Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Μωυσής Μαυρόλουκας, Αρ. Υπόθεσης: 4320/05, 15 Ιανουαρίου, 2006 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2006:B1 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 4320/05 Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου v. Μωυσής Μαυρόλουκας Κατηγορουμένου --------------------- Ημερομηνία: 15 Ιανουαρίου, 2006 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Παπανικολάου Για Κατηγορούμενο: κ. Κ. Κλεάνθους (στην εκφώνηση της απόφασης κα Πασή) Κατηγορούμενος: Παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει σύμφωνα με το κατηγορητήριο τέσσερις κατηγορίες που αφορούν τροχαία αδικήματα τα οποία διέπραξε οδηγώντας το αυτοκίνητο του με αριθμό εγγραφής ΚΗΚ994 στο δρόμο Φρενάρους - Σωτήρας της Επαρχίας Αμμοχώστου όπου είχε προκαλέσει δυστύχημα. Την 2η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της υπέρβασης του ορίου ταχύτητας καθ΄ότι χρησιμοποιούσε ταχύτητα 100χ.α.ω. αντί 80χ.α.ω. και την 4η της οδήγησης μηχανοκινήτου οχήματος χωρίς να είναι προσδεδεμένος με ζώνη ασφάλειας τις παραδέχθηκε και εκκρεμούν για γεγονότα και ποινή. Για την 1η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της αμελούς οδήγησης και την 3η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της οδήγησης με ταχύτητα δυνάμενη να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή να προκαλέσει ζημιά ή βλάβη σε οποιοδήποτε πρόσωπο ή περιουσιακό στοιχείο κατά τη διάρκεια της πιο πάνω οδήγησης διεξήχθη ακροαματική διαδικασία καθ΄ότι δεν τις έχει παραδεχθεί. Η παρούσα απόφαση επομένως αφορά τις δύο πιο πάνω κατηγορίες. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της παρουσίασε δύο μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ.), δηλώθηκαν επίσης παραδεκτά γεγονότα κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας στα οποία θα κάμω αναφορά πιο κάτω. Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία κατέθεσε ο ίδιος ενόρκως. Ο Αστ. 4800 Γ. Μασούρας (Μ.Κ.1) υπηρετούσε κατά τον επίδικο χρόνο στο Τμήμα Τροχαίας της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αμμοχώστου. Η κατάθεση του σημειώθηκε ως Τεκμήριο 1 και σε αυτήν αναφέρει ότι στις 30.05.2005 και ώρα 17:25 επισκέφθηκε την σκηνή τροχαίου δυστυχήματος στο δρόμο Φρενάρους - Σωτήρας στο οποίο ενεχόταν το σαλούν όχημα με αριθμό εγγραφής ΚΗΚ 994. Φτάνοντας στη σκηνή βρήκε το ενεχόμενο όχημα αναποδογυρισμένο και ακινητοποιημένο. Ο οδηγός του οχήματος, ο κατηγορούμενος, 23 χρόνων και ο συνοδηγός του Χαράλαμπος Θεοδόση 14 χρόνων δεν ήταν στη σκηνή αφού τραυματίστηκαν ο πρώτος ελαφρά και ο δεύτερος σοβαρά και μεταφέρθηκαν με ασθενοφόρο ο μεν πρώτος στην πολυκλινική Λητώ στο Παραλίμνι και ο δεύτερος στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου κρατήθηκαν για νοσηλεία. Αφού έκαμε τις αναγκαίες μετρήσεις ετοίμασε πρόχειρο σχεδιαγράφημα της σκηνής με βάση το οποίο αργότερα ετοίμασε σχέδιο επί κλίμακας. Σημείωσε επί του σχεδιαγραφήματος την πορεία του οχήματος ως πορεία Α, τα ίχνη πλαγιολίσθησης των τροχών του οχήματος με τα γράμματα Β,Γ,Δ και Ε και την τελική θέση του οχήματος με το γράμμα Α1. Λήφθηκαν φωτογραφίες της σκηνής και του οχήματος από τον Αστ. 618 Κ. Κυριάκου. Ο δρόμος ήταν ασφαλτοστρωμένος καλής επιφάνειας, ευθύς, με ελαφριά δεξιά στροφή πριν το δυστύχημα και πλάτους 6.60μ. Το σημείο όπου έγινε το δυστύχημα βρίσκεται εκτός κατοικημένης περιοχής όπου το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας είναι 80 χ.α.ω. Ο δρόμος χωριζόταν στη μέση με άσπρη συνεχόμενη γραμμή και έφερε ασφάλτινα παγκέττα πλάτους 1.55μ. η κάθε πλευρά. Στο δρόμο υπήρχαν ίχνη πλαγιολίσθησης και των τεσσάρων τροχών του οχήματος και συνέχιζαν στο χωράφι μέχρι την τελική θέση του αυτοκινήτου. Το δυστύχημα συνέβηκε απόγευμα με το φως της ημέρας, ο καιρός ήταν αίθριος και η άσφαλτος ξηρή. Διαπίστωσε χρησιμοποιώντας ταχύμετρο τύπου λέιζερ ότι από το σημείο όπου αρχίζουν τα ίχνη πλαγιολίσθησης με κατεύθυνση προς τη Σωτήρα υπήρχε ορατότητα 349 μέτρων. Από το ίδιο σημείο προς το Φρέναρος η ορατότητα ήταν 208 μέτρα λόγω ελαφριάς αριστερής στροφής. Το αυτοκίνητο που ήταν μάρκας MITSUBISHI LANCER - SALOON με ιπποδύναμη 1597 κ.ε., ήταν ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου και καταστράφηκε ολοσχερώς, μεταφέρθηκε στην ηλεκτρομηχανολογική υπηρεσία για εξετάσεις μετά από οδηγίες του. Την επόμενη ημέρα ανέκρινε τον κατηγορούμενο αφού προηγουμένως του είχε επιστήσει την προσοχή στο νόμο. Τον κατηγόρησε γραπτώς στις 6.10.2005. Κατέθεσε ως Τεκ.2 την κατάθεση του κατηγορούμενου, ως Τεκ. 3 τη γραπτή του κατηγορία, ως Τεκ. 4 το πρόχειρο σχεδιαγράφημα της σκηνής, ως Τεκ. 5 το σχεδιαγράφημα της σκηνής επί κλίμακας, όπως το ετοίμασε αργότερα και ως Τεκ. 6 (α-ε) πέντε φωτογραφίες της σκηνής και του αυτοκινήτου. Το σχεδιαγράφημα της σκηνής με ό,τι αυτό απεικονίζει δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός. Ο κατηγορούμενος είχε παραδεχθεί ο ίδιος ότι έτρεχε με ταχύτητα 100χ.α.ω. και ενώ το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ήταν τα 80χ.α.ω. Είχε αναφέρει επίσης στη κατάθεση του ότι είχαν βρεθεί στο δρόμο του δύο σκύλοι. Πριν από το σημείο όπου έγινε το δυστύχημα στην πορεία του κατηγορούμενου υπήρχε μια αριστερόστροφη και μια δεξιόστροφη στροφή. Ο Θεόδωρος Φιλής (Μ.Κ.2) βρέθηκε στη σκηνή αμέσως μετά το δυστύχημα. Έδωσε κατάθεση την επόμενη ημέρα το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε και σημειώθηκε ως Τεκ. 7. Σε αυτή αναφέρει ότι μαζί με κάποιο φίλο του μετέβαιναν γύρω στις πέντε το απόγευμα με το αυτοκίνητο του από το Φρέναρος προς τη Σωτήρα. Σε κάποιο σημείο του δρόμου όπως οδηγούσε ο ίδιος με ταχύτητα περίπου 60χ.α.ω. τον προσπέρασε ένα μαύρο αυτοκίνητο το οποίο δεν είχε πίσω πινακίδα με αριθμούς εγγραφής το οποίο όταν τον προσπέρασε κατάλαβε ότι έτρεχε περισσότερο από τον ίδιο αλλά όχι με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Μόλις τον προσπέρασε έχασαν οπτική επαφή καθώς υπήρχε δεξιόστροφη στροφή προς τη Σωτήρα και δέντρα. Φτάνοντας στη στροφή μετά από λίγα δευτερόλεπτα αντιλήφθηκε σκόνες και άχυρα στον αέρα και στο δρόμο. Ο συνοδηγός του, του είπε να προσέξει και αμέσως αντιλήφθηκε μπροστά και δεξιά ως προς τη πορεία του μέσα σε χωράφι σε απόσταση περίπου τριάντα μέτρα αναποδογυρισμένο ένα αυτοκίνητο και αμέσως υπέθεσε ότι ήταν το αυτοκίνητο που μόλις τους είχε προσπεράσει πριν τη στροφή. Σταμάτησε και ζήτησε από τον συνοδηγό του να καλέσει ασθενοφόρο και ο ίδιος έτρεξε προς το αυτοκίνητο. Κάποιος που βρισκόταν κάτω από το αυτοκίνητο φώναζε να τον βγάλουν καθώς ήταν πατημένο το κεφάλι του. Του είπε να μείνει ακίνητος και έτρεξε προς τον δρόμο όπου σταμάτησε διερχόμενους οδηγούς για να προστρέξουν σε βοήθεια του. Σήκωσαν το αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο από τα πίσω προς τα πάνω και απεγκλώβισαν το άτομο που ήταν σε αυτό και το οποίο φώναζε ¨που εν το μωρό, που εν το μωρό¨ σε έξαλλη κατάσταση. Νομιζόμενοι πως υπήρχε μωρό στο αυτοκίνητο το σήκωσαν και άρχισαν να ψάχνουν αν υπήρχε σε αυτό μωρό και αφού δεν βρήκαν στο αυτοκίνητο μωρό άρχισαν να ψάχνουν μέσα στο χωράφι οπότε σε απόσταση δεκαπέντε μέτρων από το αυτοκίνητο βρέθηκε ένα νεαρό παιδί ξαπλωμένο και τραυματισμένο το οποίο από την έκφραση του φαινόταν σοβαρά τραυματισμένο. Ο ίδιος δεν πλησίασε, προσέτρεξαν όμως άλλοι κοντά του. Σε λίγο έφτασε η αστυνομία και μετά το ασθενοφόρο. Δεν είχε δει πριν ή μετά το δυστύχημα σκύλους μέσα ή κοντά στο δρόμο. Υπολόγισε την απόσταση από το σημείο όπου τον προσπέρασε το μαύρο αυτοκίνητο μέχρι εκεί που έγινε το δυστύχημα σε τριακόσια με τριακόσια πενήντα μέτρα η οποία στη συνέχεια στην αντεξέταση του δεν απέκλεισε να ήταν και τετρακόσια μέτρα. Δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τον κατηγορούμενο ως το άτομο που βρήκαν κάτω από το αυτοκίνητο λόγω του ότι εν τω μεταξύ άλλαξε εμφάνιση. Στην ανατεξέταση του επανέλαβε ότι δεν είχε δει πως προκλήθηκε το δυστύχημα εφόσον το όχημα που τον προσπέρασε χάθηκε από μπροστά του ενόψει και της στροφής που υπήρχε. Στην έκθεση του για την επιθεώρηση του οχήματος με ημερομηνία 24.06.2005 (Τεκ. 8) ο Α. Οικονόμου Τεχνικός Μηχανολογίας του Τμήματος Ηλεκτρομηχανολογικών Υπηρεσιών Αμμοχώστου - Λάρνακας καταγράφει ότι στις 15.06.2005 επιθεώρησε στο εργαστήριο του Τμήματος Η.Μ.Υ. το όχημα και διαπίστωσε ότι: (
- i)το σύστημα πέδησης και διεύθυνσης βρισκόταν σε καλή κατάσταση. Δεν μπορεί να λεχθεί όμως με βεβαιότητα, κατά πόσο κατά τη στιγμή του δυστυχήματος λειτουργούσαν ικανοποιητικά, καθότι το όχημα δεν μπορούσε να κινηθεί λόγω των ζημιών από την πρόσκρουση και (
- ii)τα ελαστικά βρίσκονταν σε καλή κατάσταση. Η εκ συμφώνου κατάθεση ως τεκμηρίου της πιο πάνω έκθεσης συνοδεύτηκε και από δήλωση ότι γινόταν αποδεκτή και ως προς το αληθές του περιεχομένου της. Ο κατηγορούμενος επανέλαβε το περιεχόμενο της κατάθεσης του (Τεκ. 2) την οποία έδωσε την επόμενη του δυστυχήματος πριν εξέλθει της κλινικής. Σε αυτή καταγράφει ότι το απόγευμα της 30.05.2005 οδηγούσε, χωρίς να φέρει ζώνη ασφαλείας, το αυτοκίνητο του από τις Βρυσούλες με προορισμό την Σωτήρα μέσω του χωριού Φρενάρους και είχε ως συνεπιβάτη τον ξάδελφο του Χαράλαμπο Θεοδόση ο οποίος φορούσε τη ζώνη του. Χρησιμοποιούσε ταχύτητα 100χ.α.ω. ενώ γνώριζε ότι το επιτρεπόμενο μέγιστο όριο είναι αυτό των 80χ.α.ω. Ο δρόμος Φρενάρους - Σωτήρας σε κάποιο σημείο έχει δύο στροφές. Η πρώτη είναι αριστερόστροφη και η δεύτερη δεξιόστροφη. Στη πρώτη στροφή αντιλήφθηκε τη παρουσία δύο σκύλων στο παγκέτο αριστερά του δρόμου ως προς τη πορεία του και για να στρίψει την στροφή έπιασε καλά μέσα στη μέση του δρόμου και κοντά στην άσπρη διαχωριστική γραμμή. Μόλις πέρασε και μπήκε πάνω στη δεύτερη την δεξιόστροφη στροφή κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με το αριστερό πισινό λάστιχο του οχήματος του και αντελήφθη να τον σέρνει το αυτοκίνητο προς τα αριστερά. Προσπάθησε να το επαναφέρει με ελιγμό του τιμονιού αλλά δεν τα κατάφερε, το αυτοκίνητο έφυγε από το δρόμο και αφού ανατράπηκε εισήλθε στο χωράφι δεξιά ως προς την πορεία του όπου και ακινητοποιήθηκε εγκλωβίζοντας τον ίδιο μέσα στο αυτοκίνητο. Μετά που τον απεγκλώβισαν διερχόμενοι οδηγοί έτρεξε μέσα στο χωράφι ψάχνοντας για τον μικρό ξάδελφο του που τον είχε πετάξει το αυτοκίνητο. Στη συνέχεια ο ίδιος μεταφέρθηκε στην πολυκλινική ΛΗΤΩ με ασθενοφόρο όπου παρέμεινε μέχρι την επόμενη καθώς δεν τραυματίστηκε σοβαρά. Δεν γνώριζε που είχαν πάρει τον ξάδελφο του μέχρι την ώρα που έδιδε κατάθεση. Την ώρα του δυστυχήματος δεν υπήρχαν στη σκηνή άλλα αυτοκίνητα. Δεν είχε προσπεράσει κανένα αυτοκίνητο πριν το δυστύχημα. Επέμενε ότι είχε δει τους σκύλους έστω και εάν δεν τους είχε προσέξει κανένας άλλος στη σκηνή σε σημείο πριν από ότι μπορεί να διακρίνει κανείς επί του σχεδιαγραφήματος. Αυτοί ήταν έτοιμοι να εισέλθουν στο δρόμο αλλά δεν ξέρει κατά πόσον πράγματι είχαν εισέλθει τελικά. Σε υποβολή ότι θα μπορούσε να αποφύγει το δυστύχημα εάν ήταν πιο προσεκτικός, ανέφερε ότι προσπάθησε μόλις είχε δει τους σκύλους, αλλά δεν τα κατάφερε και σίγουρα δεν ήθελε να καταστρέψει το αυτοκίνητο του ολοσχερώς. Ανέφερε τελικά ότι δεν θυμόταν εάν είχε προσπεράσει άλλο όχημα πριν από το δυστύχημα. Ο ξάδελφος του χρειάζεται ακόμα χρόνο για να εξαλειφθούν τα κατάλοιπα των τραυμάτων που υπέστη συνεπεία του δυστυχήματος. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Ο κ. Παπανικολάου εισηγήθηκε ότι με την μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν επέδειξε προσοχή και επιμέλεια την οποία θα έπρεπε να επεδείκνυε και η οποία αναμένεται από ένα μέσο συνετό οδηγό. Ενώ υπήρχαν στροφές στο δρόμο χρησιμοποιούσε ταχύτητα πέραν του επιτρεπομένου ορίου. Την ύπαρξη σκύλων στη σκηνή την εφεύρε για να δικαιολογήσει την αμελή του πράξη. Διερωτήθηκε που πήγαν αυτοί οι σκύλοι και κανένας άλλος δεν τους πρόσεξε. Έστω όμως και εάν υπήρχαν σκύλοι, εκεί που τους τοποθέτησε ο κατηγορούμενος επί του πεζοδρομίου δεν εμπόδιζαν την ελεύθερη διέλευση του και δεν θα έπρεπε να κάμει τις κινήσεις που έκαμε πριν το δυστύχημα οι οποίες τον οδήγησαν στο να ξεφύγει από την πορεία του και στο να ανατραπεί το όχημα του. Ο κατηγορούμενος δεν εφάρμοσε τα φρένα του και δεν ελάττωσε ταχύτητα εν όψη κινδύνου όπως ισχυρίστηκε. Σε σχέση με το αδίκημα της 2ης κατηγορίας ανέφερε ότι η ευθύνη του επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο οδηγούσε και ενώ προηγουμένως είχε προσπεράσει άλλο προπορευόμενο του όχημα με μεγαλύτερη από την επιτρεπόμενη ταχύτητα, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τη ζωή του συνεπιβάτη του ο οποίος ακόμα και μέχρι σήμερα έχει κατάλοιπα των τραυμάτων του. Η ταχύτητα του σε συνδυασμό με τις περιστάσεις που επικρατούσαν στη σκηνή καταδεικνύουν την ευθύνη του και ως προς τις δύο κατηγορίες που δεν παραδέχθηκε. Ο κ. Κλεάνθους κάλεσε το Δικαστήριο να πιστώσει τον κατηγορούμενο με ειλικρίνεια και αυτή φαίνεται από την άμεση παραδοχή του ότι χρησιμοποιούσε ταχύτητα μεγαλύτερη του επιτρεπόμενου ορίου χωρίς να παραστεί ανάγκη η αστυνομία να διενεργήσει εξετάσεις για την ανεύρεση της ταχύτητας του. Παρέπεμψε σε νομολογία όπου καθορίζεται ότι η ταχύτητα από μόνη της δεν στοιχειοθετεί αδίκημα αμέλειας. Ο Μ.Κ. 2 ανέφερε ότι ναι μεν τον προσπέρασε το όχημα του κατηγορουμένου αλλά όχι με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο ίδιος μάρτυρας δεν θα μπορούσε να μας διαφωτίσει για τους σκύλους, εφόσον βρισκόταν γύρω στα τετρακόσια μέτρα μακριά και δεν είδε καν το δυστύχημα. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος δεν είχε κανένα λόγο να ισχυρίζεται ψευδώς για την ύπαρξη σκύλων στο σημείο και η μαρτυρία του επ΄αυτού του σημείου δεν έχει κλονισθεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο. Βρέθηκε προ απρόσμενου κινδύνου και για τούτο έγινε το δυστύχημα καθώς κάτω από την αγωνία της στιγμής έκαμε ελιγμό για να αποφύγει τους σκύλους ενεργώντας ως ένας μέσος συνετός οδηγός. Για το πρόβλημα που ο κατηγορούμενος απέδωσε στον αριστερό πισινό τροχό του αυτοκινήτου του δεν μπορεί να μας διαφωτίσει η έκθεση του ειδικού, το Τεκ. 8 και κατά συνέπεια δεν έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας οι κατηγορίες. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες κατηγορίας και τον κατηγορούμενο να καταθέτουν ενόρκως από το εδώλιο του μάρτυρος. Είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητα τους, την ειλικρίνεια τους, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους
(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Ο Μ.Κ.1 ως ο εξεταστής των συνθηκών του δυστυχήματος διενήργησε τις εξετάσεις του με επαγγελματικό τρόπο κάμνοντας τις αναγκαίες μετρήσεις και ετοιμάζοντας το σχεδιαγράφημα και στη συνέχεια λαμβάνοντας καταθέσεις από τον κατηγορούμενο και τον πρώτο άνθρωπο που προσέτρεξε στη σκηνή τον Μ.Κ.2. Επίσης δίδοντας οδηγίες για τον τεχνικό έλεγχο του αυτοκινήτου βοήθησε το Δικαστήριο στο να αντιληφθεί και αυτή τη πτυχή της υπόθεσης. Το σχεδιαγράφημα που ετοίμασε αποτελεί την πραγματική μαρτυρία η σημασία της οποίας έχει εξηγηθεί στην Σοφοκλέους v. Αστυνομίας,
(2000)2 Α.Α.Δ. σελ.218 όπου αναφέρεται ότι το σχέδιο της σκηνής όπου επεσυνέβη το δυστύχημα το οποίο περιλαμβάνει όλες τις υποτιθέμενες πορείες των ενεχομένων οχημάτων. Η πραγματική μαρτυρία, όπως καθορίζει η νομολογία, αποτελεί γνώμονα τόσο για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων όσο και για τον έλεγχο των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Συνιστά δε σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που προκάλεσαν το δυστύχημα (βλ. Θεοφάνους v. Αστυνομίας,
(1990)2 Α.Α.Δ. 160, Αφοί Παπαλαζάρου Λτδ v. Σοφοκλής Μιχαήλ
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. σελ. 1388). Εν προκειμένω διακρίνονται επί του σχεδιαγραφήματος τα ίχνη πλαγιολίσθησης όλων των τροχών του οχήματος του κατηγορουμένου τόσο επί της ασφάλτου όσο και στη συνέχεια εντός του χωραφιού. Τα ίδια φαίνονται και επί των φωτογραφιών του Τεκ. 6 οι οποίες κατά τα άλλα δίδουν στο Δικαστήριο μια οπτική εικόνα τόσο της σκηνής του δυστυχήματος όσο και των συνθηκών που επικρατούσαν όταν έγινε το δυστύχημα, το φωτισμό, το οδόστρωμα, την ορατότητα αλλά και των ζημιών στο ενεχόμενο όχημα. Ο Μ.Κ.2 κρίνω ότι ήταν ειλικρινής στην μαρτυρία του και θα αποδεχθώ από όσα είπε και έχουν σημασία για την υπόθεση ότι το όχημα που τον προσπέρασε λίγα δευτερόλεπτα πριν φτάσει ο ίδιος στη σκηνή ότι ήταν το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος εφόσον στο σημείο εκείνη την ώρα δεν διακινούνταν άλλα οχήματα και το δυστύχημα επεσυνέβη ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά που είχε γίνει το προσπέρασμα, δέχομαι ακόμα ότι αυτό δεν έτρεχε με ¨ιλιγγιώδη¨ όπως την χαρακτήρισε ταχύτητα και ότι ο μάρτυρας δεν είχε προσέξει αδέσποτους σκύλους στην περιοχή. Ο κατηγορούμενος επέμενε στη θέση του, ότι δηλαδή αφορμή για την οδική συμπεριφορά που επέδειξε ήταν η ύπαρξη των δύο αδέσποτων σκύλων τους οποίους αντελήφθη επί του παγκέτου έτοιμους να εισέλθουν στην πορεία του. Παρέμεινε σταθερός καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου σε αυτή του τη θέση και κατά την αντεξέταση του δεν διαφοροποιήθηκε έστω και κατ΄ ελάχιστο. Εκτός από την μαρτυρία του ίδιου δεν υπάρχει άλλη μαρτυρία για την ύπαρξη των σκύλων. Το ότι δεν τους είχε προσέξει ο Μ.Κ.2 δεν είναι παράγοντας ο οποίος μπορεί να επιδράσει καταλυτικά επί της ειλικρίνειας και της αξιοπιστίας του κατηγορουμένου. Σίγουρα το μυαλό του Μ.Κ.2 όταν αντιλήφθηκε ότι μόλις είχε συμβεί δυστύχημα ήταν, όπως και ο ίδιος ανέφερε, να παράσχει βοήθεια στα θύματα του δυστυχήματος και όχι στο κατά πόσο υπήρχαν ή όχι αδέσποτοι σκύλοι στη περιοχή, εξάλλου επρόκειτο για ζώα, μπορεί αμέσως να απομακρύνθηκαν ή και να κρύφτηκαν ή να ευρίσκονταν σε κάποιο σημείο που να μη μπορούσαν όσοι προσέτρεξαν στη σκηνή να τους είχαν αντιληφθεί. Κρίνω όμως ότι δεν ήταν ειλικρινής σε δύο άλλα θέματα. Το πρώτο, στο κατά πόσο είχε προσπεράσει λίγο πριν το δυστύχημα το όχημα του Μ.Κ.2. Στην κατάθεση του αρνήθηκε κάτι τέτοιο, κατά την αντεξέταση του όμως διαφοροποιήθηκε λέγοντας ότι δεν θυμόταν. Επίσης ο ισχυρισμός του ότι αντελήφθη λίγο πριν ανατραπεί ότι κάτι είχε υποστεί ο αριστερός πισινός τροχός του οχήματος του διαψεύδεται από την έκθεση του πραγματογνώμονα Τεκ. 8, η οποία δηλώθηκε ως αληθές γεγονός, όπου αναφέρεται ότι τα ελαστικά του οχήματος βρίσκονταν σε καλή κατάσταση. Τα όσα καταγράφει επίσης ο εμπειρογνώμονας στην ίδια έκθεση για το σύστημα πέδησης και διεύθυνσης του οχήματος δεν συνάδουν με όσα υποστήριξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του στην τελική του αγόρευση εφόσον και για αυτά διαπίστωση του ήταν ότι ευρίσκονταν σε καλή κατάσταση. Το ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει πια η συμπεριφορά τους πριν το δυστύχημα δεν αναιρεί την πιο πάνω διαπίστωση του. Η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής και του κατηγορούμενου ως προς τα πλείστα γεγονότα δεν παρουσιάζει σημαντική απόκλιση. Η διαφορά έγκειται στην αμφισβήτηση εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής του ισχυρισμού του κατηγορούμενου ότι δύο σκύλοι ευρισκόμενοι επί του πεζοδρομίου και έτοιμοι να εισέλθουν εντός της πορείας του κατηγορουμένου στάθηκαν η αφορμή για να επιδείξει στη συνέχεια την οδική συμπεριφορά την οποία περιέγραψε ο ίδιος, ευρισκόμενος δηλαδή κάτω από την αγωνία της στιγμής μπροστά σε απρόσμενο κίνδυνο και η οποία κατέληξε στο δυστύχημα και στον τραυματισμό τόσο του ίδιου όσο και του συνεπιβάτη του και την ολοσχερή καταστροφή του αυτοκινήτου του. Η υπόθεση έχει και άλλες παραμέτρους έστω και εάν θεωρηθεί ότι πράγματι υπήρχαν σκύλοι επί του παγκέτου στα αριστερά του οχήματος του κατηγορούμενου επί της πρώτης στροφής. Θα εξετασθεί δηλαδή κατά πόσον η παρουσία των σκύλων στη θέση όπου τους αντιλήφθηκε ο κατηγορούμενος πάνω στο πεζοδρόμιο, σε συνδυασμό με την αμέσως προηγούμενη οδική συμπεριφορά του υπό τις επικρατούσες συνθήκες στη σκηνή, την ύπαρξη δηλαδή δύο στροφών, μιας αριστερόστροφης και μιας δεξιόστροφης ως προς την πορεία του με τον συνεπαγόμενο περιορισμό της ορατότητας πέραν κάποιου σημείου, την ταχύτητα που χρησιμοποιούσε για την οποία παραδέχθηκε ότι ήταν πέραν του επιτρεπόμενου ανώτατου ορίου και οι κινήσεις τις οποίες έκαμε, χωρίς να πατήσει φρένα και να μειώσει την ταχύτητα του θα μπορούσαν αυτά τα γεγονότα να οδηγήσουν σε ασφαλές συμπέρασμα ότι επρόκειτο για ένα αναπόφευκτο δυστύχημα. ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Βρίσκω ότι το απόγευμα της 30.05.2005 και ενώ υπήρχε φως της ημέρας ο κατηγορούμενος χωρίς να φορεί τη ζώνη ασφαλείας του και με συνεπιβάτη του τον ανήλικο ξάδελφο του Χαράλαμπο Θεοδόση ο οποίος φορούσε τη ζώνη του, οδηγούσε το σαλούν αυτοκίνητο του στο δρόμο Φρενάρους - Σωτήρας με ταχύτητα 100χ.α.ω.ενώ το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ήταν 80 χ.α.ω. Τα ελαστικά του οχήματος όπως και το σύστημα πέδησης και διεύθυνσης ήταν σε καλή κατάσταση. Σε κάποιο σημείο του δρόμου και ενώ ακολουθούσαν δύο στροφές η μια αριστερόστροφη και η άλλη δεξιόστροφη, ο κατηγορούμενος προσπέρασε το όχημα που οδηγούσε ο Μ.Κ.2 όχι με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σίγουρα όμως μεγαλύτερη των 60χ.α.ω. . Στη συνέχεια στην πρώτη στροφή αντίκρισε δύο σκύλους στο αριστερό πεζοδρόμιο, ξαφνιάστηκε από αυτό το γεγονός και ενεργώντας σπασμωδικά για να στρίψει την στροφή πήρε πορεία δεξιότερα κοντά στη διαχωριστική άσπρη γραμμή του δρόμου. Περνώντας και μπαίνοντας στη δεύτερη δεξιόστροφη στροφή ένιωσε να τον σέρνει το αυτοκίνητο του προς τα αριστερά. Προσπάθησε να το επαναφέρει με ελιγμό του τιμονιού αλλά δεν τα κατάφερε και το αυτοκίνητο έφυγε από το δρόμο, εισήλθε και ανατράπηκε εντός του χωραφιού. Ο ίδιος εγκλωβίστηκε στο όχημα του τραυματισμένος ελαφριά, ενώ ο συνοδηγός του, που είχε εκτιναχθεί από το όχημα, βρέθηκε σοβαρά τραυματισμένος από διερχόμενους δεκαπέντε μέτρα μακριά από το ολοσχερώς καταστραμμένο αυτοκίνητο. Ο κατηγορούμενος εξήλθε της πολυκλινικής Λητώ όπου είχε μεταφερθεί με ασθενοφόρο την επόμενη ημέρα μετά που του λήφθηκε κατάθεση από την αστυνομία. Στον συνοδηγό του ο οποίος είχε μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Λάρνακας παραμένουν ακόμα μέχρι σήμερα κατάλοιπα από τον τραυματισμό του. Τα ευρήματα τα οποία κατεγράφησαν επί των σχεδιαγραφημάτων Τεκ. 4 και 5 καθίστανται και ευρήματα μου, αφορούν συγκεκριμένα τη πορεία του οχήματος του κατηγορούμενου, τα ίχνη πλαγιολίσθησης των τροχών του οχήματος και την τελική θέση του οχήματος όπως και τις αποστάσεις που καταγράφονται σε αυτά. Επίσης τα όσα κατέγραψε ο Μ.Κ.1 στην κατάθεση του περιγράφοντας το δρόμο και την ορατότητα στα οποία αναφέρθηκα πιο πάνω κατά την παράθεση της μαρτυρίας του, τα οποία καθίστανται επίσης μέρος των ευρημάτων μου. Ευρήματα μου επίσης καθίστανται τα όσα περιγράφει στην έκθεση του Τεκ. 8 ο τεχνικός που ήλεγξε το όχημα του κατηγορουμένου μετά το δυστύχημα. Οι φωτογραφίες (Τεκ. 6) απεικονίζουν τη σκηνή του δυστυχήματος καθώς και τις ζημιές στο όχημα του κατηγορούμενου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το αδίκημα της 1ης κατηγορίας στηρίζεται στο Άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/1972 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: ¨Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητον όχημα επί τινος οδού μη καταβάλλων την προσήκουσαν επιμέλειαν και προσοχήν ή μη επιδεικνύων εύλογον μέριμναν δι΄έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδόν, είναι ένοχος αδικήματος....¨ Σε μια κατηγορία για αμελές οδήγημα η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος δεν ενήργησε ως συνετός και προσεκτικός οδηγός και όχι ως ένας τέλειος οδηγός. Στην υπόθεση Σωκράτους v. Αστυνομίας,
(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 1 στη σελ. 4 ο κ. Πικής, Δικαστής όπως ήταν τότε, αναφέρει τα ακόλουθα σε σχέση με την αμέλεια: ¨Η αμέλεια σύγκειται στην παράλειψη εκπληρώσεως του καθήκοντος μέριμνας και φροντίδας για την ασφάλεια άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, τον γείτονα, όπως επιγραμματικά αναφέρεται στην απόφαση του Λόρδου Atkin στην υπόθεση Donoghue v. Stevenson
(1932)A.C. 562. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και στο ποινικό δίκαιο, ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της απόδειξης. Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκον προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υπόθεσης για να αποφασισθεί: (α) η φύση του καθήκοντος, και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του, κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση της αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια¨. Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες, παράλειψη να δει κάποιος ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια. Σχετική είναι η υπόθεση Νικολαίδης v. Οικονομίδης,
(1963)2 Α.Α.Δ. 78. Η συμπεριφορά ενός οδηγού, εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά λογική πρόβλεψη (βλ. Βίκης v. Νεοφύτου,
(1990)1 Α.Α.Δ. σελ. 346). Στην υπόθεση Παύλου v. Αστυνομίας,
(1998)2 Α.Α.Δ. σελ. 68 στη σελ. 73 λέχθηκαν τα πιο κάτω: ¨Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του Άρθρου 8 του Νόμου 86/1972 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι που αναφέρονται στην συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού¨. Στην υπόθεση Charalambous v. Police,
(1982)2 Α.Α.Δ. σελ. 134, αναφέρθηκε ότι το κριτήριο βάσει του οποίου αποφασίζεται αν κάποιος οδηγός υπήρξε αμελής είναι κατά πόσο στην συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχει παρέκκλιση από το επίπεδο συμπεριφοράς που αναμένεται από ένα λογικό και συνετό οδηγό. Στην ίδια πιο πάνω απόφαση στη σελ. 143 και σε αναφορά στο βάρος της απόδειξης το οποίο φέρει η Κατηγορούσα Αρχή, ο έντιμος κ. Στυλιανίδης Δ., όπως ήταν τότε, αναφέρει ότι θα πρέπει να αποδείξει αμέλεια αρκετή που να στοιχειοθετεί αστική ευθύνη, παρέπεμψε επίσης στην υπόθεση Christos Rayias v. The Police 19, C.L.R. 308). Τα πιο πάνω, κατ΄ εναρμονισμό προς το θεμελιωμένο ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια (Panayiotou v. Mavrou,
(1970)1 C.L.R. 215). Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι η υπερβολική ταχύτητα δεν μπορεί από μόνη της να στοιχειοθετήσει αμέλεια, εκτός αν οι υπόλοιπες λεπτομέρειες συνηγορούν στην ύπαρξη αμέλειας (βλ. Quinn v.Scott
(1965)2 All E.R. 558, Alexandrou v. Camble
(1974)1 C.L.R. 5, Demou v. Constantinou and another
(1979)1 C.L.R. 21, Ioakim v. Soteriades
(1984)1 C.L.R. 175 και Παναγίδης κ.ά. v. Κόκκινου
(2001)1 Α.Α.Δ. 122, Μιχαήλ v. Κυριάκου
(2004)1 Α.Α.Δ. σελ. 1825). Το αδίκημα της 3ης κατηγορίας στοιχειοθετείται με την απόδειξη του γεγονότος ότι ο οδηγός ενός οχήματος οδηγεί με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου επιτρεπόμενου ορίου και σε συνάρτηση με τις επικρατούσες στη σκηνή συνθήκες εάν είναι εμφανής ο κίνδυνος πρόκλησης ενός δυστυχήματος το οποίο ενδέχεται να προκαλέσει ζημιά ή βλάβη σε πρόσωπο ή σε περιουσία. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Με βάσει την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα ευρήματα μου ως προς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης και τις νομικές αρχές που έχω εκθέσει πιο πάνω καταλήγω στα ακόλουθα συμπεράσματα όσον αφορά την 1η κατηγορία. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οδηγούσε ο κατηγορούμενος και η ύπαρξη των δύο σκύλων επί του πεζοδρομίου του δρόμου δεν δικαιολογούσαν την οδική συμπεριφορά που επέδειξε στη συνέχεια. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης απέχουν παρασάγγας από τα γεγονότα της υπόθεσης Δανός v. Χριστοφίδη κ.ά.
(2004)1 Α.Α.Δ. σελ. 706 στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου θέλοντας να την παραλληλίσει ως προς το απρόσμενο του κινδύνου, της ύπαρξης δηλαδή των σκύλων και της αναπόφευκτης σύγκρουσης, με τους ελιγμούς που έκαμε ο κατηγορούμενος κάτω από την αγωνία της στιγμής. Στην υπόθεση εκείνη ο εφεσίβλητος οδηγούσε το αυτοκίνητο με ταχύτητα 40 -50χ.α.ω. (εντός δηλαδή του επιτρεπόμενο ορίου) και εξετράπη της πορείας του όταν πλησίασε στη συμβολή της οδού Μετοχίου με την οδό Βασιλίσσης Όλγας όταν η πορεία του ανεκόπη από εξ αντιθέτου επερχόμενο αυτοκίνητο, προ του κινδύνου αναπόφευκτης σύγκρουσης, έκαμε απότομο ελιγμό δεξιά οπότε βρέθηκε αντιμέτωπος με άλλο αυτοκίνητο που ακολουθούσε το πρώτο και αναγκάστηκε να κάμει άλλο ελιγμό αριστερά, πέφτοντας τελικά στο κράσπεδο του δρόμου στα αριστερά, όπου κτύπησε σε δέντρα. Στην υπόθεση μας οι σκύλοι ούτε καν ευρίσκονταν εντός του δρόμου και στην πορεία του κατηγορούμενου. Κατά τον ίδιο τρόπο αντικρίζεται και η απόφαση Ξυπτέρα v. Κυπριανού,
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1696 στην οποία επίσης με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου. Δεν παραμένει αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος ευθύνεται και ήταν αμελής. Η αμέλεια του έγκειται στο ότι χρησιμοποιούσε ταχύτητα 100 χ.α.ω. δηλαδή κατά 20 χ.α.ω. πέραν του επιτρεπόμενου ορίου και αφού προηγουμένως προσπέρασε προπορευόμενο του όχημα, το οποίο έβαινε με ταχύτητα περίπου 60χ.α.ω.. και ενόψει δύο απότομων στροφών μιας αριστερόστροφης και μιας δεξιόστροφης, οι οποίες του περιόριζαν την ορατότητα και επομένως την επίβλεψη του δρόμου. Η αμέλεια του όμως δεν περιορίζεται μόνο στην υπερβολική υπό τις περιστάσεις ταχύτητα του. Αυτή έγκειται ακόμα και στο γεγονός ότι στη συνέχεια, όταν πρόσεξε τους δύο αδέσποτους σκύλους στο πεζοδρόμιο επί της πρώτης στροφής χωρίς σοβαρή αιτία, καθ΄ότι όπως εξέλαβε ο ίδιος την πρόθεση τους να εισέλθουν στην πορεία του, προκάλεσαν σύγχυση σε αυτόν και σπασμωδική αντίδραση η οποία προήλθε εν μέρει και από την υπερβολική του ταχύτητα, στη συνέχεια οδήγησε το όχημα του κατά τέτοιο τρόπο που δεν μπόρεσε να το ελέγξει και περνώντας πλέον στην δεύτερη στροφή αφού πλαγιολίσθησε, εκτράπηκε από την πορεία του και στη συνέχεια ανατράπηκε σε παρακείμενο χωράφι. Η αντίδραση του όμως θα έπρεπε να ήταν η εφαρμογή των φρένων και η ελάττωση της ταχύτητας του. Κατά συνέπεια κρίνω ότι δεν ενήργησε ως ένας μέσος και συνετός οδηγός. Όλα τα πιο πάνω στοιχεία κατά την άποψη μου στοιχειοθετούν το αδίκημα της αμελούς οδήγησης. Για την ίδια πιο πάνω οδική συμπεριφορά και επιπρόσθετα για τον λόγο ότι εντός του οχήματος του ευρισκόταν και ο ανήλικος ξάδελφος του Χαράλαμπος θεοδόση, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά συνεπεία του δυστυχήματος, κρίνω ότι στοιχειοθετούνται και τα συστατικά στοιχεία της 3ης κατηγορίας στην οποία επίσης τον βρίσκω ένοχο. (Υπ.) ............... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο