Αστυνομία Πάφου ν. Γαβριήλ Γαβριήλ, Αρ. Υπόθεσης 2151/04, 4.7.06 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:B4 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ: ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης 2151/04 Μεταξύ: Αστυνομία Πάφου και Γαβριήλ Γαβριήλ, από την Πάφο Κατηγορουμένου ------------------- Ημερομηνία: 4.7.06 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ Ν. Νεοκλέους Για τον Κατηγορούμενο: κ. Ονουφρίου Κατηγορούμενος παρών ........................ Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της αμελούς οδήγησης κατά παράβαση των άρθρων 8 και 19 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου, Ν. 86/72, όπως τροποποιήθηκε. Η κατηγορία αυτή ήταν το αποτέλεσμα εξέτασης από την Αστυνομία τροχαίου δυστυχήματος που έλαβε χώρα στις 27.10.03 στον κύριο δρόμο Τσάδας - Καλλέπειας με ενεχόμενα οχήματα το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΑΑ 597, το οποίο οδηγούσε ο Κατηγορούμενος, και το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΗΜ 162, το οποίο οδηγούσε ο Arthur William Robert, μάρτυρας 3 επί του κατηγορητηρίου. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεσή της κάλεσε τρεις μάρτυρες κατηγορίας: τον Λοχ. 3476, Δημήτρη Γεωργίου (ΜΚ 1), τον Αστ. 604, Ιωάννη Φιλίππου (ΜΚ 2) και τον Αστ. 543, Χάρη Χουλιώτη (ΜΚ 3). Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή το Δικαστήριο αποφάσισε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου, τον οποίον και κάλεσε σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος, αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του από το Δικαστήριο, σύμφωνα με τον Νόμο, επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη κατάθεση. Ο ΜΚ 1 ήταν ο εξεταστής της σκηνής του δυστυχήματος. Στις 27.10.03 και περί ώρα 5:00 μ.μ. ειδοποιήθηκε, ότι επισυνέβη τροχαίο δυστύχημα στον κύριο δρόμο Τσάδας - Καλλέπειας. Αμέσως μετέβη στην σκηνή του δυστυχήματος, όπου και βρήκε τα ενεχόμενα οχήματα στις τελικές τους θέσεις. Ετοίμασε πρόχειρο και τελικό σχεδιάγραμμα. Τα εν λόγω σχεδιαγράμματα κατατέθηκαν υπό του μάρτυρος και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου κατευθυνόταν προς Καλλέπεια, ενώ το άλλο ενεχόμενο όχημα οδηγείτο με αντίθετη κατεύθυνση, ήτοι προς Τσάδα. Στην μέση του δρόμου και πλησίον της διαχωριστικής γραμμής υπήρχαν σπασμένα γυαλιά, τα οποία κατελάμβαναν μέρος και από τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να καθορίσει το σημείο σύγκρουσης από τα ευρήματά του στην σκηνή. Με τα γράμματα Χ και Χ1 σημείωσε τα σημεία σύγκρουσης, τα οποία του υποδείχθηκαν από τον Κατηγορούμενο και τον μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου αντίστοιχα. Το Χ σημειώθηκε πάνω στην διαχωριστική γραμμή και το Χ1 εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του άλλου ενεχόμενου οδηγού πλησίον της γραμμής. Το Χ1 απέχει από την διαχωριστική γραμμή 50 εκατοστά. Και τα δύο οχήματα υπέστησαν ζημιές στο δεξιό μπροστινό τους μέρος. Αντεξεταζόμενος ανέφερε, ότι δεν βρήκε ίχνη τροχοπέδησης. Από την σύγκρουση έσπασε το δεξιό μπροστινό φανάρι και των δύο ενεχόμενων οχημάτων. Τα γυαλιά που βρέθηκαν στο δρόμο προέρχονταν και από τα δύο οχήματα. Ο ΜΚ 2 κατά τον ουσιώδη χρόνο υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Στρουμπιού. Ο ίδιος έδωσε κατάθεση, στην Αστυνομία, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε, και κατέθεσε στο Δικαστήριο. Η κατάθεση σημειώθηκε ως Τεκμήριο 3. Έλαβε κατάθεση από τον Κατηγορούμενο και τον μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου. Η κατάθεση από τον μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου λήφθηκε στα Αγγλικά. Οι εν λόγω καταθέσεις κατατέθηκαν υπό του μάρτυρα και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 4 και 5 αντίστοιχα. Ο ΜΚ 3 υπηρετεί στο ΤΑΕ Πάφου. Ετοίμασε γραπτή μετάφραση στα Ελληνικά της κατάθεσης, η οποία λήφθηκε από τον μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου στα Αγγλικά (Τεκμήριο 5). Η μετάφραση στα Ελληνικά κατατέθηκε και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 6. Ο Κατηγορούμενος στην ανώμοτη του δήλωση, ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι μόλις αντιλήφθηκε το άλλο ενεχόμενο όχημα να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση, έστριψε το τιμόνι του προς τα αριστερά. Η σύγκρουση, όμως, με το άλλο όχημα επήλθε μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Το άλλο όχημα τον χτύπησε στο δεξιό του φανάρι. Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής, ενόσω αυτοί έδιναν μαρτυρία ενώπιόν μου, και είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τόσο τον τρόπο με τον οποίο αυτοί απάντησαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους τέθηκαν όσο και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Κατ' αρχήν, θα πρέπει να λεχθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει το βάρος να αποδείξει την κατηγορία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ένας μάρτυρας μπορεί, επίσης, να γίνει πιστευτός εξ' ολοκλήρου ή μερικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας του μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου
(1988)1 ΑΑΔ 263, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη
(1995)2 ΑΑΔ 207 και Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva, ΠΕ 10351, ημερομηνίας 27.3.02). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω προχωρώ στην αξιολόγηση των μαρτύρων. Ο αστυνομικός εξεταστής μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Ο μάρτυρας αυτός παρέθεσε στο Δικαστήριο τα ευρήματά του από την σκηνή του δυστυχήματος με ειλικρίνεια και θετικότητα. Δεν παρατήρησα καμία προσπάθεια εκ μέρους του παραποίησης της αλήθειας ή αλλοίωσης των γεγονότων. Το γεγονός ότι ο μάρτυρας σημείωσε την τελική θέση του αυτοκινήτου του μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου με το γράμμα Ε, ενώ στην πραγματικότητα στην θέση αυτή βρισκόταν το όχημα του Κατηγορουμένου, δεν κλονίζει την αξιοπιστία του. Ο μάρτυρας σε ερώτηση του Δικαστηρίου διευκρινιστική προς αυτή την κατεύθυνση παραδέχτηκε το σφάλμα του και διόρθωσε διευκρινίζοντας, ότι το «Ε» αναπαριστά την τελική θέση του οχήματος του Κατηγορουμένου. Η ειλικρίνειά του φαίνεται και από το γεγονός, ότι από την αρχή της μαρτυρίας του δήλωσε ευθέως στο Δικαστήριο, ότι από τα ευρήματα του στην σκηνή δεν ήταν σε θέση να καθορίσει το σημείο της σύγκρουσης. Αρκέσθηκε μόνο να αναφέρει στο Δικαστήριο τις θέσεις του σημείου σύγκρουσης, που του υπέδειξαν ο Κατηγορούμενος και ο μάρτυρας 3 επί του κατηγορητηρίου, χωρίς να υιοθετήσει ή να προβάλει ως αληθινή καμία από τις δύο. Η φιλαλήθειά του, επίσης, φαίνεται από το γεγονός ότι παραδέχτηκε, ότι αν και έπρεπε να σημειώσει επί του Τεκμηρίου 2 την θέση των σπασμένων γυαλιών, παρέλειψε να το κάνει. Ο μάρτυρας ήταν, όμως, αρκετά επεξηγηματικός αναφορικά με την θέση τους στην διά ζώσης μαρτυρία του. Η αντεξέταση ήταν περισσότερο διευκρινιστικής φύσεως παρά αμφισβήτηση της αξιοπιστίας και των γεγονότων, όπως αυτά κατατέθηκαν υπό του μάρτυρος. Σε ένα μόνο σημείο υπήρξε αμφισβήτηση της μαρτυρίας του από την Υπεράσπιση. Αναφέρομαι στην θέση της Υπεράσπισης ότι τα σπασμένα γυαλιά, που ο μάρτυρας βρήκε στην μέση του δρόμου, προέρχονταν από άλλα αυτοκίνητα. Παρόλο που δεν έκανε οποιαδήποτε ενδελεχή ή συγκριτική εξέταση, ο μάρτυρας εξήγησε, ότι, το μόνο λογικό συμπέρασμα που προέκυπτε από τα ευρήματά του, ήταν ότι τα γυαλιά προέρχονταν από τα ενεχόμενα οχήματα, αφού είχαν σπάσει τα μπροστινά φανάρια και των δύο, αλλά και δεδομένης της τελικής τους θέσης, όπως τις σημείωσε επί του Τεκμηρίου
- Εξάλλου, αν ίσχυε η θέση της Υπεράσπισης, τα γυαλιά θα μετακινούνταν από την διέλευση των οχημάτων και θα διασκορπίζονταν, ενώ αυτά βρίσκονταν μαζεμένα όλα σε ένα σημείο. Ο ίδιος δε βρέθηκε στην σκηνή του δυστυχήματος αμέσως μετά το δυστύχημα. Θεωρώ, πως η θέση του μάρτυρα, όπως με απλότητα διατυπώθηκε από αυτόν στο Δικαστήριο, είναι απόρροια της κοινής λογικής, και ως εκ τούτου γίνεται αποδεκτή, σε αντίθεση με την Υπεράσπιση, η οποία καμία μαρτυρία δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο προς απόδειξη των δικών της ισχυρισμών. Αναφορικά με την εισήγηση της Υπεράσπισης ότι ο μάρτυρας δεν θα πρέπει να γίνει πιστευτός, γιατί, μεταξύ άλλων, δεν αναφέρθηκε στην ύπαρξη άσπρης γραμμής θα πρέπει να λεχθεί, ότι είναι αρκετό που εύλογα και εύκολα συνάγεται από την προαχθείσα μαρτυρία, συμπεριλαμβανομένου και του Τεκμηρίου 2, ότι η συνεχής γραμμή, που φαίνεται επί του εν λόγω τεκμηρίου, διαχωρίζει τον δρόμο σε δύο λωρίδες κυκλοφορίας με πλάτος 3 μέτρα η καθεμιά και, κατ' επέκταση, ότι το σημείο Χ που σημειώθηκε πάνω σε αυτή βρίσκεται στο κέντρο του δρόμου. Κρίνω πως ο μάρτυρας υπήρξε ειλικρινής στην μαρτυρία του και κατέθεσε με σκοπό μέσα από τα ευρήματά του να διαφωτίσει το Δικαστήριο. Εν' όψει όλων των πιο πάνω ο μάρτυρας μου έδωσε την εντύπωση ενός αντικειμενικού και αμερόληπτου εξεταστή της σκηνής του δυστυχήματος, ο οποίος έλαβε ορθές μετρήσεις και επιτέλεσε το έργο που του ανατέθηκε στο ακέραιο. Κατά συνέπεια, δέχομαι την μαρτυρία του στην ολότητα της. Ο ΜΚ 2 κλήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, για να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τις καταθέσεις που έλαβε από τον Κατηγορούμενο και τον μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου. Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε τις γνώσεις του μάρτυρα στην Αγγλική, και κατ' επέκταση, ότι ήταν σε θέση να λάβει κατάθεση από τον τελευταίο. Μέσα από το ύφος και τον τρόπο με τον οποίο απαντούσε ο μάρτυρας έχω πεισθεί, ότι ήταν ειλικρινής και ότι έλεγε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ως εκ τούτου δέχομαι, ότι ο μάρτυρας ήταν σε θέση να επικοινωνεί με τον μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου και, κατ' επέκταση, πρώτον, να λάβει κατάθεση από αυτόν και, δεύτερον, να αντιλαμβάνεται την κατάθεση που αυτός τελικά έδωσε. Ας σημειωθεί, ότι για λόγους που ο μάρτυρας εξήγησε στο Δικαστήριο, η κατάθεση γράφτηκε όχι από τον μάρτυρα τον ίδιο, αλλά από τον μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου. Αυτό εκμηδενίζει το ενδεχόμενο η εν λόγω κατάθεση να μην αντικατοπτρίζει τις αληθινές θέσεις του τελευταίου, στοιχείο, που εμπεριείχε η θέση της Υπεράσπισης. Ο ΜΚ 3 κλήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή για να παρουσιάσει στο Δικαστήριο γραπτή μετάφραση στα Ελληνικά του Τεκμηρίου
- Η παρουσίαση της εν λόγω μετάφρασης διατάχθηκε από το Δικαστήριο. Ο μάρτυρας κατέθεσε, ότι τα Ελληνικά είναι η μητρική του γλώσσα και ότι τα Αγγλικά τα γνωρίζει πάρα πολύ καλά, αφού γεννήθηκε στην Αμερική και φοίτησε σε Αγγλικό σχολείο μέχρι τα 16 του. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω, πως ο μάρτυρας ήταν σε θέση να μεταφράσει το Τεκμήριο 5 στα Ελληνικά. Η ικανότητά του δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Συνακόλουθα δέχομαι, ότι το Τεκμήριο 6 αποτελεί ορθή και αληθινή μετάφραση του Τεκμηρίου
- Θα πρέπει να τονισθεί, ότι η μόνη μαρτυρία που προσκομίσθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της θέσης του σημείου σύγκρουσης είναι η μαρτυρία, που προέρχεται από τις καταθέσεις του μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου, Τεκμήριο 5, και του Κατηγορουμένου, Τεκμήριο
- Το Τεκμήριο 5, το οποίο περιέχει την κατάθεση και την συμπληρωματική κατάθεση του μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία. Σύμφωνα με το άρθρο 24
(1)του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε, η εξ' ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται απλώς και μόνο διότι αυτή είναι εξ' ακοής. Κατά την αξιολόγησή της, όμως, το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων από τις οποίες μπορεί εύλογα να συναχθεί συμπέρασμα αναφορικά με την αποδεικτική της αξία (άρθρο 27
(1)). Αφού συνεκτίμησα όλους τους σχετικούς παράγοντες έχω καταλήξει ότι δεν θα ήταν ορθό για σκοπούς δίκαιης απονομής της δικαιοσύνης να δεχτώ την συμπληρωματική κατάθεση του μάρτυρα 3 επί του κατηγορητηρίου ή να προσδώσω σε αυτή οποιαδήποτε αποδεικτική αξία. Ο μάρτυρας αυτός ήταν ο άλλος ενεχόμενος οδηγός και είχε κίνητρο να μην πει την αλήθεια στην κατάθεσή του ή να αποκρύψει ή να παραποιήσει τα γεγονότα, ώστε να απαλλάξει τον εαυτό του από οποιαδήποτε ευθύνη για το δυστύχημα, αφού η κατάθεση και η συμπληρωματική του κατάθεση λήφθηκαν από την Αστυνομία στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης με σκοπό να αποφασισθεί εναντίον ποιου θα κινηθεί ποινική δίωξη. Για όλους τους πιο πάνω λόγους θεωρώ ότι δεν θα ήταν ορθό να προσδώσω στην κατάθεση του οποιαδήποτε βαρύτητα. Σύμφωνα με την συμπληρωματική κατάθεση του Κατηγορουμένου η σύγκρουση έγινε στο κέντρο του δρόμου «ακριβώς πάνω στην άσπρη γραμμή». Σύμφωνα με την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση Baker v. Market Harborough Industrial Co - Operative Society Ltd
(1953)1 WLR 1472, η οποία υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Antoniou v. Sergis
(1979)1 CLR 169, στην απουσία μαρτυρίας, η οποία βοηθά το Δικαστήριο να κάνει διάκριση μεταξύ των δύο οδηγών, το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί από το γεγονός και μόνο ότι η σύγκρουση έγινε στο κέντρο του δρόμου είναι ότι και οι δύο οδηγοί διέπραξαν τις ίδιες σχεδόν πράξεις αμέλειας, δηλαδή, παρέλειψαν να έχουν την δέουσα παρατηρητικότητα και να οδηγούν στην ορθή πλευρά του δρόμου. Σε μια τέτοια περίπτωση η ευθύνη βαρύνει και τους δύο οδηγούς εξιμησίας. Υπό το φως των πιο πάνω η δήλωση του Κατηγορουμένου, ότι η σύγκρουση έγινε πάνω στην άσπρη γραμμή, είναι δυσμενής για τον ίδιο. Εύλογα θα μπορούσε να υποστηριχθεί, ότι αφού πρόκειται περί ενοχοποιητικής δήλωσης, ποιος ο λόγος, αν δεν ήταν αληθινή, να την κάνει ο Κατηγορούμενος και, μάλιστα, στην Αστυνομία, στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης. Για τον λόγο αυτό θεωρώ, ότι θα πρέπει να δεχθώ ως αληθινό το περιεχόμενο της δήλωσης αυτής. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ακόμα και τότε που βρισκόταν σε ισχύ ο αποκλειστικός κανόνας της εξ' ακοής μαρτυρίας, τέτοιες δηλώσεις προς την Αστυνομία, γίνονταν αποδεχτές ως μαρτυρία εναντίον του καταθέτοντος ως εξαίρεση στον κανόνα αυτό. Στο σύγγραμμα «Η Απόδειξη» του Κακογιάννη, 1983, αναφέρονται τα ακόλουθα στην σελίδα 151: «Αν τέτοιες καταθέσεις (του κατηγορουμένου προς την αστυνομία) είναι δυσμενείς για τον κατηγορούμενο, τότε, αν έγιναν θεληματικά, γίνονται δεχτές ως μαρτυρία εναντίον του». Το ίδιο δεν θα μπορούσε να λεχθεί για τις δηλώσεις που περιέχονται στην αρχική κατάθεση του Κατηγορουμένου, οι οποίες αποτελούν μη ενοχοποιητικές ή ευνοϊκές για τον Κατηγορούμενο δηλώσεις. Σύμφωνα με την απόφαση στην Αγγλική υπόθεση R v. Storey
(1968)52 Cr App Rep 334 όταν μια τέτοια κατάθεση παρουσιάζεται από την Κατηγορούσα Αρχή δεν αποτελεί απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου της, αλλά απόδειξη της αντίδρασης του Κατηγορουμένου όταν για πρώτη φορά αντιμετωπίζεται με τα ενοχοποιητικά γεγονότα ως και απόδειξη συνέπειας του Κατηγορουμένου όταν αργότερα στη δίκη καταθέσει ενόρκως και δώσει μαρτυρία στην ίδια γραμμή όπως και η κατάθεσή του. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 27.10.03 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητό του με αριθμούς εγγραφής ΗΑΑ 597 στον κύριο δρόμο Τσάδας - Καλλέπειας με κατεύθυνση την Καλλέπεια και ο μάρτυρας 3 επί του κατηγορητηρίου το αυτοκίνητό του με αριθμούς εγγραφής ΗΗΝ 162 με αντίθετη κατεύθυνση, ήτοι προς Τσάδα. Τα δύο οχήματα συγκρούσθηκαν στο κέντρο του δρόμου πάνω στην διαχωριστική γραμμή. Το πλάτος του οχήματος του Κατηγορουμένου ήταν 1,70 μέτρα και της λωρίδας κυκλοφορίας του 3 μέτρα. Το αδίκημα της αμελούς οδήγησης, στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 8 του Νόμου 86/72, έτυχε νομολογιακής ανάλυσης κατ' επανάληψη. Το κατά πόσο ένας οδηγός είναι ένοχος αμέλειας ή όχι εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Το κριτήριο της αμελούς οδήγησης είναι αντικειμενικό υπό την έννοια ότι το επίπεδο της οδήγησης που απαιτείται από τον οδηγό κρίνεται αντικειμενικά και απρόσωπα (Βλ. Charalambous v. Police
(1982)2 CLR 134 και Κυριάκου Βίττη ν. Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 30). Η αμέλεια που χρειάζεται για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα δεν είναι ψηλότερη από αυτή που χρειάζεται για να αποδειχθεί στις πολιτικές υποθέσεις (Βλ. Πορτοκαλλίδης ν. Αστυνομίας
(1987)2 CLR 86). Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η αμέλεια είναι ζήτημα πραγματικό και κατά την εξέταση κατηγορίας για αμελή οδήγηση η προσοχή επικεντρώνεται κυρίως στην εξέταση του κατά πόσο ο οδηγός ενήργησε υπό τις περιστάσεις ως θα ενεργούσε ένας σώφρονας, ικανός και λογικός οδηγός και κατά πόσο εκπλήρωσε το καθήκον της δέουσας φροντίδας και μέριμνας ως προς τα άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν την ίδια με αυτόν οδό. Το καθήκον θα πρέπει να συγκεκριμενοποιείται στο πλαίσιο των γεγονότων της κάθε υπόθεσης για να αποφασισθεί η φύση του, και, όπου διαπιστώνεται η ύπαρξή του, κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει με μέτρο τον προσεκτικό και όχι τον τέλειο οδηγό (Βλ. Panayiotou v. Police
(1972)2 CLR 29 και Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 1). Οι αρχές που διέπουν τον καθορισμό ευθύνης των αυτοκινητοδηγών προς άλλους χρήστες του δρόμου είναι αναμφισβήτητες (Βλ. Vakanas v. Thomas & Another
(1982)1 CLR 530, Adamis & Another v. Eracleous
(1982)1 CLR 746 και Κωμιάτη ν. Πόλιτσου
(2001)1 ΑΑΔ 226). Όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, το κριτήριο για την διαπίστωση αμελούς οδήγησης, όπως και της αμέλειας γενικά, είναι απρόσωπο και καθολικό, οφειλόμενο σε κάθε τρίτο, που, κατά λογική πρόβλεψη, μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του αυτοκινητοδηγού. Δεν είναι υποκειμενικό και δεν εξαρτάται από την υποκειμενική θεώρηση της λειτουργίας του οδηγού. Στην Baker v. Market Harborough Industrial Co - Operative Society Ltd, που πιο πάνω αναφέρεται, διατυπώθηκε η αρχή ότι σύγκρουση στο κέντρο του δρόμου εξυπακούει αμέλεια και η ευθύνη καταμερίζεται στην απουσία άλλων στοιχείων εξ' ίσου μεταξύ των δύο οδηγών λόγω έλλειψης παρατηρητικότητας και οδήγησης στην λανθασμένη πλευρά του δρόμου (Βλ., επίσης, Evagorou and others v. Kefalas and others
(1982)1 CLR 619). Στην υπόθεση Antoniou v. Sergis, που πιο πάνω αναφέρεται, το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού απέρριψε τις εκδοχές και των δύο διαδίκων, και αφού δεν είχε άλλη μαρτυρία για το πώς ακριβώς έγινε το δυστύχημα, όπως, για παράδειγμα, ίχνη, τα οποία να καθορίζουν την πορεία που ακολούθησαν τα δύο οχήματα, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι και οι δύο οδηγοί ήσαν αμελείς και κατένειμε την ευθύνη εξίσου μεταξύ τους. Το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Υπό το φως των πιο πάνω εύλογα συμπεραίνεται, ότι ο Κατηγορούμενος είναι ένοχος για αμελή οδήγηση. Το πλάτος της λωρίδας του ήταν 3 μέτρα και του οχήματός του 1,70 μέτρα. Συνεπώς, υπήρχε αρκετός χώρος εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του, τον οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει, έτσι ώστε το όχημά του να μην έρθει σε επαφή με το άλλο ενεχόμενο όχημα. Η σύγκρουση στο κέντρο του δρόμου σε ένα μόνο συμπέρασμα θα μπορούσε να οδηγήσει το Δικαστήριο. Ότι ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να οδηγεί στην σωστή πλευρά του δρόμου. Συνακόλουθα καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την υπόθεσή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, γι' αυτό και βρίσκω τον Κατηγορούμενο ένοχο στην εναντίον του κατηγορία. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο