Αστυνομία ν. Μυροφόρα Θεοδώρου, Αρ. Υποθέσεως: 4294/06, 27.10.06

(1)(ια), 71 και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος η Κατηγορουμένη στις 17.04.05, στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας στη Λάρνακα, ενώ είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του μηχανοκινήτου οχήματος με αριθμό εγγραφής ΕΗΑ528 παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σήμα τροχαίας που τοποθετήθηκε από την Αρμόδια Αρχή, ήτοι στάθμευσε σε πάρκινγκ αναπήρων ενώ αυτό απαγορεύετο. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε στο Δικαστήριο ένα μάρτυρα. Ο εν λόγω μάρτυρας είναι ο αστυφύλακας 3024 Μ. Καβαλιέρος (ΜΚ1). Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι υπηρετεί στην Τροχαία Λάρνακας και ότι στις 17.04.05 ενώ ήταν υπηρεσία δέχθηκε τηλεφωνικό παράπονο από πολίτη ότι σε πάρκινγκ αναπήρων στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας υπήρχαν σταθμευμένα τρία οχήματα. Σύμφωνα με τον ΜΚ1 μετέβη στο εν λόγω μέρος, βρήκε τον παραπονούμενο ο οποίος του υπέδειξε τρία οχήματα να είναι σταθμευμένα εντός του σηματοδοτημένου χώρου στάθμευσης αναπήρων. Εφόσον στον εν λόγω χώρο υπήρχαν πινακίδες σήμανσης, ο μάρτυρας έλεγξε τα τρία οχήματα και διαπίστωσε ότι δεν έφεραν σήμανση που να υποδεικνύει ότι χρησιμοποιούνται από ανάπηρο πρόσωπο και τότε εξέδωσε τρία εξώδικα τα οποία τοποθέτησε στον ανεμοθώρακα κάθε οχήματος. Ένα από τα τρία εξώδικα που εξέδωσε αφορά το όχημα της Κατηγορουμένης με αριθμούς εγγραφής ΕΗΑ
2. Σύμφωνα με το μάρτυρα το εν λόγω εξώδικο δεν πληρώθηκε εντός 30 ημερών και έτσι ο ίδιος προχώρησε σε διαδικασία εντοπισμού του υπεύθυνου οδηγού του εν λόγω οχήματος. Από αυτή τη διαδικασία προέκυψε ότι αυτό το πρόσωπο ήταν η Κατηγορουμένη και όταν ο ΜΚ1 της επέστησε την προσοχή της στο νόμο για το αδίκημα που διέπραξε εκείνη απάντησε "όχι". Σημειώνω εδώ ότι η Κατηγορουμένη δεν αντεξέτασε τον ΜΚ1, δηλαδή δεν υπέβαλε καμία ερώτηση. Αμέσως μετά τη δήλωση της Κατηγορουμένης περί μη πρόθεσης αντεξέτασης του ΜΚ1, η κα Πίπη δήλωσε ότι αυτή ήταν η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή. Παρεμβάλλω εδώ ότι η Κατηγορουμένη δεν προέβη ούτε σε αίτημα δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155. Ας σημειωθεί ότι ερωτήθηκε από το Δικαστήριο εάν επιθυμούσε να υποβάλει οποιοδήποτε αίτημα και η απάντηση της καταδείκνυε πως δεν ήταν πρόθεση της να αμφισβητήσει την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής σε αυτό το στάδιο (η απάντηση της κατηγορουμένης ήταν "οχι"). Ενόψει τούτου, προχώρησα στη σχετική με το εν λόγω στάδιο εξέταση του μαρτυρικού υλικού, από την οποία διαπίστωσα ότι τα συστατικά στοιχεία της κατηγορίας που αντιμετωπίζει η Κατηγορουμένη είχαν αποδειχθεί και περαιτέρω ότι η μαρτυρία δεν ήταν αντινομική. Εν συνεχεία κάλεσα την Κατηγορουμένη σε απολογία και της επεξήγησα τα δικαιώματά της δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του Κεφ. 155. Η Κατηγορουμένη επέλεξε και προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Μεταξύ άλλων, η Κατηγορουμένη στην ανώμοτη δήλωση της ανέφερε τα ακόλουθα: Ήταν η θέση της ότι ο χώρος στον οποίο στάθμευσε το όχημα της δεν ήταν χώρος στάθμευσης αναπηρικών οχημάτων. Ανέφερε πως ο χώρος στον οποίο στάθμευσε το όχημα της ανήκει στην κινητή μονάδα της τράπεζας αίματος. Τη θέση της αυτή την συνέδεσε με σχετική επιστολή του Διευθυντή του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, κ. Μαλλή. Τέλος, η Κατηγορουμένη ανέφερε πως η στάθμευση του οχήματος της στον εν λόγω χώρο στάθμευσης εξυπηρετεί και τη διαφύλαξη του εν λόγω χώρου από ξένα προς την κινητή μονάδα της τράπεζας αίματος οχήματα. Μετά την ανώμοτη δήλωση της Κατηγορουμένης, η τελευταία δήλωσε πως δεν είχε πρόθεση να παρουσιάσει οιουσδήποτε μάρτυρες και οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις. Η μεν κα Πίπη υποστήριξε πως στη βάση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας αποδείχθηκε η κατηγορία εναντίον της Κατηγορουμένης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, η δε Κατηγορουμένη δεν ανέφερε οτιδήποτε. Παρακολούθησα τόσο τον ΜΚ1 κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας όσο και την Κατηγορουμένη κατά την ανώμοτη δήλωσή της και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας και δήλωσης χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056) Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Περαιτέρω, για ότι αφορά τη δήλωση της Κατηγορουμένης έλαβα υπόψη μου τις αρχές που ισχύουν και εφαρμόζονται στην αξιολόγηση ανώμοτης δήλωσης, ότι δηλαδή ο χαρακτήρας αυτής είναι περισσότερο πειστικής παρά αποδεικτικής σημασίας (βλ. Anastassiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97). Πρέπει να σημειώσω ότι ο ΜΚ1 μου έκανε καλή εντύπωση. Ήταν σταθερός στις απαντήσεις του και παρουσιάστηκε ως μάρτυρας της αλήθειας. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω ότι ο ΜΚ1 δεν αμφισβητήθηκε, δηλαδή η μαρτυρία του δεν διυλίστηκε μέσα από το φίλτρο της αντεξέτασης. Ειρήσθω εν παρόδω, αναφέρω ότι η σημασία της αντεξέταση μάρτυρα είναι αναμφισβήτητη. Μέσω αυτής το Δικαστήριο απολαμβάνει το ευεργέτημα της αντιπαράθεσης των διιστάμενων εκδοχών των διαδίκων, η οποία αντιπαράθεση στο τέλος θα ξετυλίξει την άκρη του νήματος των γεγονότων, στη βάση των οποίων το Δικαστήριο θα οικοδομήσει τα ευρήματά του. Παρόλα ταύτα, κρίνω σκόπιμο να τονίσω πως δεν υπάρχει κανόνας ότι το Δικαστήριο οφείλει να δεχθεί μαρτυρία, ανεξάρτητα από το πόσο αναξιόπιστη και αν φαίνεται, επειδή η άλλη πλευρά δεν πρόσαξε αντίθετη μαρτυρία πάνω στα σημεία που κάλυψε η εξεταζόμενη (βλ. Παναγιώτης Μουζέ ν. Λουρέντζου Λαμπρή

(1994)1 Α.Α.Δ. 216, 220) και ακόμη, πως ο κανόνας ότι η παράλειψη αντεξέτασης σε ουσιώδες σημείο της μαρτυρίας ισοδυναμεί με αποδοχή της, έχει ευρύτερο πεδίο εφαρμογής τις πολιτικές παρά τις ποινικές υποθέσεις (βλ. Ανδρέας Προδρόμου Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 260, 267). Εν πάση όμως περιπτώσει, έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω και εφόσον η μαρτυρία του ΜΚ1 κρίνεται ως αξιόπιστη και κανένα εγγενές στοιχείο αυτής δεν αποδεικνύει οιασδήποτε μορφής αναξιοπιστία, την αποδέχομαι στο σύνολό της, ανεξαρτήτως των προειρημένων αρχών περί μη αμφισβήτησης. Για ότι αφορά την Κατηγορουμένη πρέπει πιστεύω να επισημάνω ότι πέραν της παράλειψης αντεξέτασης δεν υπέβαλε ούτε τη γραμμή της υπεράσπισής της στο μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής. Συνεπώς, η αναφορά της Κατηγορουμένης στο καθεστώς του εν λόγω χώρου στάθμευσης, ως προερχόμενη από ανώμοτη δήλωση και ως προκύπτουσα για πρώτη φορά κατά το χρόνο παρουσίασης της υπεράσπισης δεν αξιολογείται θετικά και κρίνω ότι δεν προκύπτει από το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Σημειώνω εδώ ότι εκτός από το καθεστώς του υπό κρίση χώρου στάθμευσης, η Κατηγορουμένη δεν ανέφερε και επομένως δεν αμφισβήτησε οτιδήποτε άλλο (βλ. Γιωργαλλίδης ν. Δήμου Λάρνακος

(2001)2 Α.Α.Δ. 789, 792). Ενόψει των πιο πάνω, δηλαδή της αξιόπιστης μαρτυρίας του ΜΚ1, διαπιστώνω ότι στις 17.04.05 στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας στη Λάρνακα η Κατηγορουμένη ενώ είχε την ευθύνη και τον έλεγχο του μηχανοκινήτου οχήματος ΕΗΑ528, στάθμευσε τούτο σε χώρο στάθμευσης αναπήρων χωρίς να δικαιούται και ως εκ τούτου παρέβηκε σχετικό σήμα τροχαίας που ήταν τοποθετημένο από την Αρμόδια Αρχή. Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε την απόδειξη της κατηγορίας που αντιμετωπίζει η Κατηγορουμένη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ως εκ τούτου, η Κατηγορουμένη κρίνεται ένοχη της κατηγορίας. .............. Λ. Α. Παντελή, Προσ. Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο