Αστυνομία ν. Γιαννούλλα Γεωργίου, Αρ. Υποθέσεως: 4295/06, 27.10.2006

(1)(ια), 71 και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος η Κατηγορουμένη στις 17.04.05, στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας στη Λάρνακα, ενώ είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του μηχανοκινήτου οχήματος με αριθμό εγγραφής ΗΖΝ 768 παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σήμα τροχαίας που τοποθετήθηκε από την Αρμόδια Αρχή, ήτοι στάθμευσε σε πάρκινγκ αναπήρων ενώ αυτό απαγορεύετο. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε στο Δικαστήριο ένα μάρτυρα. Ο εν λόγω μάρτυρας είναι ο αστυφύλακας 3024 Μ. Καβαλιέρος (ΜΚ1). Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι υπηρετεί στην Τροχαία Λάρνακας και ότι στις 17.04.05 ενώ ήταν υπηρεσία δέχθηκε τηλεφωνικό παράπονο από πολίτη ό,τι σε πάρκινγκ αναπήρων στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας υπήρχαν σταθμευμένα τρία οχήματα. Σύμφωνα με τον ΜΚ1, μετέβη στο εν λόγω μέρος και βρήκε τον παραπονούμενο ο οποίος του υπέδειξε τρία οχήματα τα οποία ήταν σταθμευμένα σε χώρο στάθμευσης αναπήρων. Ο μάρτυρας έλεγξε το μέρος και διαπίστωσε ότι υπήρχαν πινακίδες που υποδείκνυαν στάθμευση αναπηρικών οχημάτων. Περαιτέρω, έλεγξε τα εν λόγω οχήματα και διαπίστωσε ότι δεν έφεραν σήμανση η οποία να υποδεικνύει ότι χρησιμοποιούνται από ανάπηρο πρόσωπο και τότε εξέδωσε τρία εξώδικα. Ένα από τα τρία εξώδικα που εξέδωσε αφορά το όχημα της Κατηγορουμένης με αριθμούς εγγραφής ΗΖΝ
2. Σύμφωνα με το μάρτυρα, το εν λόγω εξώδικο δεν πληρώθηκε εντός 30 ημερών και έτσι ο ίδιος προχώρησε σε διαδικασία εντοπισμού του υπεύθυνου οδηγού του εν λόγω οχήματος. Από την εν λόγω διαδικασία προέκυψε ότι αυτό το πρόσωπο ήταν η Κατηγορουμένη με την οποία ο ΜΚ1 επικοινώνησε και της επέστησε την προσοχή της στο νόμο και εκείνη απάντησε "ο τροχονόμος δεν έκανε καλά τη δουλειά του". Τέλος, ο ΜΚ1 ανέφερε ότι ο εν λόγω χώρος στάθμευσης είναι δημόσιος και διαχωρίζεται από τον υπόλοιπο χώρο με αλυσίδα η οποία φέρει κλειδαριά και το κλειδί της οποίας έχουν ιδιοκτήτες αναπηρικών οχημάτων. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας ερωτήθηκε από την Κατηγορουμένη σχετικά με τον αριθμό των χώρων στάθμευσης που βρίσκονται στην κύρια είσοδο του Νοσοκομείου Λάρνακας. Ήταν η θέση του ότι ο αριθμός αυτών είναι πέντε. Περαιτέρω, ο ΜΚ1 συμφώνησε ότι στο χώρο υπάρχει μόνο μια πινακίδα στο μεσαίο πάρκινγκ, η οποία καλύπτει και τους πέντε χώρους στάθμευσης. Τέλος, ερωτήθηκε εάν γνωρίζει ότι ο Διευθυντής του Νοσοκομείου Λάρνακας με επιστολή του ενημέρωσε το Διευθυντή της Τροχαίας Λάρνακος πως τη συγκεκριμένη ημέρα το όχημα της Κατηγορουμένης βρισκόταν σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης που ανήκει στην κινητή μονάδα της τράπεζας αίματος και συνορεύει με το χώρο στάθμευσης αναπήρων. Ο ΜΚ1 απάντησε αρνητικά. Ο εν λόγω μάρτυρας δεν επανεξετάστηκε. Ακολούθως η κα Πίπη δήλωσε ότι αυτή ήταν η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή. Η Κατηγορουμένη δεν υπέβαλε οποιοδήποτε αίτημα. Εν συνεχεία, αφότου εξέτασα το μαρτυρικό υλικό δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του Κεφ. 155, διαπίστωσα ότι αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία της κατηγορίας και ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής δεν ήταν αντινομική και ως εκ τούτου, κάλεσα την Κατηγορουμένη σε απολογία και προέβηκα σε επεξήγηση των δικαιωμάτων της. Μετά την ως ανωτέρω επεξήγηση, η Κατηγορουμένη επέλεξε και προέβη σε ένορκο κατάθεση. Μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης υπάρχουν τρεις πινακίδες κάθε μια εκ των οποίων υποδεικνύει ότι ο αντίστοιχος αυτής χώρος, είναι χώρος στάθμευσης αναπήρων. Δεξιά και αριστερά αυτών υπάρχουν χώροι στάθμευσης οι οποίοι ανήκουν στην κινητή μονάδα αιμοδοσίας. Τη συγκεκριμένη ημέρα, τόσο η ίδια όσο και ακόμα μια συνάδελφός της, μετακίνησαν τα οχήματα της αιμοδοσίας και τοποθέτησαν τα δικά τους. Περαιτέρω, η Κατηγορουμένη ετοίμασε σχεδιάγραμμα στο οποίο τοποθέτησε τόσο το χώρο στάθμευσης αναπήρων όσο και το χώρο στάθμευσης οχημάτων της κινητής μονάδας αίματος. Το εν λόγω σχεδιάγραμμα ζήτησε και κατατέθηκε ως τεκμήριο

1. Η Κατηγορουμένη υπέδειξε στο τεκμήριο 1 τόσο το όχημα της όσο και εκείνο της συναδέλφου της τοποθετώντας αυτά στο δεξιό μέρος του τεκμηρίου 1, στον πρώτο χώρο στάθμευσης, με τα διακριτικά στοιχεία ΗΖΝ και εθελόντριας. Τέλος, η Κατηγορουμένη ανέφερε στο Δικαστήριο ότι σε σχέση με το εν λόγω συμβάν διαμαρτυρήθηκε αυθημερόν στην Τροχαία Λάρνακας, όπου και της αναφέρθηκε ότι ο τροχονόμος που εξέδωσε το εξώδικο είχε σχολάσει. Αναφορά έκανε και σε επιστολή που ο Διευθυντής του Νοσοκομείου Λάρνακος απέστειλε προς το Διευθυντή της Τροχαίας διαμαρτυρόμενος για το εν λόγω συμβάν. Κατά την αντεξέταση η Κατηγορουμένη ερωτήθηκε σχετικά με το χώρο στάθμευσης που υπέδειξε στο τεκμήριο 1 και κατά πόσο υπάρχει σήμα το οποίο να υποδεικνύει ότι ανήκει στη μονάδα αίματος, ως η ίδια ισχυρίστηκε. Η απάντηση της Κατηγορουμένης ήταν αρνητική ενώ περαιτέρω ανέφερε πως στον εν λόγω χώρο στάθμευσης υπάρχουν τρεις πινακίδες που υποδεικνύουν χώρο στάθμευσης αναπήρων, μία για κάθε ένα από τους εν λόγω χώρους στάθμευσης, μπροστά από τον οποίο βρίσκεται. Δεξιά και αριστερά, δεν υπάρχουν πινακίδες. Της υποβλήθηκε τότε ότι στο χώρο στάθμευσης που η ίδια υπέδειξε ότι στάθμευσε το όχημα της, υπάρχει μόνο μια πινακίδα που υποδεικνύει ότι είναι χώρος στάθμευσης αναπήρων. Η Κατηγορουμένη αρνήθηκε αυτή την υποβολή. Η Κατηγορουμένη δεν ανέφερε οτιδήποτε υπό μορφή επανεξέτασης. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της η Κατηγορουμένη ζήτησε, ως άλλωστε είχε το δικαίωμα, να προσκομίσει μαρτυρία. Προς τούτο η Κατηγορουμένη κάλεσε τη Μυροφόρα Θεοδώρου (ΜΥ1). Η Κατηγορουμένη ζήτησε από τη ΜΥ1 να υποδείξει στο Δικαστήριο, επί του τεκμηρίου 1, το χώρο στάθμευσης όπου η Κατηγορουμένη στάθμευσε το όχημα της στις 17.04.
2. Η ΜΥ1 υπέδειξε στο τεκμήριο 1 τον πρώτο χώρο στάθμευσης από τα δεξιά προς τα αριστερά. Περαιτέρω, η ΜΥ1 ερωτήθηκε από την Κατηγορουμένη εάν την ίδια ημέρα εκείνη και η Κατηγορουμένη επισκέφθηκαν την Τροχαία Λάρνακας για να παραπονεθούν. Η μάρτυρας έδωσε καταφατική απάντηση. Κατά την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε η ΜΥ1 ερωτήθηκε κατά πόσο στον εν λόγω χώρο στάθμευσης υπάρχει πινακίδα η οποία να υποδεικνύει ότι κάποιοι συγκεκριμένοι χώροι στάθμευσης ανήκουν στην κινητή μονάδα τράπεζας αίματος. Η ΜΥ1 απάντησε αρνητικά. Στη βάση αυτής της απάντησης, της ζητήθηκε να αναφέρει στο Δικαστήριο πως γνωρίζει ότι οι εν λόγω χώροι στάθμευσης ανήκουν στην αιμοδοσία. Η ΜΥ1 στήριξε την αναφορά της στο γεγονός ότι στον εν λόγω χώρο υπάρχουν τρεις πινακίδες που υποδεικνύουν χώρο στάθμευσης αναπήρων και ότι δεξιά και αριστερά αυτών δεν υπάρχουν τέτοιες πινακίδες, ως επίσης στην πληροφόρηση που έλαβε από τον κ. Μαλλή (Διευθυντή του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακος) ότι οι χώροι στάθμευσης στους οποίους αναφέρθηκε ανήκουν στην κινητή μονάδα τράπεζας αίματος. Τέλος, ήταν η θέση της μάρτυρος ότι την ίδια ημέρα και εκείνη στάθμευσε το όχημα της στον ίδιο χώρο στάθμευσης ως η Κατηγορουμένη και πως ο χώρος αυτός δεν είναι χώρος στάθμευσης αναπήρων. Μετά την ένορκη κατάθεση της ΜΥ1 η Κατηγορουμένη δήλωσε πως δεν είχε πρόθεση να παρουσιάσει άλλους μάρτυρες και οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις. Ήταν η θέση της Κατηγορουμένης πως η καταγγελία διενεργήθηκε λόγω άγνοιας, πιθανότατα επειδή ο τροχονόμος είδε τις τρεις πινακίδες που υποδείκνυαν χώρο στάθμευσης αναπήρων και υπέθεσε ότι και οι πέντε χώροι στάθμευσης ήταν χώροι στάθμευσης αναπήρων. Ακόμη, η Κατηγορουμένη ανέφερε πως δεν είχε λόγο να παρανομήσει εφόσον η ημέρα της καταγγελίας ήταν αργία, δηλαδή Κυριακή και ο χώρος στάθμευσης του νοσοκομείου ήταν άδειος. Τέλος, η Κατηγορουμένη ανέφερε πως ενεργώντας με αυτό τον τρόπο διαφύλαξε το χώρο στάθμευσης του τμήματος της εφόσον η κλειδαριά που υπάρχει στην είσοδο του εν λόγω χώρου στάθμευσης είναι σπασμένη και ο κάθε ένας έχει δυνατότητα πρόσβασης. Ακολούθως, η κα Πίπη υποστήριξε πως στη βάση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας η κατηγορία εναντίον της Κατηγορουμένης αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού προκύπτει ότι, ως μοναδικό επίδικο θέμα μεταξύ Κατηγορούσας Αρχής και Κατηγορουμένης αναφύεται το καθεστώς του συγκεκριμένου χώρου στάθμευσης. Δηλαδή, κατά πόσο ο συγκεκριμένος χώρος στάθμευσης στον οποίο η Κατηγορουμένη αποδέχεται ότι στάθμευσε το όχημα της, είναι χώρος στάθμευσης αναπήρων ή όχι. Κρίνω ότι αυτό είναι το μοναδικό θέμα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει εφόσον οι καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης σε ένα μεγάλο μέρος τους συμπίπτουν (βλ. Γιωργαλλίδης ν. Δήμου Λάρνακος

(2001)2 Α.Α.Δ. 789, 792). Παρόλα ταύτα, πρέπει να σημειώσω εδώ ότι η εμβέλεια του ως ανωτέρω επίδικου θέματος, δηλαδή του καθεστώτος του εν λόγω χώρου στάθμευσης, συμπεριλαμβάνει και έχει παρεπόμενο αυτού την αμφισβήτηση του αριθμού των τοποθετημένων στον εν λόγω χώρο πινακίδων, που υποδεικνύουν ότι είναι χώρος στάθμευσης αναπήρων. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056) Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Ο ΜΚ1 δεν μου έκανε καλή εντύπωση παρότι είχε σταθερό ύφος και οι απαντήσεις του ήταν άμεσες, κρίνω ότι δεν μπορώ να βασιστώ στο αμφισβητούμενο εκείνο μέρος της μαρτυρίας του. Αμφισβητούμενο βέβαια κρίνω εκείνο το μέρος που εμπίπτει σε ότι ανωτέρω χαρακτηρίζω ως επίδικο θέμα. Ο λόγος διά τον οποίο η σκέψη μου και τελικά η κρίση μου οδηγήθηκε στην απόρριψη της μαρτυρίας του ΜΚ1, εδράζεται στην αντίφαση που παρατηρείται στη μαρτυρία του μεταξύ της κυρίως εξέτασης και της αντεξέτασης της οποίας έτυχε. Συγκεκριμένα, ενώ στην κυρίως εξέταση ο ΜΚ1 έκανε αναφορά σε πινακίδες (πληθυντικό αριθμό) που βρίσκονταν στον εν λόγω χώρο και υποδείκνυαν χώρο στάθμευσης αναπήρων, τις οποίες μάλιστα διαπίστωσε μετά από εξέταση, στην αντεξέταση αποστασιοποιήθηκε από την προηγούμενη θέση του και έκανε αναφορά σε μία μόνο πινακίδα. Ό,τι προκύπτει από την εν λόγω αντίφαση, η οποία κρίνεται ως ουσιώδης, είναι μόνο ανακρίβεια και ασάφεια με καταστροφικές για την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΚ1 επιπτώσεις. Ακόμη, η ως ανωτέρω αντίφαση προβληματίζει σε σχέση με το σύνολο των ενεργειών του μάρτυρα και την φιλαλήθεια τούτων (βλ. Αθανασίου ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, 635). Είμαι της γνώμης ότι τόσο ο αριθμός των χώρων στάθμευσης αναπήρων, όσο και ο αριθμός των πινακίδων που υποδείκνυαν τούτους, έστω με απλό, λιτό και λαϊκό τρόπο, αμφισβητήθηκαν από την Κατηγορουμένη. Παρόλα ταύτα, ακόμη και στην απουσία άμεσης και πειστικής αντεξέτασης, το αποτέλεσμα για ότι αφορά την κρίση μου επί της αξιοπιστίας του ΜΚ1 δεν θα διαφοροποιείτο. Σημειώνω εδώ ότι η απουσία αντεξέτασης δεν οδηγεί αναπόφευκτα στην αποδοχή της μαρτυρίας (βλ. Μουζέ ν. Λαμπρή

(1994)1 Α.Α.Δ. 216, 220 και Ανδρέας Προδρόμου Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 260, 267). Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω, δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ1, εφόσον σε μία εκ των ουσιαστικότερων πτυχών αυτής την κρίνω αναξιόπιστη, ένεκα ουσιαστικής αντίφασης. Στην αντίπερα τώρα όχθη, τόσο η Κατηγορουμένη όσο και η μάρτυρας της ΜΥ1 μου έκαναν καλή εντύπωση. Δεν περιέπεσαν σε αντιφάσεις, ήταν σταθερές και παρουσίασαν τις θέσεις του με ειλικρίνεια. Από τη μαρτυρία τους αποδέχομαι ότι στον εν λόγω χώρο στάθμευσης οι τοποθετημένες πινακίδες, οι οποίες κατά τον επίδικο χρόνο υποδείκνυαν ότι ο εν λόγω χώρος είναι χώρος στάθμευσης αναπηρικών οχημάτων, ήταν συνολικά τρεις και όλοι οι χώροι στάθμευσης πέντε. Ενόψει των πιο πάνω, δηλαδή της ανυπαρξίας αξιόπιστης μαρτυρίας για ότι αφορά τη σήμανση του χώρου στάθμευσης στον οποίο η Κατηγορουμένη στάθμευσε το όχημα της, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε στην απόδειξη της σήμανσης του εν λόγω χώρου ως χώρου στάθμευσης αναπηρικών οχημάτων. Αποτελεί βέβαια βασική αρχή του ποινικού δικαίου ότι η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365). Πέραν τούτου, ως εκ της διαπίστωσης του Δικαστηρίου από τη μαρτυρία της υπεράσπισης, ότι δηλαδή οι πινακίδες οι οποίες υποδείκνυαν χώρο στάθμευσης αναπήρων ήταν τρεις και οι χώροι στάθμευσης ήταν πέντε, προκύπτει ότι εάν η Αρμόδια Αρχή επιθυμούσε τον καθορισμό όλων των χώρων στάθμευσης ως χώρο στάθμευσης αναπήρων, τότε, είτε θα τοποθετούσε περισσότερες των τριών πινακίδων, είτε θα φρόντιζε με άλλο μέτρο σήμανσης να γνωστοποιήσει την πρόθεση της. Κάτι τέτοιο, δεν έπραξε. Ως εκ των πιο πάνω, η Κατηγορουμένη αθωώνεται και απαλλάσσεται της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. .............. Λ. Α. Παντελή, Προσ. Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο