Αστυνομία ν. Ιωάννης Χαραλάμπους, Αρ. Υποθέσεως: 6814/06, 30.11.2006

(3), 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου Ν. 86/72όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της εν λόγω κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος στις 20.04.05 στο δρόμο Λευκωσίας-Λεμεσού στην Κοφίνου της Επαρχίας Λάρνακας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΕΖΤ 955 με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου ορίου ταχύτητας, δηλαδή με ταχύτητα 83km αντί 50km. Με την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας ο Κατηγορούμενος δήλωσε την πρόθεση του περί αποδοχής συγκεκριμένου γεγονότος ως παραδεκτού και ως εκ τούτου την αποφυγή παρουσίασης περαιτέρω μαρτυρίας. Το υπό αναφορά παραδεκτό γεγονός έχει ως ακολούθως: "Στις 20.04.05 ο Κατηγορούμενος στο δρόμο Κοφίνου - Λευκωσίας οδηγούσε το όχημα ΕΖΤ 955 με ταχύτητα 83km. " Το εν λόγω παραδεκτό γεγονός, εφόσον αναφέρθηκε από τον Κατηγορούμενο, έγινε αποδεκτό από την Κατηγορούσα Αρχή και το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι ο Κατηγορούμενος αντιλαμβανόταν την ουσία της τοιουτοτρόπου παραδοχής, εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και αποτελεί αναμφισβήτητο στοιχείο του μαρτυρικού υλικού και δεσμεύει το Δικαστήριο (βλ. Nigmedzianov v. Κ. Παναγίδου, Πολ. Έφ. 11876, ημερ. 16.12.05). Προς απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε στο Δικαστήριο ένα μάρτυρα. Ο εν λόγω μάρτυρας είναι ο αστυφύλακας 1260 Μ. Μιχαήλ (ΜΚ1). Ο ΜΚ1 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι στις 20.04.05 ενώ διενεργούσε έλεγχο ταχύτητας στον παλαιό δρόμο Λευκωσίας-Λεμεσού από Κοφίνου προς Λευκωσία, παρά το ζυγιστικό σταθμό Κοφίνου όπου το όριο ταχύτητας είναι 50km, εγκλώβισε με το ταχύμετρό του το όχημα ΕΖΤ 955 να κινείται με ταχύτητα 83km. Ανέκοψε το εν λόγω όχημα και επέστησε την προσοχή του Κατηγορουμένου στο νόμο και σύμφωνα με τον ΜΚ1 ο Κατηγορούμενος δεν απάντησε οτιδήποτε. Ακόμη, ο μάρτυρας εξέδωσε σχετικό εξώδικο το οποίο δεν πληρώθηκε στον προκαθορισμένο από το νόμο χρόνο. Ακολούθως η κα Πίπη δήλωσε ότι αυτή ήταν η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή. Ο Κατηγορούμενος δεν υπέβαλε οποιοδήποτε αίτημα. Εν συνεχεία, αφότου εξέτασα το μαρτυρικό υλικό δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του Κεφ. 155, διαπίστωσα ότι τα συστατικά στοιχεία των δύο κατηγοριών αποδείχθηκαν και ότι η μαρτυρία δεν ήταν αντινομική και ως εκ τούτου, κάλεσα τον Κατηγορούμενο σε απολογία και προέβηκα σε επεξήγηση των δικαιωμάτων του. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε και προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Στην ανώμοτη δήλωσή του ο Κατηγορούμενος, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, ως πλασιέ ο οποίος διανύει περί τα 200km ημερησίως, είχε την εντύπωση ότι στον παλαιό δρόμο Λευκωσίας-Λεμεσού, βγαίνοντας από την κατοικημένη περιοχή το όριο ταχύτητας είναι 80km. Επίσης, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι η εν λόγω περιοχή είναι ακατοίκητη και επειδή πίστευε ότι το όριο ταχύτητας ήταν αυτό που ανέφερε, οδηγούσε με την ταχύτητα των 83km που αποδέχθηκε ως παραδεκτό γεγονός. Αμέσως μετά την προειρημένη ανώμοτη δήλωση ο Κατηγορούμενος δήλωσε πως δεν επιθυμούσε να παρουσιάσει μάρτυρες και ότι αυτή ήταν η υπόθεσή του. Στη συνέχεια οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις. Η μεν κα Πίπη υποστήριξε ότι ο μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής με σαφήνεια ανέφερε που ευρίσκονταν οι σχετικές σημάνσεις που υποδεικνύουν ότι το όριο ταχύτητας είναι 50km, ο δε Κατηγορούμενος επανέλαβε την πεποίθηση του ότι το όριο ταχύτητας του εν λόγω δρόμου είναι εκείνο των 80km. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056) Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614) ). Περαιτέρω, για ότι αφορά τη δήλωση του Κατηγορουμένου έλαβα υπόψη μου τις αρχές που ισχύουν και εφαρμόζονται στην αξιολόγηση ανώμοτης δήλωσης, ότι δηλαδή ο χαρακτήρας αυτής είναι περισσότερο πειστικής παρά αποδεικτικής σημασίας, εφόσον δεν αποδεικνύει γεγονότα που δεν τεκμηριώθηκαν από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού (βλ. Anastassiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97). ΄Ο,τι επιτυγχάνει είναι την επεξήγηση τέτοιων αποδεδειγμένων γεγονότων. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο ΜΚ1 είπε την αλήθεια. Κατ' αρχάς επισημαίνω τη σταθερότητα και το ακλόνητο της φυσικής παρουσίας του μάρτυρα κατά τη διάρκεια της ενόρκου καταθέσεως του. Ο μάρτυρας είχε σταθερό ύφος, απαντούσε αυθόρμητα και δεν παρουσιάστηκε διατεθειμένος να αποκρύψει οτιδήποτε. Ούτε η ποιότητα της μαρτυρίας του ΜΚ1 υπολείπεται θετικών στοιχείων. Ο ΜΚ1 αποδέχθηκε την υποβολή του Κατηγορουμένου ότι κατά τον επίδικο χρόνο το όχημα της αστυνομίας ευρισκόταν κάτω από πινακίδα σήμανσης ορίου ταχύτητας 50km. Παρόλα ταύτα, ο ΜΚ1 ήταν επεξηγηματικός ως προς το λόγο που στο συγκεκριμένο δρόμο υπάρχουν πέραν της μιας πινακίδας που υποδεικνύουν το όριο ταχύτητας. Σύμφωνα με το μάρτυρα αυτός ο λόγος έγκειται στο γεγονός ότι ο συγκεκριμένος δρόμος φέρει τρεις εισόδους και εξόδους προς και από τον αυτοκινητόδρομο. Η εν λόγω θέση του μάρτυρα ως υποδεικνύουσα την σήμανση του σχετικού δρόμου δεν αμφισβητήθηκε από το Κατηγορούμενο. Τέλος, ο ΜΚ1 ήταν επεξηγηματικός και για ότι αφορά την υπό κρίση σήμανση της κατεύθυνσης από την οποία αντιλήφθηκε τον Κατηγορούμενο να πηγαίνει προς το μέρος του. Όπως εξήγησε ο μάρτυρας, εξερχόμενος του χωριού Κοφίνου ο δρόμος ο οποίος είναι παρακαμπτήριος του αυτοκινητόδρομου και καταλήγει στον παλαιό δρόμο Κοφίνου Λευκωσίας, φέρει πινακίδες οι οποίες σταδιακά μειώνουν το όριο ταχύτητας από τα 100km στα 50km. Σύμφωνα με το μάρτυρα από τη στιγμή που δεν υπάρχει πινακίδα η οποία να διαφοροποιεί το τελευταίο όριο ταχύτητας που υπεδείχθη, τότε συνεχίζει να ισχύει. Έχοντας υπόψη την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΚ1 ως επίσης τα παραδεκτά γεγονότα είμαι της γνώμης ότι προκύπτουν οι ακόλουθες διαπιστώσεις. Είναι παραδεκτό γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος στις 20.04.05 οδηγούσε το όχημα ΕΖΤ 955 στο δρόμο Κοφίνου-Λευκωσίας με ταχύτητα 83km. Ως προκύπτει από την αξιόπιστη μαρτυρία ο εν λόγω δρόμος φέρει πλείονες της μιας πινακίδας που υποδεικνύουν ανώτατο όριο ταχύτητας τα 50km. Όταν το όχημα του Κατηγορουμένου εγκλωβίστηκε από τον ΜΚ1 να οδηγείται με ταχύτητα 83km ευρισκόταν μεταξύ δύο πινακίδων, κάθε μια εκ των οποίων υποδείκνυε ανώτατο όριο ταχύτητας 50km. Σε σχέση με την κατεύθυνση του Κατηγορουμένου η μια πινακίδα ευρισκόταν στην έξοδο του χωριού Κοφίνου, στο τέρμα του δρόμου που ενώνει τον αυτοκινητόδρομο με τον παλαιό δρόμο Κοφίνου-Λευκωσίας και η άλλη εκεί όπου ευρισκόταν σταθμευμένο το αστυνομικό όχημα του ΜΚ1. Προκύπτει λοιπόν ότι μεταξύ των δύο πινακίδων, επιτρεπτό όριο ταχύτητας είναι αυτό των 50km (βλ. Α. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 420, 423). Πρέπει να αναφέρω εδώ ότι ο Κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε τη νομιμότητα της τοποθέτησης των εν λόγω πινακίδων ορίου ταχύτητας και ως εκ τούτου κρίνω ότι η σχετική μαρτυρία του ΜΚ1 που αφορά την ύπαρξη των εν λόγω πινακίδων ενεργοποιεί το τεκμήριο της νομιμότητας (βλ. Φ. Γιωργαλλίδης ν. Δήμου Λάρνακος

(2001)2 ΑΑΔ 789, 792). Σημειώνω εδώ ότι η ανώμοτη δήλωση του Κατηγορουμένου δεν διαφοροποίησε καθ' οιονδήποτε τρόπο το σύνολο του μαρτυρικού υλικού, εφόσον δεν επεξήγησε οτιδήποτε. Ό,τι κατόρθωσε να επιτύχει η εν λόγω ανώμοτη δήλωση, είναι τη μεταβίβαση στο Δικαστήριο της θετικής πεποίθησης του Κατηγορουμένου κατά τον επίδικο χρόνο. Δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω όπως ούτε και γιατί να μην αποδεχθώ την εν λόγω δήλωση. Παρόλα ταύτα, κρίνω πως τούτη δεν διαφοροποιεί τις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου ως τούτες προκύπτουν από την αξιόπιστη και αποδεκτή μαρτυρία. Στη βάση της πιο πάνω αποδεκτής και αξιόπιστης μαρτυρίας και ως οι προαναφερόμενες διαπιστώσεις του Δικαστηρίου, καταλήγω ότι στις 20.04.05 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα του με αριθμούς εγγραφής ΕΖΤ 955 στο δρόμο Κοφίνου-Λευκωσίας με ταχύτητα 83km και ότι τούτο συνιστά παράβαση του άρθρου 6

(3)του Ν. 86/72. Στον εν λόγω δρόμο και συγκεκριμένα στο σημείο όπου εντοπίστηκε το όχημα του Κατηγορουμένου το επιτρεπτό όριο ταχύτητας είναι 50km. Ως εκ των πιο πάνω, ο Κατηγορούμενος υπερέβη το επιτρεπτό όριο ταχύτητας κατά 33km και συνεπώς κρίνεται ένοχος της κατηγορίας που αντιμετωπίζει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. .............. Λ. Α. Παντελή, Προσ. Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο