Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Dimitri Maousaridze, Αρ. Υπόθεσης: 599/05, 8.12.2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2006:B69 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 599/05 Μεταξύ: Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου Κατηγορούσας Αρχής και Dimitri Maousaridze Κατηγορούμενου ------------------------- Ημερομηνία: 8.12.2006 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Δ. Σαββίδης Για τον Κατηγορούμενο: κ. Χ. Φωτίου Κατηγορούμενος παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία ότι μεταξύ των ημερομηνιών 1.1.2005 και 24.1.2005 στην Πάφο αποδέχθηκε μια βιντεοκάμερα Panasonic με serial number E4HA00323 αξίας £280 περιουσία της Αντωνίας Αντωνίου από την Πάφο, γνωρίζοντας ότι η πιο πάνω συσκευή αποτελούσε προϊόν κλοπής. Ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή και ακολούθησε ακροαματική διαδικασία. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθηκε στη βάση παραδεκτών γεγονότων και στην προφορική μαρτυρία του αστυφ. 1137 Στέλιου Παμπόρη. Τα παραδεκτά γεγονότα συναποτελούνται από 9 καταθέσεις Μ.Κ., την κατάθεση του Κατηγορούμενου και την γραπτή κατηγορία που προσήφθη εναντίον του Κατηγορούμενου. Η προφορική μαρτυρία του αστυφ. 1137 Σ. Παμπόρη συνίστατο στο να παρουσιάσει σαν τεκμήριο τη βιντεοκάμερα που αναφέρεται στο κατηγορητήριο. Πολύ περιληπτικά τα γεγονότα όπως προκύπτουν από τα παραδεκτά γεγονότα που συμφωνήθησαν είναι τα ακόλουθα: Η παραπονούμενη Αντωνία Αντωνίου, ιδιοκτήτρια φωτογραφείου με την ονομασία «Φώτο Δημητράκης» διεπίστωσε ότι στις 2.1.05 το φωτογραφείο της διερρήχθη και κλάπησαν από αυτό μεγάλος αριθμός βιντεοκάμερων και φωτογραφικών συσκευών. Κατάγγειλε την υπόθεση στην Αστυνομία και στις 24.1.05 στα γραφεία της Αστυνομίας ανεγνώρισε τη βιντεοκάμερα που αναγράφεται στο κατηγορητήριο σαν δική της. Στις 24.1.05 μετά από έρευνα που διεξήχθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος στην οικία του Κατηγορούμενου και στο όχημα του υπ΄ αριθμό εγγραφής ΚJY625 παρελήφθη μια βιντεοκάμερα Panasonic που βρίσκεται τεκμήριο ενώπιον του Δικαστηρίου από το όχημα του. Όταν του επεστήθη η προσοχή του στο Νόμο απάντησε «δεν ξέρω, δεν είναι δική μου». Την ιδία ημέρα ο Κατηγορούμενος συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης και αφού του εξηγήθησαν οι λόγοι της σύλληψης του και του επεστήθη η προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «δεν είναι κλεψιμιά». Επίσης στις 24.1.05 και μετά που συνελήφθη ο Κατηγορούμενος και αφού του εξηγήθησαν μέσω διερμηνέως οι λόγοι της σύλληψης του και του επεστήθη η προσοχή του στο Νόμο απάντησε «Τι να πω»; Στην ανακριτική κατάθεση που του λήφθηκε στις 24.1.05 ανάφερε ο Κατηγορούμενος ότι στις αρχές του Γενάρη κάποιος Γεωργιανός με το όνομα Azori του πούλησε την πιο πάνω βιντεοκάμερα. Παρόλο που υποψιάστηκε ο Κατηγορούμενος όπως λέγει ότι ήταν κλοπιμαία την αγόρασε σε πολύ χαμηλή τιμή σε σχέση με την πραγματική της αξία. Όπως ο ίδιος αναφέρει στην κατάθεση του που είναι παραδεκτό γεγονός μια τέτοια βιντεοκάμερα στοιχίζει περίπου £400 και αυτός την αγόρασε £80. Είναι γεγονός που προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα περιλαμβανομένης της κατάθεσης του Κατηγορούμενου ότι η βιντεοκάμερα που είναι τεκμήριο ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αυτή που βρήκε η Αστυνομία μέσα στο αυτοκίνητο του. Στις 28.1.05 όταν ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς μέσω διερμηνέως μετά που του επεστήθη η προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο». Με αυτά τα γεγονότα φαίνεται πράγματι ότι ο Κατηγορούμενος κατείχε τη συγκεκριμένη βιντεοκάμερα η οποία ήταν κλοπιμαία και ήταν μια από τις βιντεοκάμερες που κλάπησαν από το φωτογραφείο της παραπονούμενης. Την εν λόγω βιντεοκάμερα ο Κατηγορούμενος την κατείχε μετά που την αγόρασε από κάποιο Γεωργιανό ο οποίος του την πρόσφερε σε πολύ χαμηλή τιμή και που παρόλο ο Κατηγορούμενος υποψιάστηκε ότι ήταν κλοπιμαία την αγόρασε. Ο όρος κατοχή μέσα στην έννοια του Νόμου και του άρθρου 306(α) σημαίνει φυσικό έλεγχο ενός αντικειμένου με ταυτόχρονη γνώση της φύσεως του βέβαια και της νομικής του κατάστασης (βλ. Ιακώβου v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211). Είναι φανερό από τη διατύπωση του άρθρου 306(α) ότι για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα πρέπει να υπάρχει γνώσης του Κατηγορούμενου ότι το αντικείμενο που κατέχει είναι κλοπιμαίο και ότι η φυσική κατοχή δεν είναι αρκετή. Στις πλείστες περιπτώσεις άμεση μαρτυρία της γνώσης δεν υπάρχει. Το στοιχείο αυτό ανάγεται αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του Κατηγορούμενου (βλ.. Youssef v. Republic
(1993)2 Α.Α.Δ. 289). Για απόδειξη αυτής της γνώσης επιστρατεύεται περιστατική μαρτυρία, αφού η συμπεραινόμενη γνώση ως περιστατική μαρτυρία, τότε μόνο μπορεί να αποτελέσει βάση για καταδίκη του Κατηγορούμενου όταν η ενοχή του προκύπτει από τη σύνθεση της μαρτυρίας στο επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η περιστατική μαρτυρία δεν είναι με κανένα τρόπο υποδεέστερη της πρωτότυπης και άμεσης μαρτυρίας αφού κρινόμενη συμπερασματικά μπορεί να οδηγήσει στα πλέον ορθά συμπεράσματα. Λέχθηκε στην Ιωάννου άλλως «Τίτος» v. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 409, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η περιστατική μαρτυρία είναι πιο ασφαλής απόδειξη γιατί δεν είναι εύκολα επιδεκτική πλάνης. Πρέπει όμως το Δικαστήριο κρίνοντας και βασιζόμενο σε περιστατική μαρτυρία να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό και να έχει υπόψη του τις αρχές που διέπουν την αποδοχή της. Έχει λεχθεί στη Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 200: «Ξεχωριστά (individual) μέρη της περιστατικής μαρτυρίας συχνά προσομοιάζουν με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους, έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να στερεώνονται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σύνολο. Άλλες αποφάσεις παρομοιάζουν την περιστατική μαρτυρία με δίχτυ στερεά συνδεδεμένο ώστε να συγκρατεί χωρίς κίνδυνο πτώσης το περιεχόμενο του.» Υπογραμμίστηκε δε στην Παφίτης v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. σελ. 444: «Η περιστατική μαρτυρία για να οδηγήσει σε καταδίκη, πρέπει να είναι τέτοια που το σύνολο της να οδηγεί αναπόφευκτα σε συμπεράσματα ενοχής, μη επιδεχόμενη λογικά άλλη ερμηνεία ή εξήγηση και μη ούσα συμβατή με άλλη άποψη των πραγμάτων.» Με βάση τα γεγονότα η κλαπείσα βιντεοκάμερα που είναι τεκμήριο ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν στην κατοχή του Κατηγορούμενου 2-3 μέρες μετά τη διάρρηξη του φωτογραφείου της παραπονούμενης διότι όπως ο ίδιος αναφέρει την ημέρα που ελήφθη η κατάθεση του, την αγόρασε πριν τρεις εβδομάδες περίπου. Επίσης λόγω της τιμής στην οποία αγόρασε τη βιντεοκάμερα υποψιάστηκε, όπως λέγει ο ίδιος, ότι ήταν κλοπιμαία. Ο Κατηγορούμενος με την ανεύρεση του κλαπέντος αντικειμένου στο όχημα του η πρώτη αντίδραση του ήταν να αναφέρει ότι δεν είναι δική του γεγονός το οποίο ανετράπη αργότερα με την κατάθεση του. Επίσης την ιδία ημέρα όταν μεταφέρθη στο Τ.Α.Ε. Πάφου και συνελήφθη δυνάμει δικαστικού εντάλματος και προειδοποιήθη για τις συνέπειες του Νόμου απάντησε «δεν είναι κλεψιμιά» γεγονός το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τις σοβαρές υποψίες που αναφέρει στην κατάθεση του περί της φύσεως του αντικειμένου ως κλοπιμαίο. Αργότερα την ιδία ημέρα όταν του επεστήθη ξανά η προσοχή του στο Νόμο μέσω μεταφραστού απάντησε «τι να πω»; Στο τέλος δε στις 28.1.05 όταν κατηγορήθηκε γραπτώς και του επεστήθη η προσοχή του στο Νόμο τότε έδωσε την απάντηση «ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο». Είναι ολοφάνερο ότι ο Κατηγορούμενος στην ίδια προειδοποίηση που του έγινε τέσσερις φορές έδωσε τέσσερις διαφορετικές απαντήσεις. Στην πρώτη απάντηση αρνήθηκε ότι είναι δική του, στη δεύτερη ανάφερε ότι «δεν είναι κλεψιμιά», στην τρίτη απάντησε «τι να πω» που η ίδια η φράση αφήνει να νοηθεί ότι ο Κατηγορούμενος βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση να δώσει κάποια απάντηση ανώδυνη για τον εαυτό του. Στο τέλος δε όταν κατηγορήθηκε γραπτώς και τέσσερις ημέρες μετά που συνελήφθη έδωσε την απάντηση «ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο». Είναι φανερό ότι ο Κατηγορούμενος είχε ήδη συνειδητοποιήσει τις συνέπειες που είχε μια τέτοια κατηγορία και δεν θέλησε να πει οτιδήποτε αντιλαμβανόμενος πλέον ότι εφόσον κατηγορήθηκε έπρεπε να δώσει μια απάντηση που κατά την άποψη του θα ήταν ανώδυνη. Η στάση αυτή του Κατηγορούμενου να δώσει τέσσερις διαφορετικές απαντήσεις στις προειδοποιήσεις που του έγιναν συνδυαζόμενη με την υποψία όπως είπε ότι η βιντεοκάμερα που αγόρασε ήταν κλοπιμαία οδηγεί κατά την άποψη μου στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος γνώριζε εξ΄ υπαρχής ότι το αντικείμενο που αγόραζε στην τιμή των £80 ενώ η αξία του η πραγματική ήταν £400 ήταν κλοπιμαίο. Όλα τα πιο πάνω περιστατικά οδηγούν αποκλειστικά στο συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος γνώριζε ότι η βιντεοκάμερα ήταν κλοπιμαία και δεν συμβιβάζεται με άλλη εξήγηση. Ενόψει όλων των πιο πάνω είναι η απόφαση μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε στο βαθμό που πρέπει την υπόθεση της εναντίον του Κατηγορούμενου και τον ευρίσκω ένοχο. (Υπ.) ............... Φ. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο