Δήμος Πάφου ν. Κωνσταντίνος Χαριλάου, Αρ. Υπόθεσης: 6433/04, 19.12.06

(1),

(2),

(3)(α-γ) και 3Α του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, όπως τροποποιήθηκε, (πρώτη κατηγορία) και ότι κατέχει και/ή χρησιμοποιεί οικοδομή χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια Αρχή κατά παράβαση, μεταξύ άλλων, των άρθρων 10

(1),

(2), 20

(1),

(2),

(3)και 3Α του Κεφ. 96 (τρίτη κατηγορία). Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι 23.1.04 προέβη στην ανέγερση οικοδομής, ήτοι σκιαδιού, το οποίο χρησιμοποιείται ως καθιστικό για την μπυραρία του με την ονομασία, όπως από το Τεκμήριο 2 συνάγεται, O' Neils Irish Pub and Grill, (από τώρα και στο εξής «η μπυραρία») χωρίς προηγουμένως να εξασφαλίσει άδεια από την αρμόδια Αρχή, ήτοι τον Δήμο Πάφου. Το σκιάδιο ανεγέρθηκε εντός του τεμαχίου 53, Φ/Σχ. LI/10, το οποίο βρίσκεται στην Κάτω Πάφο και είναι Τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας. Ο Κατηγορούμενος κατέχει και χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα το πιο πάνω σκιάδιο χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την πιο πάνω Αρχή. Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της υπόθεσής της κάλεσε δύο μάρτυρες. Την κα Μαρία Σαββίδου (ΜΚ1), Λειτουργό στο Κλάδο Διαχείρισης των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου, και τον κ. Σοφοκλή Σοφοκλέους (ΜΚ 2), Τεχνικό στον Δήμο Πάφου. Μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής το Δικαστήριο έκρινε, ότι αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου τόσο στην πρώτη όσο και την τρίτη κατηγορία, ενώ αθώωσε τον Κατηγορούμενο στην δεύτερη κατηγορία, με την οποία κατηγορείτο, ότι επέτρεψε και/ή ανέχτηκε την ανέγερση του πιο πάνω σκιαδιού χωρίς προηγουμένως να εξασφαλιστεί η άδεια από τον Δήμο Πάφου. Ο Κατηγορούμενος κληθείς από το Δικαστήριο σε απολογία επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη κατάθεση. Με αυτή δήλωσε, ότι δεν είναι ο κάτοχος των τεμαχίων, που αναφέρονται στο κατηγορητήριο. Σημειώνεται ότι δηλώθηκε ως παραδεχτό γεγονός μεταξύ των διαδίκων, ότι το τεμάχιο, που αναφέρεται στο κατηγορητήριο, βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Πάφου. Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες Κατηγορίας, ενόσω αυτοί έδιναν μαρτυρία ενώπιόν μου, και είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τόσο τον τρόπο με τον οποίο αυτοί απάντησαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους τέθηκαν όσο και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Κατ' αρχή, θα πρέπει να λεχθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει το βάρος να αποδείξει την κατηγορία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ένας μάρτυρας μπορεί, επίσης, να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς και η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1988)1 ΑΑΔ 263, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη

(1995)2 ΑΑΔ 207 και Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva, ΠΕ 10351, ημερομηνίας 27.3.02). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω προχωρώ στην αξιολόγηση των μαρτύρων. Η ΜΚ 1 μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε με έπεισε για την αλήθεια των ισχυρισμών της. Κατέθεσε με ευθύτητα και ειλικρίνεια και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις. Η δε μαρτυρία της περιορίστηκε μόνο σε γεγονότα, τα οποία περιήλθαν σε γνώση της από επίσκεψή της στο ακίνητο και, γενικότερα, στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων της. Η ειλικρίνειά της φαίνεται και από το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή της μαρτυρίας της δήλωσε στο Δικαστήριο, ότι δεν γνωρίζει προσωπικά αν κατά πόσο ο Κατηγορούμενος είναι ο ιδιοκτήτης της μπυραρίας. Παραδέχτηκε, επίσης, στην αντεξέταση, ότι δεν γνώριζε και, επομένως, δεν ήταν σε θέση να αντικρούσει την θέση της Υπεράσπισης, ότι ενοικιαστής της εν λόγω μπυραρίας είναι κάποια εταιρεία με το όνομα Sunglobe Ltd και ότι ο Κατηγορούμενος δεν κατέχει διευθυντική θέση στην εν λόγω εταιρεία. Ήταν, όμως, αμετακίνητη στην θέση της, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση, ότι ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε σε αυτή ότι ο ίδιος είχε ανεγείρει το σκιάδιο, που αναφέρεται στο κατηγορητήριο. Η μάρτυρας ήταν σαφής στην μαρτυρία της, ότι ο Κατηγορούμενος «είχε προβεί σε κατασκευή βεράντας και τοποθέτηση σκιαδιού». Ως σκιάδιο η μάρτυρας χαρακτήρισε τέντα, την οποία, σύμφωνα με την μαρτυρία της, τοποθέτησε ο Κατηγορούμενος επί του τεμαχίου, που αναφέρεται στο κατηγορητήριο. Δεν προκύπτει από την μαρτυρία της, ότι το σκιάδιο περιλαμβάνει και την βεράντα ή ότι η μάρτυρας αναφέρθηκε σε αυτό ως έναν ενιαίο χώρο, ο οποίος να περιλαμβάνει και την βεράντα. Μπορεί η μάρτυρας να ανέφερε, ότι και τα δύο χρησιμοποιούνται ως καθιστικό για τους θαμώνες της μπυραρίας, αυτό, όμως, που έχει σημασία είναι ότι περίγραψε τα δύο ως ξεχωριστά πράγματα στην μαρτυρία της σύμφωνα με την οποία η βεράντα είναι βάση από μπετόν με ύψος 55 εκατοστά και διαστάσεις 17 Χ 15 μέτρα, ενώ το σκιάδιο αποτελείται από κινητή μεταλλική βάση και κινητή τέντα στην οροφή. Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, ότι για την βεράντα η μάρτυρας ανέφερε ότι ανεγέρθηκε από τον Κατηγορούμενο, ενώ για το σκιάδιο ότι τοποθετήθηκε πάνω στη βεράντα από αυτόν. Ότι πρόκειται για δύο ξεχωριστά πράγματα καθίσταται σαφές και από την μαρτυρία του ΜΚ 2. Σύμφωνα με αυτόν η βεράντα είναι η βάση του καθιστικού, ενώ η τέντα, η οποία δεν είναι στερεωμένη στην βεράντα, αλλά στηρίζεται σε τροχούς και κυλά, το στέγαστρό του. Η ετυμολογική ερμηνεία του όρου δεν παραπέμπει σε άλλα συμπεράσματα. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γεώργιου Δ. Μπαμπινιώτη, έκδοση 1998, σελ. 1626 ο όρος σκιάδιο σημαίνει κατασκεύασμα που χρησιμεύει ως σκιά από τον ήλιο. Είναι σαφές, ότι η βεράντα δεν χρησιμεύει ως σκιά από τον ήλιο. Η τέντα, όμως, χρησιμεύει για τον σκοπό αυτό. Η σημασία των πιο πάνω έγκειται στο ότι ο Κατηγορούμενος κατηγορείται για το ότι ανήγειρε σκιάδιο χωρίς άδεια του Δήμου Πάφου. Καμία απολύτως αναφορά δεν γίνεται στο κατηγορητήριο για ανέγερση βεράντας. Εν' όψει των πιο πάνω κρίνω, πως οι κατηγορίες αναφέρονται μόνο στην τοποθέτηση της τέντας και όχι σε οτιδήποτε άλλο. Συνακόλουθα το μέρος της μαρτυρίας της μάρτυρος που αναφέρεται στην ανέγερση της βεράντας εκφεύγει των λεπτομερειών τόσο της πρώτης όσο και της τρίτης κατηγορίας και δεν γίνεται αποδεχτό. Δέχομαι, όμως, το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας της. Ο ΜΚ 2, επίσης, μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε με έπεισε για την αλήθεια των ισχυρισμών του. Ήταν ειλικρινής και ευθύς στην μαρτυρία του και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις. Η μαρτυρία του, όπως και της ΜΚ 1, περιορίστηκε σε γεγονότα, τα οποία περιήλθαν σε γνώση του από επίσκεψή του στο ακίνητο και, γενικότερα, στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων του. Η δε αντεξέταση ήταν περισσότερο διευκρινιστικής φύσεως παρά αμφισβήτηση της αξιοπιστίας και των ισχυρισμών του. Η φιλαλήθειά του φαίνεται και από το γεγονός ότι παραδέχτηκε, ότι δεν γνώριζε προσωπικά αν η επίδικη κατασκευή τοποθετήθηκε από τον Κατηγορούμενο. Στην αντεξέταση δέχτηκε, επίσης, ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει στο όνομα ποιου εκδόθηκε τόσο η επαγγελματική άδεια για την μπυραρία όσο και η άδεια πώλησης αλκοόλ. Ούτε και ήταν σε θέση να διαψεύσει ή να προβάλει διαφορετική θέση στην θέση της Υπεράσπισης ότι η μπυραρία κατέχεται από την εταιρεία Sunglobe Ltd ως ενοικιαστής δυνάμει σύμβασης μίσθωσης στην οποία ο Κατηγορούμενος καμία θέση δεν κατέχει, είτε διευθυντική είτε άλλη. Η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε τον ισχυρισμό του ότι καμία άδεια οικοδομής και κανένα πιστοποιητικό έγκρισης δεν εκδόθηκαν από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Πάφου για το υποστατικό που αναφέρεται επί του κατηγορητηρίου. Η μαρτυρία του επί του σημείου τούτου παρέμεινε αναντίλεκτη. Τέλος, για τους λόγους που έχουν αναφερθεί πιο πάνω δεν θα λάβω υπόψη μου την μαρτυρία του αναφορικά με την ανέγερση βεράντας. Συνακόλουθα εκτός από τον ισχυρισμό αυτό δέχομαι το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι εντελώς ατεκμηρίωτη έχει παραμείνει η θέση της Υπεράσπισης ότι ο Κατηγορούμενος καμία σχέση δεν έχει με την μπυραρία ή με την εταιρεία Sunglobe Ltd, αφού καμία απολύτως μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε από την Υπεράσπιση προς αυτή την κατεύθυνση. Εκ πρώτης όψεως η πιο πάνω θέση της Υπεράσπισης αναιρείται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5, το οποίο υπογράφεται από τον Κατηγορούμενο εκ μέρους της Sunglobe Ltd και με το οποίο ο Κατηγορούμενος δηλώνει ότι είναι ιδιοκτήτης/ενοικιαστής της μπυραρίας. Η θέση επί της οποίας επικεντρώθηκε η Υπεράσπιση μάλλον ως άσκοπη θα έλεγα ότι κρίνεται. Καθότι αυτό που έχει σημασία αναφορικά με την πρώτη κατηγορία δεν είναι ποιος είναι ο ιδιοκτήτης ή ο ενοικιαστής της μπυραρίας, αλλά ποιος ανήγειρε την κατασκευή που αναφέρεται στο κατηγορητήριο, αφού αυτός είναι το πρόσωπο, που σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)του Περί Ρυθμίσεων Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, υπέχει ποινική ευθύνη. Η μαρτυρία της ΜΚ 1, ότι ο Κατηγορούμενος παραδέχτηκε σε αυτήν ότι αυτός ανήγειρε το υπό συζήτηση σκιάδιο, αλλά και την βεράντα, δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση και έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο. Η πιο πάνω δήλωση έγινε στην μάρτυρα κατά την επίσκεψή της στο υποστατικό στα πλαίσια διερεύνησης του θέματος, το οποίο είχε αποτελέσει, όπως η ίδια ανέφερε στην μαρτυρία της, αντικείμενο καταγγελιών, σύμφωνα με τις οποίες τόσο το σκιάδιο όσο και η βεράντα ανεγέρθηκαν και χρησιμοποιούνταν παράνομα. Η μάρτυρας επισκέφθηκε το υποστατικό στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων της ως Επαρχιακός Λειτουργός και υπό αυτή της την ιδιότητα της έγινε η δήλωση από τον Κατηγορούμενο. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις κρίνω, πως η δήλωση του Κατηγορούμενου περιέχει παραδοχή επιζήμιων για την υπόθεσή του γεγονότων. Η απλή λογική επιβάλλει ότι αν τέτοιες δηλώσεις δεν ήταν αληθινές, τότε δεν θα υπήρχε κανένας λόγος ένας κατηγορούμενος να πρόβαινε σε αυτές. Κανένας κατηγορούμενος δεν θα είχε κίνητρο να παραδεχτεί γεγονότα επιζήμια για την υπόθεσή του εκτός αν αυτά ήταν αληθινά. Στην Αγγλική υπόθεση Slatterie v. Pooley

(1840)6 Μ. & W. 664 o Δικαστής Parke, για να γίνει αντιληπτή η αρχή στην οποία βασιζόταν η αποδοχή παραδοχών, ως εξαίρεση τότε στον αποκλειστικό κανόνα της εξ' ακοής μαρτυρίας εναντίον σε αυτούς που τις κάνουν, ανέφερε, ότι όταν ένας διάδικος μόνος του παραδέχεται ότι κάτι είναι αλήθεια, τότε εύλογα μπορεί να θεωρηθεί, ότι αυτό που παραδέχεται είναι και αληθινό. Το μόνο εύλογο συμπέρασμα που μπορεί να συναχθεί από τα πιο πάνω είναι, ότι αν δεν ήταν αληθινή μια τέτοια δήλωση, ο Κατηγορούμενος δεν θα πρόβαινε σε αυτήν. Για τους πιο πάνω λόγους είμαι διατεθειμένος να αποδεχτώ την πιο πάνω μαρτυρία ως απόδειξη των γεγονότων στα οποία αυτή αναφέρεται. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Η μπυραρία O' Neils βρίσκεται επί του τεμαχίου 54 του Φ/Σχ. LI/

1. Μπροστά από το εν λόγω τεμάχιο βρίσκεται το τεμάχιο με αριθμό 53, το οποίο εφάπτεται της Λεωφόρου Τάφοι των Βασιλέων, είναι Τουρκοκυπριακό και, κατά συνέπεια, βρίσκεται υπό την διαχείριση του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. Στο τεμάχιο 53 ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε σκιάδιο, ήτοι τέντα, η οποία χρησιμοποιείται από την εν λόγω μπυραρία ως καθιστικό για τους θαμώνες της. Ο σκελετός του σκιαδιού είναι μεταλλικός και στηρίζεται πάνω σε τροχούς. Η οροφή είναι ρούχινη και χρησιμεύει ως κάλυμμα. Το σκιάδιο μετακινείται και οι τέντες ανοίγουν και κλείνουν. Για την εν λόγω κατασκευή δεν εκδόθηκε ούτε άδεια οικοδομής, ούτε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Ο κ. Φωτίου στις τελικές του αγορεύσεις εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αθωώσει τον Κατηγορούμενο. Η εισήγησή του αυτή στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στο ότι η επίδικη κατασκευή δεν αποτελεί οικοδομή εντός της έννοιας του όρου 2 του Κεφ.
2. Συνακόλουθα καμία άδεια οικοδομής και κανένα πιστοποιητικό έγκρισης δεν απαιτείτο να εξασφαλιστεί σύμφωνα με τον Νόμο. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)του Περί Ρυθμίσεων Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, όπως τροποποιήθηκε: «Κανένα πρόσωπο δεν δύναται (α) ............................... (β) να ανεγείρει... οικοδομή .................................... χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από τον Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως. Το εδάφιο

(2)προνοεί τα ακόλουθα: «Η αρμόδια αρχή εντός (α) οποιασδήποτε περιοχής Δήμου είναι το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου αυτού: ..................................» Σύμφωνα δε με το άρθρο 10

(1)του ιδίου Νόμου: «Κανένα πρόσωπο δεν κατέχει ή χρησιμοποιεί . οποιαδήποτε οικοδομή εκτός αν και μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με αυτή, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για τέτοια οικοδομή δυνάμει του άρθρου 3». Το άρθρο 2 του Κεφ. 96 προνοεί τα ακόλουθα: «οικοδομή σημαίνει οιανδήποτε κατασκευήν, είτε εκ λίθων, σκυροδέματος, πηλού, σιδήρου, ξύλου ή ετέρας ύλης και περιλαμβάνει οιονδήποτε λάκκον και οιονδήποτε θεμέλιον, τοίχον, στέγην, καπνοδόχον, βεράντα, εξώστην, κορωνίδα (κορνίζα) ή προβολή ή τμήμα οικοδομής ή οιονδήποτε πράγμα προσηρτημένον εις αυτήν ή οιονδήποτε τοίχον, ανάχωμα, φράκτην, περίγραγμα ή ετέραν κατασκευήν περικλείουσαν ή οροθετούσαν ή σκοπόν έχουσαν να περικλείει ή οροθετεί οιανδήποτε γαίαν ή χώρον.» Το πρώτο ερώτημα που εγείρεται είναι η έννοια του όρου «οικοδομή», όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 2. Το ερώτημα αυτό είναι νομικό. Ακολούθως το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει αν η συγκεκριμένη κατασκευή εμπίπτει στην έννοια του όρου αυτού. Το δεύτερο αυτό ερώτημα είναι ζήτημα πραγματικό (Βλ. South Wales Aluminium Co Ltd v. Assessment Committee for the Neath Assessment Area

(1943)2 All E R 587). Στην υπόθεση Αndreas Ηeracli Tsiolis v. The District Officer Nicosia

(1982)2 CLR 11 ο Δικαστής Στυλιανίδης, όπως ήταν τότε, ανέφερε τα ακόλουθα: «The word "construction" used in this context has the same meaning as the word "structure" and the meaning of that word was fully discussed in The London County Council v. Tann

(1954)1 Αll E R 389. For a structure to be a building within the meaning of Chapter 96, it must be one which is used for a purpose for which a building is ordinarily used and for a purpose for which the erection of a building is usually required or at least desirable. A structure enclosing or delimiting or intending to enclose or delimit any land or space is a building». Σε μετάφραση: «Η λέξη "οικοδομή" με την έννοια που χρησιμοποιείται έχει την ίδια έννοια όπως και η λέξη "κατασκεύασμα" και η έννοια της λέξης αυτής συζητήθηκε πλήρως στην υπόθεση The London County Council v. Tann

(1954)1 Αll E R 389. Για να είναι ένα κατασκεύασμα οικοδομή εντός της έννοιας του Κεφ. 96 πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να χρησιμοποιείται για τους σκοπούς για τους οποίους μια οικοδομή υπό κανονικές συνθήκες ανεγείρεται και για τους σκοπούς για τους οποίους η ανέγερση μιας οικοδομής συνήθως απαιτείται ή είναι τουλάχιστον επιθυμητή. Ένα κατασκεύασμα το οποίο περικλείει ή οριοθετεί ή σκοπεύει να οριοθετεί ή να περικλείει οποιαδήποτε γη ή χώρο είναι οικοδομή.» Στην υπόθεση South Wales Aluminium Co Ltd v. Assessment Committee for the Neath Assessment Area

(1943)2 All E R 587 o Δικαστής Atkinson αναφερόμενος στους όρους «οικοδομή» και «κατασκεύασμα» - building και structure αντίστοιχα - ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «. I suppose it means something which is constructed in the way of being built up as is a building; it is in the nature of a building. It seems to me it is not in the nature of a building, or a structure analogous to a building, unless it is something which you can say quite fairly has been built up. I do not think that is the only guide or the only test, but, roughly, I think that must be the main guide; how has it got there? Is it something which you can fairly say has been built up? I do not think it depends at all on whether it is fixed to the ground. That may be a relevant consideration.» Σε μετάφραση: «υποθέτω σημαίνει κάτι το οποίο κατασκευάζεται κατά την διαδικασία της ανέγερσής του, όπως μια οικοδομή έχει χαρακτήρα οικοδομής. Μου φαίνεται ότι (ένα κατασκεύασμα) δεν έχει χαρακτήρα οικοδομής ή δεν είναι ανάλογο μιας οικοδομής εκτός αν είναι κάτι για το οποίο μπορεί να λεχθεί ευθέως ότι έχει ανεγερθεί. Δεν είμαι της άποψης ότι αυτή είναι η μόνη καθοδήγηση ή το μόνο κριτήριο, χοντρικά, όμως, πιστεύω ότι αυτό πρέπει να είναι το κύριο κριτήριο, πώς, δηλαδή (η κατασκευή), κατέληξε εδώ (που βρίσκεται). Είναι κάτι για το οποίο μπορεί να λεχθεί ευθέως ότι έχει ανεγερθεί; Δεν νομίζω (η απάντηση) να εξαρτάται ολωσδιόλου από το αν κατά πόσο αυτή είναι στερεωμένη στο έδαφος. Αυτό μπορεί να αποτελεί σχετική παράμετρο.» Στην αγγλική υπόθεση The London County Council v. Tann

(1954)1 Αll E R 389, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση The Mayor etc. οf Nicosia Town v. Keravnos 20 CLR (II) 51, ο Δικαστής Parker ανέφερε ότι για να αποφασίσει το Δικαστήριο αν μια συγκεκριμένη κατασκευή έχει τον χαρακτήρα οικοδομής θα πρέπει να προστρέξει στην ούτω καλούμενη «πρόθεση της κατασκευής» και να θέσει στον εαυτό του το εξής ερώτημα. «ως άνθρωποι του κόσμου τούτου μπορούμε να πούμε ότι αυτό το πράγμα, για να χρησιμοποιούμε και ουδέτερες εκφράσεις, είναι κατασκευή με χαρακτήρα οικοδομής;». Στην υπόθεση London County Council v. Pearce

(1892)2 QB 109 οι εφεσίβλητοι, οι οποίοι ήταν οικοδόμοι, ανήγειραν ξύλινο κατασκεύασμα, το οποίο τοποθέτησαν στο μπροστινό μέρος της επιχείρησής τους στην οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν διεξάγονταν οποιεσδήποτε οικοδομικές εργασίες. Η οροφή της κατασκευής ήταν από αλουμίνιο και είχε διαστάσεις 8Χ6 (πόδια) και ύψος 10 πόδια. Χρησιμοποιείτο δε ως γραφείο. Ήταν επανδρωμένο με τραπέζι, το οποίο χρησιμοποιείτο ως γραφείο και είχε ένα μικρό παράθυρο από το οποίο πληρωνόταν το προσωπικό. Στηριζόταν δε σε σιδερένιους τροχούς και μετακινείτο. Ο Δικαστής Vaughan Williams αποφάσισε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν επρόκειτο περί οικοδομής. Το κύριο χαρακτηριστικό της κατασκευής αυτής, το οποίο και αποτέλεσε την βάση του σκεπτικού τόσο της πρωτόδικης όσο και της κατ' έφεση απόφασης, ήταν ότι προορισμός της ήταν η τοποθέτησή της κάθε φορά και σε ξεχωριστό μέρος όποτε αυτό χρειαζόταν ή κρινόταν απαραίτητο (made for the purpose of locomotion and for erection in any place where it might be required). Βεβαίως το Αγγλικό Εφετείο τόνισε, ότι δεν δικαιούται κάποιος να ξεφεύγει από την Νομοθεσία με το να ανεγείρει σε τροχούς αυτό που ο ίδιος προτίθεται να είναι μια οικοδομή και ακολούθως να επικαλείται ότι η κατασκευή αυτή δεν εμπίπτει εντός της έννοιας του Νόμου για τον λόγο ότι κυλά πάνω σε τροχούς. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο πρέπει να αντλεί καθοδήγηση από την «πρόθεση της κατασκευής», ήτοι τον σκοπό για τον οποίο αυτή κατασκευάστηκε ή ανεγέρθηκε. Αυτό που στην πιο πάνω υπόθεση βάρυνε στην κρίση της δικαστικής απόφασης ήταν ότι η κατασκευή εκείνη κατασκευάστηκε με σκοπό να μπορεί να μετακινείται από την μια οικοδομή στην άλλη, όπως οι περιστάσεις απαιτούσαν, δηλαδή, να μην είναι μια μόνιμη κατασκευή. Στρεφόμενος στα γεγονότα της παρούσης υπόθεσης το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει αν η κινητή τέντα, η οποία τοποθετήθηκε υπό του Κατηγορούμενου επί του τεμαχίου, που αναφέρεται στο κατηγορητήριο, είναι οικοδομή. Αν ναι, τότε, απαραίτητα ήταν τόσο η έκδοση άδειας οικοδομής πριν την τοποθέτησή της όσο και η έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης για την κατοχή και χρησιμοποίησή της. Αν όχι, τότε, τίποτα από τα πιο πάνω δεν απαιτείτο σύμφωνα με τον Νόμο. Έχοντας κατά νου όλα όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν κρίνω πως το σκιάδιο, που αναφέρεται στο κατηγορητήριο, δεν είναι οικοδομή εντός της έννοιας του όρου. Πρόκειται περί κατασκευής, η οποία δεν είναι μόνιμη, αλλά προσωρινή, αφού η χρήση της περιορίζεται μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ή σε περιόδους ηλιοφάνειας, με σκοπό να προστατεύει από τον ήλιο. Δεν προορίζεται να παραμείνει μόνιμα σε ένα σημείο ή στο σημείο που θα τοποθετηθεί για πρώτη φορά. Ο σκοπός για τον οποίο κατασκευάστηκε είναι η τοποθέτησή της σε κάθε σημείο και οποτεδήποτε η χρήση της στο σημείο εκείνο κριθεί απαραίτητη για να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε. Γι' αυτό και δεν είναι μόνιμα συνδεδεμένη με το έδαφος, αλλά μετακινείται ανάλογα κάθε φορά με τις ανάγκες. Στην υπόθεση The London County Council v. Tann

(1954)1 Αll E R 389 ο εφεσίβλητος ανήγειρε στον μπροστινό κήπο του σπιτιού του υπόστεγο για να στεγάζει το αυτοκίνητό του, το οποίο προσάρτησε στον μπροστινό τοίχο. Το Αγγλικό Εφετείο αναλύοντας τα χαρακτηριστικά της κατασκευής αποφάσισε ότι επρόκειτο για κατασκεύασμα, το οποίο είχε χαρακτήρα οικοδομής. Τα χαρακτηριστικά αυτά ήταν τα ακόλουθα: επρόκειτο περί προστατευτικού καταφύγιου, το οποίο προοριζόταν για να παραμείνει στο σημείο στο οποίο ανεγέρθηκε μόνιμα και όχι προσωρινά, προοριζόταν να προσφέρει στην κατοικία κάτι, το οποίο δεν είχε μέχρι τότε, ήτοι στέγη για το αυτοκίνητο της οικογένειας, και, τέλος, αποτελείτο από κανονικό οικοδομικό υλικό. Αναφέρθηκε, επίσης, ότι τέτοιου είδους κατασκευές διακρίνονται από προσωρινές κατασκευές, οι οποίες, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, «την μια εβδομάδα είναι εδώ και την άλλη αλλού». Μια τέτοια κατασκευή είναι, όπως αναφέρθηκε, και οι τέντες, οι οποίες χρησιμοποιούνται το Καλοκαίρι. Τέτοιου είδους κατασκευές ένεκα του προσωρινού του χαρακτήρα τους δεν συνιστούν οικοδομές. Για τους πιο πάνω λόγους έχω καταλήξει ότι το σκιάδιο, που αναφέρεται στο κατηγορητήριο δεν έχει τον χαρακτήρα οικοδομής εντός της έννοιας του όρου και, κατά συνέπεια, καμία άδεια οικοδομής δεν απαιτείτο πριν την τοποθέτησή του, όπως και κανένα πιστοποιητικό τελικής έγκρισης δεν απαιτείται για την χρησιμοποίησή του. Εν' όψει των πιο πάνω καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή της. Σημειώνεται παρενθετικά, ότι και αν ακόμα κρινόταν ότι το σκιάδιο συνιστούσε οικοδομή σύμφωνα με τον Νόμο η τρίτη κατηγορία θα ήταν ούτως ή άλλως έκθετη σε απόρριψη. Καθότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει, ότι ο Κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που κατέχει και χρησιμοποιεί το σκιάδιο. Ναι μεν αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, ότι ο Κατηγορούμενος ανήγειρε το επίδικο σκιάδιο, αυτό, όμως, δεν συνεπάγεται, ότι το κατέχει και το χρησιμοποιεί ο ίδιος. Την μόνη σχετική επί του θέματος μαρτυρία αποτελούν τα Τεκμήρια 3 και 5. Το Τεκμήριο 3 δεν είναι βοηθητικό. Καθότι παρουσιάζει τον Κατηγορούμενο ως καταστηματάρχη, πλην όμως καμία αναφορά δεν γίνεται στο όνομα του καταστήματος που αυτός παρουσιάζεται με το εν λόγω Τεκμήριο να έχει. Το δε Τεκμήριο 5 προκαλεί σύγχυση. Καθότι ενώ στην αρχή του τεκμηρίου ο Κατηγορούμενος παρουσιάζεται ως ιδιοκτήτης/ενοικιαστής της μπυραρίας, στο τέλος αυτός φαίνεται να υπογράφει εκ μέρους της εταιρείας Sunglobe Ltd. Αν ενοικιαστής ή ιδιοκτήτης της μπυραρίας είναι η εν λόγω εταιρεία, τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι κάτοχος της είναι ο Κατηγορούμενος. Πάντως, με την πιο πάνω μαρτυρία δεν έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι ο Κατηγορούμενος είναι ο κάτοχος του σκιαδιού που αναφέρεται στο κατηγορητήριο. Συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος αθωώνεται τόσο στην πρώτη όσο και την τρίτη κατηγορία. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο