Αστυνομία ν. Παντελίτσα Χρυσοστόμου, Αρ. Υποθέσεως: 2106/06, 22.11.2006

(5)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/84 όπως τροποποιήθηκαν από την Κ.Δ.Π. 24/99 και των άρθρων 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου Ν.86/72όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 80

(1)/2000 και 243

(1)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ως τούτες εμφανίζονται στο κατηγορητήριο μετά την τροποποίηση που έλαβε χώραν την 01.11.06, η Κατηγορουμένη στις 4.3.05 στη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή στη Λάρνακα της Επαρχίας Λάρνακας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΚΗΒ 432 και δεν έλαβε κάθε αναγκαίο μέτρο ώστε τα χέρια της να είναι ελεύθερα σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή για άμεσο, πλήρη και ασφαλή έλεγχο του οχήματός της, δηλαδή χρησιμοποιούσε τηλέφωνο με τα χέρια. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε στο Δικαστήριο τρεις μάρτυρες. Ως πρώτος μάρτυρας παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ο Ανώτερος Υπαστυνόμος Αβραάμ Χαραλάμπους (ΜΚ1). Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι στις 4.3.05 ενώ οδηγούσε το ιδιωτικό όχημά του στη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή, αντιλήφθηκε τον οδηγό του οχήματος ΚΗΒ432, Mercedes χρώματος μαύρου, να μιλά στο κινητό του τηλέφωνο. Όταν ο ΜΚ 1 προσπέρασε το εν λόγω όχημα αντιλήφθηκε ότι ο οδηγός του ήταν κοπέλα. Κατά την προσπέραση του οχήματος ο μάρτυρας έγνεψε με το χέρι του στην οδηγό να κατεβάσει το τηλέφωνο. Σύμφωνα με το μάρτυρα η οδηγός κρατούσε το κινητό της τηλέφωνο με το αριστερό της χέρι. Τελικά, όταν ο ΜΚ1 κατέληξε στον προορισμό του, μέσω τηλεφώνου έδωσε οδηγίες στον αστυφύλακα 2131 όπως προβεί σε εξώδικη καταγγελία της υπεύθυνης οδηγού του οχήματος ΚΗΒ
2. Όπως ο μάρτυρας ανέφερε στο Δικαστήριο, το εν λόγω εξώδικο εκδόθηκε. Το ίδιο μάλιστα βράδυ ο ΜΚ1 έλαβε οδηγίες από την Αστυνομική Διεύθυνση Λάρνακας όπως επικοινωνήσει με κάποιο Διόφαντο Χρυσοστόμου. Όταν ο μάρτυρας επικοινώνησε μαζί με το εν λόγω πρόσωπο, αντιλήφθηκε, σύμφωνα με τα όσα το εν λόγω πρόσωπο του ανέφερε, ότι ο Διόφαντος Χρυσοστόμου ήταν ο πατέρας της κοπέλας που κατήγγειλε. Σύμφωνα με το ΜΚ1 ο Διόφαντος Χρυσοστόμου του ανέφερε ότι έδειξε υπέρμετρο ζήλο εφόσον δεν ήταν ανάγκη να τον επισκεφθεί το περιπολικό της αστυνομίας στην οικία του για να του επιδώσει ένα εξώδικο, πράγμα που μπορούσε να γίνει και την επαύριον. Ο ΜΚ1 δεν έκανε γραπτή κατάθεση σε σχέση με το εν λόγω περιστατικό και δεν ήταν εις θέση να αναγνωρίσει την Κατηγορουμένη, ως την οδηγό που αντιλήφθηκε την υπό κρίση ημερομηνία να μιλά στο κινητό της τηλέφωνο ενόσω οδηγούσε. Ως δεύτερος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή παρουσιάστηκε και κατέθεσε στο Δικαστήριο η γυναίκα αστυφύλακας 5141 Ε. Θωμά (ΜΚ2). Η εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι η εμπλοκή της στην όλη υπόθεση περιορίζεται στη συμπλήρωση του φακέλου αυτής. Προχώρησε στην εν λόγω ενέργεια αφότου παρήλθε το καθορισμένο χρονικό περιθώριο καταβολής του προστίμου. Η ΜΚ2 κατέθεσε στο Δικαστήριο αντίγραφο του εξωδίκου που εκδόθηκε εναντίον της Κατηγορουμένης (τεκμήριο 1), ως επίσης έγγραφο τιτλοφορούμενο ως στοιχεία ιδιοκτήτη οχήματος (τεκμήριο 2). Τέλος, η ΜΚ2 ανέφερε ότι μετά την παρέλευση του καθορισμένου χρόνου αποπληρωμής του εξωδίκου επικοινώνησε τηλεφωνικώς με την Κατηγορουμένη και την ενημέρωσε ότι η υπόθεση θα οδηγείτο στο Δικαστήριο. Σύμφωνα με τη μάρτυρα η Κατηγορουμένη της απάντησε "ναι θέλω να πάει Δικαστήριο". Η ΜΚ2 δεν αντεξετάστηκε. Τελευταίος μάρτυρας Κατηγορούσας Αρχής παρουσιάστηκε ο αστυφύλακας 2131 Λ. Θεοδώρου (ΜΚ3). Όπως ανέφερε ο μάρτυρας, στις 04.03.05, ημερομηνία που έγινε η καταγγελία, έλαβε οδηγίες μέσω τηλεφώνου από τον Ανώτερο Υπαστυνόμο Αβραάμ Χαραλάμπους να προβεί σε εξώδικο καταγγελία συγκεκριμένης κοπέλας που οδηγούσε ένα μαύρο Mercedes με αριθμούς εγγραφής που του ανέφερε. Σύμφωνα με το μάρτυρα η καταγγελία αφορούσε τη χρησιμοποίηση τηλεφώνου με τα χέρια κατά την οδήγηση. Ο ΜΚ3 με βάση τους αριθμούς εγγραφής του οχήματος που του αναφέρθηκε, διαπίστωσε μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή της αστυνομίας ότι το εν λόγω όχημα ήταν εγγεγραμμένο στην Παντελίτσα Χρυσοστόμου. Αφότου είδε τη διεύθυνση της οικίας της μετέβη στο μέρος για να παραδώσει το εξώδικο. Στην εν λόγω οικία, σύμφωνα με το ΜΚ3, συνομίλησε αρχικά με τον πατέρα της Κατηγορουμένης και εν συνεχεία με την Κατηγορουμένη, την οποία μάλιστα αναγνώρισε στο Δικαστήριο ως το πρόσωπο το οποίο πληροφόρησε ότι θα καταγγελθεί και του οποίου παρέδωσε το εξώδικο. Τέλος, σύμφωνα με το μάρτυρα στο άκουσμα της καταγγελίας η Κατηγορουμένη του απάντησε ότι είναι δικηγόρος και ότι θα τα έλεγαν στο Δικαστήριο. Αμέσως μετά την ένορκο μαρτυρία του ΜΚ3 η κα Θεμιστοκλέους δήλωσε ότι αυτή ήταν η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή. Παρεμβάλλω εδώ ότι ο κ. Πελεκάνος για την Κατηγορουμένη, δεν προέβη σε αίτημα δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155. Ενόψει τούτου, προχώρησα αυτοβούλως στη σχετική με το εν λόγω στάδιο εξέταση του μαρτυρικού υλικού, από την οποία διαπίστωσα ότι τα συστατικά στοιχεία της κατηγορίας που αντιμετώπιζε η Κατηγορουμένη είχαν αποδειχθεί και περαιτέρω ότι η μαρτυρία δεν ήταν αντινομική. Εν συνεχεία κάλεσα την Κατηγορουμένη σε απολογία και της επεξήγησα τα δικαιώματά της δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του Κεφ.

1. Η Κατηγορουμένη επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση. Στην ανώμοτη δήλωσή της η Κατηγορουμένη, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι το συγκεκριμένο βράδι για το οποίο κατηγορείται δεν οδηγούσε η ίδια το εν λόγω όχημα. Ακόμη, ανέφερε ότι το όχημα της οδηγείται και από άλλα μέλη της οικογένειας της και από άλλα άτομα. Τέλος, η Κατηγορουμένη ανέφερε ότι σε άλλες περιπτώσεις που έτυχε να κατηγορηθεί για κάποιο αδίκημα, κανένα πρόβλημα δεν είχε να παραδεχθεί τούτο και να καταβάλει το πρόστιμο. Στην προκειμένη όμως περίπτωση ο λόγος που δεν παραδέχτηκε είναι γιατί θεωρεί πως τα γεγονότα δεν είναι όπως τα παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή. Μετά την ανώμοτη δήλωση της Κατηγορουμένης ο κ. Πελεκάνος δήλωσε στο Δικαστήριο πως δεν είχε πρόθεση να παρουσιάσει μάρτυρες και ότι αυτή ήταν η υπόθεση της υπεράσπισης. Οι δύο πλευρές προχώρησαν στις σχετικές αγορεύσεις. Η μεν κα Θεμιστοκλέους υποστήριξε πως η θέση της Κατηγορουμένης ότι το εν λόγω βράδι δεν είναι η ίδια που οδηγούσε το συγκεκριμένο όχημα, αποτελεί προϊόν δεύτερης σκέψης. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι εάν η θέση αυτή ανταποκρίνεται στα αληθή γεγονότα, η Κατηγορουμένη είχε κάθε ευκαιρία να την αποκαλύψει στον κατάλληλο χρόνο, δηλαδή, τόσο μέσω του πατέρα της όταν ο τελευταίος συνομίλησε με το ΜΚ1 όσο και όταν η ίδια συνομίλησε σε διαφορετικό χρόνο με τους ΜΚ3 και ΜΚ
2. Τέλος, η κα Θεμιστοκλέους έκανε αναφορά τόσο στη συζήτηση που έλαβε χώραν μεταξύ της Κατηγορουμένης και του πατέρα της στην παρουσία του ΜΚ3, όσο και στις απαντήσεις που έδωσε η Κατηγορουμένη στο ΜΚ3, υποδεικνύοντας ότι συνιστούν παραδοχή της Κατηγορουμένης πως το συγκεκριμένο βράδι οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα της. Στην αντίπερα όχθη ο κ. Πελεκάνος ανέφερε ότι όντας ποινική η υπόθεση που αντιμετωπίζει η Κατηγορουμένη, το βάρος απόδειξης της ενοχής της ευρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής και ο βαθμός τούτου είναι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορουμένης υποστήριξε ότι το ερώτημα που το Δικαστήριο οφείλει να απαντήσει είναι κατά πόσο το συγκεκριμένο βράδι η Κατηγορουμένη οδηγούσε το εν λόγω όχημα. Ήταν η θέση του ότι τέτοια μαρτυρία δεν υπάρχει. Ό,τι υπάρχει, είπε ο κ. Πελεκάνος, είναι κάποιας μορφής περιστατική μαρτυρία η οποία στην απουσία πραγματικής μαρτυρίας, δεν μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο σε συμπέρασμα. Αναφερόμενος στη μαρτυρία του ΜΚ3 ο κ. Πελεκάνος ισχυρίστηκε ότι αφενός μεν το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει τούτη επειδή ο μάρτυρας χωρίς προηγουμένως να δώσει γραπτή κατάθεση και μετά πάροδο είκοσι μηνών παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο και προσπάθησε να δημιουργήσει περιστατική μαρτυρία επικαλούμενος συγκεκριμένη στιχομυθία και αφετέρου δε, ότι αποδοχή αυτής της μαρτυρίας στον ύψιστο βαθμό, δεν αποκαλύπτει για ποια νύχτα, ποια ώρα και ποιο όχημα αναφερόταν η Κατηγορουμένη και ο πατέρας της. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056) Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). ). Περαιτέρω, για ότι αφορά τη δήλωση της Κατηγορουμένης έλαβα υπόψη μου τις αρχές που ισχύουν και εφαρμόζονται στην αξιολόγηση ανώμοτης δήλωσης, ότι δηλαδή ο χαρακτήρας αυτής είναι περισσότερο πειστικής παρά αποδεικτικής σημασίας, εφόσον δεν αποδεικνύει γεγονότα που δεν τεκμηριώθηκαν από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού (βλ. Anastassiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97). ΄Ο,τι επιτυγχάνει είναι την επεξήγηση τέτοιων αποδεδειγμένων γεγονότων. Τόσο ο ΜΚ1 όσο και οι ΜΚ2 και ΜΚ3 μου έκαναν καλή εντύπωση. Η φυσική τους παρουσία στο Δικαστήριο κρίνω ότι ήταν σταθερή και ακλόνητη. Η μαρτυρία τους, ορώμενη τόσο αυτοτελώς όσο και στο σύνολο του μαρτυρικού υλικού, δεν περιέχει αντιφάσεις ούτε και εγγενείς αμφιβολίες που άπτονται της ορθότητας και ειλικρίνειας της μαρτυρίας τους. Σημειώνω ακόμη ότι τόσο ο ΜΚ1 όσο και η ΜΚ2 δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση. Η μεν ΜΚ2 ουδόλως αντεξετάστηκε, ο δε ΜΚ1 δεν αμφισβητήθηκε στην κρισιμότερη πτυχή της μαρτυρίας του, ότι δηλαδή κατά τον ουσιώδη χρόνο αντιλήφθηκε την οδηγό του οχήματος KHB 432 ενόσω οδηγούσε να κάνει χρήση κινητού τηλεφώνου με τα χέρια. Πέραν της πιο πάνω επισήμανσης περί μη αμφισβήτησης της εν λόγω μαρτυρίας (των ΜΚ1 και ΜΚ2) και έχοντας επίγνωση πως ο κανόνας ότι η παράλειψη αντεξέτασης σε ουσιώδες σημείο της μαρτυρίας ισοδυναμεί με αποδοχή της έχει ευρύτερο πεδίο εφαρμογής τις πολιτικές παρά τις ποινικές υποθέσεις (βλ. Ανδρέας Προδρόμου Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 260, 267), σημειώνω ότι τη μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 την αποδέχομαι στην ολότητα της, όχι λόγω της μη αμφισβήτησης αλλά, εφόσον ως έχω αναφέρει πιο πάνω το σύνολο αυτής της μαρτυρίας κρίνεται ως πραγματικό και ειλικρινές. Αξίζει να σημειωθεί εδώ πως η μαρτυρία του ΜΚ3, η οποία έτυχε της σοβαρότερης αμφισβήτησης της υπεράσπισης, όχι μόνο δεν αντικρούεται από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού, τουναντίον, επιβεβαιώνεται από αυτό και συμπληρώνει τούτο. Ειδικότερα, παρότι ο ΜΚ3 έτυχε γενικής αμφισβήτησης ότι δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και ότι όσα ανέφερε δεν έχουν συμβεί με αυτό τον τρόπο, εντούτοις, η μαρτυρία του αναφορικά με τις οδηγίες που έλαβε από τον ΜΚ1 για καταγγελία της οδηγού του οχήματος ΚΗΒ 432, επιβεβαιώνεται από τον εν λόγω μάρτυρα, η σχετική μαρτυρία του οποίου δεν αμφισβητήθηκε. Ακόμη, ο ΜΚ1 στη μαρτυρία του ανέφερε ότι γνωρίζει πως το εξώδικο για το οποίο έδωσε οδηγίες έκδοσης, εκδόθηκε. Ούτε αυτό το σημείο αμφισβητήθηκε. Βέβαια, δεν παραγνωρίζω και το γεγονός ότι το τεκμήριο 1 υποδείχθηκε στο ΜΚ3 και το αναγνώρισε ως το αντίγραφο του εξώδικου που ο ίδιος έκδωσε και παρέδωσε στην κοπέλα που συνάντησε στην οικία του Διόφαντου Χρυσοστόμου. Ούτε αυτές οι ενέργειες του ΜΚ3 αμφισβητήθηκαν. Ουσιαστικά ο ΜΚ3 έτυχε αμφισβήτησης σε σχέση με την παρουσία της Κατηγορουμένης στην οικία του Διόφαντου Χρυσοστόμου, κατά το χρόνο που ο ΜΚ3 ευρισκόταν εκεί και σε σχέση με τη συνομιλία που ο μάρτυρας είχε με τον Διόφαντο Χρυσοστόμου. Ήταν η θέση της υπεράσπισης, ως προκύπτει από τη γραμμή της αντεξέτασης του ΜΚ3 και ως οι υποβολές που τέθηκαν στο μάρτυρα, ότι η κοπέλα που ο ΜΚ3 αντιλήφθηκε στην οικία του Διόφαντου Χρυσοστόμου μπορεί να μην είναι η Κατηγορουμένη αλλά η αδελφή της, με την οποία έχουν μεγάλη ομοιότητα. Ο ΜΚ3 αν και παραδέχθηκε ότι οι αναφορές του σε όνομα Παντελίτσα προέκυπταν από τα στοιχεία της υπεύθυνης οδηγού ως τα εξασφάλισε από την αστυνομία και όχι από τον τρόπο που ο ιδιοκτήτης της οικίας (Διόφαντος Χρυσοστόμου) αποκαλούσε την εν λόγω κοπέλα, ήταν θετικός και σίγουρος ότι η κοπέλα στην εν λόγω οικία ήταν η Κατηγορουμένη. Ο μάρτυρας ήταν το ίδιο θετικός και για την όποια συζήτηση είχε με την εν λόγω κοπέλα, που αναγνώρισε ως την Κατηγορουμένη ως επίσης και με τον Διόφαντο Χρυσοστόμου. Βέβαια δεν διαλανθάνει την προσοχή μου ότι η αναφορά του ΜΚ3 στην κατ' ισχυρισμό ανταπόκριση της Κατηγορουμένης στη δήλωσή του είναι διττή. Δηλαδή, σύμφωνα με το ΜΚ3 η Κατηγορουμένη ανέφερε, είτε ότι ήταν επικίνδυνος ο τρόπος που της έδειχνε (εννοείται ο αξιωματικός) να σταματήσει, είτε να αφήσει το τηλέφωνο. Κρίνω ότι τούτο δεν μειώνει την αξιοπιστία του μάρτυρα, τουναντίον, την τεκμηριώνει εφόσον παρουσιάζει την πρόθεση του ΜΚ3 να μην αποκρύψει από το Δικαστήριο την οποία πτυχή της μαρτυρίας του, αλλά να αποκαλύψει τούτη με πάσα ειλικρίνεια και χωρίς δογματισμό. Άλλωστε, η μεταφορά από τον ΜΚ3 της αποδιδόμενης στην Κατηγορουμένη ανταπόκρισης στη δήλωσή του, είναι ό,τι ο μάρτυρας αντιλήφθηκε. Όπως ανέφερε κατά την αντεξέταση, τούτη ήταν η ουσία της ανταπόκρισης της Κατηγορουμένης στην αναφορά του λόγου παρουσίας του ΜΚ3 στην οικία του πατέρα της. Πρόκειται δηλαδή περί της δικής του αντιλήψεως και όχι περί της δηλώσεως της Κατηγορουμένης αυτής καθαυτήν. Η αξιολόγηση αυτής της αντίληψης του ΜΚ3 διενεργείται πιο κάτω. Για ότι αφορά αυτό το στάδιο αρκεί η σημείωση ότι αποδέχομαι αυτή τη θέση του ΜΚ3, ως αξιόπιστη. Γενικά δεν έχω καμία αμφιβολία ότι και αυτός ο μάρτυρας είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Κρίνω ότι η εξασθένηση της μνήμης του μάρτυρα για ότι αφορά την ενδυμασία του Διόφαντου Χρυσοστόμου κατά την εν λόγω ημερομηνία, τους αριθμούς εγγραφή του περιπολικού της αστυνομίας με το οποίο επισκέφθηκε την εν λόγω οικία και ο ακριβής αριθμός της συναδέλφου του που τον συνόδευσε, δεν μπορούν να αντισταθμιστούν και να μειώσουν τη σταθερή παρουσία του μάρτυρα, το θετικό του ύφος αλλά ακόμη περισσότερο την ακλόνητη μαρτυρία του η οποία συνδέεται άρρηκτα με τη μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 και με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό. Ως εκ των πιο πάνω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ3 στην ολότητα της. Προτού προβώ σε αναφορά των διαπιστώσεών μου στη βάση της αξιόπιστης μαρτυρίας, κρίνω ορθό να παραθέσω αυτούσιο εκείνο το μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ3 για το οποίο οι θέσεις των δύο πλευρών διίστανται. Ο ΜΚ3 ερωτήθηκε από τη συνήγορο Κατηγορούσας Αρχής: "Ε. Πέστε μου όταν μεταβήκατε στο μέρος βρήκατε την υπεύθυνη οδηγό, την Κατηγορουμένη; Α. ..... ....Καθόλη τη διάρκεια αυτή ήρθε και η Παντελίτσα Χρυσοστόμου στο σπίτι, συζήτησαν αναμεταξύ τους. Η Παντελίτσα είχε έντονο ύφος, ανάφερε στον πατέρα της και σε εμένα ότι ήταν απαράδεκτος ο τρόπος που ενήργησε ο αξιωματικός της αστυνομίας και ότι ήταν επικίνδυνος ο τρόπος που της έδειχνε να σταματήσει, δεν ξέρω να αφήσει το τηλέφωνο; Εγώ απλά ξεκαθάρισα τη θέση μου ότι ενεργούσα κατόπιν οδηγιών του συγκεκριμένου αξιωματικού και αφού της ανάφερα ότι θα καταγγελθεί εξέδωσα το εξώδικο όπου και παρέλαβε." Το νομικό καθεστώς από το οποίο διέπονται εξωδικαστηριακές δηλώσεις Κατηγορουμένου, εύστοχα και με ευκρίνεια αποδίδεται στο σύγγραμμα Phipson on Evidence, 13η έκδοση, στο κεφάλαιο 21, Statements In The Presence, And Documents In The Possession Of A Party όπου στην παράγραφο 21-02 αναφέρεται: "Statements in presence. When statements made in a party's presence are tendered against him as original evidence (i.e. as being material irrespective of their truth or falsity), e.g. as constituting an offer or acceptance in a case of contract, or as introductory to, or explanatory of, his conduct, or as showing his knowledge or notice of the facts stated: they are admissible as being in issue or relevant, per se. But when tendered against him as evidence of the truth of the matter asserted, they are only receivable if, and so far as, he has, by his speech, silence or conduct, admitted their accuracy." Η πιο πάνω αρχή εδραιώθηκε με την απόφαση R v. Christie

(1914)AC 545 και εξελίχθηκε με την απόφαση Hall v. Reginam

(1971)1 All E.R. 322. Οι εν λόγω αποφάσεις υιοθετήθηκαν στην απόφαση Anastassiades ν. The Republic

(1977)2 CLR 97, 274 έως 280 ενώ στην απόφαση Ξυδιάς ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174, 199 το Δικαστήριο υιοθέτησε την προειρημένη αρχή από το σύγγραμμα Phipson on Evidence, εκεί όμως στην έκταση που τούτη αφορούσε έγγραφα. Επίσης, σημειώνω ότι στην απόφαση Hall (πιο πάνω) η αρχή επεκτάθηκε και σε συμπεράσματα που δυνατόν να προκύψουν από τη σιωπή του Κατηγορουμένου. Βέβαια, όπως υποδείχθηκε από το Lord Diplock τούτο δυνατό να προκύψει σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις. Το σύγγραμμα Phipson on Evidence αποδέχεται ως τέτοιες, εκείνες τις περιπτώσεις όπου τα μέρη συνομιλούν επί ίσοις όροις. Ό,τι προκύπτει από την αξιόπιστη μαρτυρία, είναι πως στις 04.03.05 το όχημα ΚΗΒ 432 οδηγείτο από μια κοπέλα στη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή στη Λάρνακα. Η εν λόγω οδηγός ενόσω οδηγούσε έκανε χρήση τηλεφώνου με τα χέρια. Ο ΜΚ1 ο οποίος ακολουθούσε το όχημα ΚΗΒ 432 όταν βρέθηκε στην αριστερή πλευρά τούτου, έγνεψε στην οδηγό να κατεβάσει το τηλέφωνο. Ο ΜΚ1 μέσω τηλεφώνου έδωσε οδηγίες στο ΜΚ3 να εκδώσει εξώδικο καταγγελία εναντίον της υπεύθυνης οδηγού του οχήματος ΚΗΒ 432, για το αδίκημα της χρησιμοποίησης τηλεφώνου με τα χέρια κατά την οδήγηση. Με τη χρήση του ηλεκτρονικού συστήματος της αστυνομίας ο ΜΚ3 διαπίστωσε ότι η υπεύθυνη οδηγός του οχήματος ΚΗΒ 432 είναι η Παντελίτσα Χρυσοστόμου και μετέβη στη διεύθυνση της οικίας της, δηλαδή στην οικία του Διόφαντου Χρυσοστόμου. Ο ΜΚ3 στις 04.03.05 εξέδωσε το εξώδικο για το οποίο έλαβε οδηγίες από το ΜΚ1 και αντίγραφο τούτου είναι το τεκμήριο

1. Όταν ο ΜΚ3 έφθασε στην οικία του Διόφαντου Χρυσοστόμου, επεξήγησε στον τελευταίο το λόγο της επίσκεψής του και τις οδηγίες που είχε. Ενόσω ο ΜΚ3 βρισκόταν στην οικία του Διόφαντου Χρυσοστόμου εκεί κατέφθασε μια κοπέλα. Το εν λόγω πρόσωπο που κατέφθασε στην οικία του Διόφαντου Χρυσοστόμου μετά τον ΜΚ3 είναι η Παντελίτσα Χρυσοστόμου, δηλαδή η Κατηγορουμένη. Αφότου ο Διόφαντος Χρυσοστόμου στην παρουσία του ΜΚ3 ανέφερε στην Κατηγορουμένη το λόγο της επίσκεψης του ΜΚ3, ο τελευταίος αντιλήφθηκε ό,τι η Κατηγορουμένη ανέφερε στο Διόφαντο Χρυσοστόμου και στον ίδιο, δηλαδή ότι ήταν απαράδεκτος ο τρόπος που ενήργησε ο αξιωματικός της αστυνομίας και ότι ήταν επικίνδυνος ο τρόπος που της έδειχνε να σταματήσει ή να αφήσει το τηλέφωνο. Ο ΜΚ3 επέδωσε στην Κατηγορουμένη το εξώδικο. Η Κατηγορουμένη παρέλαβε το εξώδικο και είπε στο ΜΚ3 ότι είναι δικηγόρος και ότι θα τα πουν στο Δικαστήριο. Όταν παρήλθε ο καθορισμένος χρόνος πληρωμής του εξωδίκου, η ΜΚ2 συμπλήρωσε το φάκελο της υπόθεσης. Η ΜΚ2 επικοινώνησε τηλεφωνικώς με την Κατηγορουμένη, την ενημέρωσε ότι η υπόθεση θα πήγαινε στο Δικαστήριο και η Κατηγορουμένη απάντησε "ναι θέλω να πάει Δικαστήριο". Πρέπει εξ υπαρχής να σημειώσω ότι, όπως άλλωστε φαίνεται και από τις πιο πάνω διαπιστώσεις μου, συμφωνώ με τον κ. Πελεκάνο πως το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο το συγκεκριμένο βράδι η Κατηγορουμένη οδηγούσε το εν λόγω όχημα. Είναι κατανοητό ότι εάν η Κατηγορουμένη συνδέεται με την κοπέλα που ο ΜΚ1 αντιλήφθηκε να κάνει χρήση τηλεφώνου με τα χέρια, τότε η καταδίκη είναι αναπόφευκτη. Περαιτέρω, σε σχέση με τούτο, πολύ ορθά, πιστεύω, οι δύο συνήγοροι επικέντρωσαν την προσοχή τους στη μαρτυρία του ΜΚ
2. Παρεμβάλλω εδώ ότι δεν αποδέχομαι τη θέση της κας Θεμιστοκλέους ότι η Κατηγορουμένη μπορούσε εάν ήθελε να αναφέρει τόσο στο ΜΚ3 όσο και στη ΜΚ2 ότι δεν είναι η ίδια που οδηγούσε το εν λόγω όχημα και ότι από την εν λόγω παράλειψη προκύπτει ενοχοποιητικό συμπέρασμα. Κρίνω πως στη βάση των προαναφερόμενων αρχών Statements In The Presence And Documents In The Possession Of A Party, δεν μπορεί να εξαχθεί ενοχοποιητικό για την Κατηγορουμένη συμπέρασμα. Η Κατηγορουμένη είχε κάθε δικαίωμα να μην απαντήσει ή ακόμη να απαντήσει οτιδήποτε επιθυμούσε. Από την εν λόγω συμπεριφορά, εφόσον μάλιστα δεν υπήρχε ισότητα μεταξύ των μερών (Αστυνομικό Όργανο ν. Κατηγορουμένης), κρίνω ότι δεν μπορώ να βασιστώ στην εν λόγω παράλειψη για να εξάξω ενοχοποιητικά για την Κατηγορουμένη συμπεράσματα. Σε αυτό το σημείο κρίνω ορθό να σχολιάσω και τον χαρακτηρισμό που ο κ. Πελεκάνος απέδωσε στο είδος του υπό κρίση μέρους της μαρτυρίας του ΜΚ3, ήτοι περιστατική. Η προειρημένη αναφορά στο σύγγραμμα Phipson on Evidence, δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Όπως υποδεικνύεται η εν λόγω μαρτυρία είναι original evidence, όρος ο οποίο στην ελληνική γλώσσα αντιστοιχεί στις φράσεις πρωτογενής μαρτυρία /πρωτότυπη μαρτυρία. Επεξηγηματικές σε ότι αφορά τα διάφορα είδη μαρτυρίας είναι οι αποφάσεις Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 255, 261 και Έπαρχος Λεμεσού ν. Γιωργαλλά

(2003)2 ΑΑΔ 298,

1. Ως εκ τούτου, το τμήμα της μαρτυρίας του ΜΚ3 που αφορά την ανταπόκριση της Κατηγορουμένης κρίνω ότι δεν είναι περιστατική μαρτυρία αλλά πρωτογενής και συνεπώς δεν διέπεται από τη σχετική της περιστατικής μαρτυρίας νομολογία. Ό,τι απομένει είναι η ουσιαστική εξέταση της μαρτυρίας του ΜΚ3 που αφορά την ανταπόκριση της Κατηγορουμένης στο άκουσμα του λόγου παρουσίας του ΜΚ3 στην οικία του πατέρα της. Όπως προανέφερα, η εν λόγω θέση του ΜΚ3 είναι διττή. Παρόλα ταύτα, κρίνω ότι και επί της ουσίας η θέση του μάρτυρα δεν δημιουργεί αμφιβολίες. Άλλωστε, συμπέρασμα δύναται να εξαχθεί και από τη συμπεριφορά της Κατηγορουμένης. Εδώ είναι κατανοητό ότι ο ΜΚ3 αντιλήφθηκε την Κατηγορουμένη να δηλώνει μια εκ των δύο θέσεων σχετικά με την υπόδειξη του αξιωματικού. Εκείνο όμως που εξάγεται από αυτή τη διαζευκτικά τοποθετούμενη, σύμφωνα με το ΜΚ3, θέση της Κατηγορουμένης, είναι η καθ' οιονδήποτε τρόπο αδιαμφισβήτητη παραδοχή της Κατηγορουμένης ότι οδηγούσε το όχημα ΚΗΒ
2. Ο δισυπόστατος χαρακτήρας της δήλωσης της Κατηγορουμένης, κρίνω ότι δεν αλλοιώνει το συμπέρασμα εφόσον όπου και αν εντοπίζεται η ακριβής λεκτική διατύπωση, κατ' ουσία προϋποθέτει οδήγηση. Η εν λόγω δήλωση δεν χωρεί διαφορετική επεξήγηση πέραν της αυτονόητης, ότι δηλαδή η Κατηγορουμένη οδηγούσε το εν λόγω όχημα. Η πιο πάνω αξιόπιστη μαρτυρία, οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου και τα σχετικά συμπεράσματα εξετάστηκαν και υπό το πρίσμα της ανώμοτης δήλωσης της Κατηγορουμένης. Η αναφορά της Κατηγορουμένης ότι το συγκεκριμένο βράδι ότι δεν οδηγούσε η ίδια το εν λόγω όχημα, δεν προκύπτει ως επεξήγηση των αποδεδειγμένων γεγονότων. Εάν η Κατηγορουμένη δεν οδηγούσε το εν λόγω όχημα πως τότε εξηγείται η συμπεριφορά της, δηλαδή η δήλωση της, έναντι του ΜΚ3; Δηλαδή, πως ήταν σε θέση να γνωρίζει την όποια υπόδειξη του ΜΚ1; Κάτι τέτοιο, δεν δύναται να επεξηγηθεί με την ανώμοτη δήλωση της Κατηγορουμένης. Ως εκ τούτου, αυτή τη δήλωση της Κατηγορουμένης δεν την αποδέχομαι. Τέλος, ο κ. Πελεκάνος, αναφορικά με την δήλωση της Κατηγορουμένης διερωτήθηκε σε ποιο όχημα αναφερόταν και για πιο βράδι. Προφανώς διέλαθε την προσοχή του ευπαίδευτου συνηγόρου ότι ο ΜΚ3 αναγνώρισε το τεκμήριο 1 ως αντίγραφο του εξωδίκου που παρέδωσε στην κοπέλα που αναγνώρισε ως την Κατηγορουμένη. Το εν λόγω τεκμήριο, το οποίο δεν αμφισβητήθηκε, αναγράφει τόσο το χώρο όσο και το χρόνο διάπραξης του αδικήματος για το οποίο εκδόθηκε ως επίσης και τον αριθμό εγγραφής του ενεχόμενου οχήματος. Από όλα τα πιο πάνω προκύπτει ότι η κοπέλα που ο ΜΚ1 είδε να οδηγεί, ως ο μάρτυρας ανέφερε, είναι η Κατηγορουμένη. Τούτη η διαπίστωση οδηγεί την υπόθεση σε ένα μόνο αποτέλεσμα, δηλαδή εκείνο της ενοχής της Κατηγορουμένης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ως εκ των πιο πάνω, η Κατηγορουμένη κρίνεται ένοχη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. .............. Λ. Α. Παντελή, Προσ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο