Νίκο Αντωνίου Ζορπά ν. Σωτήρη Λαδά, Αρ.Υπ.: 14094/05, 18 Οκτωβρίου, 2006

(1)του Ποινικού Κώδικα, πρώτη και τρίτη κατηγορία, και της πρόκλησης μή εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία κατά παράβαση του άρθρου 305Α

(2)του Ποινικού Κώδικα, δεύτερη και τέταρτη κατηγορία. Πρόκειται για τις εξής δύο επιταγές:

(1)Επιταγή της ΣΠΕ Δαλιού με αρ. 01114927 για το ποσό των ΛΚ500 με ημερομηνία πληρωμής 10/6/99, τεκμήριο 1 (πρώτη και δεύτερη κατηγορία).

(2)Επιταγή της ΣΠΕ Δαλιού με αρ. 01114939 για το ποσό των ΛΚ800 με ημερομηνία πληρωμής 19/7/99, τεκμήριο 2 (τρίτη και τέταρτη κατηγορία). Μετά το τέλος της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση σε καμία από τις κατηγορίες καθ' ότι όσον αφορά τις κατηγορίες δύο και τέσσερα, δηλαδή της πρόκλησης μή εξόφλησης επιταγής χωρίς εύλογη αιτία, δεν παρουσιάστηκε από την πλευρά του παραπονουμένου καμία μαρτυρία περί τούτου, αντίθετα η παρουσίαση της υπόθεσης επικεντρώθηκε στις κατηγορίες ένα και τρία δηλαδή της έκδοσης επιταγής χωρίς αντίκρισμα. Αναφορικά με τις κατηγορίες ένα και τρία ήταν η θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία για τα αδικήματα αυτά καθ' ότι δεν αποδείχθηκε ότι οι επίδικες επιταγές έχουν εμφανιστεί στην Τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκαν, ότι ο λόγος που δεν εξοφλήθηκαν ήταν η μή ύπαρξη διαθέσιμων κεφαλαίων και ότι από την μαρτυρία διαφαίνεται ότι ουδέποτε ο κατηγορούμενος ειδοποιήθηκε από τον παραπονούμενο για την μή τίμηση των επιταγών του για να μπορεί να ενεργοποιηθεί ο χρόνος των 15 ημερών που απαιτεί ο Νόμος. ΄Οσον αφορά το θέμα της έκδοσης των επιταγών σύμφωνα με την θέση του ευπαίδευτου συνήγορου του κατηγορουμένου δεν αμφισβητείται και δεν εγείρεται στο παρόν στάδιο. Η προσέγγιση του θέματος της απόδειξης της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης αναλύεται στην υπόθεση Azinas and Another v. Police 1981 2 CLR 9. Οι ίδιες αρχές υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου 1990 2 ΑΑΔ 133, στην οποία ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής ανάφερε ότι η απαλλαγή του Κατηγορουμένου με βάση την έλλειψη στοιχειοθέτησης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται σύμφωνα με την Δικαστική Πρακτική του 1962 μόνο σε δύο περιπτώσεις: α) Όταν δεν στοιχειοθετείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος. β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη τον Κατηγορούμενο. Στην ίδια απόφαση ο κ. Πικής τόνισε ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Ενδεικτικά αναφέρω το ακόλουθο απόσπασμα: «Δεν προβαίνει ο Δικαστής στο στάδιο εκείνης της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφαση του περιορίζεται, όπως αναφέραμε σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ΄ εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962 δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα». Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν μια εξήγηση αλλιώς, ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. (βλ. The Police v. Kallenos 1980, 1 JSC σελ. 145, απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Γ. Νικολάου Ε.Δ. όπως ήταν τότε). Η εισήγηση του κ. Θωμά αναφορικά με τις κατηγορίες δύο και τέσσερα είναι ορθή. Δεν έχει προσκομιστεί καμία μαρτυρία που να αποδεικνύει το γεγονός της μή πρόκλησης εξόφλησης των επιταγών από τον κατηγορούμενο. Η θέση του κ. Κουκούνη ότι από το γεγονός και μόνο ότι οι επιταγές δεν εξοφλήθηκαν συνάγεται η μή πρόκληση εξόφλησης τους από τον κατηγορούμενο, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Ο Νομοθέτης έχει προβλέψει διαφορετικά αδικήματα για τις δύο αυτές περιπτώσεις τα οποία προνοούνται στο άρθρο 305Α

(1)και

(2)αντίστοιχα. Επομένως ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται αναφορικά με τις κατηγορίες δύο και τέσσερα. Η εισήγηση όμως για την μή στοιχειοθέτηση εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου αναφορικά με τις κατηγορίες ένα και τρία δεν είναι ορθή. Από την μαρτυρία και με βάση τις αρχές που έχουν αναφερθεί πιο πάνω όταν το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα στοιχειοθέτησης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου σαφώς προκύπτει ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων ένα και τρία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι τα ακόλουθα: (α) Η έκδοση επιταγής. (β) Η παρουσίαση της στην Τράπεζα κατά ή μετά την ημερομηνία κατά την οποία κατέστη πληρωτέα. (γ) Η μή εξόφληση της λόγω ελλείψεως διαθέσιμων κεφαλαίων του εκδότη, και (δ) Η παραμονή της απλήρωτη για περίοδο 7 ημερών από την εν λόγω παρουσίαση. Με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία είμαι ικανοποιημένη ότι έχουν αποδειχθεί στο στάδιο αυτό τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αναφορικά με τις κατηγορίες ένα και τρία. Για τα αδικήματα αυτά ο κατηγορούμενος καλείται σε απολογία. Εξηγούνται στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ). (Υπ.) ............................................... Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο