ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΚΟΥΛΛΗ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 1526/04, 30 Ιανουαρίου 2006

(8)κατηγορίες. Δύο κατηγορίες συνωμοσίας προς διάπραξη πλημμελήματος ήτοι κατηγορίες 1 και 2, δύο κατηγορίες δεκασμού δημόσιου λειτουργού ήτοι κατηγορίες 3 και 4, δυο κατηγορίες κατάχρησης εξουσίας από δημόσιο λειτουργό ήτοι κατηγορίες 5 και 6 και δυο κατηγορίες δόλου από δημόσιο λειτουργό ήτοι οι κατηγορίες 7 και 8. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε τέσσερις

(4)μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ). Ως Μ.Κ.1 τον Τρύφωνα Κουτσόλουκα δημοτικό γραμματέα του Δήμου Παραλιμνίου, Μ.Κ.2 την Βίβιαν Τρισόκκα υγειονομικό επιθεωρητή του Δήμου Παραλιμνίου, Μ.Κ.3 τον Αντώνη Κασάπη τεχνικό στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου Παραλιμνίου και Μ.Κ.4 τον Χαράλαμπο Κάρουλλα διευθυντή της εταιρείας KAROULLAS & MARKOULLIS ESTATES LTD η οποία έχει ως εμπορική επωνυμία KARMA DEVELOPMENT. Κατά διάφορα στάδια της διαδικασίας δηλώθηκαν παραδεκτά γεγονότα τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και κατατέθηκαν εκατό εξήντα έξι

(166)τεκμήρια συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων των Μ.Κ. οι οποίες αποτέλεσαν μέρος της κυρίως εξέτασης τους. Με το πέρας της υπόθεσης εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής η υπεράσπιση προέβαλε, ως είχε δικαίωμα δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίο των κατηγορουμένων 1 και 2. Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του αθώωσε και απάλλαξε τους κατηγορούμενου 1 και 2 στις δύο κατηγορίες δεκασμού δημόσιου λειτουργού ήτοι στις κατηγορίες 3 και 4 ενώ αφού τους κάλεσε σε απολογία και τους εξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155 στις υπόλοιπες κατηγορίες, δηλαδή στις κατηγορίες 1, 2, 5, 6, 7 και 8 οι κατηγορούμενοι 1 και 2 επέλεξαν και προέβησαν σε ανώμοτες δηλώσεις και δεν κάλεσαν μάρτυρες υπεράσπισης. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως και οι τέσσερις μάρτυρες κατηγορίας κριθούν αξιόπιστοι και βάση της μαρτυρίας τους το Δικαστήριο να κρίνει την ενοχή ή αθωότητα των κατηγορουμένων 1 και 2. Ο δικηγόρος του 1ου κατηγορούμενου αφού υιοθέτησε τα όσα ανάφερε στην αγόρευση του στο εκ πρώτης όψεως υπόθεση εισηγήθηκε ότι (α) υπάρχει αντίφαση στις λεπτομέρειες των κατηγοριών 5, 6, 7 και 8, (β) δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων και δη για τις κατηγορίες 1 και 2 ότι υπήρχε συμφωνία μεταξύ των κατηγορουμένων 1 και 2 για τη διάπραξη ποινικού αδικήματος αφού κανένα αδίκημα δεν διαπράχθηκε, για τις κατηγορίες 5 και 6 αποδείχθηκε μόνο ότι είναι δημόσιος λειτουργός και τίποτε άλλο και για τις κατηγορίες 7 και 8 ότι δεν αποδείχθηκε δόλος, (γ) υπάρχει πολλαπλότητα στις κατηγορίες 5, 6, 7 και 8 και τέλος (δ) ένεκα της έκτασης που ο τύπος προέβαλε την υπόθεση δίκασε και καταδίκασε τους κατηγορούμενους με αποτέλεσμα να μην μπορούν να έχουν δίκαιη δίκη. Για όλες τις εισηγήσεις του παρέπεμψε σε σχετικές αυθεντίες. Ο συνήγορος του 2ου κατηγορούμενου αφού υιοθέτησε κι' αυτός τα όσα ανάφερε στην αγόρευσή του για το εκ πρώτης όψεως υπόθεση και όσα ανάφερε και ο δικηγόρος του 1ου κατηγορούμενου εισηγήθηκε κι' αυτός ότι δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων επισημαίνοντας ότι ουδεμία μαρτυρία υπάρχει που να συνδέει τον 1ον κατηγορούμενο με τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει αφού ούτε καν η υπογραφή του δεν βρίσκεται στην έγκριση των αδειών οικοδομής των αναφερομένων στις κατηγορίες προσώπων. Ιδιαίτερη μνεία έκανε τόσο για τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της συνωμοσίας, της κατάχρησης εξουσίας και του δόλου τα οποία δεν αποδείχθηκαν όσο και των αυθεντιών που πραγματεύονται τα αδικήματα των εν λόγω κατηγοριών. Τέλος και οι δυο συνήγοροι ζήτησαν από το Δικαστήριο όπως κρίνει τους κατηγορούμενους αθώους σ' όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Η μαρτυρία που παρουσιάστηκε καταδεικνύεται ότι έλαβε μεγάλη έκταση. Η καταγραφή της ως αυτή εξετέθηκε και καταγράφηκε στα πρακτικά της δίκης δεν θα εξυπηρετούσε σε οτιδήποτε αφού τούτο θα γίνει στα πλαίσια των ευρημάτων και της νομικής πτυχής γι' αυτό δεν πρόκειται να καταγράψω σ' αυτό το στάδιο τη μαρτυρία. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Άκουσα και παρακολούθησα κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας με μεγάλη προσοχή όλους τους Μ.Κ. και είμαι σε θέση να τους αξιολογήσω. Όλοι οι Μ.Κ. ήταν ευθείς, ειλικρινείς, σαφείς και δεν περιέπεσαν σε αντιφάσεις ούτε ακόμη και αυτός ο Μ.Κ.3 που υπέστη σφοδρή αντεξέταση. Η μαρτυρία τους παρέμεινε ακλόνητη. Αποδέχομαι τη μαρτυρία τους. Αποδέχομαι και όλα τα παραδεκτά γεγονότα. Όσον αφορά την ανώμοτη δήλωση των κατηγορουμένων αναφέρω τα ακόλουθα: Στο σύγγραμμα "Archbold Criminal Procedure & Practice", 41η έκδοση σελ. 423 υπό τον τίτλο "statements from the dock" αναφέρονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: ". This provision entitles the defendant if he chooses to make an answorn statement instead of giving evidence on his own behalf. (R. v. Pope

(1901)18 TLR 717)." Ακολούθως στο ίδιο σύγγραμμα και υπό τον τίτλο Evidential value γίνεται αναφορά στην υπόθεση R. v. Frost & Hale

(1964)48 Cr. App. R. 284 όπου αναφέρθηκαν τα ακολουθα: "Such a statement is certainly more than a mere comment and in so far as it is stating facts, it is clearly something more and different from the comments in counsels speeches. ............................ it cannot prove facts not otherwise proved by the evidence but it might show the evidence in a different light." Η Κυπριακή Νομολογία παρότι στο Νόμο αναφέρεται ο όρος "κατάθεση" έχει στην πλειοψηφία της υιοθετήσει την έκφραση "Ανώμοτη Δήλωση". (βλ. Μάριος Ανδρέα Σωφρονίου ν. Δήμος Στροβόλου

(1991)2 CLR 369, Ιωάννης Μαραγκός ν. Αστυνομίας 6628 ημερ. 22.6.1999 και Vrakas v. The Republic

(1973)2 CLR 139). Στην αποδεικτική αξία της ανώμοτης δήλωσης αναφέρονται οι αποφάσεις Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastassiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97. Επίσης στην Onisiforou v. The Police

(1987)2 CLR 261 λέχθηκαν τα εξής σε σχέση με την αποδεικτική αξία της ανώμοτης δήλωσης. ". It was pointed out in Anastasiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97, 210 that it is not entirely accurate to describe an answorn statement from the dock as evidence in the strict sence." Σχετικές είναι και οι υποθέσεις Σάββα Πλαστήρα Ιωάννου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 6854 και Χρίστος Σάββα Συμιανός ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 6855 και οι δυο ημερ. 30.3.2001 σελ. 38,

1. Από τις πιο πάνω αρχές προκύπτει ότι η ανώμοτη δήλωση δεν είναι χωρίς απολύτως καμιά αποδεικτική ισχύ. Δεν αποτελεί μαρτυρία με την αυστηρή έννοια του όρου είναι όμως παρόλα αυτά κάτι περισσότερο από ένα απλό σχόλιο (mere comment). Δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που μόνο με μαρτυρία μπορούν να αποδειχθούν αλλά μπορεί να βοηθήσει στη θεώρηση της μαρτυρίας από διαφορετική σκοπιά. Η πιο πάνω νομολογία έχει διασαφηνίσει επίσης ότι η ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί να αξιολογηθεί από το Δικαστήριο όπως η μαρτυρία. Επομένως λαμβάνονται υπόψη σύμφωνα με τις πιο πάνω αρχές. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Ο 2ος κατηγορούμενος εξελέγη δήμαρχος Παραλιμνίου στις δημοτικές εκλογές του 1991, η θητεία του οποίου άρχιζε,όπως και των δημοτικών συμβούλων που εκλέγηκαν στις ίδιες εκλογές, την 1.1.1992 και έληγε στις 31.12.
2. Επανεκλέγη και πάλι ως δήμαρχος Παραλιμνίου στις εκλογές ημερ. 15.12.1996 χωρίς ανθυποψήφιο για την περίοδο 1.1.1997 εως 31.12.
3. Στις δημοτικές εκλογές ημερ. 16.12.2001 επανεκλέγη και πάλι δήμαρχος Παραλιμνίου για την περίοδο 1.1.2002 εως 31.12.
4. Ο 1ος κατηγορούμενος διορίστηκε ως πολιτικός μηχανικός στο Δήμο Παραλιμνίου την 1.7.1994 θέση την οποία κατείχε μέχρι τις 30.10.2003 ότε και υπέβαλε την παραίτηση του η οποία έγινε αποδεκτή από το δημοτικό συμβούλιο Παραλιμνίου. Οι εξουσίες και τα καθήκοντα του δημάρχου, του αντιδημάρχου και των δημοτικών συμβούλων καταγράφονται στον Περί Δήμων Νόμο Ν.111/85ως ετροποποιήθηκε μέχρι σήμερα. Το δημοτικό συμβούλιο και ο δήμαρχος έχουν εξουσία να διορίζουν υπαλλήλους στη δημοτική υπηρεσία σύμφωνα με σχέδια υπηρεσίας που εγκρίνονται από το Υπουργικό Συμβούλιο και επίσης με την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου να εκδίδει δημοτικούς κανονισμούς. Μεταξύ των θέσεων που μπορούν να προβλεφθούν και να πληρωθούν είναι δημοτικού γραμματέα, δημοτικού μηχανικού, δημοτικού ταμία, δημοτικού ιατρού, δημοτικού υγειονομικού επιθεωρητού, προϊστάμενου οιουδήποτε τμήματος κηρυσσόμενου ως αυτοτελούς υπό του συμβουλίου. Δυνάμει των εξουσιών που είχε το δημοτικό συμβούλιο και ο δήμαρχος Παραλιμνίου πληρώθηκαν μεταξύ άλλων θέσεων, η θέση δημοτικού γραμματέα, δημοτικού μηχανικού, πολιτικών μηχανικών, επιθεωρητή υγειονομικών υπηρεσιών, τεχνικών με τα ανάλογα καθήκοντα. Προς πραγματοποίηση των διάφορων σκοπών και στόχων που θέτει ο περί Δήμων νόμος μεταξύ των οποίων και η εξέταση αιτήσεων και έκδοση αδειών οικοδομών και διαχωρισμού οικοπέδων έγινε και η ανάλογη διάρθρωση των δημοτικών υπηρεσιών του Δήμου Παραλιμνίου. Για καλύτερη δε διεκπεραίωση και εξυπηρέτηση των διάφορων αιτήσεων έκαστος των πολιτικών μηχανικών ανέλαβε συγκεκριμένο τομέα ευθύνης έχοντας ως υφιστάμενους προσωπικό εκ τεχνικών. Έτσι ο 1ος κατηγορούμενος ανέλαβε τον τομέα της εξέτασης των αιτήσεων αδειών οικοδομής. Ένας εκ των υφισταμένων του ήταν και ο Μ.Κ.3 Αντώνης κασάπης, ενώ προϊστάμενος του ήταν ο δημοτικός μηχανικός. Ανώτερη αρχή όλων είναι ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο που λαμβάνει και την τελική απόφαση. Μεταξύ άλλων εξουσιών ο Δήμος έχει την εξουσία εξέτασης αιτήσεων για έκδοση αδειών οικοδομής και αδειών διαχωρισμού οικοπέδων. Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου για την εξέταση αιτήσεων διαχωρισμού οικοπέδων και οικοδομών έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν τη σχετική εκάστοτε νομοθεσία και για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις τον Περί Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ.
5. Συμβουλευτικού χαρακτήρα ήταν οι απόψεις του λειτουργού του τμήματος Πολεοδομίας και Χωροταξίας (βλέπε τον Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο 90/1972). Οι αναφερθέντες νόμοι έτυχαν τροποποιήσεων. Στον Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Ν.90/72ως ετροποποιήθηκε προβλέπονται και καθορίζονται τέσσερις τύποι σχεδίων ανάπτυξης: (α) Σχέδιο για τη Νήσο, αρμόδιος για την εκπόνηση του οποίου είναι ο Υπουργός Οικονομικών και αποτελεί έγγραφο προγραμματισμού της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης ολόκληρου του κρατικού χώρου. Σχετικά είναι τα άρθρα 7, 8 και 9 του νόμου αυτού. (β) τοπικό σχέδιο, αποτελεί σχέδιο που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ένα μεγάλο φάσμα προνοιών με ποικιλόμορφους τρόπους ανάπτυξης και κατά κύριο λόγο αφορούν, ως και η ονομασία του προδίδει, σε μεγάλες περιοχές κοινού χώρου. Σχετικά είναι τα άρθρα 10, 11, 12, 14, 15 και 16 του νόμου. (γ) σχέδιο περιοχής, περιλαμβάνει μικρότερη σε έκταση χώρο από το τοπικό σχέδιο με πρόνοιες λεπτομερέστερες απ' αυτές του τοπικού σχεδίου. Σχετικά είναι τα άρθρα 13, 14, 15 και 16 και (δ) δήλωση πολιτικής, αφορά όλο το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκτός τις περιοχές που υπάρχουν και ισχύουν τοπικά σχέδια ή σχέδια περιοχής, τις Βρεττανικές Βάσεις και φυσικά τις κατεχόμενες περιοχές. Σχετικά είναι το άρθρο 34Α του αναφερόμενου Νόμου. Για το τοπικό σχέδιο και το σχέδιο περιοχής αρμόδια πολεοδομική αρχή είναι ο Υπουργός Εσωτερικών ο οποίος εκχώρησε κάποιες από τις εξουσίες του στο πολεοδομικό συμβούλιο. Η δήλωση πολιτικής εκπονείται και δημοσιεύεται από τον Υπουργό Εσωτερικών. Το Δικαστήριο έχει δικαστική γνώση για την πρωτογενή νομοθεσία, (ΝΟΜΟΙ) και για την δευτερογενή νομοθεσία, κανονιστικές διοικητικές πράξεις (Κ.Δ.Π). Είναι φανερό ότι το σχέδιο ανάπτυξης υπό τη μορφή των τεσσάρων τύπων ανάπτυξης ως ανωτέρω σκοπό έχει την ορθολογιστικότερη ανάπτυξη της γης σ' όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας από κάθε άποψη όπως υγείας, άνεσης, εξυπηρέτησης, ευημερίας, διατήρησης κατά το δυνατό του φυσικού περιβάλλοντος και των αρχαιοτήτων. Ο Δήμος Παραλιμνίου παρόλο ότι πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που θα έπρεπε κανονικά να είχε το δικό του τοπικό σχέδιο ανάπτυξης υπήρξε σχεδόν ο μοναδικός Δήμος παγκύπρια που δεν είχε τοπικό σχέδιο ανάπτυξης. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα η ανάπτυξη της μείζονος περιοχής του Δήμου να μη γίνεται με βάση ένα από τα σχέδια ανάπτυξης στα πλαίσια των σκοπών που αναφέρθησαν ανωτέρω. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι η δύναμη της ανάπτυξης παρέμεινε στα χέρια του Δήμου, δηλαδή του δημοτικού συμβουλίου και του δημάρχου αφού μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα είχαν οι θέσεις και απόψεις της πολεοδομίας. Την αδιαφορία αυτή ανάλαβε να την διορθώσει το νομοθετικό σώμα το οποίο με τον νόμο 241

(1)/02 ημερ. 31.12.2002 ψήφισε σχετικό τροποποιητικό νόμο του Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο 90/72 ο οποίος θα ετίθετο σε ισχύ από τις 30.4.

1. Η ανάγκη για την κατάθεση και ψήφιση του πιο πάνω νόμου προέκυψε όταν το νομοθετικό σώμα διαφώνησε με νομοσχέδιο που κατατέθηκε από την εκτελεστική εξουσία για να χορηγηθεί άδεια, να ενεργούν κατά παρέκκλιση, στους δήμους Παραλιμνίου και Λευκάρων στα πλαίσια του Νόμου Περί Ρύθμισης Οδών και Οικοδομών Κεφ.
2. Μάλιστα γίνεται ειδική σύσταση στο δήμο Παραλιμνίου από τη Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών όπως αποφύγει συνειδητά την έκδοση αδειών ιδιαίτερα έργων μεγάλης ανάπτυξης μέχρι τις 30.4.2003 (Τεκμήριο 53). Μ' αυτό το νόμο όπου δεν υπήρχε σε ισχύ τοπικό σχέδιο ή σχέδιο περιοχής θα ίσχυε και θα εφαρμόζετο η δήλωση πολιτικής και τοιουτοτρόπως έφευγε πλέον από τα χέρια του Δημοτικού Συμβουλίου και του Δημάρχου η εξουσία που είχε ως τότε για την ανάπτυξη του Δήμου και της μείζονος περιοχής του και εναποτίθετο πλέον στην Πολεοδομία. Σε περίπτωση δε που εκπονείτο, υιοθετείτο και εγκρίνετο με ανάλογη ισχύ και εφαρμογή τοπικό σχέδιο ή σχέδιο περιοχής αυτόματα παύει να ισχύει και να εφαρμόζεται η δήλωση πολιτικής. Κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που θα ήθελε να ανεγείρει οικοδομή πρέπει να υποβάλει σχετική αίτηση σε τυποποιημένο έγγραφο στο πίσω μέρος του οποίου εμφαίνονται οι διάφορες οδηγίες ή τι πρέπει να επισυναφθεί μ' αυτήν (Τεκμήριο 60). Η αίτηση με τα άλλα επισυναπτόμενα έγγραφα όπως π.χ. στην αίτηση για άδεια οικοδομής, σχέδια, στατιστική μελέτη κλπ υποβάλλεται στο γραφείο του αρχείου του Δήμου και λαμβάνει ένα αύξων αριθμό. Ανάλογα δε με το είδος της αίτησης τοποθετείται μπροστά από τον αριθμό αυτό και το ανάλογο ψηφίο από την αλφάβητο. Δηλαδή εάν είναι αίτηση διαχωρισμού το γράμμα "Δ", εάν είναι άδεια οικοδομής το γράμμα "Β" κλπ. Στη συνέχεια η αίτηση προωθείται από το αρχείο σε υγειονομικό επιθεωρητή, όπου χρειάζεται, απ' αυτήν στο αρχείο και απ' αυτό στη συνέχεια σε τεχνικό της δημοτικής υπηρεσίας που έχει την ευθύνη εξέτασης της αίτησης οικοδομής. Αφού μελετήσει τα σχέδια, στατική μελέτη, ελέγξει εάν έχει πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο το τεμάχιο εντός του οποίου ζητείται η ανέγερση οικοδομής, ελέγξει τον συντελεστή δόμησης και συντελεστή κάλυψης και γενικά όλα όσα απαιτούνται ως απαραίτητα και αναγκαία, τότε, εάν πληρούνται όλα, ο τεχνικός εισηγείται την έγκριση εάν όχι δεν την εισηγείται και αναλυτικά εξηγεί τι ελλείπει ή τι δεν πληρείται ή μπορεί να εισηγηθεί την έγκριση της αίτησης υπό όρους. Αφού προωθηθεί σ' όλα τα εμπλεκόμενα αρμόδια τμήματα είτε του Δήμου είτε άλλων υπηρεσιών του κράτους, όπου χρειάζεται, πάντοτε μέσω του αρχείου, και όλα είναι εντάξει, ο πολιτικός μηχανικός προωθεί την αίτηση που τοποθετείται ενώπιον του από το αρχείο στο Δημοτικό μηχανικό και αυτός με τη σειρά του στο Δήμαρχο για έγκριση. Η κάθε μια διακίνηση του φακέλου από μια αρμόδια υπηρεσία ή ένα αρμόδιο όργανο ή τμήμα σ' άλλη ή σ' άλλο πάντοτε γίνεται με σχετικό αριθμημένο σημείωμα στο οποίο φαίνεται η ημερομηνία, οι παρατηρήσεις και η υπογραφή του καταχωρούντος το σημείωμα. Η εξέταση της κάθε αίτησης γίνεται σύμφωνα με τον αύξων αριθμό που έχει λάβει κατά την ημέρα καταχώρησής της. Στο Δήμο Παραλιμνίου επικρατούσε μια ανήσυχη ηρεμία, με φόντο διάφορα συμβάντα που σχετίζοντο με τις υπηρεσίες που προσφέροντο ή δεν προσφέροντο συνδιασμένες ή συνηρτημένες με πρόσωπα που ασκούσαν εξουσία και τα καθήκοντα τους, μεταξύ μελών του δημοτικού συμβουλίου από τη μια και του Δημάρχου από την άλλη. Με την πάροδο του χρόνου όλο και πιο έντονα προέβαλλαν τα μαύρα σύννεφα της επερχόμενης σύγκρουσης των δυο στρατοπέδων που δημιουργήθησαν μεταξύ των προαναφερθέντων προσώπων. Έτσι μετά τις τελευταίες εκλογές ξέσπασε διαμάχη μεταξύ του 2ου κατηγορούμενου και της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του δημοτικού συμβουλίου για διαφορές που φαίνεται, όπως ανάφερα, να υποβόσκαν προ πολλού. Τα αίτια για τη διαμάχη αυτή, της πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου με τον 2ον κατηγορούμενο δεν θα μας απασχολήσουν. Σημασία έχει ότι η διαμάχη αυτή οδήγησε να έλθουν στην επιφάνεια κάποιες κατ' ισχυρισμό ατασθαλίες εκ μέρους των κατηγορουμένων ένεκα της οποίας δόθηκε τροφή στον τύπο που ανέλαβε δράση να ενημερώσει τον Κυπριακό λαό για τα δρώμενα στο Δήμο Παραλιμνίου (Βλέπε Τεκμήρια 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92 και 93). Η γενική ελεγκτής δεν έμεινε με τα χέρια δεμένα για τα όσα συνέβαιναν και με οδηγίες της ημερ. 20.10.2003 άρχισε έρευνα από ανώτερο λειτουργό της ελεγκτικής υπηρεσίας ο οποίος βοηθούμενος από άλλους υπαλλήλους της ίδιας υπηρεσίας στις 21.10.2003 παρέλαβε διάφορους φακέλους και πρακτικά συνδριάσεων από το Δήμο Παραλιμνίου. Στη συνέχεια με βάση το υλικό ετοιμάστηκε έκθεση από την Γενική Ελεγκτή η οποία στις 21.11.2003 διαβιβάστηκε στο ΤΑΕ οπότε αφού κλήθηκε και λήφθηκε κατάθεση στις 24.11.2003 από τον ανώτερο λειτουργό της ελεγκτικής υπηρεσίας του Κράτους και παρέλαβε όλους τους φακέλους και πρακτικά που είχε στην κατοχή του άρχισαν από το ΤΑΕ οι ανακρίσεις και οι λήψεις καταθέσεων από πρόσωπα που εργάζοντο στο Δήμο Παραλιμνίου αλλά και άλλα που γνώριζαν οτιδήποτε με ισχυριζόμενες ατασθαλίες στο Δήμο και επίσης παραλάμβαναν και άλλους φακέλους και έγγραφα από το Δήμο Παραλιμνίου. Οι έρευνες τελικά έλαβαν τη μορφή υποθέσεων που αφορούσαν και το καταχωρηθέν υπό εξέταση κατηγορητήριο το οποίο στρέφεται εναντίον των κατηγορουμένων και σχετίζεται με το λειτούργημα και τα καθήκοντα τους έναντι, μεταξύ άλλων, και των εταιρειών EVAGORAS PROPERTIES LTD και EKTORAS PROPERTIES LTD. Σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα η μητέρα του 1ου κατηγορούμενου ήταν κατά το ½ μέτοχος της εταιρείας EVAGORAS η οποία ενεγράφη στον έφορο εταιρειών στις 30.1.2002, και μια εκ των δυο διευθυντών της εταιρείας η οποία εταιρεία είχε σκοπό την απόκτηση ακίνητης ιδιοκτησίας και την ανάπτυξή της. Στην εταιρεία EKTORAS που ενεγράφη στις 20.9.2002 δεν υπήρξε συγγενικό πρόσωπο των κατηγορουμένων είτε ως μέτοχος είτε ως διευθυντής. Η εταιρεία EVAGORAS αγόρασε τα πιο κάτω τεμάχια: Α/Α Αριθμός Εγγραφής Φ/ΣΧ Τεμάχιο Είδος Ακινήτου Έκταση Μερίδιο Ημερ. Πώλησης 1 1194 33/47w2 64 Χωράφι 1-2-375 Όλο 6/9/02 2 1236 33/47w2 102 Χωράφι 0-9-365 3/9 6/9/02 3 1241 33/47w2 107 Χωράφι 0-2-007 Όλο 6/9/02 4 1240 33/47w2 106 Χωράφι 0-5-352 Όλο 16/9/02 5 1261 33/47w2 116 Χωράφι 0-2-676 65/100 3/12/02 6 1244 33/47w2 427 Χωράφι 0-2-193 Όλο 3/12/02 7 1245 33/47w2 428 Χωράφι 0-2-44 Όλο 3/12/02 Η εταιρεία EKTORAS αγόρασε τα πιο κάτω τεμάχια: Α/Α Αριθμός Εγγραφής Φ/ΣΧ Τεμάχιο Είδος Ακινήτου Έκταση Μερίδιο Ημερ. Πώλησης 1 1164 33/47w2 37 Χωράφι 0-9-031 81/100 14/5/03 2 1162 33/47w2 35 Χωράφι 0-5-686 11/17 14/5/03 3 1164 33/47w2 37 Χωράφι 0-9-031 ¼ 23/6/03 Η εταιρεία EVAGORAS υπέβαλε τις ακόλουθες αιτήσεις οικοδομής (Β) στο Δήμο Παραλιμνίου: Α/Α Τεκμ. Αριθμός Αίτησης Ημερ. Καταχ. Είδος Τεμάχια Φ/ΣΧ Ημερ. Έγκρι-σης Αρ. Άδειας Ημερ. Έκδοσης 1 39 Β6/03 22/1/03 Οκτώ

(8)διόροφες κατοικίες με πισίνες 64, 102, 106, 107 508 33/47w2 16/4/03 1899 16.4.2003 2 61 Β53/03 4/3/03 Εννέα

(9)διόροφες κατοικίες με πισίνες 64, 102, 106, 107 508 33/47w2 18/4/03 1902 18.4.2003 3 62 Β12/03 31/1/03 Τριάντα

(30)διόροφες κατοικίες με πισίνες 102, 116 117, 427 428, 508 33/47w2 29/4/03 1912 30.4.2003 4 63 Β195/02 19/12/02 Τριάντα Έξι

(36)διόροφες κατοικίες με πισίνες 64,106 102B, 107, 508 33/47w2 18/4/03 1901 18.4.2003 Τα αρχιτεκτονικά σχέδια σ' όλες τις αιτήσεις ετοιμάστηκαν από το αρχιτεκτονικό γραφείο Ανδρέα Βλίττη γιου του 2ου κατηγορούμενου. Η εταιρεία EKTORAS υπέβαλε τις ακόλουθες αιτήσεις στο Δήμο Παραλιμνίου: Α/Α Τεκμ. Αριθμός Αίτησης Ημερ. Καταχ. Είδος Τεμάχια Φ/ΣΧ Ημερ. Έγκρι-σης Αρ. Άδειας Ημερ. Έκδοσης 1 65 Β10/03 29/1/03 Επτά

(7)διόροφες κατοικίες με πισίνες 63, 64, 102, 107 508 33/47w2 18/4/03 1903 21.4.2003 2 66 Β58/03 6/3/03 Έξι

(6)διόροφες κατοικίες με πισίνες 61, 63, 68, 102 106, 107 425, 508 33/47w2 21/4/03 1904 21.4.2003 3 64 Β9/03 28/1/03 Εννέα

(9)διόροφες κατοικίες με πισίνες 64, 67 102, 106 107, 508 33/47w2 15/4/03 1896 16.4.2003 H B9/03 υπεβλήθη από την EKTORAS. Προφανώς εκ λάθους εξεδόθη η άδεια στην εταιρεία EVAGORAS. Τα αρχιτεκτονικά σχέδια σ' όλες τις αιτήσεις ετοιμάστηκαν από το αρχιτεκτονικό γραφείο Ανδρέα Βλίττη. Η εταιρεία EVAGORAS μαζί με την SUNNY COAST HOTEL APTS LTD υπέβαλε τις ακόλουθες αιτήσεις διαχωρισμού (Δ) στο Δήμο Παραλιμνίου. Α/Α Τεκμ. Αριθμός Αίτησης Ημερ. Καταχ. Είδος Τεμάχια Φ/ΣΧ Ημερ. Έγκρισης Αρ. Άδειας 1 68 Δ.120/02 4/11/02 Διαχωρισμός τεμαχίων 102, 105 107 33/47w2 2/1/03 3587 2 69 Δ.32/03 20/2/03 Διαχωρισμός οικοπέδων 63, 64 102, 106 107, 508 33/47w2 1* 1* Εκκρεμεί και δεν εκδόθηκε ακόμη άδεια, προφανώς λόγω του ότι ο φάκελος αποτέλεσε τεκμήριο για την παρούσα υπόθεση. Η Αίτηση Αρ. Β193/03, Τεκμήριο 42 καταχωρήθηκε στις 23.4.03 για την ανέγερση δεκαέξι διώροφων κατοικιών με πισίνες εντός του τεμαχίου 35 Φ/Σχ. 33/47w2 και υποβλήθηκε από τη Γεωργία Βασίλη Ψαρά και άλλων και εγκρίθηκε η άδεια στις 29.4.2003. Η άδεια υπ' αριθμό 1928 εκδόθηκε στις 9.5.2003. Η Αίτηση Αρ. Β194/03, Τεκμήριο 43, καταχωρήθηκε στις 23.4.2003 για την ανέγερση είκοσι δύο

(22)διώροφων κατοικιών με πισίνες εντός του τεμαχίου 37, Φ/ΣΧ 33/47w2 και υποβλήθηκε από τη Γεωργία Βασίλη Ψαρά και άλλων και εγκρίθηκε στις 29.4.

1. Η άδεια υπ' αριθμό 1931 εκδόθηκε στις 12.5.
2. Η Γεωργία Ψαρά είναι η Μ.23 επί του κατηγορητηρίου και η Θέκλα Ζαβρού η Μ.24 επί του κατηγορητηρίου. Η Μ.24 Θέκλα Ζαβρού προφανώς είναι το ίδιο πρόσωπο με τη Θέκλα Ζεύκα μια από τις αιτήτριες μαζί με τη Γεωργία Ψαρά στις αιτήσεις Β193/03 και Β194/
3. Η αίτηση Β15/93, Τεκμήριο 67, υπεβλήθη από την εταιρεία KAROYLLAS & MARKOYLLIS ESTATES LTD στις 26.1.1993 για ανέγερση οικοδομών στα τεμάχια 385, 386/1 και 409, Φ/ΣΧ 42/8.Ε2 στον Πρωταρά Παραλιμνίου. Ο φάκελος αυτός στάληκε στο τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως Αμμοχώστου και αφού εξετάστηκε με σχετικό σημείωμα ημερ. 12.3.1993 ο επαρχιακός λειτουργός του τμήματος αυτού δεν συνέστηνε την έκδοση της άδειας οικοδομής μεταξύ άλλων, για τον κύριο λόγο ότι θα υπήρχαν δυσμενείς επιπτώσεις στην προστασία του "ΛΟΦΟΥ" Πρωταρά. Επίσης στερείτο ικανοποιητικής προσπέλασης σε δημόσιο δρόμο. Έγιναν διάφορες σκέψεις, αλλαγή σχεδίων και εκθέσεις όπως αυτή του Φαίδωνος αλλά ο επαρχιακός λειτουργός του τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Αμμοχώστου εξακολουθούσε να έχει την ίδια άποψη όπως αυτή εκφράστηκε στις 12.3.1993 και σχετική περί τούτου είναι η επιστολή ημερ. 9.9.
4. Στη συνέχεια το Δημοτικό Συμβούλιο απέρριψε την αίτηση στις 4.12.
5. Να λεχθεί ότι οι αιτητές έλαβαν δικαστικά μέτρα. Φαίνεται ότι ακολούθησε μια περίοδος που τα πράγματα αφέθηκαν στην δικαιοσύνη ενώ περί το 1999 και 2000 αρχίζουν επαφές μεταξύ του Μ.Κ.4 εκ μέρους των αιτητών και του Δημάρχου για εξεύρεση συναινετικής λύσης. Ήταν κατ' αυτό το χρονικό διάστημα που ο 2ος κατηγορούμενος εισηγήθηκε στον Μ.Κ.4 να ζητήσει με αίτηση του από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου την ανταλλαγή των τεμαχίων των αιτητών με γη του κράτους. Ο 2ος κατηγορούμενος φαίνεται να υποσχέθηκε να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι στις 19.6.1997 ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο απεφάσισε την διατήρηση του "ΛΟΦΟΥ" Πρωταρά με πλήρη ικανοποίηση των ιδιοκτητών των τεμαχίων που επηρεάζοντο. Η ικανοποίηση όπως φαίνεται στα πρακτικά ημερ. 19.6.1997 δεν ήταν άλλη απ' αυτή της ανταλλαγής της γης τους με κρατική γή. Δηλαδή ο 2ος κατηγορούμενος στις διαπραγματεύσεις με τον Μ.Κ.4 εφάρμοζε την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ημερ. 19.6.
6. Τελικά παρόλο ότι ο 1ος κατηγορούμενος παραιτήθηκε στις 30.10.2003 και οι εξουσίες του 2ου κατηγορούμενου, θα έλεγα, συρρικνώθηκαν από το Δημοτικό Συμβούλιο με τον τρόπο του έναντι του 2ου κατηγορούμενου, και επίσης ο 2ος κατηγορούμενος απουσίαζε από τα μέσα Μαρτίου 2005 εως τον Οκτώβριο του 2005 περίπου εν τούτοις τίποτε δεν έγινε για τον φάκελο Β15/
7. Η αίτηση Β11/01, Τεκμήριο 40, υπεβλήθη από την εταιρεία MANDRIDES (HOTELS) LTD στις 9.1.2001 για ανέγερση οικοδομών στα τεμάχια 45, 46, 47, 416 και 417, Φ/Σχ. 33/47w1 Πρωταράς Παραλίμνι. Μοναδικός μέτοχος της αναφερθείσας εταιρείας είναι η εταιρεία A. AKATHIOTIS DEVELOPERS LTD της οποίας διευθυντής είναι ο Ανδρέας Ακαθιώτης. Η αίτηση Β11/01, με σημείωμα της Μ.Κ.2 ημερ. 22.1.2001, δεν συστήθηκε από υγειονομικής απόψεως. Στις 21.3.2001 ο Μ.Κ.3 που εξέτασε την αίτηση ως τεχνικός διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο γι' αυτό δεν συνέστησε την έκδοση άδειας. Αφού έγιναν κάποιες ενέργειες εκ μέρους των αιτητών ξαναζητήθηκε να εξεταστεί από τον Μ.Κ.3 ο οποίος με σημείωμα του ημερ. 20.11.2001 αφού κατέγραψε τις παρατηρήσεις του δεν συνέστησε και πάλι την έκδοση άδειας. Το ίδιο έπραξε ο Μ.Κ.3 στις 28.1.2002, 24.4.2002, 23.7.2002 και 22.1.
8. Όταν τίθεται και πάλι ενώπιον του στις 26.5.2003 αφού πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης της αιτούμενης άδειας συστήνεται τώρα από τον Μ.Κ.3 η έκδοση της άδειας. Ο 2ος κατηγορούμενος συστήνει την ανέγερση διώροφων κατοικιών στις 27.5.
9. Η αίτηση Δ.147, Τεκμήριο 70, υπεβλήθη από την Φλωρεντία Τσαγγάρη (υπόθεση "ΜΑΪΦΟΣΗ" που σχετίζεται με την εταιρεία KAROULLAS & MARKOYLLIS ESTATES LTD) ένεκα της ύπαρξης προγενέστερης αίτησης απ' αυτή δεν μπορούσε να προχωρήσει. Η αιτήτρια απέσυρε την αίτηση στις 7.11.
10. Επί τούτου να σημειωθεί ότι ο Μ.Κ.4 διευκρίνισε ότι το παράπονο του περιορίζετο μόνο για την αίτηση του "ΛΟΦΟΥ" και όχι για την υπόθεση "ΜΑΪΦΟΣΗ". Η αίτηση Β134/91, Τεκμήριο 41, υπεβλήθη από την Ανδριανή Δ. Κουτσόφτα στις 9.5.2001 για ανέγερση οικοδομών εντός του τεμαχίου 508 Φ/Σχ. 33/47w2 δεν συνεστήθηκε για έκδοση αδείας. Μετά παρέλευση αρκετών ετών στις 7.10.2002 υποβάλλεται νέα αίτηση άπό τον Δημήτρη Χ"Σολωμού και άλλους αλλά συνεχίζεται να έχει τον ίδιο αριθμό. Η έκδοση αδείας εγκρίνεται στις 15.4.2003 ενόψει του ότι πληρούντο οι αναγκαίες προϋποθέσεις. Η αίτηση Β101/93, Τεκμήριο 3 υπεβλήθη από την Κορνήλια Κκίργια στις 22.7.
11. Στις 5.8.1993 συστήνεται από υγειονομικής άποψης αλλά παραπέμπεται από τον τότε πολιτικό μηχανικό, που δεν ήταν ο 1ος κατηγορούμενος, στο Δημοτικό Συμβούλιο για μελέτη με σημείωμα του ημερ. 5.8.
12. Στη συνέχεια με επιστολή του ίδιου πολιτικού μηχανικού ημερ. 20.10.1994 της ανακοινώνεται ότι η αίτηση της δεν εγκρίνεται γιατί δεν έχει το τεμάχιο στο οποίο αιτείται την ανέγερση οικοδομής πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο. Ακολούθως η αίτηση έρχεται στο προσκήνιο στις 28.8.2002 και ο τεχνικός του Δήμου, Σάββα, δεν συστήνει την έκδοση άδειας με το σημείωμα ημερ. 31.10.2002, όπως και στις 3.12.
13. Όταν εξετάζεται και πάλι από τον ίδιο τεχνικό στις 21.4.2003 ένεκα απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου η έκδοση άδειας συστήνεται και εγκρίνεται την ίδια ημερομηνία 21.4.
14. Να σημειωθεί ότι η απόφαση που άλλαξε τα δεδομένα ήταν απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ημερ. 24.2.2003 με την οποία καταργείτο ο περιορισμός ανέγερσης εννέα κατοικιών ανά τεμάχιο ως ήταν η προηγούμενη απόφαση του και εφαρμόζετο, ορθά, η ανέγερση οικοδομών όσων ήταν δυνατό να ανεγερθούν σύμφωνα με τον συντελεστή κάλυψης και δόμησης. Στα Τεκμήρια 27, 28, 29, 30 , 31 και 32 φαίνονται τα ποσά και οι εκδόσεις των σχετικών αδειών οικοδομής και διαχωρισμού. Στα Τεκμήρια 33, 34, 35, 36 και 37 φαίνονται οι εισπράξεις των ποσών όπως αυτά αναφέρονται στις εγκρίσεις αδειών οικοδομής και διαχωρισμού. Στα Τεκμήρια 1, 2 και 2Α καταγράφεται η ημερομηνία παραλαβής της αίτησης από το αρχείο και η ημερομηνία έκδοσης της άδειας. Στο Δήμο Παραλιμνίου σύμφωνα με την υπάρχουσα μαρτυρία πολλές ήταν οι φορές που εξετάσθηκαν αιτήσεις αν και δεν ήταν η σειρά τους και έτσι παρακάμπτετο η σειρά εξέτασης των αιτήσεων. Τούτο φαίνεται να μην έπαυσε ποτέ. Όμως ποτέ δεν εγκρίθηκε μια αίτηση εάν δεν πληρούντο τα αναγκαία και απαραίτητα από το νόμο. Οι αιτήσεις των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS χωρίς αμφιβολία εξετάστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Τούτο άλλωστε αποδεικνύεται και από την ημερομηνία καταχώρησης των αιτήσεων τους και την ημερομηνία έγκρισης των αδειών. Δεν ήταν όμως οι μόνες εταιρείες που οι αιτήσεις τους εξετάστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα όπως φαίνεται από τα Τεκμήρια 1, 2, 2Α και τον κατάλογο με αιτήσεις και ημερομηνίας έκδοσης άδειας που κατατέθηκε ως παραδεκτό γεγονός στις 2.2.
15. Φαίνεται βεβαίως από τη μαρτυρία και δη τα Τεκμήρια 1, 2 και 2Α ότι κάποιες άλλες αιτήσεις που καταχωρήθηκαν πριν την καταχώρηση των αιτήσεων των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS αλλά και της Ψαρά, δεν εκδόθηκαν πριν απ' αυτές ή και δεν εκδόθηκαν καθόλου. Πλην όμως δεν υπάρχουν στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταδεικνύουν τους λόγους περί τούτου δηλαδή, γιατί εκδόθηκαν μετά αν και είχαν προτεραιότητα ή δεν εκδόθηκαν καθόλου. Μετά που ο κόσμος πληροφορήθηκε ότι από τις 30.4.2003 θα εφαρμόζετο η Δήλωση Πολιτικής στο Δήμο Παραλιμνίου, κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο του 2003 κατέκλεισαν το αρχείο του Δήμου με αιτήσεις οικοδομών και διαχωρισμού. Χαρακτηριστικά αναφέρεται στη μαρτυρία ότι το σκηνικό στο αρχείο του Δήμου κατά τους εν λόγω μήνες έμοιαζε με εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείου. Ο 1ος κατηγορούμενος τότε χωρίς αμφιβολία προώθησε τις αιτήσεις των δυο αναφερθέντων πιο πάνω εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS έτσι που οι άδειες να εκδοθούν πριν τις 30.4.
16. Ένεκα του πλήθους των αιτήσεων και των παραπόνων για εξέταση τους και όχι μόνο αυτών αλλά και παλαιότερων, δέκτης των οποίων ήταν κυρίως ο 2ος κατηγορούμενος ως δήμαρχος, ζητήθηκε όπως οι υπαλλήλοι του Δήμου εργασθούν υπερωρίες και δη στις 29.4.2003, Μεγάλη Παρασκευή. Η Μ.Κ.2 Βίβιαν Τρισόκκα και άλλοι δεν δέκτηκαν αν και όπως είπε η Μ.Κ.2 εδέχετο πίεση προς τούτο. Ο Μ.Κ.3 που επίσης είπε ότι εδέχετο πιέσεις αποδέχθηκε. Να λεχθεί ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που κλήθηκαν και εργάσθηκαν υπερωρίες υπάλληλοι του Δήμου μεταξύ των οποίων και ο Μ.Κ.
17. Όπως είπε η Μ.Κ.2 για την άρνηση της αυτή δεν είχε καμία συνέπεια. Κατά την ημέρα που εργάσθηκε υπερωρίες ο Μ.Κ.3 εξέτασε διάφορες αιτήσεις μεταξύ των οποίων και των προαναφερθέντων εταιρειών. Σε μια περίπτωση του τηλεφώνησε και ο 2ος κατηγορούμενος που δεν ήταν των πιο πάνω εταιρειών, αλλά για άλλη αίτηση και συνάμα όχι μόνο γι' αυτή αλλά γενικά για εξέταση σύντομα αιτήσεων. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο 2ος κατηγορούμενος ένεκα των παραπόνων που εδέχετο από τους δημότες κατά διάφορες χρονολογίες και διαστήματα που σύστηνε όπως εξετάζονται οι αιτήσεις το συντομότερο δυνατό και μάλιστα όπου επρόκειτο για μια κατοικία που μπορούσε να εξεταστεί και αυθημερόν να εγίνετο αμέσως έστω και εάν υπήρχαν παλαιότερες αιτήσεις οι οποίες όμως ήταν πολύπλοκες. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κρίνω ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να επιληφθεί πρώτα της εισήγησης της υπεράσπισης για μη δίκαιη και ανεπηρέαστη δίκη λόγω της δίκης και καταδίκης τους από τον τύπο αφού θετικό εύρημα θα είχε ως αποτέλεσμα τον τερματισμό της δίκης όπως και το θέμα πολλαπλότητας του κατηγορητηρίου που ήγειρε η Υπεράσπιση γιατί θετική αντίκρυσή του είναι δυνατό να οδηγήσει στην απαλλαγή των κατηγορουμένων. (Α) ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΗ ΔΙΚΗ ΆΡΘΡΟ 30.2 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ Το άρθρο 30.2 του Συντάγματος έχει ως ακολούθως: "Έκαστος, κατά την διάγνωσιν των αστικών αυτού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ή οιασδήποτε κατ' αυτού ποινικής κατηγορίας, δικαιούται ανεπηρέαστου, δημοσίας ακροαματικής διαδικασίας εντός ευλόγου χρόνου, ενώπιον ανεξαρτήτου, αμερολήπτου και αρμοδίου δικαστηρίου ιδρυομένου δια νόμου." Στην υπόθεση Αστυνομίας ν. Φάντη και άλλων

(1994)2 ΑΑΔ 160, απόφαση πλειοψηφίας, διαπιστώθηκε ότι στο δικό μας δικαστικό σύστημα οι επαγγελματίες δικαστές δεν είναι δεκτικοί επηρεασμού από οποιεσδήποτε κρίσεις ή σχόλια του κοινωνικού συνόλου ή των μέσων μαζικής επικοινωνίας ή από δημοσιεύματα του τύπου. Όμως όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Καυκαρής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 CLR 203 αφού έγινε αναφορά στις υποθέσεις Έλληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 149 και Κωνσταντινίδης ν. Βήμα Λτδ

(1983)1 CLR 348 η ύπαρξη επηρεασμού δεν συναρτάται αποκλειστικά με την υποκειμενική αμεροληψία των Δικαστών αλλά επεκτείνεται και σε κάθε παράγοντα που τείνει να εξοστρακίσει τη δικαιοσύνη από το προκαθορισμένο συνταγματικό πλαίσιο. Στην υπόθεση Γεωργιάδη ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 1 αφού επαναλήφθηκε η διαφορά που υπάρχει όταν υπεισέρχονται ζητήματα επηρεασμού του Δικαστηρίου, μεταξύ της δίκης ενώπιον ενόρκων και αυτής ενώπιον δικαστών μόνο, όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Φάντης (ανωτέρω), λέχθηκε ότι το κριτήριο αν η δίκη είναι ανεπηρέαστη είναι αντικειμενικό. Επεξηγήθηκε δε παραστατικά ότι η σκέψη του Δικαστή πρέπει να μετακινηθεί από την ιδιότητα του για να μεταφερθεί στην αυτονόητη σε κάθε ανεπτυγμένο άνθρωπο αίσθηση δικαίου για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος της δίκαιης και ανεπηρέαστου δίκης που κατοχυρώνεται στο άρθρο 30.2 του συντάγματος πρέπει να προκύπτει, αντικειμενικά ως εξηγήθηκε πιο πάνω, ως ουσιαστικό γεγονός μετά από το συσχετικό του συνόλου των γεγονότων της υπόθεσης. Η υπεράσπιση κατά την αντεξέταση υπέβαλε ερωτήσεις στους Μ.Κ. που στόχευαν να δείξουν πως είχαν επηρεαστεί από τα δημοσιεύματα στον τύπο. Κάτι τέτοιο όμως δεν αναδείχθηκε ως στοιχείο ή γεγονός από τις απαντήσεις που εδόθησαν από τους Μ.Κ. Πράγματι από τις εκδόσεις οκτώ

(8)εφημερίδων, Τεκμήρια 86 εως 93, καταδεικνύεται ότι ο τύπος ενασχολήθηκε με την υπόθεση και δη η εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ" με πενήντα μια

(51)εκδόσεις και λιγότερο με είκοσι δύο

(22)η "ΑΛΗΘΕΙΑ", δεκαεπτά

(17)ο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ", έντεκα

(11)η "ΣΗΜΕΡΙΝΗ", δέκα

(10)η "ΧΑΡΑΥΓΗ", πέντε

(5)η "ΜΑΧΗ" και από μια

(1)το "ΘΑΡΡΟΣ" και ο "ΝΕΟΣ ΤΥΠΟΣ". Αντικειμενικά όμως κρινόμενες οι εκδόσεις των πιο πάνω εφημερίδων, λαμβάνοντας υπόψη το χρονικό διάστημα που έλαβαν χώρα, την επικεφαλίδα και την σελίδα που αναφαίρετο το κάθε δημοσίευμα, την έκταση του, τα γράμματα εάν ήταν μεγάλα ή μικρά και το περιεχόμενο του κάθε δημοσιεύματος, κρίνω ότι δεν ήταν σε τέτοιο βαθμό που να παραβιάστηκε το συνταγματικό τους δικαίωμα για δίκαιη και ανεπηρέαστη δίκη ως κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Συνεπώς η εισήγηση της υπεράσπισης περί αυτού του θέματος απορρίπτεται. (Β) ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ Η κατηγορία περιλαμβάνει το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται, και καλείται να προβάλει την υπεράσπισή του, ο κατηγορούμενος. Το άρθρο 38 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 καθορίζει τον τύπο και τι πρέπει να περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο παραπέμποντας όσον αφορά τις λεπτομέρειες του στα εκτιθόμενα στο άρθρο 39 του Κεφ. 155. Στο εδάφιο (α) του άρθρου 39 του Κεφ. 155 παραθέτεται ο τρόπος διατύπωσης του ποινικού αδικήματος που προβλέπεται από νόμο, σε κατηγορία. Στο εδάφιο (β) προβλέπεται η αρίθμηση των κατηγοριών όταν είναι περισσότερες από μία. Στο εδάφιο (γ) καθορίζεται η περιγραφή του αδικήματος, η οποία πρέπει να γίνεται με τρόπο λιτό, απλό, συνοπτικό, σε γλώσσα κατανοητή και να περιλαμβάνει το άρθρο του νόμου που δημιουργεί το αδίκημα. Στις λεπτομέρειες του αδικήματος καταγράφονται τα ουσιώδη γεγονότα που συνιστούν το αδίκημα. Στο εδάφιο (δ) αναφέρεται ρητώς ότι όταν το νομοθέτημα που συνιστά το ποινικό αδίκημα αναφέρει ότι αυτό είναι η τέλεση ή παράλειψη τέλεσης οποιασδήποτε από τις διάφορες πράξεις διαζευτικά, ή η τέλεση ή παράλειψη τέλεσης οποιασδήποτε πράξης με οποιοδήποτε από τις διάφορες ιδιότητες, ή προθέσεις, ή διατυπώνει οποιοδήποτε μέρος του ποινικού αδικήματος διαζευτικά, ή πράξεις, παραλείψεις, ιδιότητες ή προθέσεις ή άλλα ζητήματα που συνιστούν τη διάζευξη στο νόμο, δύνανται να διατυπωθούν διαζευτικά στην κατηγορία που προσάπτεται για το εν λόγω αδίκημα. Στο εδάφιο (ζ) αναφέρεται ότι δεν είναι αναγκαίο, ή δεν χρησιμοποιείται βεβαιότητα ή λεπτομέρεια αναφοράς σχετικά με έγγραφα, γεγονότα, πράγματα, πρόσωπα, τόπους, χρόνο ή οποιοδήποτε άλλο ζήτημα, στο κατηγορητήριο μεγαλύτερη από αυτή που είναι εύλογα επαρκή για το σκοπό παροχής ειδοποίησης στον κατηγορούμενο για αυτά. Όπως επιτάσσει το άρθρο 39(α)(δ) του Κεφ. 155 και ως διατυπώνεται στο Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Λοϊζου και Πική, σελ. 48-51 και στον Archbold, 40η έκδοση παρ. 45(i), το κατηγορητήριο δεν πρέπει να είναι πολλαπλό, δηλαδή σε καμία κατηγορία δεν πρέπει να κατηγορείται ο κατηγορούμενος με τη διάπραξη δύο ή περισσοτέρων διαφορετικών αδικημάτων. Η πολλαπλότητα όμως σε μία κατηγορία είναι ζήτημα τύπου και όχι μαρτυρίας (βλ. υπόθεση Panteli v. District Labour Officer Famagusta

(1985)2 C.L.R 205 και Karasamanis v. Police

(1986)2 C.L.R 229). Αναμφίβολα η πολλαπλότητα σε κατηγορητήριο είναι ανεπιθύμητη καθ' ότι θέτει τον κατηγορούμενο σε σύγχυση σε ποιο από τα αδικήματα που διατυπώνονται στην κατηγορία να απαντήσει. Το θέμα της πολλαπλότητας κατηγορητηρίου εξετάστηκε στην υπόθεση Ξυδιάς και άλλος ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174, στην απόφαση της πλειοψηφίας την οποία εκφώνησε ο Δικαστής Λοϊζου και με τον οποίο συμφώνησε και ο Δικαστής Παπαδόπουλος. Στο θέμα όμως της πολλαπλότητας συμφώνησε και ο Δικαστής Αρτέμης ο οποίος στη σελ. 228 πρόσθεσε και τα εξής, αφού αναφέρθη πρώτα στο άρθρο 39(δ) του Κεφ. 155. "Παρόλον ότι δυνατόν να φαίνεται ότι οι πρόνοιες αυτές δίδουν την καθοδήγηση για να λύονται προβλήματα που αναφύονται σε σχέση με πολλαπλότητα συγκεκριμένης κατηγορίας, εντούτοις θα επιθυμούσα να υποδείξω ότι η καθοδήγηση αυτή δεν είναι ουσιαστική γιατί για να αποφασίσει το Δικαστήριο εάν η σχετική νομοθετική πρόνοια περιγράφει τη διάπραξη ενός αδικήματος με υπαλλακτικούς τρόπους πρέπει πρώτα να αποφασισθεί αν το νομοθέτημα δημιουργεί ένα αδίκημα ή περισσότερα ." Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Νεοπτολέμου Μαυρονικόλα

(1990)2 Α.Α.Δ. 480 επόμενα κρίθηκε ότι το άρθρο 18

(5)του περί Ιδιωτικών Σχολείων Νόμου 5/71, όπως τροποποιήθηκε, δημιουργούσε τρία αδικήματα και όχι ένα και αφού στην κατηγορία περιλαμβάνοντο και τα τρία αδικήματα τότε το κατηγορητήριο έπασχε από πολλαπλότητα. Όμως το άρθρο 18

(5)του Νόμου 5/71. όπως τροποποιήθηκε, είχε ως εξής: "Ουδείς δημόσιος υπάλληλος ή δημόσιος εκπαιδευτικός δύναται να διευθύνει ή διδάσκει ή καθ' οιονδήποτε τρόπον να απασχολείται εις ιδιωτικόν φροντιστήριον." Στο άρθρο 133 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 πράγματι δημιουργούνται δύο αδικήματα, του δόλου και της κατάχρησης εμπιστοσύνης (βλ. υπόθεση Ξυδιά). Η Κατηγορούσα Αρχή αφού τροποποίησε τις κατηγορίες 7 και 8 παρέμεινε σ' αυτές μόνο το αδίκημα του δόλου. Το άρθρο 105 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 δημιουργεί ένα αδίκημα με δύο διαφορετικούς τρόπους. Εν πάση περιπτώσει στις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου συγκεκριμενοποιείται ότι η πράξη συνίστατο σε διαταγή που εξηγείται πού αποσκοπούσε. Στην υπόθεση Ηλίας Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ σελ. 14 και δη στη σελίδα 22 αναφέρθηκε ότι η διαπίστωση του ελαττώματος, όπως κι αν αυτό χαρακτηριστεί, δεν ακυρώνει τη δίκη. Στην παρούσα υπόθεση στις κατηγορίες 5, 6, 7 και 8 ένα αδίκημα διατυπώνεται σε κάθε μια απ' αυτές. Η αναφορά σε τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα στις κατηγορίες 5 και 6 που παραβλάφθηκαν τα δικαιώματά τους ή σε τέσσερις άδειες ή ο τρόπος διατύπωσης τους όπως και των κατηγοριών 7 και 8 και η αναφορά στις κατηγορίες 7 και 8 της φράσης "δηλαδή τη μελέτη και σύσταση ή μη αιτήσεων" δεν δημιουργούν περισσότερα από ένα αδίκημα στην κάθε κατηγορία. Επίσης ούτε και αντίφαση υπάρχει στις κατηγορίες 7 και 8 καθ' ότι η αναφορά σε μελέτη, σύσταση ή μη αιτήσεων για έκδοση αδειών οικοδομής αναφέρεται γενικά στα καθήκοντα τους και όχι στις δυο εταιρείες. Αντίφαση υπάρχει στις κατηγορίες 5 και 6 ως προς το ότι οι άδειες με αριθμό 1928 και 1931 που αποδίδονται στην εταιρεία EKTORAS στην πραγματικότητα είναι οι άδειες που εκδόθηκαν στις αιτήσεις Β193/03 και Β194/03 των Μ.Κ.23 και 24 που αναφέρονται στο κατηγορητήριο ότι παραβλάφθηκαν τα δικαιώματά τους. Πρόκειται ασφαλώς για λάθος. Αυτό θα αντιμετωπισθεί κατωτέρω κρίνοντας ότι η υπεράσπιση των κατηγορουμένων δεν επηρεάσθηκε από την αντίφαση αυτή αφού ως καταδείχθηκε γνώριζαν και αντιλαμβάνοντο πολύ καλά τι αντιμετώπιζαν. Ως εκ τούτου απορρίπτεται η εισήγηση για πολλαπλότητα στο κατηγορητήριο. (Γ) ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟ Οι κατηγορίες 5 και 6 στηρίζονται στο άρθρο 105 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο έχει ως εξής: "Δημόσιος λειτουργός, ο οποίος κατά κατάχρηση εξουσίας που ανάγεται στα καθήκοντά του, ενεργεί ή διατάσσει την ενέργεια οποιασδήποτε αυθαίρετης πράξης που παραβλάπτει τα δικαιώματα άλλου, είναι ένοχος πλημμελήματος." Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος κατά την άποψη του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: (α) ο κατηγορούμενος να είναι δημόσιος λειτουργός, (β) η πράξη να συνιστά κατάχρηση της εξουσίας του, (γ) η πράξη να είναι αυθαίρετη και (δ) η πράξη να παρέβλαψε τα δικαιώματα άλλων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι τόσο ο 1ος όσο και ο 2ος κατηγορούμενος είναι δημόσιοι λειτουργοί. Επομένως το (α) συστατικό στοιχείο έχει αποδειχθεί. Ποια ήταν η πράξη των κατηγορουμένων 1 και 2 που συνιστά κατάχρηση της εξουσίας τους; Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών 5 και 6 ήταν η διαταγή εκ μέρους τους μεταξύ της 1.1.2002 και 31.12.2003 στη διαδικασία έκδοσης άδειας οικοδομής στις εταιρείες EVAGORAS και EKTORAS πριν τις 30.4.2003 που θα εφαρμόζετο η δήλωση πολιτικής παραβλάπτοντας τα δικαιώματα άλλων προσώπων, νομικών και φυσικών που καταγράφονται, για δικό τους συμφέρον λόγω της σχέσης τους με τις δυο αναφερθέντες εταιρείες. Πρώτα απ' όλα ο 1ος κατηγορούμενος παραιτήθηκε στις 30.10.2003 και δεν ήταν δυνατό εκ των πραγμάτων να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια μετά την ημερομηνία αυτή. Έπειτα οι μάρτυρες 23 και 24 επί του κατηγορητηρίου ως οι αιτητές μαζί με άλλους στις αιτήσεις Β193/03 και Β194/03 αρ. αδειών 1928 και 1931 δεν ήταν δυνατό να παραβλάφθηκαν τα δικαιώματα τους αφού υπέβαλαν τις αιτήσεις στις 23.4.2003 και εγρκίθηκαν στις 29.4.

1. Επίσης δεν υπάρχουν εταιρείες KARMA DEVELOPERS LTD και Α. ΑΚΑΘΙΩΤΗ DEVELOPERS που υπέβαλαν αιτήσεις αυστηρά νομικά ομιλούντες. Αλλά και εάν ακόμη αυτό θεωρείτο τυπικό λάθος και υπονοούντο οι εταιρείες KAROULLAS & MARKOULLIS ESTATES LTD και MANDRITES (HOTELS) LTD, για την με πρώτη καταδεικνύεται ότι η αίτηση της όσον αφορά το "ΛΟΦΟ" Πρωταρά δεν μπορούσε να προχωρήσει γιατί δεν συστήθηκε από τις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου λόγο μη πρόσβασης σε δημόσιο δρόμο και επίσης λόγω κυρίως της ένστασης της Πολεοδομίας για διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος με αποτέλεσμα το Δημοτικό Συμβούλιο να την απορρίψει και όσον αφορά την υπόθεση "ΜΑΙΦΟΣΗ" να αποσυρθεί ο διαχωρισμός από την αιτήτρια καθότι δεν μπορούσε να προχωρήσει λόγω προγενέστερης αίτησης. Γι' αυτή την τελευταία αίτηση ο Μ.Κ.4 ανάφερε ότι δεν υπήρχε παράπονο. Εξάλλου για την υπόθεση του "ΛΟΦΟΥ" ο Μ.Κ.4 ανάφερε ότι τα έτη 1999-2000 είχαν αρχίσει κάποιες διαπραγματεύσεις για συναινετική λύση και αφού υπέβαλε σχετική αίτηση στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου για ανταλλαγή της γης που ζητείτο με την αίτηση για ανέγερση οικοδομών, με κρατική γη, ανέμενε το αποτέλεσμα αυτό. Στο φάκελο δε του "ΛΟΦΟΥ" για αίτηση οικοδομής υπάρχει καταχωρημένη επιστολή του Μ.Κ.4 εκ μέρους της αναφερθείσας εταιρείας για την προσπάθεια εξεύρεσης συναινετικής λύσης. Να λεχθεί ότι υπάρχει άλλη επιστολή του Μ.Κ.4 που σημειώνει την επιθυμία, λόγω συμφέροντος, των κατηγορουμένων να εγκρίνετο η αίτηση της εταιρείας του για ανέγερση οικοδομής στο "ΛΟΦΟ". Τούτο όμως οδηγεί σε μια αντίφαση γιατί πως ήταν δυνατό ο 2ος κατηγορούμενος να επιθυμούσε, σύμφωνα με τα γραφόμενα του Μ.Κ.4, να εγκριθεί η αίτηση της εταιρείας του και συνάμα να ενεργούσε να παραβλαφθούν τα δικαιώματα της εταιρείας με την έκδοση της άδειας. Όσον αφορά την αίτηση της εταιρείας MANDRIDES (ΑΚΑΘΙΩΤΗΣ) αυτή δεν μπορούσε να προχωρήσει γιατί δεν συστήνετο λόγω του ότι μεταξύ άλλων δεν είχε πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο. Επομένως κανένα δικαίωμα δεν υπήρχε για τα αναφερθέντα πρόσωπα για να παραβλάπτετο και ως εκ τούτου δεν έχει αποδειχθεί το (δ) συστατικό στοιχείο. Από τα όσα μπορεί να κατανοηθούν από τις λεπτομέρειες των κατηγοριών 5 και 6 και από τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή δεν υπονοείται ότι οι εκδοθείσες άδειες των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS εκδόθεισαν κατ' αντίθεση με τις διατάξεις των νόμων και κανονισμών που διήπαν τις άδειες οικοδομών και την ανάπτυξη γης, γιατί εάν υπονοείτο κάτι τέτοιο θα ήταν σε απ' ευθείας αντίθεση με τη μαρτυρία των Μ.Κ.2 και 3 οι οποίοι είπαν στη μαρτυρία τους ότι πληρούντο όλες οι προϋποθέσεις έκδοσης των αδειών, αλλά ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 εκ της θέσεως και εξουσίας τους παράκαμψαν τη σειρά εξέτασης των αιτήσεων και του τρόπου που ο φάκελος της κάθε αίτησης τοποθετείτο ενώπιον ενός εκάστου αρμόδιου προσώπου μέχρι την τελική έγκριση της και έκδοση της σχετικής άδειας. Πράγματι, και δεν έχω καμία αμφιβολία περί τούτου, ο 1ος κατηγορούμενος ως υπεύθυνος πολιτικός μηχανικός που επιλαμβάνετο των αιτήσεων οικοδομών ο ίδιος προσωπικά ανέλαβε την προώθηση των φακέλων των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS μεταφέροντας με τα χέρια του τους σχετικούς φακέλους από υφιστάμενο του σ' αυτόν και απ' αυτόν στον προϊστάμενο του και στην έγκριση των σχετικών αιτήσεων. Τούτο καταδεικνύεται από τους αύξοντες αριθμούς των αιτήσεων των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS, την έλλειψη μετακίνησης τους από το αρχείο στον εκάστοτε αρμόδιο λειτουργό και από το σύντομο χρονικό διάστημα που χρειάστηκε να εγκριθούν οι αιτήσεις με αφετηρία την ημερομηνία υποβολής των αιτήσεων. Από την ανασκόπηση και μελέτη των βιβλίων καταχωρήσεων των αιτήσεων αποδεικνύεται ότι για αιτήσεις που υποβλήθηκαν πριν τις αιτήσεις των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS δεν εκδόθηκαν καθόλου άδειες και κάποιες άδειες δεν εκδόθηκαν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα όπως αυτές. Όμως παρέμεινε άγνωστος ο λόγος είτε γιατί δεν εξετάστηκαν εάν δεν εξετάσθηκαν και δεν εκδόθηκαν οι άδειες ή γιατί δεν εξετάστηκαν και δεν εκδόθηκαν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα όπως των αιτήσεων EVAGORAS και EKTORAS αφού δεν παρουσιάστηκε τέτοια μαρτυρία. Από τα Τεκμήρια 1, 2 και 2Α δεν μπορεί να εξαχθεί οποιοδήποτε συμπέρασμα προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτή όμως η διαπίστωση του Δικαστηρίου είναι πέραν και έξω από τις λεπτομέρειες των κατηγοριών 5 και 6 αφού η Κατηγορούσα Αρχή συνδίασε την κατάχρηση εξουσίας με τις εταιρείες KAROULLAS & MARCOULLIS ESTATES LTD, MANDRITES (HOTELS) LTD και με τα φυσικά πρόσωπα Γεωργία Ψαρά και Θέκλα Ζεύκα που για τις μεν εταιρείες εξήγησα πιο πάνω γιατί δεν προχώρησαν οι αιτήσεις τους για δε τα φυσικά πρόσωπα ότι αυτές οι αιτήσεις τους εξετάστηκαν σε ποιο σύντομο χρόνο από τις αιτήσεις των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS. Επομένως ένεκα της πορείας που επέλεξε η Κατηγορούσα Αρχή όπως αυτή εκφράστηκε στις λεπτομέρειες των κατηγοριών 5 και 6 το (β) συστατικό δεν έχει αποδειχθεί εναντίον του 1ου κατηγορουμένου. Εναντίον του 2ου κατηγορουμένου δεν υπάρχει καμία μαρτυρία που τον εμπλέκει έστω και το παραμικρό με οποιαδήποτε διαταγή του αφού ουδέποτε αναφέρθηκε στην προώθηση των αιτήσεων ειδικά των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS αφού κατά γενική ομολογία των Μ.Κ.2 και 3 σύστηνε γενικά στους υφιστάμενους του να προωθούνται γρήγορα όλες οι αιτήσεις ένεκα που εδέχετο παράπονα από τους ενδιαφερομένους και επιπρόσθετα δεν ήταν αυτός που υπέγραψε τις σχετικές εγκρίσεις. Τα όσα ανάφερα πιο πάνω ισχύουν και για το (γ) συστατικό στοιχείο δηλαδή της αυθαίρετης πράξης αφού ήταν μέσα στα καθήκοντα του 1ου κατηγορούμενου να εξετάζει τους φακέλους, να δίνει οδηγίες στους υφιστάμενους του και να προωθεί μετά από τη δική του εξέταση τους φακέλους στον ανώτερο του, δημοτικό μηχανικό και μετά για έγκριση. Αυτά βέβαια ιδωμένα στα πλαίσια των λεπτομερειών των κατηγοριών 5 και
2. Επομένως δεν αποδείχθηκε ούτε το (γ) συστατικό στοιχείο. Για τον 2ον κατηγορούμενο δεν υπάρχει πάλι καμία μαρτυρία που να αποδεικνύει διενέργεια αυθαίρετης πράξης. Συνεπώς η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών 5 και 6 εναντίον των κατηγορουμένων 1 και
3. (Δ) ΔΟΛΟΣ Η κατηγορία αυτή βασίζεται στο άρθρο 133 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο έχει ως ακολούθως: "Όποιος δημόσιος λειτουργός, κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων του λειτουργήματός του, διενεργεί δόλο ή κατάχρηση εμπιστοσύνης που επηρεάζει το κοινό, είναι ένοχος πλημμελήματος, ανεξάρτητα αν ο δόλος αυτός ή η κατάχρηση εμπιστοσύνης θα ήταν ή όχι αξιόποινη αν γινόταν εναντίον ιδιώτη." Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα πιο κάτω κατά την άποψη του Δικαστηρίου: (α) Ο κατηγορούμενος να είναι δημόσιος λειτουργός, (β) να διενεργεί δόλο κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων του και (γ) ο δόλος να επηρεάζει το κοινό. Σχετική, πολύ βοηθητική και καθοδηγητική είναι η υπόθεση Μιχαήλ Πετρής ν. Αστυνομίας

(1968)2 CLR σελ. 40 στην οποία γίνεται ανάλυση των συστατικών στοιχείων του αδικήματος. Στην Πετρή ο κατηγορούμενος που ήταν μέλος ενός συμβουλίου προσφορών για την αγορά φαρμάκων παρέλειψε να πληροφορήσει τα μέλη του συμβουλίου ότι οι προσφορές δεν ανταποκρίνοντο προς τις σχετικές προδιαγραφές. Χρήσιμη είναι και η υπόθεση Ανδρέας Αζίνας ν. Αστυνομίας

(1981)2 CLR

1. Για το (α) συστατικό στοιχείο όπως ήδη έχει αναφερθεί όταν εξετάζοντο τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων στις κατηγορίες 5 και 6 έχει αποδειχθεί. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου και όσα αναφέρθησαν ανωτέρω όταν εξετάζοντο οι κατηγορίες 5 και 6 χωρίς αμφιβολία ο 1ος κατηγορούμενος προώθησε τις αιτήσεις οικοδομών των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS για να εγκριθούν πριν τις 30.4.2003 αφού δια χειρός παρέδιδε τους φακέλους των αιτήσεων στον Μ.Κ.
2. Όμως όπως ο Μ.Κ.3 ανάφερε, οι αιτήσεις οικοδομών όταν τις σύστηνε πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις που έθετε ο νόμος και οι κανονισμοί και δεν υπήρχε περίπτωση να σύστηνε οποιαδήποτε απ' αυτές εάν είχε έστω και την παραμικρή παρανομία. Ήταν όλες οι αιτήσεις καθ' όλα νόμιμες. Εκείνο το οποίο καλείται ουσιαστικά να αποφασίσει το Δικαστήριο είναι εάν η πιο πάνω εκτεθείσα συμπεριφορά του 1ου κατηγορούμενου, όπως την κατέγραψα στα ευρήματά μου και την ανέλυσα όταν εξέταζα τα αδικήματα των κατηγοριών 5 και 6 της κατάχρησης εξουσίας και δεν θα την επαναλάβω, συνιστά δόλο που επηρέασε το κοινό. Να σημειωθεί, παρενθετικά, ότι όλες οι αιτήσεις που υπεβλήθησαν πριν τις 30.4.2003 εξετάζονται με το καθεστώς που ίσχυε μέχρι πριν τις 30.4.
3. Δηλαδή κανένα πρόσωπο ως μέρος του κοινού, όπως ερμηνεύεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, που υπέβαλε αίτηση πριν τις 30.4.2003 για το λόγο ότι κάποιες άλλες αιτήσεις που υποβλήθηκαν μεταγενέστερα απ' αυτού αλλά πάντα πριν τις 30.4.2003, επειδή εξετάσθηκαν προγενέστερα από αυτού, επηρέασθηκε ένεκα του γεγονότος τούτου. Παρόλο ότι δεν υπάρχει μαρτυρία γιατί προγενέστερες αιτήσεις δεν εξετάστηκαν και δεν εκδόθηκαν άδειες με τη σειρά τους ή αν εξετάστηκαν και εκδόθηκαν αυτό έγινε μετά από την εξέταση απ' αυτών των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για την ύπαρξη δόλου εκ μέρους του 1ου κατηγορούμενου, εντούτοις και εάν υπήρχε, που δεν υπάρχει, δεν θα μπορούσε να αποδειχθεί το (γ) συστατικό στοιχείο του αδικήματος αφού στο τέλος κανένα πρόσωπο που υπέβαλε αίτηση πριν τις 30.4.2003 δεν επηρεάσθηκε από την προώθηση των αιτήσεων των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS από τον 1ον κατηγορούμενο. Το γεγονός ότι η κοινοβουλευτική επιτροπή εσωτερικών προέβηκε σε σύσταση στο Δήμο Παραλιμνίου για αποφυγή συνειδητά την έκδοση αδειών ιδιαίτερα για έργα μεγάλης ανάπτυξης αυτό δεν αποτελεί νόμο. Έπειτα με κανένα τρόπο πλην από νόμο ή απόφαση του αρμοδίου οργάνου δεν μπορεί να γίνει τούτο γιατί τότε θα προσβάλλοντο δικαιώματα προσώπων - αιτητών αδειών οικοδομής χωρίς νομικό υπόβαθρο. Επίσης ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπάρχει μαρτυρία τι αποτελεί έργο μεγάλης ανάπτυξης. Είναι ανεπίτρεπτο για ένα Δικαστήριο να προβαίνει σε υποθέσεις όσο λογικοφανείς και εάν είναι. Ως εκ τούτου η σύσταση της επιτροπής είναι άνευ νομικού περιεχομένου. Αλλά και να είχε άλλο υπόβαθρο όπως εξήγησα η μη εισακοή της δεν οδηγεί σε ανομία. Όσον αφορά τον 2ον κατηγορούμενο και πάλι καμία μαρτυρία δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου που έστω να δεικνύει σημεία, όχι αποδεικτικά στοιχεία όπως είναι αναγκαίο για να στοιχειοθετηθεί ποινική κατηγορία, ότι ενήργησε με δόλο. Συνεπώς η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των κατηγοριών 7 και 8 εναντίον των κατηγορουμένων 1 και
4. (Ε) ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ Κατηγορίες 1 και
5. Οι κατηγορίες αυτές στηρίζονται στα άρθρα 4, 35 και 372 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
6. Στο άρθρο 4 του Κεφ. 154 εμπεριέχεται η ερμηνεία διαφόρων όρων που απαντώνται στον Ποινικό Κώδικα. Το άρθρο 35 του Κεφ. 154 προνοεί τη γενική ποινή για πλημμελήματα, όταν δεν προβλέπεται ειδικά ποινή γι' αυτά, η οποία δεν υπερβαίνει τα δύο χρόνια φυλάκιση ή χίλιες πεντακόσιες λίρες πρόστιμο ή και στις δύο αυτές ποινές. Στο άρθρο 372 του Κεφ. 154 προνοείται το αδίκημα της Συνωμοσίας για διάπραξη πλημμελήματος το οποίο έχει ως ακολούθως: "Όποιος συνωμοτεί με άλλο να διαπράξει πλημμέλημα ή να διενεργήσει πράξη σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, η οποία αν διενεργόταν στη Δημοκρατία θα ήταν πλημμέλημα και η οποία είναι ποινικό αδίκημα σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν στον τόπο όπου σκοπεύεται να διενεργηθεί, είναι ένοχος πλημμελήματος." Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων των κατηγοριών 1 και 2 η συνωμοσία προς διάπραξη πλημμελήματος αφορά την κατάχρηση εξουσίας δηλαδή στη διαδικασία έκδοσης των αδειών οικοδομής των εταιρειών EVAGORAS και EKTORAS και το δόλο δηλαδή υποβοήθησαν τις δυο εταιρείες να εξασφαλίσουν άδειες οικοδομής στις αντίστοιχες κατηγορίες. Η αντικειμενική υπόσταση (Actus Reus) του αδικήματος της συνωμοσίας έγκειται στη συμφωνία δύο ή περισσότερων προσώπων να διαπράξουν μια παράνομη πράξη. Είναι η συμφωνημένη συμπεριφορά η οποία αποτελεί τη βάση της κατηγορίας. Όπως προκύπτει από τη νομολογία, η συνωμοσία συνίσταται στη συμφωνία δύο ή περισσότερων προσώπων να διαπράξουν μια παράνομη πράξη ή να εκτελέσουν μια νόμιμη πράξη με παράνομα μέσα. Δεν υπάρχει αδίκημα ενόσω ο σχεδιασμός παραμένει στο στάδιο της πρόθεσης μόνον. Είναι χωρίς σημασία το κατά πόσον αυτό που τελικά πραγματοποιείται διαφέρει από αυτά τα οποία έχουν συμφωνηθεί. Επίσης δεν απαλλάσσεται της ευθύνης, ένας συνωμότης που συμφώνησε να παίξει ένα ρόλο στη συνωμοσία αλλά αδιαφόρησε ως προς την τελική επιτυχία της συμφωνίας από τη στιγμή κατά την οποία η συμφωνία ήταν συμπληρωμένη. Η συμφωνία των συνωμοτών είναι το αποτέλεσμα εξωτερίκευσης της σκέψης και κρυφής πρόθεσης που κάθε ένας έχει στο μυαλό του, η οποία εκδηλώνεται με προώθηση της πρόθεσης, που λαμβάνουν τη μορφή κοινών και αμοιβαίων διαβουλεύσεων οι οποίες καταλήγουν τελικά σε συμφωνία. Επομένως δεν είναι αρκετό ότι δύο ή περισσότερα πρόσωπα επιδιώκουν τον ίδιο παράνομο σκοπό. Χρειάζεται απαραίτητα και αναγκαία συμφωνία μεταξύ τους για την επιδίωξη του παράνομου σκοπού. Η συμφωνία αποδεικνύεται με μαρτυρία του γεγονότος ότι αυτή ετέθη σε εφαρμογή και εξάγονται συμπεράσματα από την κοινή τους δράση. Σχετικό με τα όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν είναι το απόσπασμα από την υπόθεση R v. Aspinall

(1876)2 Q.B.D. 48 στις σελίδες 58-59 που ακολουθεί: "The crime of conspiracy is completely committed .. The moment two or more have agreed that they will do, at once or at some future time, certain things. It is not necessary in order to complete the offence that any one thing should be done beyond the agreement. The conspirators may repent and stop, or may have no opportunity, or may be prevented, or may fail. Nevertheless the crime is complete; it was completed when the agreed." Στην υπόθεση Abdebraouf Ben Abdallah Gani v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 134, 142 και 143, λέχθηκαν τα ακόλουθα: ". Το αδίκημα της συνωμοσίας συντελείται από τη στιγμή που δύο ή περισσότεροι συμφωνούν να διαπράξουν αδίκημα ή να επιτύχουν νόμιμο σκοπό με παράνομα μέσα. Δεν είναι αναγκαίο για τη συμπλήρωση του αδικήματος να έχει τελεστεί οτιδήποτε πέρα από τη συμφωνία. Το κατά πόσο οι συνωμότες μετάνιωσαν ή σταμάτησαν ή παρεμποδίστηκαν ή απότυχαν ή δεν είχαν την ευκαιρία να προωθήσουν το σκοπό της συνωμοσίας, είναι αδιάφορο. (Βλέπε Mulcany v. R.

(1868)L.R. 34 H.L. 328, O´Connell v. R.

(1844)5 St. Tr. (N.S) 1, R. v. Aspinall

(1876)2 Q.B.D. 48, Archbold, ανωτέρω, σελ. 2035 παράγρ. 28-4." Στη σελίδα 144 της ίδιας απόφασης ειπώθηκαν τα εξής: "Η ύπαρξη συμφωνίας συμπληρωμένης είναι συστατικό του αδικήματος της συνωμοσίας. Ακολουθεί πως στις περιπτώσεις που φαίνεται ή δεν αποκλείεται να παράμειναν οι επίδοξοι συνωμότες στο στάδιο των διαπραγματεύσεων ή διαφορετικά στο στάδιο της εξέτασης της πιθανότητας να διαπράξουν αδίκημα δεν υπάρχει τελική συμφωνία και, επομένως, ούτε συνωμοσία. Το πότε συμβαίνει το ένα και πότε το άλλο και η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο μπορεί να είναι πολύ λεπτή, δεν είναι δυνατό να προκαθοριστεί. Το ζήτημα είναι πραγματικό και εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. (Βλ. R. v. King and King

(1966)Crim. L.R. 280, R. v. Mills, 47 Cr. App. R. 49, R. v. Walker

(1962)Crim. L.R. 458, R. v. O´Brien, 59 Cr. App. R. 222, Archbold, ανωτέρω, σελ. 2039 παράγρ. 28-9." Τέλος στη σελίδα 149 αναφέρθηκαν και τα πιο κάτω: "Δεν είναι απαραίτητη η απόδειξη της διάπραξης του ουσιαστικού αδικήματος που συμφώνησαν να διαπράξουν οι συνωμότες για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της συνωμοσίας. Οι ενέργειες για την προώθηση της συνωμοσίας μπορεί να μη είναι από μόνες τους παράνομες." Η ένοχη διάνοια (Mens Rea) δεν μπορεί να εξακριβωθεί, αφού αυτή βρίσκεται στη διανοητική κατάσταση του ατόμου, παρά μόνο από τις πράξεις των συνωμοτών όπως αυτές αναφύονται από τα γεγονότα που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Στον Archbold Criminal Evidence and Practice, 41η έκδοση παράγρ. 28-7 στη σελίδα 2038, αναφέρεται πως η Κατηγορούσα Αρχή οφείλει να αποδείξει πως μια συμφωνία μεταξύ των συνωμοτών επραγματοποιήθη για την προώθηση ενός παράνομου σκοπού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα μόνα στοιχεία που υπάρχουν και καλείται το Δικαστήριο να ερμηνεύσει για να φανεί κατά πόσο έχουν αποδειχθεί ή όχι τα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2 είναι τα ακόλουθα: Η κατά το ½ μέτοχος της εταιρείας EVAGORAS και μία εκ των δύο διευθυντών είναι μητέρα του 1ου κατηγορούμενου. Ο κατά το άλλο ½ μέτοχος της εταιρείας EVAGORAS είναι ο μέτοχος και διευθυντής της EKTORAS. Ο 1ος κατηγορούμενος είναι γαμπρός του 2ου κατηγορούμενου. Ο 2ος κατηγορούμενος είναι ο Δήμαρχος Παραλιμνίου και ο 1ος κατηγορούμενος πολιτικός μηχανικός στο Δήμο Παραλιμνίου, υπεύθυνος για τις αιτήσεις οικοδομών και ανάπτυξης γης. Οι εταιρείες EVAGORAS και EKTORAS από τις 6.9.2002 εως 3.12.2002 αγόρασαν γη για την οποία υπέβαλαν αιτήσεις οικοδομής μεταξύ των ημερ. 19.12.2002 εως 6.3.2004 για τις οποίες εγκρίθηκαν άδειες οικοδομής μεταξύ των ημερ. 15.4.2003 εως 29.4.2003. Ο 1ος κατηγορούμενος προώθησε τις σχετικές αιτήσεις δια χειρός προς τον υφιστάμενο του Μ.Κ.3 και προς τον προϊστάμενο του, δημοτικό μηχανικό. Ο δημοτικός μηχανικός αφού έδινε την έγκριση του τις προωθούσε στο Δήμαρχο, 2ον κατηγορούμενο, προς έγκριση και υπογραφή. Τις εγκρίσεις έκδοσης αδειών οικοδομής δεν τις υπέγραψε ο 2ος κατηγορούμενος αλλά ο αντιδήμαρχος. Ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι ο 1ος κατηγορούμενος τον πίεζε για να εξετάσει τις αιτήσεις οικοδομών των αναφερθεισών εταιρειών το συντομότερο και όπως του είπε ήταν κατόπιν οδηγιών του 2ου κατηγορούμενου. Μ' αυτά τα δεδομένα και γεγονότα αδυνατώ να συμπεράνω και να κρίνω ότι εκδηλώθηκε οποιαδήποτε κρυφή σκέψη του 2ου κατηγορούμενου προς τον 1ον κατηγορούμενο που όχι να αποδεικνύει αλλά έστω να τείνει να καταδείξει ότι οι δύο τους μετήλθαν σε συμφωνία για διάπραξη του πλημμελήματος της κατάχρησης εξουσίας που δεν αποδείχθηκε ή του δόλου που επίσης δεν αποδείχθηκε ή οποιουδήποτε άλλου αδικήματος. Από την υπάρχουσα μαρτυρία όπως την αποδέχθηκα κατά την αξιολόγηση και ευρήματα στα οποία προέβηκα και με όσα ανέφερα πιο πάνω καταδεικνύεται ότι δεν έχει αποδειχθεί ούτε η αντικειμενική υπόσταση (ACTUS REUS) του αδικήματος της συνομωσίας αφού δεν αποδείχθηκε η μεταξύ των κατηγορουμένων συμφωνία για τη διάπραξη παράνομης πράξης, δηλαδή της κατάχρησης εξουσίας και του δόλου, ούτε η ένοχη διάνοια (MENS REA) αφού δεν αναφύονται από τα γεγονότα που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου πράξεις των κατηγορουμένων που να εξακριβώνεται τούτο. Η Κατηγορούσα Αρχή όφειλε να αποδείξει πως μια συμφωνία μεταξύ των κατηγορουμένων επραγματοποιήθη για την προώθηση της κατάχρησης εξουσίας και του δόλου πράγμα που απέτυχε να αποδείξει. Το βάρος απόδειξης σε ποινική δίκη βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής και εναπόκειται σ' αυτή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 401). Επίσης έχει να αποδείξει την κατηγορία και κάθε στοιχείο που να τη βαρύνει και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και να είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ σελ. 363). Ίδια ήταν η προσέγγιση και στις υποθέσεις Παφίτης ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 102 επ. και Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 482 επ. Με όλα όσα προσπάθησα να αναλύσω και εξηγήσω πιο πάνω, κατάληξή μου είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή της και τις κατηγορίες 1, 2, 5, 6, 7 και 8 εναντίον των κατηγορουμένων 1και 2 πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατά συνέπεια οι κατηγορούμενοι 1και 2 αθωώνονται και απαλλάσσονται και στις κατηγορίες 1, 2, 5, 6, 7 και 8 που αντιμετωπίζουν. (Υπ.). ............ Ν. Γερολέμου, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο