Δημοκρατία ν. Mohamed Jaber Akil, Αρ. Υπόθεσης: 1894/05, 27 Μαρτίου 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDPAF:2006:9 ΣΤΟ ΜΟΝΙΚΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Χ. Μαλαχτού, Α.Ε.Δ. Ρ. Λιμνατίτου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1894/05 Δημοκρατία Κατηγορούσας Αρχής ν. Mohamed Jaber Akil Κατηγορούμενου ------------------------ Ημερομηνία: 27 Μαρτίου 2006 Για τη Δημοκρατία: κ. Μάτσας Για τον Κατηγορούμενο: Αυτοπροσώπως Κατηγορούμενος παρών --------------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ ---------------------------- Ο κατηγορούμενος, Σύριος την καταγωγή, ήρθε στην Κύπρο να εργαστεί ενώ ταυτοχρόνως υπέβαλε αίτηση παροχής ασύλου. Σύμφωνα με τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής τρεις αλλοδαπές γυναίκες που ήρθαν επίσης στην Κύπρο για να εργαστούν ως καλλιτέχνιδες σε καμπαρέ, έπεσαν θύματα των σεξουαλικών ορέξεων του κατηγορουμένου σε διαφορετικά επεισόδια. Με το κατηγορητήριο αποδίδονται στο κατηγορούμενο οι πιο κάτω κατηγορίες: βιασμός της Olena Burlachenco από την Ουκρανία που επεσυνέβη στις 6/3/05, (1η κατηγορία), διάρρηξη κατοικίας με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος (5η κατηγορία), άσεμνη επίθεση εναντίον της Τatiana Camburgan από την Μολδαβία στις 14/3/05 ( 6η κατηγορία) και διάρρηξη κατοικίας με σκοπό τον βιασμό (3η κατηγορία), παράνομη μεταφορά μάχαιρας (4η κατηγορία) και απόπειρα βιασμού της Inna Retinska από την Ουκρανία στις 14/3/05 (2η κατηγορία). Η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 27 μάρτυρες κατηγορίας για να αποδείξει την υπόθεση της. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, ο δικηγόρος του κατηγορούμενου υπέβαλε εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκε υπόθεση σε αναφορά μόνο με τις κατηγορίες: 3,5 και
- Το Δικαστήριο απέρριψε την εισήγηση και κάλεσε τον κατηγορούμενο σε απολογία στο σύνολο των κατηγοριών. Ο κατηγορούμενος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Σ' αυτό το στάδιο ο συνήγορος υπερασπίσεως κ. Φωτίου ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου να αποχωρήσει για το σοβαρό, όπως έθεσε λόγο, ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε πλέον εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του. Η άδεια δόθηκε. Ο κατηγορούμενος έδωσε ένορκη μαρτυρία και με τη βοήθεια της Κατηγορούσας Αρχής και του Δικαστηρίου κάλεσε δύο μάρτυρες Υπεράσπισης. Δεν θα παραθέσουμε την εκδοχή του σ' αυτό το σημείο γιατί κρίνουμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα υποβοηθήσει, παρά μόνο θα οδηγήσει σε αχρείαστη επανάληψη. Προτιθέμεθα να καταγράψουμε πιο κάτω την εκδοχή του για το κάθε περιστατικό σε αντιπαραβολή με την προσφερθείσα από την κατηγορούσα αρχή μαρτυρία. Να σημειώσουμε μόνο, ότι οι εκδοχές του κατηγορούμενου, όπως προβλήθηκαν μέσα από τη μαρτυρία του, δεν ήταν μόνο πολλαπλές αλλά και σε πολλά σημεία έρχονταν σε αντίθεση με τις θέσεις που ο ίδιος είχε προβάλει ανακρινόμενος ως ύποπτος, αλλά και με αυτές που υπέβαλε στους μάρτυρες κατηγορίας κατά την αντεξέταση μέσω του δικηγόρου του, με τις δύο τελευταίες εκδοχές να αντιμάχονται και μεταξύ τους. Θα ξεκινήσουμε να αντικρίσουμε την κάθε περίπτωση με αναφορά στις κατηγορίες που αφορά, κατά χρονολογική σειρά. Η Olena Burlachenco (MK27) από την Ουκρανία έφτασε στην Κύπρο στις 8/2/
- Θα ξεκινούσε να εργάζεται ως καλλιτέχνιδα από τις 14/2/05 στο καπαρέ «Ιllusion» ιδιοκτησίας του Γιάννη Θεοδώρου Μ.Κ.16 που βρισκόταν στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο. Η Οlena διέμενε μαζί με άλλες τέσσερις καλλιτέχνιδες σε ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων στην οδό Ερωφίλης στην Πάφο. Στις 5/3/05 η πιο πάνω Οlena Βurlachenco είχε νιώσει αδιαθεσία, έντονο πόνο στη κοιλιά. Επισκέφθηκε τις Πρώτες Βοήθειες του Νοσοκομείου Πάφου. Της χορηγήθηκε ενέσιμη θεραπευτική αγωγή και πήρε σχετική αναρρωτική άδεια μιας ημέρας από την γιατρό Νεοφύτα Χρυσάνθου (ΜΚ24). Επέστρεψε στο διαμέρισμα και γύρω στις 21:00, πήγε στο δωμάτιο της και κοιμήθηκε. Οι υπόλοιπες κοπέλες είχαν ήδη φύγει για την δουλειά γύρω στις 20:30, αφού προηγουμένως κλείδωσαν την κύρια είσοδο του διαμερίσματος. Γύρω στις 06:00 της 6/3/05 και ενώ κοιμόταν στο κρεβάτι της, ένιωσε να την αγγίζει κάποιος στον ώμο, ξύπνησε και γυρίζοντας το κεφάλι της προς τα πίσω, είδε ένα άνδρα γυμνό ξαπλωμένο δίπλα της. Της είπε να μην φωνάξει. Τον ρώτησε τι ήθελε, ποιος είναι και από πού ήρθε. Της απάντησε πως τον έστειλε ο Γιάννης το αφεντικό της. Της είπε ότι ήθελε σεξ. Εκείνη προσπαθούσε να του πει ότι ήταν με την περίοδο της και ήταν αρκετά άρρωστη. Θα αφήσουμε στη συνέχεια αυτούσιο τον λόγο της μάρτυρος να αποκαλύψει τι επακολούθησε: «Τότε αυτός τράβηξε την κουβέρτα που ήμουν σκεπασμένη και με ξεσκέπασε και έπεσε από πάνω μου. Εκείνη την στιγμή ήμουν ξαπλωμένη ανάσκελα και ένιωσα παγωμένο αντικείμενο να με αγγίζει στο αριστερό πλευρό το οποίο κρατούσε ο άντρας που σας είπα. Να σας πω ότι προτού μου βάλει στο πλευρό το αντικείμενο που κρατούσε μου είχε ανοίξει το αντρικό πουκάμισο που φορούσα και άρχισε να με φιλά και να με δαγκώνει στα στήθη». Η Olena άρχισε να αντιδρά προσπαθώντας να τον αποσείσει από πάνω της. «Αυτός πίεζε πιο δυνατά το αντικείμενο που κρατούσε στο δεξί του χέρι πάνω μου, μετατοπίστηκε στην αριστερή πλευρά μου και με το αριστερό του χέρι άρχισε να μου βγάζει το εσώρουχο που φορούσα. Εγώ αντέδρασα και πάλι και μου είπε ότι αν ήθελα να τελειώσουν όλα καλά να το βγάλω από μόνη μου, πράγμα που εγώ έκανα». Ο κατηγορούμενος στην συνέχεια εισήλθε στον κόλπο της χωρίς προφυλακτικό. Εκείνη άρχισε να κλαίει, ο κατηγορούμενος συνέχιζε να την βιάζει μέχρι που ολοκλήρωσε. Η Olena του ζήτησε να την αφήσει να πάει να κάνει ένα μπάνιο. Πήγε στο μπάνιο ενώ ο κατηγορούμενος την ακολουθούσε συνεχώς, κρατώντας ένα αντικείμενο στο χέρι του και που μόνο εκείνη την στιγμή η Olena κατάλαβε ότι επρόκειτο για ένα πιρούνι, το ίδιο αντικείμενο που της είχε τοποθετήσει στο πλευρό της κατά την ώρα του βιασμού. Τόσο ο κατηγορούμενος όσο και η Olena σκουπίστηκαν με χαρτί που πήρε από την τουαλέτα ο κατηγορούμενος και έριξαν τα χαρτιά στο κάλαθο του αποχωρητηρίου. Εκείνη επέστρεψε στο δωμάτιο, κάθισε στο κρεβάτι, ήρθε και ο κατηγορούμενος, την ξάπλωσε και άρχισε να την χαϊδεύει. Προσπάθησε να τον αποφύγει ζητώντας του τσιγάρο. Της έδωσε. Αφήνουμε και πάλι την περιγραφή στην ίδια την παραπονούμενη: «Ενώ κάπνιζα μου πέταξε το τσιγάρο που κρατούσα με έσπρωξε μπρούμητα, μου έπιασε τα δύο μου χέρια και τα κρατούσε στη πλάτη μου και έβαλε το πέος του στον πρωκτό μου. Ενώ με βίαζε από πίσω, το πιρούνι που κρατούσε συνεχώς στο χέρι του, του έπεσε και εγώ το έσπρωξα και απομακρύνθηκε από κοντά του πάνω στο κρεβάτι.» Ενώ τη βίαζε από το πρωκτό αποσύρθηκε και εισήλθε στο κόλπο της όπου και εκσπερμάτωσε. Σηκώθηκε, τη σκέπασε με τη κουβέρτα και της είπε να κοιμηθεί. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος ντύθηκε βγήκε από το δωμάτιο, έφυγε προς την κουζίνα προσπαθώντας να ανοίξει την πόρτα με κάποια κλειδιά που κρατούσε. Η ίδια ειδοποίησε τηλεφωνικώς το αφεντικό της, τον Γιάννη όπου του ανέφερε το περιστατικό. Αργότερα επισκέφθηκαν με τον Γιάννη τον αστυνομικό σταθμό όπου κατήγγειλε το περιστατικό στον αστυφύλακα 2968 Σταύρο Αντωνίου, Μ.Κ.20 ο οποίος στη συνέχεια ανέλαβε ως εξεταστής της υπόθεσης. Στη συνέχεια στις 16/3/05 η Olena είδε και αναγνώρισε στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου τον κατηγορούμενο, και στο δικαστήριο, ως τον άνδρα ο οποίος την βίασε. Η Υπεράσπιση σε μακρά αντεξέταση της παραπονουμένης προσπάθησε να αμφισβητήσει την αλήθεια του λόγου της τόσο ως προς τις συνθήκες εισόδου του κατηγορουμένου στο διαμέρισμα, όσο και τις περιγραφές που έγιναν από την ίδια και γύρω από τον τρόπο του βιασμού της. Ήταν ουσιαστικά η θέση της υπεράσπισης, όπως προωθήθηκε από το μέχρι τη στιγμή εκείνη συνήγορο του κατηγορουμένου, ότι τίποτε από όσα περιέγραψε η μάρτυρας δεν ήσαν αληθινά, ακριβώς γιατί δεν έλαβαν χώρα και ότι ήταν αδύνατο ο κατηγορούμενος, αλλά και η ίδια, να συμπεριφερθούν με τον τρόπο που περιέγραψε η παραπονουμένη, αμέσως μετά το πρώτο περιστατικό: να καπνίσουν τσιγάρο, να κάνουν όπως εισηγήθηκε μπάνιο μαζί και άλλα σχετικά που θα εξετάσουμε στην πορεία. Ουσιαστικά η θέση που προώθησε η Υπεράσπιση ήταν πως η Olena ειδοποίησε τον κατηγορούμενο ότι θα ήταν μόνη στο διαμέρισμα, προχώρησαν να κάνουν σεξ και η ίδια αποφάσισε να τον καταγγείλει στην Αστυνομία δημιουργώντας ουσιαστικά μια ολόκληρη φανταστική ιστορία γιατί ο κατηγορούμενος δεν της έδωσε τα λεφτά που συμφώνησαν. Η Υπεράσπιση είχε προβάλει κατά κόρον με την έναρξη της διαδικασίας το στοιχείο του αλλότριου κινήτρου των παραπονουμένων αλλά και μεταγενέστερα με τη κατάθεση του κατηγορουμένου, των προσώπων τα οποία εμπλέκονται και συνδέονται άμεσα ως εργοδότες τους ή που έπαιξαν ρόλο στη σκηνή του εγκλήματος ή του παραπόνου τους. Θα προσπαθήσουμε να συνοψίσουμε τις πορείες ή γραμμές υπεράσπισης αντικρίζοντας τις μέσα στο πλαίσιο που έθεσε η μαρτυρία της κάθε μιας από τις παραπονούμενες αλλά και σε συνάρτηση με τη λοιπή μαρτυρία. Με τη δια ζώσης κατάθεση του ο κατηγορούμενος έρχεται για πρώτη φορά να εισαγάγει στην εικόνα τον Πανίκο Λαζάρου (ΜΚ12) υπεύθυνο του καφενείου που βρίσκεται ακριβώς μπροστά από τα διαμερίσματα του καμπαρέ «Illusion». Καφενείο που επίσης ενοικιάζει ο Γιάννης Θεοδώρου. Συναντά λοιπόν λέει ο κατηγορούμενος τον Πανίκο Θεοδώρου το επίδικο βράδυ στο κέντρο «Ζικ-Ζακ» και μετά από ερώτηση του κατηγορουμένου αν έχει κορίτσια συμφωνούν να πάει ο κατηγορούμενος στη πανσιόν με ένα από τα κορίτσια αντί του ποσού των Λ.Κ.
- Συμφωνία που έπρεπε να κρατηθεί όμως μυστική από τον εργοδότη των κοριτσιών, Γιάννη. Ο Πανίκος Λαζάρου του άνοιξε την πόρτα και τον οδήγησε στο δωμάτιο. Κατέφθασε «το κορίτσι» που τον προσκάλεσε στα Αγγλικά να μπει μέσα. Προχώρησαν έτσι συναινετικά να κάνουν έρωτα, ήρεμα και όμορφα. Τελείωσε και έφυγε χωρίς να συμβεί οτιδήποτε. Εξετάσαμε τις θέσεις της Υπεράσπισης μέσα από το πλέγμα τόσο του λόγου της παραπονουμένης όσο και των λοιπών μαρτύρων κατηγορίας που κατέθεσαν ενώπιον μας και ιδιαίτερα των μαρτύρων κατηγορίας Γιάννη Θεοδώρου, του Πανίκου Λαζάρου, της γιατρού Νεοφύτας Χρυσάνθου και του αστυφύλακα Αντωνίου. Πέραν από τους εν λόγω μάρτυρες, η μαρτυρία των ειδικών, Δρ. Καριόλου (ΜΚ26) και του ιατροδικαστή Σοφοκλή Σοφοκλέους (ΜΚ25) ενεπλάκει στα γεγονότα ώστε να ρίξει φως και να επεξηγήσει πολλά από τα σημεία που η υπεράσπιση έθεσε υπό αμφισβήτηση. Η αναφορά και περιγραφή της Olena στο αντικείμενο με το οποίο ο κατηγορούμενος την εξανάγκασε σε επανειλημμένες σεξουαλικές συνευρέσεις, «πιρούνι» ταυτίζεται με το πιρούνι που βρέθηκε αργότερα από τον Γιάννη στο κρεβάτι της Olena αμέσως μετά που ο ίδιος προσέτρεξε σε βοήθεια της, κατόπιν δικού της τηλεφωνήματος. Αντικείμενο το οποίο περισυνελλέχθη και παρεδόθη στον αστ. Μιχάλη Καλλή (ΜΚ3), για να καταλήξει προς εξέταση μαζί με άλλα αντικείμενα, τα ρούχα της παραπονουμένης και του κατηγορουμένου στο εργαστήριο δικανικής γενετικής. Βέβαια σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σημειώσουμε πως τα αποτελέσματα των εξετάσεων τις οποίες διεξήγαγε ο δρ. Καριόλου δεν συνδέουν επιστημονικά τον κατηγορούμενο με το εν λόγω αντικείμενο στο οποίο βρέθηκε μόνο γενετικό υλικό της παραπονουμένης. Η άλλη σχετική μαρτυρία και σε άμεση συνάφεια με την χρήση του πιρουνιού, είναι η μαρτυρία όπως έχουμε πει πιο πάνω του Ιατροδικαστή Σοφοκλή Σοφοκλέους ο οποίος στις 6/3/05 την ίδια μέρα των επιδίκων γεγονότων και ώρα 15:45 -16:10 εξέτασε την παραπονουμένη στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Διαπίστωσε επτά μικρές θλαστικές εκχυμώσεις συνολικής διάστασης 1 Χ 0,5 εκ. στην αριστερή πλάγια κοιλιακή χώρα της Olena, και που όπως ανέφερε στην προφορική του μαρτυρία, συνάδουν με την εκδοχή της παραπονούμενης αναφορικά με το πιρούνι, το αντικείμενο με το οποίο κρατώντας το στα πλευρά της ο κατηγορούμενος την εξανάγκασε σε σεξουαλικές συνευρέσεις (φωτογρ. 17, Τεκμήριο 28). Η αντεξέταση ήταν ιδιαίτερα επίμονη ως προς τις εν λόγω εκχυμώσεις και επεκτάθηκε στην διερεύνηση της εξάσκησης πίεσης ή του βαθμού της βίας που εξασκήθηκε για την δημιουργία τους καθώς και του είδους του αντικειμένου το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοιου είδους τραυματισμό. Ήταν η κατάληξη του δρ. Σοφοκλέους ότι οι εκχυμώσεις αυτές ήταν συμβατές και μπορούσαν να δημιουργηθούν από ένα τέτοιο όργανο, όπως το πιρούνι, το οποίο μπορεί με την εξάσκηση κάποιας δύναμης να δημιουργήσει στο δέρμα εκχυμώσεις όπως αυτές που βρήκε στην αριστερή πλάγια κοιλιακή χώρα της παραπονουμένης. Σημειώνουμε ότι η τοποθέτηση του μάρτυρα, ο οποίος διαπιστώνει γραμμοειδή συμμετρία στις εν λόγω εκχυμώσεις, που διατηρούν μικρή απόσταση μεταξύ τους, λογικά μπορούν να παραπέμψουν και να συνδεθούν με το εν λόγω όργανο. Η θέση της υπεράσπισης ότι ο μάρτυρας δεν μέτρησε τις αποστάσεις μεταξύ των εν λόγω εκχυμώσεων έτσι που να μπορεί να γίνει αναφορά και ταύτιση με τις τέσσερις ακίδες του εν λόγω πιρουνιού, δεν αλλοίωσε τις θέσεις του ιατροδικαστή ο οποίος ήταν σαφής: δεν ήταν σε θέση να πει την ακριβή απόσταση μεταξύ των εν λόγω εκχυμώσεων καθότι το δέρμα μετακινείται και ούτε ήταν δυνατό να γνωρίζει πως ήταν το δέρμα κατά την ώρα της εξάσκησης της πίεσης. Τις ενδεχόμενες διπλώσεις του δέρματος ή τη στάση της παραπονούμενης. Άρα οποιαδήποτε μέτρηση δεν θα ήταν αντιπροσωπευτική. Στο σημείο αυτό θα ήταν καλό να εξετάσουμε και την απουσία άλλων τραυμάτων στο σώμα της παραπονουμένης και ιδιαιτέρως στους καρπούς της όπου η ίδια διατείνεται ότι την κρατούσε ο κατηγορούμενος την ώρα που την βίαζε από πίσω. Οπωσδήποτε υπάρχει απουσία ιατροδικαστικού ευρήματος στα χέρια ή στους καρπούς της παραπονουμένης. Το γεγονός όμως αυτό δεν μπορεί να κριθεί ότι αντιστρατεύεται τον λόγο της παραπονουμένης και την περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ο κατηγορούμενος ενήργησε. Ο ιατροδικαστής ήταν σαφής: απουσία τραυμάτων δεν σημαίνει και δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν έγινε κάτι τέτοιο. Εξαρτάται πάντοτε από τη δύναμη που εξασκήθηκε εκείνη την ώρα. Προχωρούμε να εξετάσουμε περαιτέρω την μαρτυρία της παραπονουμένης γύρω από επιμέρους συνθήκες που επικρατούσαν κατά την ώρα του βιασμού της γύρω από τις οποίες υπήρξε επίσης επίμονη αντεξέταση, όπως το γιατί η παραπονουμένη δεν κάλεσε σε βοήθεια. Οι εξηγήσεις που έδωσε μας φαίνονται και αληθινές και φυσιολογικές. Γνώριζε ότι ήδη οι συγκάτοικοι της απουσίαζαν από το διαμέρισμα. Ήταν μόνη και δεν είχε κανένα νόημα να φωνάξει. Ήταν Σάββατο και γνώριζε ότι οι συγκάτοικες της εκείνη την ώρα βρίσκονταν σε νυχτερινό κέντρο όπως συνήθιζαν και θα αργούσαν να επιστρέψουν. Μιλούσε όμως από την αρχή με έντονη φωνή, δυνατά, έτσι που αν κάποιος βρισκόταν στο διαμέρισμα θα μπορούσε να την ακούσει. Άλλωστε ήταν ιδιαίτερα φοβισμένη. Ξύπνησε και είδε ένα άγνωστο γυμνό άνδρα μέσα στο κρεβάτι της. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την αρρώστια της, την έκαναν να μην έχει καμιά δύναμη να φωνάξει ή να αντισταθεί. Φόβος μέχρι και για την ίδια της την ζωή. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο αντικρίζεται και η απουσία ιδιαίτερης αντίστασης εκ μέρους της παραπονουμένης όπως την επισημαίνει η υπεράσπιση. Παρά ταύτα βρίσκουμε ότι η παραπονουμένη προσπάθησε με όση δύναμη είχε την δεδομένη στιγμή να αντιδράσει. Όταν βρισκόταν μπρούμυτα προσπάθησε «αρκουδώντας», κινώντας το σώμα της προς τα πάνω να τον αποφύγει έτσι που σε κάποια στιγμή μάλιστα κτύπησε το κεφάλι της στο τοίχο. Προσπάθησε όμως και άλλως πως να καθυστερήσει ή να αποφύγει νέο βιασμό της, με γυναικείο θα λέγαμε τρόπο, προσπαθώντας να τον κάνει να καπνίσει τσιγάρο. Κάθε άλλο παρά ως στοιχείο συναίνεσης μπορούμε να διαγνώσουμε στην πιο πάνω συμπεριφορά της παραπονουμένης. Σκοπός της βρίσκουμε ήταν να αποφύγει τον κατηγορούμενο. Τι πιο φυσικό άλλωστε για μια νέα γυναίκα 21 τότε χρονών, μόνη στο διαμέρισμα αργά το βράδυ, και μάλιστα όταν έβλεπε ότι ο βιαστής της δεν πρόκειτο να εγκαταλείψει το θύμα του, αλλά διαφαινόταν ότι επείκειτο και συνέχεια, φόβος ο οποίος επιβεβαιώθηκε. Ούτε και η παράκληση της προς τον κατηγορούμενο να χρησιμοποιήσει προφυλακτικό οδηγεί προς την συναίνεση. Αντίθετα η παράκληση αυτή είχε σαν μοναδικό σκοπό να προφυλάξει την παραπονούμενη από περαιτέρω συνέπειες, σοβαρές για την υγεία της, ιδίως με το πρόβλημα του AIDS που την σήμερον ημέρα αποτελεί μάστιγα. Αν ο ισχυρισμός της υπερασπίσεως ότι η Olena ήταν εξ΄ επαγγέλματος πόρνη ανταποκρίνετο στην πραγματικότητα και συνήθιζε να δέχεται πελάτες στο διαμέρισμα όπου διέμενε, θα αναμένετο να είχε διαθέσιμα προφυλακτικά. Δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι όλα αυτά αποτελούν ψεύδη της παραπονουμένης για να ενοχοποιήσει αδίκως ένα αθώο πρόσωπο, για το μοναδικό λόγο ότι δεν της πλήρωσε τα λεφτά που συμφώνησαν. Αν η παραπονούμενη ήθελε πράγματι να κάνει κάτι τέτοιο δεν βλέπουμε γιατί προχώρησε να δώσει τέτοιες λεπτομέρειες π.χ. τη σκηνή στο μπάνιο, το κάπνισμα του τσιγάρου, το προφυλακτικό, λεπτομέρειες που ενδεχομένως να έκαναν οποιοδήποτε τρίτο να δει με καχυποψία την συμπεριφορά της. Θα μπορούσε να παραλείψει όλες αυτές τις λεπτομέρειες και να δώσει μεγαλύτερη έμφαση και μελανότερα χρώματα στη περιγραφή του βιασμού της. Αλλά και κάτι ακόμα πιο εύκολο. Αν η Olena γνώριζε καλά το κατηγορούμενο γιατί να μην τον κατονομάσει αμέσως στο Γιάννη και να αρκεστεί σε περιγραφή του. Όμως και άλλες λεπτομέρειες που δίδει η παραπονούμενη για τη συμπεριφορά του κατηγορουμένου μετά που εκείνος ολοκληρώνει τον επανειλημμένο βιασμό της ενισχύουν περισσότερο την αλήθεια της. Περιγράφει τον κατηγορούμενο μετά που εκείνος τελειώνει να της συμπεριφέρεται τρυφερά, «καλή μου» την αποκαλεί στα Ρωσικά, την βάζει στο κρεβάτι, την σκεπάζει ενώ έφευγε. Σε καμία περίπτωση δεν διακρίναμε εμπάθεια εκ μέρους της παραπονουμένης ούτε συσκότιση των γεγονότων. Η περιγραφή της ήταν καθαρή και οι εξηγήσεις της πέρα για πέρα ικανοποιητικές. Δεχόμαστε ως αληθινές τις αναφορές της Olena γύρω από τις συνθήκες βιασμού της από τον κατηγορούμενο όπως τις περιέγραψε η ίδια. Δεν παρατηρήσαμε οποιεσδήποτε αντιφάσεις των καταθέσεων της με την ένορκη μαρτυρία της. Ούτε και με την αντεξέταση κλονίστηκαν οι θέσεις της και παρέμεινε σταθερή σ΄ αυτές μέχρι τέλους. Ότι αρχικά υπεβλήθη στην Olena ως κίνητρο, να πάρει λεφτά από τον κατηγορούμενο και όταν δεν τα πήρε να κινηθεί να τον καταγγείλει, ανετράπη στην συνέχεια από τον ίδιο τον κατηγορούμενο ο οποίος εισάγει ως κίνητρο για την καταγγελία τη συνωμοσία μεταξύ Γιάννη Θεοδώρου και Ζήνωνα Ζήνωνος (ΜΚ14). Οι κοπέλες, όπως ισχυρίστηκε ο κατηγορούμενος κατά την αντεξέταση, έλεγαν ότι τους υπέβαλαν τα αφεντικά τους. Στο σημείο αυτό θα επανέλθουμε αργότερα με περαιτέρω αναφορά κατά την εξέταση της κατηγορίας της απόπειρας βιασμού της Inna Retinska, σε αναφορά με τα όσα η Υπεράσπιση αποδίδει στο Ζήνωνα Ζήνωνος. Δεχόμαστε την μαρτυρία της Olena στο σύνολο της και κάνουμε ανάλογα ευρήματα. Η κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, Βιασμός, εμπίπτει στις περιπτώσεις Εγκλημάτων Κατά των Ηθών, οπόταν και επιβάλλεται αυξημένη προσοχή και εγρήγορση του Δικαστηρίου. Λόγω της φύσης των αδικημάτων είναι αναγκαίο, ως θέμα πρακτικής και όχι ως θέμα νομοθετικής επιταγής, να αναζητείται ενισχυτική μαρτυρία (βλ. Cross on Evidence 4η έκδοση 174 και 181-182). Το Δικαστήριο θα πρέπει λοιπόν να έχει κατά νου ότι η αποδοχή της μαρτυρίας της παραπονουμένης χωρίς ενίσχυση δυνατό να συνεπάγεται κινδύνους (βλ. Petinos v Police
(1961)CLR 330 η οποία υιοθετήθηκε στην A. G. v Petrou
(1972)2CLR 81, Fourris & others v Republic
(1980)2 CLR 152, Νικολάου ν Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 390). Η ενισχυτική μαρτυρία θα πρέπει, όχι μόνο να προέρχεται από άλλη πηγή, ανεξάρτητη από τον μάρτυρα, την μαρτυρία του οποίου αποβλέπει να ενισχύσει, αλλά θα πρέπει να τείνει να καταδείξει ουσιωδώς ότι, όχι μόνο διαπράχθηκε το αδίκημα, αλλά και ότι εκείνος που το διέπραξε είναι ο κατηγορούμενος. Σκοπός της ενισχυτικής μαρτυρίας δεν είναι να προσθέσει εγκυρότητα και αξιοπιστία σε μαρτυρία ελλιπή, ύποπτη ή αναξιόπιστη (βλ. Ττοουλιάς ν Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 258). Κρίνεται δε ότι η ενίσχυση δεν πρέπει να εξετάζεται ως επόμενο της αξιοπιστίας της παραπονουμένης αλλά ωσάν να εμπεριέχεται σ' αυτήν κατά την εξέταση της υπόθεσης βλ. Α. G. Hong Kong ν. Wong Munk Pink
(1987)A.C. 501 P.G. όπου προβλήθηκε ότι είναι λογικό η αξιολόγηση της μαρτυρίας να κρίνεται εξ υπ' αρχής σε αναφορά και προς την ενισχυτική μαρτυρία ως ενιαίο σύνολο. Για το ίδιο θέμα βλ. Ρόπας ν. Δημοκρατίας
(2000)(αρ.2) 2 ΑΑΔ
- Είναι βέβαια επιθυμητό η μαρτυρία να σχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, «προσέγγιση που επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου». βλ. Μουσταφά ν. Καυκαρή κ.α. Ποιν. Έφεση 10705 ημερ. 8.2.
- Η πιο πάνω αξιόπιστη μαρτυρία της Olena ενισχύεται από την μαρτυρία του Γιάννη Θεοδώρου, του αφεντικού της, στον οποίο αμέσως μετά την αναχώρηση του κατηγορουμένου τηλεφωνεί λέγοντας του αυθόρμητα στα αγγλικά ότι κάποιος μπήκε στο δωμάτιο της και την βίασε. Κάτω από τις περιστάσεις, με τις συγκατοίκους της να απουσιάζουν ήταν φυσιολογικό η Olena να αναζητήσει το αφεντικό της και να τον καλέσει σε βοήθεια και στήριξη. Ο Γιάννης, πέρα από το ότι είναι το αφεντικό της, είναι και Κύπριος και θα γνώριζε πως και πού θα προχωρούσαν σε καταγγελία. Οι αναφορές του Γιάννη Θεοδώρου συμπίπτουν με την δική της εκδοχή. Δεν μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο Γιάννης, ενώ στην κατάθεση του αναφέρεται στο πιρούνι το οποίο βρέθηκε πάνω στο κρεβάτι αμέσως μετά που έτρεξε σε βοήθεια της Olena, ενώπιον μας εισήγαγε την θέση κατά την αντεξέταση ότι ο κατηγορούμενος, όπως του είπε η Olena, την βίασε βάζοντας της το πιρούνι στα πλευρά, σε άλλο σημείο της αντεξέτασης είπε στο λαιμό. Όμως η διάσταση αυτή δεν κρίνεται ως ουσιώδης. Ο Γιάννης Θεοδώρου άμεσα και χωρίς οποιαδήποτε πίεση αναφέρθηκε σ΄ αυτό, κάτι που δείχνει ότι δεν εισήχθη η λεπτομέρεια αυτή εκ του πονηρού αλλά γιατί ενδεχομένως δεν θυμόταν επ΄ ακριβώς με το πέρασμα του χρόνου τη λεπτομέρεια. Σε καμιά περίπτωση βρίσκουμε ότι κλονίστηκε με οποιοδήποτε τρόπο η αξιοπιστία του μάρτυρα στον οποίο τονίζουμε ιδιαιτέρως δεν υπεβλήθη οποιαδήποτε θέση περί συνομωσίας με το Ζήνωνα Ζήνωνος ή ότι με δική του υπόδειξη και προτροπή η Olena προέβη σε ψευδή καταγγελία του κατηγορουμένου. Όπως τονίζεται στην αγγλική απόφαση R v Wrigth
(1990)Cr. App. R. 92, ουσιώδες για την αποδοχή του παραπόνου δεν είναι αφ΄ εαυτού το γεγονός ότι έγινε παράπονο αλλά το περιεχόμενο του και η εμφάνιση συνοχής μεταξύ των λεπτομερειών του παραπόνου και της εκδοχής της παραπονουμένης. Στην Κύπρο, το πρώτο παράπονο έχει αναγνωρισθεί ως ενισχυτική μαρτυρία εν αντιθέσει με τα στην Αγγλία ισχύοντα. Αυτό εξηγείται βέβαια λόγω της διάφορης φύσης και εμβέλειας του πρώτου παραπόνου με βάση το άρθρο 10 του Κεφαλαίου 9 σε σχέση με την Αγγλική προσέγγιση, (βλ. για την δεκτότητα του πρώτου παραπόνου σαν ενισχυτική μαρτυρία τις υποθέσεις Sutton v King, 14 CLR. 160, Republic v Votsis, 19. CLR 306, Hjilouca v Republic,
(1961), CLR 57. Αντίθετα για τις αντιδράσεις της παραπονούμενη δεν ισχύει η ίδια αρχή. Βλ. την πρόσφατη απόφαση Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Καήλης ν Δημοκρατίας,
(2004)2 ΑΑΔ 251), στην οποία το Κακουργιοδικείο επικρίθηκε επί το ότι εξέλαβε τις αντιδράσεις της παραπονούμενης ως ενίσχυση. Με δεδομένη την αξιοπιστία της παραπονουμένης και του Γιάννη Θεοδώρου, βρίσκουμε πως οι δηλώσεις της προς τον τελευταίο πληρούν τις προϋποθέσεις πρώτου παραπόνου και συνιστούν ενίσχυση της μαρτυρίας της. Ενίσχυση στην μαρτυρία της παραπονουμένης δίδουν άμεσα τα ευρήματα του ιατροδικαστή Σοφοκλέους, τα οποία υποστηρίχθηκαν με αντικειμενικότητα και επεξηγήθηκαν με επάρκεια και τα οποία υιοθετούμε: εκχυμώσεις που συνάδουν και μπορούν να συνδεθούν όπως είναι και το εύρημα μας με το πιρούνι το οποίο χρησιμοποιήθηκε όπως περιγράψαμε πιο πάνω από τον κατηγορούμενο, προς εκφοβισμό και εξαναγκασμό της Olena σε συνουσία. Ο κατηγορούμενος στη δια ζώσης μαρτυρία του ξεκίνησε αρχικά με το να αμφισβητήσει ότι οι παραπονούμενες είναι τα κορίτσια με τα οποία «πήγε μαζί τους». Τα δύο κορίτσια που πήγε μαζί τους, είπε, τα απέλασαν την ίδια ώρα. Στη συνέχεια πρόβαλε συμπαιγνία του Γιάννη Θεοδώρου και του Ζήνωνα Ζήνωνος. Ήθελαν, είπε, να τον βγάλουν από τη μέση. Είχαν ισχυρό κίνητρο γιατί παραδέχθηκε στο Thomas όπως αποκαλούσε τον ΜΥ2, μέλος της αστυνομικής δύναμης, ότι είχε κάνει sex με κορίτσια που δούλευαν στο μαγαζί του Ζήνωνα. Η συγκεκριμένη θέση του κατηγορούμενου δεν υπεβλήθη από το συνήγορο του κατηγορουμένου κ. Φωτίου προς τον Γιάννη αλλά ούτε και σ΄ αυτή την διάσταση στο Ζήνωνα. Αυτό που προέβαλε ξεκάθαρα ως θέση της υπεράσπισης προς το Ζήνωνα και κατ΄ επέκταση προς την Inna, ήταν πως η τελευταία δεχόταν γνωστούς από το καμπαρέ στο διαμέρισμα. Και ότι ο Ζήνωνας, για να αποτρέψει κάτι τέτοιο, με τη βοήθεια των υπαλλήλων του, έκαναν έλεγχο στα διαμερίσματα. Ήθελαν οι ίδιοι, οι εργοδότες να παίρνουν την αμοιβή από τέτοιες συνευρέσεις. Ο κατηγορούμενος, όταν διαπίστωσε ότι δεν καρποφόρησαν οι προσπάθειες του δικηγόρου του, προχώρησε χωρίς κανένα ενδοιασμό να εισαγάγει ένα νέο, πιο δυναμικό κατά τη κρίση του στοιχείο. Αναφορικά με τη κατηγορία βιασμού της Olena είναι ο Πανίκος Λαζάρου ο οποίος τον εισαγάγει στο διαμέρισμα, για δικό του όφελος. Αυτό φαίνεται να το πράττει ο κατηγορούμενος για να εξηγήσει την είσοδο του στο διαμέρισμα. Από τη στιγμή που απορρίπτεται η εισήγηση του συνηγόρου του ότι δεν απεδείχθη εκ πρώτης όψεως υπόθεση για τη διάρρηξη του διαμερίσματος, ψάχνει να βρει μια λογική εξήγηση για την είσοδο στο διαμέρισμα όπως η Olena την περιέγραψε. Αλλά ούτε στον Πανίκο Λαζάρου τίθεται αυτή η εκδοχή κατά την αντεξέταση ούτως ώστε να απαντήσει σε όσα του καταλογίζονται. Αυτό που του υποβλήθηκε είναι πως «καθ΄ υπόδειξη» έριξε τα κλειδιά των διαμερισμάτων στο πεζοδρόμιο. (φωτ. 2 Τεκμηρίου 28). Αλλά καθ΄ υπόδειξη ποιού; Του Γιάννη Θεοδώρου που όπως λέει ο κατηγορούμενος ήταν ο καλύτερος του φίλος; Από τη στιγμή λοιπόν που η απουσία του δικού του γενετικού υλικού από τα κλειδιά (Τεκμ. 12) δεν περισώζει την κατάσταση, δημιουργεί τη νέα αυτή εκδοχή. Στη συνέχεια προχωρεί σε μια ακόμη λεπτομέρεια αναφορικά με το προφυλαχτικό, αντιστρέφοντας την αλήθεια. Όταν θα ξανάκαναν έρωτα, από το κόλπο αυτή τη φορά, και η Olena δεν είχε προφυλακτικό, της πρότεινε να πάει στο περίπτερο. Και αυτή η θέση εισάγεται βρίσκουμε για να ξεφύγει από την αρχική του θέση όπως καταγράφεται στη κατάθεση του Τεκμήριο 75, ότι πάντα χρησιμοποιεί προφυλακτικό. Πώς θα δικαιολογήσει λοιπόν την εύρεση δικού του γενετικού υλικού στα κολπικά υγρά της Olena παρά μόνο με την νέα του εξήγηση. Μεγαλόψυχος παρουσιάζεται ο κατηγορούμενος, αλλά μέσα στη κουτοπονηριά του εισάγει θέσεις που δεν μπορούν ούτε στιγμή να γίνουν πιστευτές. Γιατί ένα κορίτσι όπως η Olena, μια καλλιτέχνιδα με την εμπειρία της νυχτερινής ζωής του καμπαρέ, να αποδέχεται ένα τέτοιο κίνδυνο κάνοντας σεξ επί πληρωμή με ένα άγνωστο που ούτε καν τον είδε προηγουμένως. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος άλλωστε λέει πως όταν μπαίνει στο διαμέρισμα, το κορίτσι του λεει halloo και μετά τον ρωτά «ποιος είσαι»; Παρακολουθούμε λοιπόν τρεις γραμμές υπεράσπισης. Στην ανακριτική του κατάθεση ημερ. 14/3/05, τεκμήριο 75, λέει πως στην πανσιόν «Ιllusion» πήγε πριν πέντε μήνες. Δεν γνωρίζει καμιά κοπέλα από το καμπαρέ. Ούτε την Olena. Δεν χρησιμοποίησε ποτέ του εκεί μαχαιροπίρουνα ούτε τα κλειδιά της πανσιόν. Στις 6/3/05 βρισκόταν στο σπίτι του και κοιμόταν. Δεν έδωσε όμως τη διεύθυνση του. Όταν δε κάνει σεξ φορά πάντα προφυλακτικό. Στη κατάθεση του ημερ. 16/3/05 τεκμήριο 77, λέει πως πριν πάει σπίτι του να κοιμηθεί βρισκόταν στα μπουζούκια στο «Orama». Αρνείται οποιαδήποτε ανάμειξη στον βιασμό της Olena ενώ δέχεται την επίσκεψη στη πανσιόν που βρίσκεται πάνω από το καμπαρέ «Σταθμός» ιδιοκτησία του Ζήνωνα. Για πρώτη φορά εισάγει την θέση ότι οι αστυνομικοί έγραφαν ότι ήθελαν και τον πίεζαν να υπογράψει, όπως και έκανε, γιατί φοβόταν. Κατηγορίες που συμπεριέλαβαν και τον μεταφραστή της υπόθεσης ΜΚ18 Κωνσταντίνο Τριανταφυλλίδη, χωρίς ουδέποτε η αντεξέταση να προβάλει τέτοιους ισχυρισμούς στους μάρτυρες. Η ομάδα των μαρτύρων Αστυνομικών, μας άφησε πολύ καλή εντύπωση. Παρά την αντεξέταση που έχουν υποστεί σε σχέση με την εκτέλεση των καθηκόντων τους, τίποτε το μεμπτό δεν σημειώθηκε. Οι απαντήσεις τους αντιθέτως, επιβεβαίωσαν τον ακριβοδίκαιο τρόπο δράσης των αστυνομικών οργάνων, οι οποίοι έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου ό,τι η έρευνα τους αποκάλυψε, χωρίς να αποκρύψουν οτιδήποτε που ενδεχομένως ωφελούσε την εκδοχή του κατηγορουμένου. Ιδιαίτερα καλή εντύπωση μας άφησε ο ανακριτής της Αστυνομίας, κατά τον ουσιώδη χρόνο. Εκείνο που θέλουμε να τονίσουμε στη βάση του ευρήματος μας για έντιμη διενέργεια των εξετάσεων της Αστυνομίας είναι πως το ανακριτικό έργο δεν μπορεί να κρίνεται μικροσκοπικά ή μεμονωμένα αλλά σε τελευταία ανάλυση να αξιολογείται στο σύνολο του από το Δικαστήριο. (βλ. Νεοφύτου ν Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 185). Ακούσαμε με ιδιαίτερη προσοχή τη μαρτυρία του δρος Καριόλου την οποία κρίνουμε αψεγάδιαστη από κάθε άποψη. Τα αρχικά συμπεράσματα και οι τοποθετήσεις του παρέμειναν ακλόνητα. Οι εξηγήσεις που έδωσε κατά την αντεξέταση αναντίλεκτες. Ότι προσπάθησε βέβαια να στηρίξει ο συνήγορος του κατηγορούμενου κατά την αντεξέταση του μάρτυρα, απουσία γενετικού υλικού στο πιρούνι, ή πιο κάτω στην περίπτωση της Inna , στο μαχαίρι ώστε να αποσυνδέσει τον κατηγορούμενο από τα εν λόγω Τεκμήρια, ανετράπη από τον τελευταίο με τις θέσεις που έδωσε με τη μαρτυρία του και που εξετάζουμε πιο κάτω. Δεχόμαστε τη μαρτυρία του δρος Καριόλου στο σύνολο της και κάνουμε ανάλογα ευρήματα. Ο κατηγορούμενος μας έκανε πολύ κακή εντύπωση ως μάρτυρας. Είχε μια επιφανειακή εκδοχή, χαλαρά δομημένη που στηριζόταν φανερά σε μυθοπλασίες, που στην πορεία άλλαζε. Δημιουργούσε εκ των υστέρων σενάρια για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Έχουμε ήδη περιγράψει την συμπεριφορά του στο περιστατικό του βιασμού της Olena. Έχουμε συγκεκριμενοποιήσει πιο πάνω τις θέσεις του κατηγορουμένου που δεν δόθηκαν στις υποβολές του συνηγόρου του κ. Φωτίου προς την Olena. Βρίσκουμε ότι η πορεία αυτή δεν ήταν τυχαία. Ο κατηγορούμενος έλεγε ψέματα και κάθε φορά προσπαθούσε να διαπλέξει γεγονότα και καταστάσεις τα οποία ενδεχομένως έλαβαν χώρα, όπως π.χ. τις επισκέψεις του στο καμπαρέ «Illusion», που δέχεται και ο Γιάννης Θεοδώρου, τον είχε δει είπε κάποιες φορές, με εντελώς φτιαχτές ιστορίες σε ένα σκηνικό που ο ίδιος ο κατηγορούμενος έστησε. Παρουσιάζει την Olena σαν μια γυναίκα, που ακόμα και έτσι άρρωστη όπως ήταν, πρόθυμη να κάνει έρωτα με το πρώτο άγνωστο που μπαίνει απροειδοποίητα στο κρεβάτι της στις 6 η ώρα το πρωί. Και ενώ σκοπός της είναι τα χρήματα, δέχεται να το πράξει χωρίς προηγουμένως να συμφωνηθεί οποιοδήποτε ποσό αμοιβής. Και μάλιστα ενώ ο άγνωστος της προτείνει να πάρουν προφυλάξεις αυτή αρνείται. Οι παραλήψεις κατά την αντεξέταση έχουν την αρνητική σημασία τους για την εκδοχή ή τις όποιες εκδοχές της υπεράσπισης. (Βλ. Παφίτη ν Δημοκρατίας
(1990)2 ΑΑΔ σελ. 102). Οι μάρτυρες υπεράσπισης τους οποίους βρίσκουμε ειλικρινείς, δεν πρόσθεσαν οτιδήποτε το θετικό ή ουσιαστικό προς υποστήριξη των θέσεων του κατηγορουμένου. Δεν έχουμε λοιπόν να σχολιάσουμε οτιδήποτε από τη μαρτυρία τους. Είναι φανερό από τα πιο πάνω ευρήματα μας ότι στοιχειοθετείται το αδίκημα του βιασμού, η συνουσία του κατηγορουμένου με την παραπονουμένη επιτεύχθει υπό το κράτος σωματικής βίας ή φόβου σωματικής βλάβης με τη χρήση ως απειλητικού μέσου του Τεκμ. 2 το πιρούνι και χωρίς την συγκατάθεση της παραπονουμένης. (βλ. Σοφοκλέους ν Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 259, Κορέλλης ν Δημοκρατίας
(2000), 2 ΑΑΔ 506, Γρηγορίου ν Δημοκρατίας,
(2001)2 ΑΑΔ 571 και Καήλης ν Δημοκρατίας (ανωτέρω) ). Είναι η κατάληξη μας ότι καθ΄ όλη την διάρκεια των παράνομων ενεργειών του κατηγορουμένου απουσίαζε η ελεύθερη βούληση της Olena. Ως θέμα αρχής δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ της μη συναίνεσης και της φαινομενικής συναίνεσης που προκύπτει ως αποτέλεσμα της πρόκλησης φόβου ή άσκησης βίας επί του θύματος (βλ. Haward 50 Cr. App. R. 56). Η δράση του κατηγορουμένου φαίνεται να μην σταματά μετά το περιστατικό με την Οlena. Επανέρχεται στην ίδια πανσιόν, Illusion. Αυτή τη φορά θύμα του η Tatiana Camburgan (MK22). Στις 14/3/05 η .Camburgan βρισκόταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της σε ένα από τα δύο υπνοδωμάτια του διαμερίσματος στο οποίο διέμενε. Μοιραζόταν το υπνοδωμάτιο με την Tatiana Murascko. Πέντε άλλα κορίτσια διέμεναν στο ίδιο διαμέρισμα. Η εξώπορτα του διαμερίσματος ήταν κλειδωμένη. Την είχε κλειδώσει η ίδια η Camburgan. Ενώ η Μurascko προσπαθούσε να κλειδώσει την πόρτα του υπνοδωματίου τους, άκουσε θόρυβο κλειδιού και στην συνέχεια άνοιξε η πόρτα και εισήλθε στο υπνοδωμάτιο τους ένας άγνωστος άνδρας. Πρόκειτο για τον κατηγορούμενο τον οποίο η Camburgan αναγνώρισε μετά την σύλληψη του στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου. (βλ. τεκμήριο 28 φωτογ. 39), όσο και στο εδώλιο του κατηγορουμένου κατά την δίκη. Η Camburgan τον ρώτησε στα αγγλικά ποιος είναι, χωρίς εκείνος να της απαντήσει. Γνώριζαν ήδη το περιστατικό με την Οlena και φοβήθηκε. Ανακάθισε στο κρεβάτι της και άρχισε να φωνάζει για να την ακούσουν οι άλλες κοπέλες στο άλλο δωμάτιο. Ο άγνωστος άνδρας πλησίασε την Camburgan και χωρίς να της μιλήσει την έπιασε από το γόνατο για να την φοβερίσει, όπως αυτή αντελήφθηκε, και να σταματήσει να φωνάζει. Ο άνδρας αυτός έμεινε στο δωμάτιο περίπου 5 λεπτά, βγήκε και πέρασε στο διπλανό δωμάτιο κοιτάζοντας μέσα. Η Camburgan τον ακολούθησε, εκείνος βγήκε έξω από το διαμέρισμα και τότε η Camburgan άρχισε να φωνάζει της Χριστίνας στο διπλανό διαμέρισμα για να τον δει. Τις φωνές «Χριστίνα Χριστίνα αυτός με το μουστάκι είναι εδώ», άκουσε η Χριστίνα Γαβριέλα Γεωργίου ΜΚ15 που διέμενε μόνη της σε δικό της διαμέρισμα στο πάνω όροφο. Βγήκε στο παράθυρο του δωματίου της και στην πίσω πλευρά της πανσιόν είδε ένα άγνωστο άνδρα, χωρίς όμως να δει το πρόσωπο του, να περπατά και να μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής SK94 που σημείωσε σ΄ ένα κομμάτι χαρτί και το έδωσε πρώτα σε ένα γκαρσόνι που δούλευε στο «Illusion» και στην συνέχεια στην αστυνομία. Το αυτοκίνητο κατευθύνθηκε προς την θάλασσα και εξαφανίστηκε. Αναφορικά με το πιο πάνω περιστατικό ότι υπεβλήθη στην Camburgan ήταν ότι στον κατηγορούμενο άνοιξε την πόρτα κάποια από τις κοπέλες για να τον εισαγάγει στο διαμέρισμα όπου οι κοπέλες πρόσφεραν ερωτικές υπηρεσίες. Η Camburgan αρνήθηκε τις υποβολές. Για το περιστατικό έδωσε γραπτές καταθέσεις και η πιο πάνω Murascko (Τεκμ.41, 42, 51 και 52) που παρουσιάστηκαν από την Αλίκη Ποζίδου ΜΚ7 μεταφράστρια. Το περιεχόμενο των καταθέσεων της Murascko ενισχύουν την εκδοχή τόσο της Camburgan όσο και της Γεωργίου. Οι Murascko αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου (βλ. Τεκμ. 28 φωτογρ.40) γεγονός που εμπεριέχεται στην κατάθεση της, πληροφορία που μετέφερε στο δικαστήριο και ο μάρτυρας Τριανταφυλλίδης. Οι πιο πάνω δηλώσεις της Murascko, γραπτές και προφορικές, αποτελούν μαρτυρία ενώπιον μας, αποδεκτή, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 24
(1)των Περί Αποδείξεως Νόμων. Η εκδοχή του κατηγορουμένου είναι ασαφής ως προς την διακίνηση του το βράδυ εκείνο. Εν πάση όμως περιπτώσει επί της ουσίας του ζητήματος, αποδέχεται την είσοδο του στο υπνοδωμάτιο της Camburgan και ότι την έπιασε από το γόνατο, για ν΄ αστειευτεί όμως μαζί της, όπως ισχυρίστηκε. Στην κατάθεση του Τεκμ.75 ουδεμία αναφορά κάνει στο πιο πάνω περιστατικό. Αναφέρει πως μετά τα μπουζούκια επισκέφθηκε την πανσιόν του καμπαρέ «Σταθμός» αναφορά που φαίνεται να παραπέμπει στο τρίτο επεισόδιο για το οποίο κατηγορείται και όπως πιο κάτω εξηγούμε. Η Camburgan μας έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Η μαρτυρία της σε ότι αφορά τηn επιλήψιμο πράξη του κατηγορουμένου δεν αμφισβητήθηκε, αντιθέτως ο κατηγορούμενος με την μαρτυρία του επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό της και ότι την έπιασε από το γόνατο. Είναι πρόδηλο υπό τας περιστάσεις και αποδεχόμαστε πως η Camburgan δεν συναινούσε στην ενέργεια του κατηγορουμένου επί του προσώπου της. Συνιστά κατ΄ αυτό τον τρόπο η ενέργεια του επίθεση εν τη εννοία του νόμου. Ότι παραμένει να εξετάσουμε είναι το άσεμνο στοιχείο της επιθέσεως. Έχοντας υπόψη τις περιβάλλουσες συνθήκες, ότι δηλαδή η επίθεση έγινε κατά τις πρώτες πρωινές ώρες στο υπνοδωμάτιο της γυναίκας, όπου χωρίς την συναίνεση της εισήλθε ο κατηγορούμενος, και ενώ η εξώπορτα ήταν κλειδωμένη, ότι αυτή πλάγιαζε και ανακάθισε στο κρεβάτι της και το σημείο του σώματος της όπου ο κατηγορούμενος την άγγιξε, βρίσκουμε πως παρά το ότι η Camburgan άλλως πως το εξέλαβε, το στοιχείο του άσεμνου εμπεριέχετο στην πράξη του κατηγορουμένου, ο οποίος με τη μαρτυρία του απέδωσε την ενέργεια του σε αστεϊσμό. Ως προς την έννοια της άσεμνης επίθεσης παραπέμπουμε στον ορισμό που έδωσε η απόφαση R v Court
(1988)2 All. E. R. 221. «Ένα πρόσωπο είναι ένοχο άσεμνης επίθεσης όταν επιτίθεται στο θύμα με πρόθεση όχι μόνο να επιτεθεί, αλλά να επιτεθεί άσεμνα. Κατά τρόπο που τα ορθόφρονα πρόσωπα θα θεωρούσαν άσεμνο. Η πρόθεση στοιχειοθετείται είτε άμεσα, είτε έμμεσα εάν και εφόσον οι περιστάσεις επιτρέπουν συμπερασματικό εύρημα (βλ. R v Sutton
(1997)2 All. E. R. 476)». Σε ότι αφορά την συναφή κατηγορία της διάρρηξης κατοικίας με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος, αισθανόμαστε πως αντιμετωπίζοντας τα γεγονότα του παρόντος επεισοδίου από μόνα τους, όπως οφείλουμε να πράξουμε, δεν μπορούμε με βεβαιότητα να καταλήξουμε σε συμπέρασμα πως στην προκειμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος εισήλθε στο εν λόγω διαμέρισμα με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος. Θεωρούμε αχρείαστο υπό το φως του συνόλου της υπόθεσης να προσθέσουμε άλλη σχετική κατηγορία που ενδεχομένως να καλυπτόταν από τα γεγονότα. Η τρίτη παραπονούμενη Inna Retinska (ΜΚ23) εργαζόταν σαν καλλιτέχνιδα στο νυχτερινό κέντρο - καμπαρέ «Σταθμός», το οποίο στεγάζεται στο υπόγειο κτιρίου. Στο δεύτερο και τελευταίο όροφο του ιδίου κτιρίου, υπάρχουν δύο διαμερίσματα στα οποία ανεβαίνει κάποιος μέσω εξωτερικού τσιμεντένιου κλιμακοστασίου στο πίσω μέρος του κτιρίου (βλ. Τεκμ. 28, φωτογρ. 30 και 36). Στο ένα από τα δύο διαμερίσματα διέμενε η Inna μαζί με τέσσερις άλλες κοπέλες που εργάζονταν στο ίδιο καμπαρέ. Στο άλλο διέμεναν και άλλες καλλιτέχνιδες του ιδίου καμπαρέ. Από το καμπαρέ οι καλλιτέχνιδες σχόλαναν στις 03:
- Το συγκεκριμένο βράδυ 13 προς 14.3.2005, η Inna είχε ζητήσει και σχόλασε πιο νωρίς στις 02:
- Εισήλθε μόνη στο διαμέρισμα όπου διέμενε και κλείδωσε πίσω της την εξώπορτα. Όταν σύντομα μετά άκουσε να κτυπούν την πόρτα, υπέθεσε πως ήταν οι κοπέλες συγκάτοικοι της και άνοιξε χωρίς να ερωτήσει προηγουμένως ποιος ήταν. Είναι η εκδοχή της πως αντίκρισε τον κατηγορούμενο τον οποίο δεν είχε ξαναδεί ποτέ πριν. Φοβήθηκε και προσπάθησε να κλείσει την πόρτα, όμως ο κατηγορούμενος έβαλε το πόδι του και την εμπόδισε. Δεν φώναξε σε βοήθεια. Τον ρώτησε ποιος ήταν και τι ήθελε χωρίς να πάρει οιανδήποτε απάντηση. Η Inna οπισθοχώρησε στην κουζίνα - καθιστικό, που ήταν ο χώρος εισόδου στο διαμέρισμα. Ο κατηγορούμενος πήρε ένα μαχαίρι από τον πάγκο της κουζίνας (βλ. Τεκμ. 28, φωτογρ. 34) και της το έβαλε στο λαιμό. Ένιωθε τη λεπίδα του στο δέρμα της. Του είπε στα αγγλικά «σιγά-σιγά» ("slowly-slowly") και του υπέδειξε τον καναπέ για να καθίσουν (βλ. Τεκμ. 28, φωτογρ. 32). Η Inna κάθισε στον καναπέ και ο κατηγορούμενος από πάνω της, έχοντας συνεχώς το μαχαίρι που κρατούσε με το ένα του χέρι στο λαιμό της. Με το άλλο χέρι άνοιξε το φερμουάρ του παντελονιού του και κατέβασε το παντελόνι του. Η Inna φοβήθηκε πως ο κατηγορούμενος θα τη βίαζε. Στη χρονική εκείνη στιγμή, άνοιξε η πόρτα του διαμερίσματος. Ήταν ο Γιώργος Γεωργίου (ΜΚ13) που εργαζόταν σαν γκαρσόνι στο ίδιο καμπαρέ. Ο Γεωργίου διενεργούσε συνήθη έλεγχο για σκοπούς προστασίας των καλλιτεχνίδων. Κατά την είσοδο του Γεωργίου ο κατηγορούμενος καθόταν στα γόνατα της και κρατούσε το μαχαίρι. Ο κατηγορούμενος σηκώθηκε τότε απότομα από πάνω της και κρατώντας το μαχαίρι έτρεξε προς την πόρτα εξόδου του διαμερίσματος. Ο Γεωργίου άρχισε να φωνάζει και η ίδια σοκαρισμένη πήγε στο υπνοδωμάτιο της. Δεν είδε τον Γεωργίου να κτυπά τον κατηγορούμενο. Ανάφερε ο Γεωργίου πως άρπαξε μια σκούπα και προσπάθησε να αφοπλίσει τον κατηγορούμενο χτυπώντας τον στα χέρια. Δεν θυμάται να τον κτύπησε στο κεφάλι. Ο κατηγορούμενος διέφυγε κατεβαίνοντας σκάλες. Ο Γεωργίου δεν τον ακολούθησε. Ειδοποίησε τον εργοδότη του Ζήνωνα Ζήνωνος (ΜΚ14). Ο Ζήνωνος μαρτύρησε πως αφότου επισκέφθηκε την Inna στο διαμέρισμα κατέβηκε στον χώρο στάθμευσης όπου πρόσεξε ένα ξένο αυτοκίνητο το οποίο ήταν ζεστό. Κάθισε στο δικό του αυτοκίνητο και περίμενε, οπόταν είδε ένα άνδρα να προσεγγίζει τρέχοντας και να εισέρχεται στο ξένο αυτοκίνητο. Ο Ζήνωνος έτρεξε προς το μέρος του για να δει ποιος ήταν. Ήταν ο κατηγορούμενος που κλείδωσε τις πόρτες και έφυγε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο Ζήνωνος τον ακολούθησε με το αυτοκίνητο του για 400 μ. περίπου. Είδε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου να κτυπά επανειλημμένα στα πεζοδρόμια και να ακινητοποιείται, οπόταν ο κατηγορούμενος το εγκατέλειψε και τρέχοντας εξαφανίστηκε στο σκοτάδι. Ότι υποβλήθηκε στην Inna κατά την αντεξέταση της από τον συνήγορο που τότε εκπροσωπούσε τον κατηγορούμενο, ήταν πως οικιοθελώς είχε αποδεχθεί τον κατηγορούμενο στο διαμέρισμα όπου διέμενε ώστε να του προσφέρει επ' αμοιβή έρωτα. Σύμφωνα με την θέση της υπεράσπισης όπως ρητά και αδιαμφισβήτητα προβάλλετο δια της αντεξετάσεως, το κίνητρο της, να τον καταγγείλει ψευδώς ότι αποπειράθηκε να τη βιάσει, ήταν το γεγονός πως διευθέτησε τη συνάντηση ερήμην του εργοδότη της και για αποκλειστικά δικό της οικονομικό όφελος. Έτσι, όταν ο μάρτυρας Γ. Γεωργίου εισήλθε αιφνιδίως στο διαμέρισμα, για σκοπούς ελέγχου, και την αντίκρισε στον καναπέ με τον κατηγορούμενο κοντά της με ανοικτό το παντελόνι του, προσποιήθηκε πως ο τελευταίος επιχειρούσε να τη βιάσει, ώστε να μην αποκαλυφθεί στο μάρτυρα Γ. Γεωργίου και κατ' ακολουθίαν στον εργοδότη της, πως η ίδια είχε διευθετήσει να προσφέρει έρωτα στον κατηγορούμενο. Το σενάριο που εισηγείτο η Υπεράσπιση έχει μία εγγενή αδυναμία, ανατρεπτική της ορθότητας του. Ήταν η μαρτυρία του Γ. Γεωργίου πως όταν εισήλθε στο διαμέρισμα αντίκρισε τον κατηγορούμενο να κρατά μαχαίρι, όπως ήταν και η θέση της Inna, πως ο κατηγορούμενος την απειλούσε με μαχαίρι για να ενδώσει στις σεξουαλικές του ορέξεις. Η χρήση μαχαιριού από τον κατηγορούμενο είναι ανατρεπτική της θέσης της Υπεράσπισης πως η Inna επρόκειτο να έρθει σε συναινετική σεξουαλική επαφή με τον κατηγορούμενο. Η εισήγηση της Υπεράσπισης θα μπορούσε να ισχύει μόνο εάν η Inna και ο μάρτυρας Γ. Γεωργίου είπαν ψέματα πως ο κατηγορούμενος κρατούσε μαχαίρι. Αυτή ήταν και η ουσιαστική υποβολή προς το μάρτυρα Γ. Γεωργίου, ότι κατέθεσε καθ' υπόδειξη, αφού ποτέ δεν είδε μαχαίρι. Κάτι τέτοιο, όμως, προϋπόθετε συνεννόηση μεταξύ της Inna και του μάρτυρα Γ. Γεωργίου ώστε να πουν και οι δύο ψέματα. Αν ο μάρτυρας Γ. Γεωργίου ήταν διατεθειμένος να συνεργήσει με την Inna, τότε η τελευταία δεν θα είχε κανένα λόγο, όπως της αποδίδετο από την Υπεράσπιση, να επινοήσει κακόβουλα και να προβάλει ψευδώς πως ο κατηγορούμενος επιχείρησε να τη βιάσει. Απλά ο μάρτυρας Γ. Γεωργίου θα την κάλυπτε αποφεύγοντας να αποκαλύψει στον εργοδότη της το περιστατικό παρά ο ίδιος να τον ειδοποιήσει και να τον αναμείξει στα γεγονότα. Η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε πως η διεύθυνση του καμπαρέ έλεγχε τις κοπέλες. Ότι εισηγήθηκε η Υπεράσπιση ήταν, πως ο έλεγχος γινόταν όχι ή όχι μόνο για σκοπούς προστασίας των καλλιτέχνιδων, όπως υποστήριξε ο Γεωργίου, αλλά και για να ελέγχουν μήπως οι κοπέλες εκπορνεύονται χωρίς τη μεσολάβηση της διεύθυνσης του καμπαρέ. Όποιοι και αν ήσαν οι λόγοι της διεξαγωγής των ελέγχων, το γεγονός ότι τέτοιοι γίνονταν ανελλιπώς κάθε βράδυ μετά την απόσυρση των κοπέλων στα διαμερίσματα όπου έμεναν, θα ήταν δεδομένο που θα απέτρεπε την Inna από του να δεχθεί για έρωτα τον κατηγορούμενο, στο συγκεκριμένο χώρο και τη συγκεκριμένη ώρα. Πολύ περισσότερο, θα λέγαμε, αν υφίστατο ζήτημα και ο έλεγχος αφορούσε πράγματι την αποτροπή των κοπέλων από του να εκπορνεύονται με δική τους πρωτοβουλία και διευθέτηση. Ο κατηγορούμενος στη δια ζώσης μαρτυρία του, τοποθέτησε τον εαυτό του στο διαμέρισμα πάνω από το καμπαρέ και ότι στο διαμέρισμα ήταν και η κοπέλα που στο Δικαστήριο παρουσιάστηκε σαν Inna Retinska. Την αναγνώρισε και στη φωτογραφία 33 του Τεκμηρίου
- Ωστόσο, η εκδοχή του διαφέρει από αυτή που εξάγεται από τις συναφείς υποβολές του τότε συνηγόρου. Στην ουσία της, η εκδοχή του είναι κάθετα αντίθετη και ανατρεπτική της βασικής θέσης της Υπεράσπισης του, όπως τέθηκε από τον τότε συνήγορο του, ότι δηλαδή η Inna με κίνητρο να αποκρύψει ότι εκπορνεύετο, του απέδωσε ψευδώς ότι αποπειράθηκε να τη βιάσει. Ο κατηγορούμενος μαρτύρησε πως το συγκεκριμένο βράδυ επισκέφθηκε το πιο πάνω διαμέρισμα κατόπιν διευθέτησης με τον Ζήνωνα και βρισκόταν εκεί εν γνώσει του Ζήνωνα, τον οποίο μάλιστα ανέμενε να αφιχθεί εκεί, ως η συνεννόηση τους. Ανέτρεψε εκ θεμελίων τη θέση που είχε υποβληθεί στην Inna πως η ίδια τον κάλεσε για να του προσφέρει έρωτα επ' αμοιβή. Ο κατηγορούμενος έδωσε τις πιο κάτω λεπτομέρειες: Το συγκεκριμένο βράδυ, διασκέδαζε σε νυχτερινό κέντρο-μπουζούκια και ήθελε παρέα. Επισκέφθηκε κατ΄ αρχάς το καμπαρέ «Ιλούζιον» («Illussion»). Ήταν κλειστό. Η σχετική εκδοχή του αντιπαραβάλλεται με τα όσα του καταλογίζονται σχετικά με την δεύτερη παραπονούμενη Tatiana Camburgan. Φεύγοντας από το καμπαρέ «Ιλούζιον», τηλεφώνησε στον Ζήνωνα και του ανάφερε πως ήθελε κοπέλλα. Ο Ζήνωνας του είπε πως θα επέστρεφε στην «πανσιόν» του καμπαρέ του. Ο κατηγορούμενος επισκέφθηκε την «πανσιόν» του καμπαρέ «Σταθμός», δηλαδή τα προαναφερθέντα διαμερίσματα, κτύπησε την πόρτα του συγκεκριμένου και του άνοιξε η Inna που τον γνώριζε λόγω των πολλών του επισκέψεων τόσο στο καμπαρέ όσο και στα διαμερίσματα, όπου, όπως ανάφερε έφαγε και κοιμήθηκε πολλές νύχτες. Ενώ καθόταν και συνομιλούσε με την Inna περιμένοντας τον Ζήνωνα, εισήλθε στο διαμέρισμα ο μάρτυρας Γ. Γεωργίου και άρχισε να τον υβρίζει στα ελληνικά. Ο κατηγορούμενος του ανάφερε πως είχε μιλήσει με τον Ζήνωνα. Ο Γ. Γεωργίου βγήκε έξω από το διαμέρισμα, πήρε ένα ξύλο και του επιτέθηκε κτυπώντας τον και υβρίζοντας τον συνάμα. Τον κτύπησε στο μάτι και τον αγκώνα. Μαχαίρι ανέλαβε ο κατηγορούμενος για να αμυνθεί εναντίον του Γ. Γεωργίου. Το πήρε από το τραπέζι της κουζίνας. Ο Γ. Γεωργίου τον κτύπησε εκ νέου στο γόνατο και στην πλάτη. Ο κατηγορούμενος έτρεξε και έφυγε. Στο χώρο στάθμευσης της «πανσιόν» είδε τον Ζήνωνα μαζί με ένα από τα γκαρσόνια του καμπαρέ. Το γκαρσόνι με μαχαίρι του έσχιζε τα ελαστικά του αυτοκινήτου του που ήταν εκεί σταθμευμένο. Εγκατέλειψε τον χώρο και πήγε στο νυχτερινό κέντρο - μπουζούκια για να πλυθεί. Επέστρεψε για να μιλήσει με τον Ζήνωνα όμως δεν βρήκε κανένα εκεί. Ξεκίνησε το αυτοκίνητο του και τότε του επετέθησαν με ξύλα ο Ζήνωνας και ακόμη ένας άνδρας. Έκλεισε τις πόρτες του αυτοκινήτου του και εκκίνησε. Απομακρύνθηκε περί τα 200 μ. οπόταν και εγκατέλειψε το αυτοκίνητο του, διαφεύγοντας πεζός. Το βράδυ της 14ης προς 15.3.2005 ο κατηγορούμενος ανακρινόμενος γραπτώς (Τεκμ. 75) είχε αναφέρει πως είχε πάει στο καμπαρέ «Σταθμός» για να πάρει κοπέλα για διασκέδαση στα μπουζούκια όπου ήταν προηγουμένως αλλά το βρήκε κλειστό. Έτσι ανέβηκε στα διαμερίσματα πάνω από το καμπαρέ για να βρει το Ζήνωνα. Άνοιξε μία πόρτα και παρουσιάστηκε μία άγνωστη του κοπέλα. Εισήλθε στο διαμέρισμα. Ρώτησε πού ήταν ο Ζήνωνας. Η κοπέλα δεν γνώριζε. Της πρότεινε να πάει μαζί του για διασκέδαση, κάτι που η κοπέλα αρνήθηκε. Τότε, εμφανίστηκε ο Γεωργίου, που άρπαξε ένα ξύλο και άρχισε να τον κτυπά. Ο ίδιος πήρε ένα μαχαίρι που ήταν στο τραπέζι της κουζίνας και του το προέβαλε για να επιτύχει την έξοδο του από το διαμέρισμα. Εγκατέλειψε το χώρο, τρέχοντας και επέστρεψε μετά μισή ώρα για το αυτοκίνητο του. Ο Γεωργίου δεν ήταν εκεί. Δεν πήρε το αυτοκίνητο του. Επέστρεψε, αναφέρει, μετά μισή ώρα για να το πάρει και αφότου εισήλθε σε αυτό, τον περικύκλωσαν πέντε άτομα. Ο Ζήνωνας, ένα γκαρσόνι του καμπαρέ και τρεις άλλοι άγνωστοι άνδρες. Όλοι κρατούσαν ξύλα. Κλείδωσε τις πόρτες και εκκίνησε εγκαταλείποντας το μέρος. Διαπίστωσε πως όλα τα ελαστικά του ήταν σκισμένα, οπόταν αφού κάλυψε απόσταση περί τα 300μ. το εγκατέλειψε διαφεύγοντας τρέχοντας. Ό,τι εξ΄ αντικειμένου προκύπτει από τη γραπτή του κατάθεση είναι διάσταση αναφορικά με τις θέσεις που δια ζώσης προέβαλε ο κατηγορούμενος πως είχε τηλεφωνικά συνεννοηθεί με τον Ζήνωνα για την εκεί επίσκεψη του. Ό,τι άλλο σημειώνουμε είναι πως σύμφωνα με τη γραπτή του κατάθεση, κανένα δεν είδε να του σκίζει τα ελαστικά του αυτοκινήτου του αλλά ότι ήταν σκασμένα, το διαπίστωσε όταν το οδήγησε για να φύγει. Η εκδοχή του κατηγορούμενου όπως εκφράστηκε δια ζώσης, δεν συνάδει ούτε με τις θέσεις του κατά τους χρόνους αναγνώρισης του στα γραφεία του Τ.Α.Ε. Πάφου από την Inna, τον Γεωργίου και τον Ζήνωνος στις 16.3.
- Οι αναγνωρίσεις έγιναν στην παρουσία του αστυφ. 2588 Αντρέα Κλεοβούλου (ΜΚ11) και του μεταφραστή στην αραβική, Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη (ΜΚ18). Σύμφωνα με τη μαρτυρία αμφοτέρων, που δεν αμφισβητήθηκε (ο κ. Τριανταφυλλίδης δεν αντεξετάστηκε καν), όταν τον αναγνώρισε η Inna και του καταλόγισε ότι προσπάθησε να τη βιάσει με την απειλή μαχαιριού, ο κατηγορούμενος απάντησε: «Είναι ψεύτρα, όταν ανέβηκα στην πανσιόν χωρίς να κτυπήσω της ζήτησα τον Ζήνων και μου είπε ότι δεν ήταν παρών. Της ζήτησα να βγούμε έξω και αυτή αρνήθηκε και μετά ήρθε ο Γιώργος». Όταν τον αναγνώρισε ο Γ. Γεωργίου ως το πρόσωπο που βρήκε στο διαμέρισμα να κρατά μαχαίρι, ο κατηγορούμενος απάντησε: «Με είδε στο δωμάτιο αλλά δεν κρατούσα μαχαίρι». Τέλος όταν τον αναγνώρισε ο Ζ. Ζήνωνος σαν το πρόσωπο που καταδίωξε με το αυτοκίνητο του και που μια εβδομάδα πριν τον είχε επισκεφθεί ζητώντας κοπέλα, ο κατηγορούμενος είπε: «Είναι ψεύτης, αυτός μου ζητούσε επανειλημμένως να πάω εκεί και μου τηλεφωνούσε, οι μόνες φορές που πήγα στην πανσιόν ήταν πριν δέκα μέρες που με κάλεσε για καφέ και τη Δευτέρα 14.3.2005 που ήθελα να πάρω κοπέλα». Η τελευταία αναφορά είναι ανατρεπτική και της επιμέρους θέσης του κατηγορουμένου, όπως δια ζώσης εκφράστηκε, πως ήταν συχνός επισκέπτης στα διαμερίσματα όπου δειπνούσε και κοιμόταν. Η παραπονούμενη Inna Retinska μας έκανε άριστη εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας την οποία πιστεύουμε μετέφερε με ακρίβεια στο δικαστήριο. Ότι της υποβλήθηκε ανετράπη από τον ίδιο τον κατηγορούμενο, οι θέσεις του οποίου, όπως εκφράστηκαν στην μαρτυρία του, ουδέποτε τέθηκαν υπόψη της. Δεν διαβλέπουμε οτιδήποτε το μη αναμενόμενο στην ενέργεια της Inna να ανοίξει την εξώπορτα του διαμερίσματος χωρίς να ερωτήσει πρώτα ποιος ήταν. Ήταν μεν η ώρα 03:00 όμως ήταν η ώρα που σχόλαναν οι συναδέλφισσες και συγκάτοικοι της και ανέμενε την άφιξη τους. Γνώριζε η Inna πως και αυτές είχαν κλειδιά του διαμερίσματος όμως τούτο δεν είναι ανατρεπτικό της ειλικρίνειας της θέσης της πως υπέθεσε ότι αυτές ήταν. Η καθημερινότητα προσφέρει διάφορες εξηγήσεις μέχρι και την απλή βαριεστιμάρα να βάλει κάποιος το χέρι στην τσάντα ή στην τζέπη του για το κλειδί. Ότι αφ' ότου ο κατηγορούμενος εκδήλωσε τη διάθεση του να εισέλθει βίαια στο διαμέρισμα, η Inna δεν φώναξε σε βοήθεια, δεν το βρίσκουμε αφύσικο. Στο διπλανό διαμέρισμα δεν είχε κόσμο και στο καμπαρέ δεν θα την άκουγαν λόγω και της μουσικής, όμως η ουσία είναι πως φοβήθηκε τόσο που δεν σκέφτηκε καν να φωνάξει. Απόλυτα φυσιολογική κρίνουμε τη συμπεριφορά της Inna όπως φυσιολογική θα κρίναμε την αντίδραση της αν φώναζε σε βοήθεια. Κατά τον ίδιο τρόπο, δικαιολογημένη κρίνουμε τη μετέπειτα συμπεριφορά της Inna. Η στάση της κρίνεται υπό το φως των περιστάσεων με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη. Υπέδειξε στον κατηγορούμενο τον καναπέ και του είπε στα αγγλικά «σιγά - σιγά» («slowly-slowly»), προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο αναμένοντας την άφιξη των συγκάτοικων της. Κρίνουμε πως η αντιμετώπιση από την Inna, όχι μόνο αφύσικη δεν ήταν, αλλά η πλέον φυσιολογική και ενδεχομένως ενδεδειγμένη υπό τας περιστάσεις. Θετική εντύπωση ως μάρτυρες της αλήθειας μας έκαναν και οι μάρτυρες Γ. Γεωργίου και Ζ. Ζήνωνος. Ο Γ. Γεωργίου αντεξετάστηκε ως προς τον τρόπο διαφυγής του κατηγορουμένου γιατί δεν τον κυνήγησε και πως διέφυγε στο σκοτάδι αφού υπήρχε φως στο χώρο στάθμευσης του κτιρίου. Δεν βρίσκουμε ότι υπήρχε οτιδήποτε το αξιοπρόσεχτο αναφορικά με την εκδοχή του Γ. Γεωργίου. Άλλωστε και ο κατηγορούμενος κατά την δια ζώσης μαρτυρία του δεν αναφέρθηκε σε κάτι το διαφορετικό. Η ουσιαστικότερη υποβολή προς τον Γ. Γεωργίου ήταν πως δεν είδε τον κατηγορούμενο να κρατά μαχαίρι κάτι που ο Γ. Γεωργίου αρνήθηκε. Ο κατηγορούμενος με την μαρτυρία του επιβεβαίωσε πως ανέλαβε μαχαίρι και το προέταξε προς τον Γ. Γεωργίου. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε την αρχική γραμμή Υπεράσπισης και να υπενθυμίσουμε την προσπάθεια αποσύνδεσης του κατηγορουμένου με το μαχαίρι που στηριζόταν ουσιαστικά στην απουσία δικού του γενετικού υλικού. Άλλο ουσιαστικό σημείο είναι πως δεν υποβλήθηκε στο Γ. Γεωργίου πως δεν αντίκρισε την Inna και τον κατηγορούμενο στο καναπέ. Ότι του υποβλήθηκε ήταν πως ο κατηγορούμενος δεν κρατούσε μαχαίρι και τα πρόσωπα βρίσκονταν σε προκαταρτικό στάδιο συναινετικής ερωτικής πράξης. Ούτε υποβλήθηκε στο Γ. Γεωργίου πως σε συνεννόηση με τον Ζήνωνος ή και άλλο πρόσωπο παγίδευσαν τον κατηγορούμενο για να του κάνουν κακό ή να τον εκθέσουν. Ότι του είχε υποβληθεί είναι πως διενεργούσε έλεγχο για να διαπιστώσει κατά πόσο οι καλλιτέχνιδες εκπορνεύονταν με δική τους πρωτοβουλία. Μέσα σ΄ όλες τις εναλλακτικές εκδοχές του κατηγορουμένου και την ανακολουθία του λόγου του εισήχθησαν και οι ισχυρισμοί του περί ξυλοδαρμού του από το Γεωργίου και ο σοβαρός τραυματισμός του, ισχυρισμούς τους οποίους η αστυνομία παρέλειψε να εξετάσει. Κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί. Η Κατηγορούσα Αρχή ακριβοδίκαια έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τη μαρτυρία του γιατρού Τάκη Θεοδοσίου ιδιοκτήτη της Κλινικής Ιπποκράτειο στη Πάφο, ο οποίος κατέθεσε τα ευρήματα του από την εξέταση του κατηγορουμένου στις 14/3/05 αλλά και την επομένη ο ιατροδικαστής Σοφοκλέους πήγε στην Κλινική για να εξετάσει τον κατηγορούμενο. Τα ευρήματα του καταγράφηκαν στην ιατροδικαστική του έκθεση (Τεκμ.95). Και αυτή η καταγγελία του κατηγορουμένου εμπίπτει βρίσκουμε μέσα στις ίδιες παραμέτρους της ψευδολογίας του για να προβάλει το θύμα και να προκαλέσει στο πρόσωπο ενός αθώου κακοποιημένου αλλοδαπού τον οίκτο του Δικαστηρίου. Εξετάσαμε τη μαρτυρία του γιατρού Τάκη Θεοδοσίου σε συσχετισμό με τα κλινικά ευρήματα του δρος. Σοφοκλέους. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε ως αξιόπιστα τα όσα μας μετέφερε. Ο γιατρός Θεοδοσίου ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να μεταφέρει μια εικόνα ευνοϊκή για το κατηγορούμενο, τότε πελάτη του, ο οποίος νοσηλεύθηκε στη κλινική του, προφανώς επ΄ αμοιβή, χωρίς οποιαδήποτε βάσανο, ή σοβαρή εξέταση των παραπόνων του Κατηγορούμενου. Αντιστρατεύτηκε το λόγο και τα ευρήματα του δρος Σοφοκλέους χωρίς επιστημονική επιχειρηματολογία. Αξιοσημείωτο βρίσκουμε το γεγονός πως γιατρός της δικής του ειδικότητας προέβη αβίαστα σε διάγνωση και σε συνταγολογία για αφροδίσια νοσήματα ή κατέγραψε παρουσία διάσεισης. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος έφερε όμως κτύπημα στο πρόσωπο όπως και το εύρημα του δρος Σοφοκλέους, δεν αλλάξει την τοποθέτηση μας αλλά ούτε και πλήττει την αξιοπιστία του μάρτυρα Γεωργίου. Διόλου απίθανο, την ώρα που ο Γεωργίου κτυπούσε τον κατηγορούμενο με τη σκούπα, να τον κτύπησε και στο πρόσωπο. Ο κατηγορούμενος που είχε κάθε ευκαιρία κατά την εξέταση του από το δρ. Σοφοκλέους, δεν του παραπονέθηκε για τα ίδια συμπτώματα. Στον Ζήνωνος δεν υποβλήθηκε πως είχε συνεννοηθεί με τον κατηγορούμενο και διευθέτησε να τον συναντήσει εκεί. Αντίθετα το πνεύμα της αντεξέτασης ήταν πως η συνεύρεση της Inna με τον κατηγορούμενο διευθετήθηκε πίσω από την πλάτη του Ζήνωνος. Είδαμε με κάποιο σκεπτικισμό την αναφορά του Ζήνωνος σε ότι αφορά στο ζήτημα των ελαστικών του αυτοκινήτου του κατηγορουμένου. Διαπιστώνεται από τις σχετικές φωτογραφίες που λήφθηκαν πως ήταν ξεφούσκωτα. Το επιβεβαίωσαν και μάρτυρες αστυνομικοί που είδαν το αυτοκίνητο. Η εισήγηση που ουσιαστικά προέβαλε ο Ζήνωνος πως τα ελαστικά έσκασαν ή ξεφούσκωσαν από κτυπήματα του αυτοκινήτου στα πεζοδρόμια δεν μας ικανοποιεί. Χωρίς να δεχόμαστε την μαρτυρία του κατηγορουμένου πως είδε κάποιο πρόσωπο να σκίζει τα ελαστικά του αυτοκινήτου του στην παρουσία του Ζήνωνος, ενδέχεται πράγματι τα ελαστικά να καταστράφησαν από κάποιο ώστε να εμποδιστεί ο κατηγορούμενος από του να μετακινήσει το αυτοκίνητο από το μέρος μετά που εγκατέλειψε τρέχοντας την σκηνή. Ακόμη και αν ο Ζήνωνος είχε γνώση της κακόβουλης καταστροφής των ελαστικών του αυτοκινήτου του κατηγορουμένου και το απέκρυψε από το δικαστήριο θα λέγαμε, πως τούτο δεν θα παρέβλαπτε καταλυτικά την αξιοπιστία του μάρτυρα και δεν θα μας εμπόδιζε από του να αποδεχθούμε την μαρτυρία του επί των άλλων πτυχών της. Ο Ζήνωνος αν εμπλεκόταν πράγματι θα μπορούσε να είχε αποκρύψει την συμμετοχή του για να μην ενοχοποιήσει τον εαυτό του, υφίσταντο δηλαδή λόγοι άλλοι από την εν γένει φιλαλήθεια του για να αποκρύψει την αλήθεια επί του συγκεκριμένου σημείου. Η αξιόπιστη μαρτυρία της Inna βρίσκουμε να ενισχύεται καταλυτικά από την κατά νόμο ανεξάρτητη (Independent source) και ωσαύτως αξιόπιστη μαρτυρία του μάρτυρα Γ. Γεωργίου, όχι μόνο στην γενικότητα της αλλά και συγκεκριμένα επί του ουσιώδους ζητήματος (in a material particular). Θα σημειώναμε ακόμη πως στην απουσία της μαρτυρίας της Inna η μαρτυρία του Γ. Γεωργίου θα είχε αφ΄ αυτής την δυναμική στήριξης της σχετικής κατηγορίας. Βρίσκουμε πως τα ουσιώδη γεγονότα εξελίχθησαν όπως ακριβώς περιγράφησαν από την Inna. Στην υπόθεση A - G's Ref. (No. 1 of 1992) [1993] 1 W.L.R. 274 το νομικό ερώτημα που είχε υποβληθεί στο Αγγλικό Εφετείο (C.A.) ήταν κατά πόσο σε κατηγορία απόπειρας βιασμού, ήταν απαραίτητο για την Κατηγορούσα Αρχή, ως θέμα δικαίου, να αποδείξει πως ο κατηγορούμενος σωματικά αποπειράθηκε να εισχωρήσει το πέος του στον κόλπο της γυναίκας. Η απάντηση ήταν αρνητική. Κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, εγείρετο εκ πρώτης όψεως υπόθεση απόπειρας βιασμού, εφόσον υφίστατο μαρτυρία από την οποία η πρόθεση βιασμού μπορούσε να συναχθεί και ενέργειες είχαν αποδειχθεί τις οποίες οι ένορκοι θα μπορούσαν ορθά να θεωρήσουν σαν περισσότερο από απλά προπαρασκευαστικές για τη διάπραξη του αδικήματος. Στην περίπτωση εκείνη η μαρτυρία για την κακοπάθεια της νεαρής κοπέλας, η κατάσταση των ενδυμάτων της, η θέση που μάρτυρας την είχε δει σε συνδυασμό με τις ενέργειες του κατηγορούμενου να την σέρνει στα σκαλιά κατεβάζοντας το παντελόνι του και επεμβαίνοντας στα απόκρυφα της μέρη και οι απαντήσεις του κατηγορούμενου στην αστυνομία, άφηναν ανοικτό στους ενόρκους να συμπεράνουν πως ο κατηγορούμενος είχε την απαραίτητη πρόθεση και είχε κάνει πράξεις που ήταν περισσότερο από προπαρασκευαστικές. Εν ολίγοις είχε ξεκινήσει τη διάπραξη του ιδίου του αδικήματος του βιασμού. Στη βάση των ευρημάτων μας καταλήγουμε ότι ο κατηγορούμενος αποπειράθηκε να βιάσει την Inna. Οι ενέργειες του δεν ήταν απλά προπαρασκευαστικές. Απειλούσε την Inna με την χρήση μαχαιριού και είχε ήδη ξεκουμπώσει και κατεβάσει το παντελόνι του. Ο κατηγορούμενος είχε ήδη ξεκινήσει την διάπραξη του αδικήματος του βιασμού. Η κατοχή και χρήση του μαχαιριού το οποίο είχε μυτερή άκρη (βλ. Τεκμ.19) στοιχειοθετεί το αδίκημα της 4ης κατηγορίας. Οι ενέργειες του κατηγορουμένου αφότου εισήλθε στο διαμέρισμα σπρώχνοντας την εξώπορτα του διαμερίσματος και παρά την αντίσταση που προέβαλε η Inna και τα όσα άμεσα επακολούθησαν καταδεικνύουν χωρίς αμφιβολία πως σκοπός του κατηγορουμένου κατά την είσοδο του στο διαμέρισμα ήταν να βιάσει την κοπέλα που ευρίσκετο σ΄ αυτό και είδε μόλις αυτή άνοιξε την πόρτα. Αυτή ήταν η Inna. Στοιχειοθετείται συνεπώς η 3η κατηγορία. Ουδόλως την κρίση μας επηρέασε το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορίες αναφορικά με τρία περιστατικά. Την κάθε περίπτωση είδαμε ξεχωριστά στην βάση της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε γι΄ αυτήν. Συνεπακόλουθα βρίσκουμε το κατηγορούμενο ένοχο στις κατηγορίες 1,2,3,4 και 6 ενώ αθωώνεται και απαλλάσσεται στη 5η κατηγορία. (Υπ.) ............................................... Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............................................... Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............................................... Ρ. Λιμνατίτου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Κ.Κ./Γ.Ι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο