Αστυνομία ν. Αναστάσιου Ζυρνοβάλη, Αρ. Υπόθεσης: 4287/2005, 15 Δεκεμβρίου, 2006

(1)/2001 και τροποποιήθηκε από το Νόμο 35

(1)/2003 και την Α.Δ.Π. 227/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 29.05.2005 στη Λεωφ. Πρωταρά στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου διατηρούσε το κατάστημα EURO ανοικτό ημέρα Κυριακή πέραν της επιτρεπόμενης ώρας δηλαδή η ώρα 20:02 αντί η ώρα 19:
2. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την κατηγορία παρουσίασε ως μάρτυρα κατηγορίας τον Αστ. 1771 Τ. Δημητρίου ο οποίος ήταν αυτός που έκαμε την καταγγελία. Ανέφερε ότι την Κυριακή 29.05.2005 και περί ώρα 20:02 είχε επισκεφθεί το περίπτερο EURO στη Λεωφόρο Πρωταρά στο Παραλίμνι στο οποίο υπεύθυνος ήταν ο κατηγορούμενος. Το κατάστημα διέθετε και τις δύο άδειες, άδεια περιπτέρου και άδεια υπεραγοράς (Super Market). Γυάλινες πόρτες διαχώριζαν το μέρος που λειτουργούσε ως υπεραγορά από αυτό που λειτουργούσε ως περίπτερο. Η υπεραγορά θα έπρεπε να έκλεινε η ώρα 19:
3. Ελέγχοντας το χώρο διαπίστωσε ότι εκτίθονταν είδη που μπορεί να πωλούνται από υπεραγορά και όχι από περίπτερο, πράγμα που το ήλεγξε από τον κατάλογο των ειδών τα οποία μπορεί να πωλεί ένα περίπτερο. Εν πάση περιπτώσει την επίδικη ώρα είχε το δικαίωμα με βάσει άδεια περιπτέρου να λειτουργεί ως περίπτερο αλλά όχι ως υπεραγορά. Υπήρχαν, όπως ανέφερε ένας κάδος σφουγγαρίσματος και σφουγγαρόπανα και φλόκος, μάσκες θαλάσσης, πατίνια και κρύα σάντουιτς. Πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για το αδίκημα που διέπραξε και του επέστησε την προσοχή του στο νόμο και αυτός δεν απάντησε τίποτε. Όταν του είπε ότι θα καταγγελθεί και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο απάντησε ¨μη με καταγγείλεις γιατί έχω άδεια περιπτέρου¨. Εξέδωσε εξώδικο Λ.Κ.50,00 αντίγραφο του οποίου σημειώθηκε ως τεκμήριο 1 και το οποίο δεν έχει πληρωθεί. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι αργότερα στον αστυνομικό σταθμό έκαμε έκθεση την οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο
4. Κατά την καταγγελία ήταν μαζί με τον συνάδελφο του Αστ. 5426 ο οποίος όμως είχε παραμείνει έξω από το κατάστημα και δεν είχε εισέλθει σε αυτό μαζί του, πιθανόν να καθόταν και μέσα στο αυτοκίνητο. Σε ερώτηση που ήταν τοποθετημένα τα σάντουιτς ανέφερε ότι δεν θυμόταν όπως δεν θυμόταν και πόσα ήταν, δεν θυμόταν επίσης που βρισκόταν ο κάδος με τον φλόκο και δεν θυμόταν εάν αυτός ήταν χρησιμοποιημένος ή όχι. Δεν θυμόταν εάν οι μάσκες και τα πατίνια ευρίσκονταν σε νάιλον περιτύλιγμα ή όχι. Αρνήθηκε υποβολή ότι από όλα τα αντικείμενα που ανέγραψε τα μόνα που υπήρχαν ήταν οι μάσκες θαλάσσης και επέμενε ότι υπήρχαν και τα υπόλοιπα πράγματα που ανέφερε. Δεν απέκλεισε όμως ο κάδος και ο φλόκος να ήταν χρησιμοποιημένα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης υπέβαλε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου στην κατηγορία. Η εισήγηση του εστιάστηκε κυρίως στο ότι η Κατηγορούσα Αρχή παρέλειψε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος όπως το είδος του καταστήματος, τον τόπο όπου ευρισκόταν αυτό και κατά πόσο ενέπιπτε στις πρόνοιες της νομοθεσίας στην οποία βασίζεται η κατηγορία. Όφειλε η Κατηγορούσα Αρχή, όπως εισηγήθηκε να αποδείξει ότι το κατάστημα του κατηγορουμένου εμπίπτει στα Δημοτικά όρια του Παραλιμνίου και ότι έχει σε αυτό εφαρμογή η διάταξη της νομοθεσίας με βάση την οποία κατηγορείται. Ο κ. Παπανικολάου παρέπεμψε στις αρχές του εκ Πρώτης Όψεως και στην μαρτυρία και εισηγήθηκε ότι όταν ο Μ.Κ. ανέφερε ότι το επίδικο κατάστημα ευρίσκεται στη Λεωφόρο Πρωταρά στο Παραλίμνι δεν αντεξετάστηκε επ΄αυτού του σημείου, επομένως η μαρτυρία του επ΄αυτού παρέμεινε αναντίλεκτη. Η προσέγγιση του θέματος της απόδειξης της υπόθεσης μιας κατηγορίας εκ πρώτης όψεως αναλύεται στην υπόθεση Azinas and Another v. Police, 1981, 2 C.L.R. σελ.
5. Οι ίδιες αρχές υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Στην υπόθεση αυτή ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής, ανέφερε ότι η απαλλαγή του κατηγορουμένου με βάση την έλλειψη στοιχειοθέτησης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται σύμφωνα με τη Δικαστική Πρακτική του 1962 μόνο σε δύο περιπτώσεις: (α) Όταν δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η κατηγορία λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου. Το κριτήριο, όπως αναφέρεται στη συνέχεια της ίδιας υπόθεσης, είναι αντικειμενικό. Το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε εκείνο το στάδιο της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφαση του περιορίζεται, σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σε εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν μια εξήγηση αλλιώς, ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή (βλ. The Police v. Kallenos,

(1980). 1JSC σελ. 145, απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Γ. Νικολάου Ε.Δ. όπως ήταν τότε) Το αδίκημα βασίζεται στα Άρθρα 2,4 και 12 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου Κεφ. 185 όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 75

(1)/2001 και 35

(1)/2003 και την Α.Δ.Π. 227/2005. Στο Άρθρο 2 δίδονται οι διάφορες έννοιες που περιέχονται στο νόμο. Η ¨Θερινή περίοδος¨ σημαίνει την περίοδο από την 1η Απριλίου μέχρι την 31η Οκτωβρίου κάθε χρόνου, συμπεριλαμβανομένων και των δύο ημερομηνιών. Η ¨Χειμερινή περίοδος¨ σημαίνει την περίοδο από την 1η Νοεμβρίου κάθε χρόνου μέχρι την 31η Μαρτίου του αμέσως επόμενου χρόνου, συμπεριλαμβανομένων και των δύο ημερομηνιών. Το Άρθρο 4 προβλέπει τις ώρες κλεισίματος των καταστημάτων. Για ό, τι ενδιαφέρει την παρούσα υπόθεση σχετική είναι η δεύτερη επιφύλαξη της παραγράφου 2 σύμφωνα με την οποία: ¨Νοείται περαιτέρω ότι τόσο κατά τη χειμερινή όσο και κατά τη θερινή περίοδο κάθε κατάστημα παραμένει κλειστό την Κυριακή¨. Με βάσει την Α.Δ.Π. 227/2005 η οποία ίσχυε κατά την επίδικη περίοδο ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ασκώντας τις εξουσίες, που του παρείχε το άρθρο 21 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμων, αφού έλαβε υπόψη τις εισηγήσεις της Συμβουλευτικής Επιτροπής Αμμοχώστου είχε εκδώσει το ακόλουθο Διάταγμα.: ¨Κατά την περίοδο που αρχίζει από την 15η Μαρτίου 2005 και λήγει την 15η Νοεμβρίου 2005, συμπεριλαμβανομένων και των δύο πιο πάνω ημερομηνιών έναρξης και λήξης, όλα τα καταστήματα που βρίσκονται μέσα στις περιοχές που καθορίζονται στον Πίνακα του παρόντος Διατάγματος, μπορούν για εξυπηρέτηση τουριστικών αναγκών σε αυτές να παραμένουν ανοικτά: (α) κατά τις καθημερινές μέρες, μέχρι τις 11:00 μ.μ. και (β) κατά τις Κυριακές, μέχρι τις 7:00 μ.μ.¨ Στον Πίνακα του διατάγματος καθορίζονται με λεπτομέρεια τα όρια περιοχών εντός του Δήμου Παραλιμνίου τις οποίες καλύπτει το διάταγμα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Προκύπτει από τη μαρτυρία που προσφέρθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή ότι το επίδικο κατάστημα με το όνομα EURO ευρίσκεται επί της Λεωφόρου Πρωταρά στο Παραλίμνι. Σύμφωνα με τον αστυφύλακα Μ.Κ.1 το κατάστημα το οποίο επισκέφθηκε ήταν ανοικτό κατά παράβαση του ωραρίου λειτουργίας του. Αυτό ανέγραψε και στο εξώδικο που εξέδωσε και το οποίο δεν πληρώθηκε μέχρι σήμερα το Τεκ. 1 ότι δηλαδή επρόκειτο για την υπεραγορά EURO. Είναι γεγονός ότι ο αστυνομικός στην μαρτυρία του ανέφερε ότι επισκέφθηκε το περίπτερο με το όνομα EURO όμως με το ίδιο όνομα λειτουργούσε και υπεραγορά τα οποία είναι καταστήματα ενωμένα και διαχωρίζονται απλώς από γυάλινη πόρτα. Στο χώρο του περιπτέρου εκτίθονταν προς πώληση εμπορεύματα πέραν των όσων επιτρέπονταν σύμφωνα με τον κατάλογο εμπορευμάτων τα οποία μπορεί να πωλεί ένα περίπτερο, δηλαδή είδη υπεραγοράς τα οποία και περιέγραψε. Το παράδοξο στην όλη υπόθεση, όπως φάνηκε από την προφορική μαρτυρία αλλά καταγράφηκε επίσης και στο Τεκ,. 2, την έκθεση του Μ.Κ., είναι ότι μέρος του χώρου λειτουργεί ως υπεραγορά και μέρος ως περίπτερο και φέρουν και τα δύο το όνομα EURO. Για την υπεραγορά βέβαια ισχύουν τα ωράρια τα οποία καταγράφω πιο πάνω. Εφόσον κατά τον επίδικο χρόνο εκτίθονταν εμπορεύματα υπεραγοράς έκαμε την καταγγελία για την παράβαση του ωραρίου υπεραγοράς. Ήταν η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου Υπεράσπισης ότι η Κατηγορούσα αρχή όφειλε να είχε αποδείξει το είδος του επίδικου καταστήματος και εάν αυτό εμπίπτει πράγματι στα Δημοτικά όρια Παραλιμνίου όπου και θα εφαρμοζόταν το πιο πάνω Διάταγμα, στοιχεία τα οποία δεν απέδειξε. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάσθηκε και δεν του υποβλήθηκε ότι το επίδικο κατάστημα δεν ευρίσκεται στη οδό στην οποία αναφέρθηκε ότι ευρισκόταν το επίδικο κατάστημα ή ότι αυτή δεν ευρίσκεται στα όρια του Δήμου Παραλιμνίου όπου την είχε τοποθετήσει. Επομένως όσα ανέφερε ο μάρτυρας σχετικά με τα πιο πάνω παρέμειναν αναντίλεκτα. Επίσης σε σχέση με το είδος του καταστήματος ανέφερε ότι αυτό πωλούσε είδη υπεραγοράς, επομένως γι΄αυτό και έκαμε την καταγγελία για παράβαση του ωραρίου υπεραγοράς. Του υπεβλήθη μάλιστα ότι το μόνο πράγμα από όσα εμπορεύματα είχε αναφέρει ότι εκτίθονταν στο χώρο ήταν μάσκες θαλάσσης. Στην υπόθεση Δήμος Αγίας Νάπας v. Καραγάννη,

(2001)2 A.A.Δ. σελ.42 λέχθηκε ότι: ¨Δεν είναι φορμαλιστικός ο τρόπος απόδειξης ενός επίδικου γεγονότος περιοριζόμενος, στη συγκεκριμένη αυτή περίπτωση, στην παρουσίαση τοπογραφικού σχεδίου ή χάρτη με την επίδικη οικοδομή και άμεσης σύνδεσης του με την ¨περιοχή¨ που καταλαμβάνει ο Δήμος. Η μαρτυρία, όπως τουλάχιστον απορρέει από την Ιωάννου, μπορεί να πάρει και άλλες μορφές για να καταδείξει το ίδιο στοιχείο, υπό την αίρεση φυσικά ότι τέτοια μαρτυρία δεν προσκρούει σε κανόνα του δικαίου της απόδειξης. Την άποψη αυτή για την πολυμορφία της παραδεκτής μαρτυρίας ισχυροποιεί και η απόφαση στις Π.Ε. 6693 και 6696 Δήμος Λεμεσού v. Λοφίτου κ.α. ημερ. 15.03.2000. Από το παρακάτω απόσπασμα της απόφασης του Κωνσταντινίδη Δ. Προκύπτει η ευρύτητα εναντένισης του θέματος: ¨Στην προκείμενη περίπτωση η μαρτυρία πως η οικοδομή που ανεγειρόταν ήταν επέκταση άλλης για την οποία είχε εκδώσει άδεια ο Δήμος Λεμεσού, κατά το τεκμήριο της κανονικότητας (omnia praesumuntur rite esse acta) ήταν μαρτυρία πως ο Δήμος Λεμεσού ήταν η αρμόδια αρχή και, κατ΄ επέκταση, πως η οικοδομή ανεγειρόταν μέσα στη περιοχή Λεμεσού για την οποία είχε αρμοδιότητα. Μάλιστα, η άδεια οικοδομής είχε εκδοθεί μετά από αίτηση των εφεσιβλήτων, η οποία κατατέθηκε, προς το Δήμο Λεμεσού που συνιστούσε μαρτυρία αποδοχής του ως της αρμόδιας αρχής¨. Σε ότι αφορά την εισήγηση της Υπεράσπισης, κρίνω ότι εφόσον δεν έχει αντεξετασθεί ο μάρτυρας επί της θέσης την οποία εξέθεσε στο Δικαστήριο, ότι δηλαδή το επίδικο κατάστημα ευρισκόταν στη συγκεκριμένη οδό στο Παραλίμνι η οποία κατά την άποψη του καλυπτόταν από το Υπουργικό Διάταγμα, δεν αφήνει αμφιβολία ότι έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο του αδικήματος του τόπου δηλαδή όπου ευρίσκεται το επίδικο κατάστημα και ότι αυτό εμπίπτει στις διατάξεις του Διατάγματος που εκδόθηκε με βάσει εξουσίες που παρέχει ο νόμος στον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων εφόσον σε αυτό εκτίθονταν προς πώληση είδη υπεραγοράς και μάλιστα κατά παραδοχή της Υπεράσπισης όταν υπεβλήθη στον μάρτυρα ότι το μόνο που ευρισκόταν εκεί από όσα κατονόμασε ήταν μάσκες θαλάσσης. Θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι σχήμα οξύμωρο να προβάλλεται ένας τέτοιος ισχυρισμός εκ μέρους της Υπεράσπισης καθώς, όπως είναι η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για την απόδειξη της υπόθεσης, εάν ο ισχυρισμός της υπεράσπισης είναι ότι το εν λόγω υποστατικό δεν εμπίπτει στα όρια που καθορίζει το πιο πάνω αναφερόμενο διάταγμα τότε, και πάλιν διαπράττεται αδίκημα με βάσει τον νόμο εφόσον εάν το κατάστημα ήταν εκτός των ορίων του διατάγματος, τότε δεν θα επιτρεπόταν να ήταν ανοικτό καθόλου εκείνη την ημέρα που ήταν Κυριακή οπότε η κατηγορία θα ήταν διαφορετική και όχι ότι παρέμενε ανοικτό πέραν της επιτρεπόμενης ώρας. Προβάλλεται επίσης ο ισχυρισμός ότι δεν αποδείχθηκε τι είδους κατάστημα λειτουργούσε. Ο μάρτυρας όμως εκείνο το οποίο είπε ήταν ότι επειδή εκτίθονταν προς πώληση είδη υπεραγοράς έκαμε τη συγκεκριμένη καταγγελία για λειτουργία κατά παράβαση του διατάγματος που καθόριζε το ωράριο της υπεραγοράς, εάν από την άλλη το εκλάμβανε ως περίπτερο τότε θα έκαμνε διαφορετική καταγγελία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και επιπλέον τις αρχές που έχει καθορίσει η νομολογία μας όταν καλείται να αποφασίσει κατά πόσο έχει αποδειχθεί μια κατηγορία εκ πρώτης όψεως και χωρίς να προβαίνω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά εξετάζοντας την αντικειμενικά, έχοντας υπόψη τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί αυτά στον βαθμό και στο επίπεδο που εξετάζεται στο παρόν στάδιο και ως εκ τούτου θα καλέσω τον κατηγορούμενο να προβάλει την υπεράσπιση του. (Εξηγούνται στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του) (Υπ.).............................. Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο