Αστυνομία ν. Ara Hovsep Donanian, Αρ. Υποθέσεως: 3121/06, 16.10.2006

(4)και άρθρο 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν.86/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, στις 13/9/05 στην οδό Μαραθοβούνου στις Κόκκινες της Επαρχίας Λάρνακας οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΚΒ 190 χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Προς απόδειξη της πιο πάνω κατηγορίας η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε στο Δικαστήριο τρεις μάρτυρες. Πρώτος κατέθεσε ο Αστ. 2196 Ν. Θεοδοσίου (ΜΚ1), δεύτερος κατέθεσε ο Χριστοφής Λυμπουρή (ΜΚ2) και τελευταία κατέθεσε η Έλενα Μάρκου (ΜΚ3). Ακόμη αξίζει να σημειωθεί πως κατά την εξέλιξη της ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκαν στο Δικαστήριο τα ακόλουθα τεκμήρια: Τεκμήριο 1 : Κατάθεση Αστ. 2196 Ν. Θεοδοσίου. Τεκμήριο 2 : Πρόχειρο σχέδιο σκηνής δυστυχήματος. Τεκμήριο 3 : Τελικό σχέδιο σκηνής δυστυχήματος. Τεκμήριο 4(α): Ανακριτική κατάθεση Κατηγορούμενου, Αρμένικη γλώσσα Τεκμήριο 4(β): Ελληνικά (μετάφραση). Τεκμήριο 5(α): Γραπτή κατηγορία Κατηγορουμένου, Αρμενική γλώσσα Τεκμήριο 5(β): Ελληνική μετάφραση, αντίστοιχα. Τεκμήριο 6 : Κατάθεση Ανδρέα Σιακαλλή. Περιληπτικά η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής έχει ως ακολούθως: Στις 13.09.05 ο Αστ. 2196 Ν. Θεοδοσίου (ΜΚ1), κατόπιν πληροφορίας περί δυστυχήματος μετέβηκε στην οδό Μαραθοβούνου στις Κόκκινες παρά το περίπτερο Κoκκινιές. Στη σκηνή του δυστυχήματος βρήκε το όχημα ΗΚΒ190 στην τελική του θέση και διαπίστωσε ότι οδηγός του οχήματος ήταν ο Ara Hovsep Donanian. Οι δύο πεζές, ανήλικες Έλενα και Νικολίνα Μάρκου, με τις οποίες ενεπλάκη το όχημα, είχαν μεταφερθεί από συγγενικό τους πρόσωπο στο Τ.Α.Ε.Π. του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Ο ΜΚ1 ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος το οποίο και κατέθεσε ως τεκμήριο
2. Ο ΜΚ1 επεξήγησε ότι στο Τεκμήριο 2 το σημείο Χ υποδηλεί το σημείο σύγκρουσης. Περαιτέρω, ανέφερε ότι χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες του πρόχειρου σχεδίου (τεκμήριο 2), ετοίμασε τελικό σχέδιο το οποίο κατέθεσε ως τεκμήριο
3. Ζητήθηκε από το ΜΚ1 να επεξηγήσει το τεκμήριο 3 και ανέφερε ότι στο τεκμήριο 3 ως Α1 σημειώνεται η τελική θέση του οχήματος του Κατηγορουμένου. Η πορεία του εν λόγω οχήματος, η οποία σημειώνεται ως Α είχε κατεύθυνση από Τσιακκιλερό προς Αγίους Αναργύρους. Η θέση των πεζών κοριτσιών, ανέφερε ο ΜΚ1, σημειώνεται με το γράμμα Β ενώ η κατεύθυνση της πορείας τους υποδεικνύεται με το σημείο του βέλους δίπλα από το ίδιο γράμμα. Οι μετρήσεις του τεκμηρίου 3, είπε ο ΜΚ1 ελήφθηκαν με βάση το σημείο Ο που αναγράφεται στο τεκμήριο 3, το οποίο είναι πάσσαλος Α.Η.Κ. Σύμφωνα με το ΜΚ1 10 μέτρα πριν την τελική θέση του οχήματος του Κατηγορουμένου, στο δρόμο υπήρχαν κυρτώματα οδοστρώματος πλάτους τεσσάρων

(4)μέτρων. Στο τεκμήριο 3 το σημείο Χ υποδηλεί το σημείο σύγκρουσης. Σε ερώτηση πως κατέληξε στο σημείο Χ, ο ΜΚ1 είπε ότι σύμφωνα με μαρτυρία που περισυνέλεξε στη σκηνή του δυστυχήματος το όχημα του Κατηγορουμένου δεν κινήθηκε μετά το δυστύχημα. Εάν το όχημα κινείτο είπε ο ΜΚ1, το κοριτσάκι θα ήταν από κάτω. Επίσης, σύμφωνα με τον ΜΚ1 στο όχημα του Κατηγορουμένου υπήρχε βούλωμα στο μπροστινό καπό το οποίο, όπως του είπε ο τελευταίος, δεν υπήρχε πριν το δυστύχημα. Ερωτηθείς ο ΜΚ1 εάν προέβη σε εξετάσεις ορατότητας, ανέφερε ότι τη συγκεκριμένη ώρα που επεσυνέβη το δυστύχημα κανένα άλλο όχημα δεν κινείτο μπροστά ή πίσω του Κατηγορουμένου όπως ούτε και από την αντίθετη κατεύθυνση. Περαιτέρω, από το σημείο που ευρίσκονταν τα κορίτσια σε σχέση με την κατεύθυνση του Κατηγορουμένου ο δρόμος είναι ευθύς για απόσταση 100 μέτρων. Τέλος ο ΜΚ1 ανέφερε ότι την ώρα του δυστυχήματος το οδόστρωμα ήταν στεγνό και καθαρό, ο καιρός αίθριος και δεν βρήκε ίχνη τροχοπέδησης. Αναφορικά με το ανώτατο όριο ταχύτητας στον εν λόγω δρόμο, τούτο είναι 50 χιλιόμετρα. Ο ΜΚ1 κατέθεσε επίσης ανακριτική κατάθεση που έλαβε από τον Κατηγορούμενο με τη βοήθεια διερμηνέως (τεκμήρια 4(α) και 4(β)) και γραπτή κατηγορία που πρόσαψε στον Κατηγορούμενο και πάλι με τη βοήθεια διερμηνέως (τεκμήρια 5(α) και 5(β)). Κατά την αντεξέταση ο ΜΚ1 αποδέχθηκε ότι η ορατότητα των κοριτσιών από το σημείο Β με κατεύθυνση το Τσιακκιλερό, ήταν περίπου 100 μέτρα. Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε πως το σημείο σύγκρουσης των κοριτσιών με το όχημα απέχει περίπου 2 μέτρα από την άκρια του πεζοδρομίου. Επεξήγησε σχετικά ότι από την άκρια του πεζοδρομίου μέχρι την αριστερή πλευρά του ενεχόμενου οχήματος η απόσταση είναι 1,60μ. και από εκεί το σημείο Χ απέχει περίπου 40εκ. Δεύτερος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Χριστοφής Λυμπουρή (ΜΚ2). Ο ΜΚ2 ανέφερε ότι στις 13/9/05 ήταν στην οδό Μαραθοβούνου μαζί με τα δύο κορίτσια. Σύμφωνα με το μάρτυρα οι τρεις τους βρίσκονταν πάνω στο πεζοδρόμιο, κοίταξαν δεξιά-αριστερά, δεν είδαν αυτοκίνητο, κατέβηκαν κάτω, προχώρησαν στην άσπρη γραμμή, σταμάτησαν, ξεκίνησαν τα κορίτσια για να περάσουν απέναντι και αμέσως τους κτύπησε το αυτοκίνητο. Το εν λόγω αυτοκίνητο ερχόταν από τη δεξιά πλευρά. Κατά την αντεξέταση, σε σχέση με την άσπρη γραμμή ο ΜΚ2 ανέφερε ότι εννοούσε τη γραμμή στη μέση του δρόμου. Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι τα δύο κορίτσια προχώρησαν γρηγορότερα από τον ίδιο και ότι δεν τις κρατούσε από το χέρι αλλά αρνήθηκε ότι τα δύο κορίτσια έτρεξαν απότομα μέσα στο δρόμο. Ακόμη, ο μάρτυρας ερωτήθηκε κατά πόσο προτού κατέβουν από το πεζοδρόμιο έλεγξαν δεξιά και αριστερά εάν ερχόταν αυτοκίνητο. Ήταν η θέση του ότι έλεγξαν και δεν υπήρχε αυτοκίνητο. Ερωτηθείς ο μάρτυρας εάν άκουσε το αυτοκίνητο που κτύπησε τα κορίτσια να ενεργοποιεί τα φρένα του, απάντησε ότι όταν το αυτοκίνητο κτύπησε τα κορίτσια χρησιμοποίησε τα φρένα του αλλά, ανέφερε πως πριν το δυστύχημα δεν άκουσε ήχο φρένων. Τελευταίος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν η Έλενα Μάρκου (ΜΚ3). Παρεμβάλλω εδώ ότι η εν λόγω μάρτυρας είναι ηλικίας 10 ετών. Στη βάση των αποφάσεων Χρ. Νικολάου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 390, 396 και Ανδρέας Φωτίου ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 430 προέβηκα σε εξέταση της μάρτυρος αναφορικά με την ικανότητα της να αντιληφθεί τον όρκο. Από την εν λόγω διαδικασία προέκυψε ότι η μάρτυρας δεν αντιλαμβανόταν την έννοια του όρκου ούτε και τις απορρέουσες από αυτόν υποχρεώσεις. Ως εκ τούτου, αφότου άκουσα και τη θέση των δύο συνηγόρων, αποφάσισα όπως η μαρτυρία της ΜΚ3 διεξαχθεί άνευ όρκου (βλ. σχετικό πρακτικό Δικαστηρίου ημερ. 29.09.06). Η ΜΚ3 στην κυρίως εξέταση της ανέφερε ότι στις 13/9/05 ενεπλάκη σε τροχαίο δυστύχημα στην οδό Μαραθοβούνου. Όπως είπε, ήταν μαζί με την αδελφή και τον παππού της και είχαν πρόθεση να διασταυρώσουν την εν λόγω οδό. Επειδή από τα αριστερά τους ερχόταν αυτοκίνητο σταμάτησαν στην άσπρη γραμμή, δεν πρόλαβαν να περάσουν απέναντι και τους κτύπησε το αυτοκίνητο. Ερωτήθηκε κατά πόσο κοίταξαν εάν ερχόταν αυτοκίνητο από τα δεξιά και απάντησε ότι δεν ερχόταν και για αυτό το λόγο περπάτησαν στην άσπρη γραμμή. Όπως είπε η ΜΚ3 εκεί στην άσπρη γραμμή κοίταξαν αριστερά, είδαν ότι ερχόταν αυτοκίνητο και σταμάτησαν. Δεν πρόλαβαν να περάσουν και τους κτύπησε άλλο όχημα που ερχόταν από τα δεξιά. Στην αντεξέταση η μάρτυρας ανέφερε ότι, ο έλεγχος που έκανε για διερχόμενα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά ήταν πριν κατέβουν από το πεζοδρόμιο. Ερωτήθηκε για το χρονικό διάστημα που είδε το όχημα που ανέφερε στην κυρίως εξέταση της ότι ερχόταν από τα αριστερά. Απάντησε ότι το είδε όταν ήταν στο πεζοδρόμιο και επειδή μέχρι να περπατήσουν τους προσέγγισε, σταμάτησαν για να περάσει. Ερωτηθείς η μάρτυρας εάν ο ορθός τρόπος διασταύρωσης είναι τη στιγμή που βρίσκονται ή δεν βρίσκονται οχήματα στο δρόμο, επέλεξε το δεύτερο. Ερωτήθηκε τότε εάν παρά την παρουσία του οχήματος στα αριστερά, έκρινε ότι προλάβαινε να διασταυρώσει και γι' αυτό περπάτησε ξαφνικά μέσα στο δρόμο. Ήταν η θέση της μάρτυρος ότι προτού περάσει ξανακοίταξε δεξιά και αριστερά και δεν υπήρχε αυτοκίνητο. Της υποδείχθηκε πως ενωρίτερα ανέφερε ότι είχε διαπιστώσει την παρουσία οχήματος στα αριστερά της και έδωσε την εξήγηση πως εκείνο το όχημα, χρησιμοποιώντας το δείκτη του, γνωστοποίησε την πρόθεσή του για να στρίψει πριν τους προσεγγίσει. Στη βάση αυτής της απάντησης ερωτήθηκε γιατί τότε σταμάτησε στην άσπρη γραμμή και απάντησε, για να σιγουρευτεί πως δεν υπήρχαν οχήματα. Στη συνέχεια ερωτήθηκε η ΜΚ3 εάν πριν κατέβει για να πάει στο περίπτερο μήπως δεν κοίταξε δεξιά και απάντησε ότι κοίταξαν. Η μάρτυρας ανέφερε μάλιστα ότι δεν υπήρχε αυτοκίνητο δεξιά τους. Ερωτήθηκε τότε πως γνωρίζει ότι τους κτύπησε κάποιο αυτοκίνητο αφού κοίταξε δεξιά και δεν υπήρχε αυτοκίνητο. Η ΜΚ3 επανέλαβε όσα σχετικά με το όχημα στα αριστερά και ότι μετά που έστριψε ξανά κοίταξαν εάν ερχόταν όχημα είτε από δεξιά είτε από αριστερά. Ερωτηθείς που βρίσκονταν όταν ξανά κοίταξαν, είπε στην άσπρη γραμμή. Τέλος, ερωτήθηκε εάν την ώρα που ήταν στην άσπρη γραμμή κοίταξε δεξιά και αριστερά και απάντησε αριστερά, για να συμφωνήσει τελικά ότι την ώρα που ήταν στην άσπρη γραμμή μόνο αριστερά κοίταξε. Σε μεταγενέστερη ερώτηση απάντησε ότι την ώρα που ήταν στο πεζοδρόμιο κοίταξαν και αριστερά και δεξιά. Η Κατηγορούσα Αρχή δεν προέβηκε σε επανεξέταση. Ακολούθως, η κα Πίπη δήλωσε ότι αυτή ήταν η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή και τότε ο κος Φούλιας, εκ μέρους του Κατηγορουμένου, υπέβαλε πως δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου υποστήριξε το αίτημά του, τόσο στη μη απόδειξη της αμέλειας του Κατηγορουμένου ως συστατικό στοιχείο του αδικήματος, όσο και στην αντινομικότητα της μαρτυρίας. Στην αντίπερα όχθη η κα Πίπη υποστήριξε ότι η μαρτυρία δεν είναι αντινομική και ότι αποδείχθηκαν όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Κρίνω πως το νομικό πλαίσιο του αιτήματος είναι καλά αποσαφηνισμένο από την υφιστάμενη επί του θέματος νομολογία. Απόφαση σταθμός η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο συνόψισε τις προϋποθέσεις, η παρουσία των οποίων δικαιολογεί την απαλλαγή του Κατηγορουμένου από αυτό το στάδιο. Οι εν λόγω προϋποθέσεις έχουν ως ακολούθως: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του Κατηγορουμένου. Υψίστης σημασίας είναι και η απόφαση Azinas v. Police

(1981)2 CLR 9 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθετώντας απόσπασμα από το σύγγραμμα Criminal Procedure In Cyprus by Loizou & Pikis τόνισε πως ό,τι απαιτείται από το Δικαστήριο είναι να αποφασίσει εάν η ενώπιον του μαρτυρία χρήζει απάντησης (the Court is required to decide whether there is enough to call for an annser). Τέλος, σημειώνω πως σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή αξιολόγηση της μαρτυρίας, έργο εμπεπιστευμένο στους ενόρκους ως κριτές των γεγονότων, το οποίο τοποθετείται χρονικά στο τελικό στάδιο της υπόθεσης όταν όλη η μαρτυρία έχει παρουσιαστεί (βλ. R v. Galbraith

(1981)2 All ER 1061). Στο δικό μας δικαιϊκό σύστημα, ο Δικαστής, ένεκα του δισυπόστατου ρόλου του οφείλει να επαγρυπνεί ούτως ώστε οι δύο ιδιότητες του να μην συγχέονται. Στη βάση των προειρημένων αρχών εξέτασα το υπό κρίση αίτημα του Κατηγορουμένου. Φρονώ ότι εδώ είναι το κατάλληλο σημείο για να παρατεθεί αυτούσιο το λεκτικό του άρθρου, το οποίο ποινικοποιεί την πράξη για την οποία κατηγορήθηκε ο Κατηγορούμενος. Το άρθρο 8 του Ν.86/72 αναφέρει τα εξής: "Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητον όχημα επί τινος οδού μη καταβάλλων την προσήκουσαν επιμέλειαν και προσοχήν ή μη επιδεικνύων εύλογον μέριμναν δι' έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδόν, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν διά διάστημα μη υπερβαίνον το έν έτος ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας διακοσίας λίρας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης". Απλή ανάγνωση του άρθρου αυτού αποκαλύπτει ότι εκτός της αμέλειας, δηλαδή της μη καταβολής προσήκουσας επιμέλειας και προσοχής, συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι τόσο η οδήγηση μηχανοκινήτου οχήματος όσο και η οδήγηση επί οδού. Πρέπει να αναφέρω εδώ πως σημαντικό ρολό στην εξέταση του υπό κρίση αιτήματος, διαδραματίζει και η κατάθεση του εκάστοτε Κατηγορουμένου (βλ. Μενέλαος Μακρυγιάννης ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 41, 45). Βέβαια, τούτο έχοντας πάντα υπόψη τα λεχθέντα στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννης Χ"Κωνσταντίνου

(1989)2 Α.Α.Δ. 99, 103 ότι δηλαδή η προσκόμιση τέτοιας κατάθεσης στο Δικαστήριο από μέρους της αστυνομίας, δεν συνιστά την αναπόφευκτη υιοθέτηση του περιεχομένου της, εφόσον αυτή η παρουσίαση γίνεται καθηκόντος και όχι κατ' επιλογή. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, είμαι της γνώμης ότι το ακόλουθο απόσπασμα από την κατάθεση του Κατηγορουμένου (τεκμήριο 4) είναι ιδιαίτερης σημασίας. Ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι: "Μόλις πέρασα το δεύτερο κύρτωμα δηλαδή αυτό που βρίσκεται πριν από το περίπτερο περίπου δέκα μέτρα είδα στο πεζοδρόμιο δύο κοριτσάκια και πίσω από αυτά ένα ηλικιωμένο άντρα. Μόλις κατέβηκαν οι πισινοί τροχοί του αυτοκινήτου μου από το κύρτωμα είδα τα κοριτσάκια να τρέχουν και να μπαίνουν μέσα στο δρόμο σε απόσταση περίπου τρία μέτρα μπροστά από το αυτοκίνητο μου. Την ίδια ώρα εγώ πάτησα τα στόπερ του αυτοκινήτου μου για να σταματήσω ενώ ταυτόχρονα άκουσα τον ηλικιωμένο άντρα να φωνάζει στα κοριτσάκια. Δεν πρόλαβα να σταματήσω το αυτοκίνητο μου γιατί την ώρα που πάτησα τα στόπερ τα κοριτσάκια ήταν ακριβώς μπροστά μου και έτσι τα κτύπησα ελαφρώς". Τόσο στη βάση της κατάθεσης του Κατηγορουμένου όσο και της μαρτυρίας του ΜΚ1 κρίνω ότι ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μαρτυρία, η οποία για αυτό το στάδιο της διαδικασίας ικανοποιεί την απόδειξη των συστατικών στοιχείων τόσο της οδήγησης μηχανοκινήτου οχήματος από τον Κατηγορούμενο, όσο και ότι τούτη, δηλαδή η οδήγηση, έλαβε χώραν σε οδό. Ως εκ τούτου, ό,τι παραμένει για εξέταση είναι το συστατικό στοιχείο της αμέλειας, δηλαδή η μη καταβολή προσήκουσας επιμέλειας. Ο ορισμός και το κριτήριο διαπίστωσης της προσήκουσας επιμέλειας με ευκρίνεια αποδίδεται στο ακόλουθο απόσπασμα της απόφασης Α. Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, 73: "Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ίδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)". Η υποχρέωση της προσήκουσας επιμέλειας υπόκειται στην προϋπόθεση ότι και οι άλλοι οδηγοί θα εκπληρώσουν το καθήκον τους για επιμέλεια και δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων οδηγών (βλ. Χρ. Νικολαϊδης ν. Ρ. Κλεοβούλου

(1992)1 Α.Α.Δ. 422, 428). Καθήκον επιμέλειας έχουν τόσο οι οδηγοί μηχανοκινήτων οχημάτων, όσο και οι πεζοί (βλ. Triftarides v. Police

(1968)2 CLR 140, 144). Στην προκείμενη περίπτωση η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, χωρίς αυτή να αξιολογείται, έχει ως ακολούθως: Ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του στην οδό Μαραθοβούνου και είχε ορατότητα περίπου 100 μέτρα (βλ. μαρτυρία ΜΚ1). Στα αριστερά, σύμφωνα με την πορεία του βρίσκονταν οι ΜΚ2 και ΜΚ3 και η αδελφή της τελευταίας (βλ. μαρτυρία ΜΚ2 και ΜΚ3) Μόλις τα δύο κορίτσια, δηλαδή η ΜΚ3 και η αδελφή της, κατέβηκαν κάτω από το πεζοδρόμιο και επιχείρησαν να διασταυρώσουν το δρόμο από τα αριστερά προς τα δεξιά σύμφωνα με την πορεία του Κατηγορουμένου, τους κτύπησε το όχημα του τελευταίου (βλ. μαρτυρία ΜΚ2 και ΜΚ3). Χαρακτηριστικές οι σχετικές αναφορές των ΜΚ2 και ΜΚ3 οι οποίες καταδεικνύουν την εγγύτητα της απόστασης που είχαν από το όχημα του Κατηγορουμένου όταν επιχείρησαν να διασταυρώσουν. Ο μεν ΜΚ2 ανέφερε "κατεβήκαμε κάτω, πήγαν τα μωρά να ρέξουν τζαι εκτύπησε τους το αυτοκίνητο", η δε ΜΚ3 είπε "πήγαμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δεν προλάβαμε και μας κτύπησε". Περαιτέρω, η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής παρουσιάζει την απόσταση του οχήματος του Κατηγορουμένου από την άκρη του αριστερού πεζοδρομίου να ευρίσκεται στα 1,60μ. Ίχνη τροχοπέδησης δεν προέκυψαν, ενώ ακόμη η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής δηλώνει ότι το όχημα του Κατηγορουμένου σταμάτησε αμέσως μετά τη σύγκρουση (βλ. μαρτυρία ΜΚ2). Τέλος, μαρτυρία για την ταχύτητα του Κατηγορουμένου δεν υπάρχει, άλλη δηλαδή από εκείνη που ο ίδιος αναφέρει στην κατάθεσή του. Σημειώνω εδώ ότι στην κατάθεση του ο Κατηγορούμενος δηλώνει ότι είδε στο πεζοδρόμιο δύο κοριτσάκια και πίσω από αυτά ένα ηλικιωμένο άντρα. Στη βάση της πιο πάνω μαρτυρίας και δίχως τούτη να αξιολογείται κρίνω πως ο Κατηγορούμενος δεν χρειάζεται να απαντήσει στην κατηγορία. Προκύπτει από την πιο πάνω μαρτυρία ότι τα δύο κορίτσια, η ΜΚ3 και η αδελφή της, επιχείρησαν να διασταυρώσουν το δρόμο ενώ το όχημα του Κατηγουμένου ήταν πολύ κοντά σε αυτές. Κρίνω πως στη βάση της μαρτυρίας, ο Κατηγορούμενος δεν παρουσιάζεται να απέχει από την εκπλήρωση της υποχρέωσης που είχε έναντι των πεζών κοριτσιών για εξάσκηση λογικής φροντίδας και προσοχής. Ο λόγος αυτής της διαπίστωσης έγκειται στο γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή όχι μόνο δεν απέδειξε ταχύτητα τέτοια, η οποία υπό τις περιστάσεις να δύναται να κριθεί ως αμέλεια, τουναντίον παρουσιάζει το όχημα του Κατηγορουμένου να ακινητοποιείται αμέσως μετά τη σύγκρουση και δίχως να δημιουργεί ίχνη τροχοπέδησης. Ακόμη, η μικρή απόσταση που ως η μαρτυρία των ΜΚ2 και ΜΚ3 διένυσαν οι πεζές προ της σύγκρουσης, συνδιασμένη με τα προαναφερόμενα στοιχεία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή, απαλλάσσει τον Κατηγορούμενο οιασδήποτε ευθύνης. Επίσης, κρίνω σημαντικό να σημειώσω ότι η παρούσα δεν είναι η περίπτωση στην οποία ο Κατηγορούμενος ενοχοποιεί τον εαυτό του μέσω της κατάθεσης του. Εδώ, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι είδε τις πεζές και ως η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, προχώρησε με προσοχή. Τέλος, πρέπει να υπομνησθεί ότι αναφέρθηκε στην απόφαση Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 207, 211 ότι δηλαδή η υπόθεση Δαυίδ δεν έθεσε κανόνα δικαίου ότι οποτεδήποτε ένας οδηγός βλέπει παιδί να περπατά στο πεζοδρόμιο οφείλει, έστω και αν οδηγεί με χαμηλή ταχύτητα, να την ελαττώσει ακόμη περισσότερο, να ηχήσει τη σειρήνα του και να παρακολουθεί συνεχώς το παιδί. Στη βάση των πιο πάνω, διαπιστώνω ότι το αίτημα του Κατηγορουμένου ευσταθεί, δηλαδή η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει ένα εκ των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ήτοι την αμέλεια. Τέλος, ένα σύντομο σχόλιο για ότι αφορά την εισήγηση του κου Φούλια ότι η μαρτυρία είναι αντινομική σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του Κατηγορουμένου. Ομολογώ ότι πέραν των εγγενών ελλείψεων της μαρτυρίας, ελλείψεις οι οποίες ανάγονται σε ανυπαρξία μαρτυρικού υλικού υπό μορφή γεγονότων τα οποία να αποδεικνύουν την κατηγορία, η ενώπιον μου μαρτυρία των μαρτύρων ΜΚ2 και ΜΚ3 κρίνεται ως αντινομική. Είμαι της γνώμης ότι η θέση αυτών των δύο μαρτύρων αναφορικά με τις ενέργειες τους προ του δυστυχήματος, ότι δηλαδή κοίταξαν δεξιά προς την κατεύθυνση που ερχόταν ο Κατηγορούμενος και δεν διαπίστωσαν την ύπαρξη οχήματος στο δρόμο, έρχεται σε πλήρη αντίφαση με την πραγματική μαρτυρία ως τούτη εντοπίστηκε από τον ΜΚ1, δηλαδή την ύπαρξη του οχήματος του Κατηγορουμένου στο δρόμο ως φαίνεται στο τεκμήριο 3. Η παρουσία και μόνο του οχήματος του Κατηγορουμένου, αναιρεί τη θέση των πιο πάνω μαρτύρων, αναγάγοντας την σε θεμελιακή αντίφαση και καθιστώντας το σύνολο της μαρτυρίας αντινομικό σε βαθμό που δεν χρήζει απάντησης (βλ. Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191, 196). Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι για τους λόγους που επεξηγήθηκαν, η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση και συνεπώς ο Κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. .............. Λ. Α. Παντελή, Προσ. Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο