, δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου η οποία να απολήγει σε διαπίστωση ότι κατά τον εν λόγω χρόνο ο Κατηγορούμενος δεν είχε άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματός του. Είναι βέβαια σταθερός παρονομαστής του ποινικού δικαίου ότι η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και αν είναι (βλ. σχετικά Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365). Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν δύναται να εικάσει πως ο Κατηγορούμενος έκανε χρήση τηλεφώνου, ως ο ΜΚ1 ανέφερε. Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τη χρήση τηλεφώνου από τον Κατηγορούμενο, ως ο Κανονισμός 58

(5)προβλέπει. Ως εκ τούτου, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται της κατηγορίας. .............. Λ. Α. Παντελή, Προσ. Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο