Αστυνομία Πάφου ν. Τάσος Αναστάση, Αρ. Υπόθεσης: 4629/05, 25.9.06

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου, ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. Ο κ. Τσιρίδης βάσισε την εισήγησή του στο ότι η υπό της Κατηγορούσας Αρχής προσκομισθείσα μαρτυρία απέτυχε να αποδείξει αμέλεια του Κατηγορούμενου. Καταληκτικά ο κ. Τσιρίδης ζήτησε από το Δικαστήριο να απαλλάξει και να αθωώσει τον Κατηγορούμενο από αυτό το στάδιο. Εκ διαμέτρου αντίθετη υπήρξε η θέση του ευπαίδευτου δικηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής εν' όψει του συνόλου της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Η απαλλαγή του κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με την Νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου (Βλ. Δικαστική πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -

(1962)1 All E R 448). Η κλήση κατηγορουμένου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορουμένου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133). Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορίας. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Azinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε, εν' όψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό τόσο στην πρώτη όσο και στην δεύτερη περίπτωση. Το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου (δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης), αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (Βλ. Azinas and Another v. Police, που πιο πάνω αναφέρεται). Εξέτασα με πολλή προσοχή την υπό της Κατηγορούσας Αρχής προσαχθείσα μαρτυρία έχοντας ταυτόχρονα κατά νου τις πρόνοιες της σχετικής Νομοθεσίας επί των οποίων βασίζεται η κατηγορία. Το τελικό σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος (Τεκμήριο 2) είναι, ουσιαστικά, η μόνη μαρτυρία, η οποία τείνει να καταδείξει πώς έγινε το δυστύχημα. Ο ΜΚ 2 δεν θυμόταν να πει στο Δικαστήριο πώς έγινε η σύγκρουσή του με το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου, ούτε ήταν σε θέση να περιγράψει τις κινήσεις του κατά τον ουσιώδη χρόνο. Το μόνο που θυμόταν ήταν ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο είχε βγει από το σπίτι του για να πάει στο σπίτι της μητέρας του, που ήταν απέναντι, και έπρεπε γι' αυτό να διασταυρώσει το δρόμο. Εκτός από αυτό δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτε άλλο, ούτε ακόμα και για το ότι κτυπήθηκε. Και αυτό το έμαθε από τρίτους αργότερα όταν συνήλθε. Στο τελικό σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος σημειώνεται, ότι η σύγκρουση έγινε εντός της πορείας του Κατηγορουμένου σε απόσταση 6,10 μέτρων από την αριστερή πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία του και μόλις 80 εκατοστά από την διαχωριστική γραμμή. Η θέση, όμως, του σημείου σύγκρουσης δεν αποτελεί από μόνη της ένδειξη αμέλειας. Από την υπόθεση ελλείπει μαρτυρία, που να δείχνει πώς κινήθηκε ο Κατηγορούμενος πριν την σύγκρουση. Εν' όψει των πιο πάνω δεν έχω ικανοποιηθεί, ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση ότι ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να εκπληρώσει το καθήκον της δέουσας φροντίδας και μέριμνας που υπέχει ως προς τον παραπονούμενο. Εν' όψει των πιο πάνω κρίνω πως με την προσαχθείσα μαρτυρία δεν στοιχειοθετείται η υπόθεση της Κατηγορίας, ώστε ο Κατηγορούμενος να κληθεί σε απολογία. Συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος αθωώνεται στην εναντίον του κατηγορία. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο