ΙΑΤΡΙΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΙ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ν. A T P ANASTASIOU SUPERMARKET LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 18669/05, 19/6/2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:B16 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 18669/05 ΙΑΤΡΙΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΙ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ Παραπονούμενος Εναντίον
- A. T. P. ANASTASIOU SUPERMARKET LTD
- Ανδρέας Αναστασίου
- Χαράλαμπος Αναστασίου
- Αναστάσιος Ττίρκας Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 19/6/2007 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: Κος Φλωρίδης Για τους κατηγορούμενους 1 - 3 : Καμία εμφάνιση Κατηγορούμενοι 2 και 3: παρόντες ΑΠΟΦΑΣΗ Οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της πώλησης τροφίμου ακαταλλήλου για ανθρώπινο κατανάλωση σύμφωνα με τα άρθρα 2, 12, 19, 25, 27, 29 και 30[2] του Περί Τροφίμων [έλεγχος και πώληση] Νόμος 54[1]/96 ως ετροποποιήθη [1η κατηγορία]και πώλησης τροφίμου το οποίο δεν ήτο της ποιότητος που εζητήθη υπό του αγοραστού κατά παράβαση του άρθρου 7[1][2][3] και [4] του Περί Τροφίμων [έλεγχος και πώληση] Νόμος 54[1]/96 [2η κατηγορία]. Η υπόθεση εναντίον του 4ου κατηγορούμενου απεσύρθη και αυτός απαλλάγηκε στις 14/3/
- Η ακροαματική διαδικασία προχώρησε εναντίον των Κατηγορουμένων 1 -
- Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεσή της κάλεσε 2 μάρτυρες κατηγορίας τον Ανδρέα ΧατζηΓεωργίου [ΜΚ1] και την Αλεξία Σολομωνίδου [ΜΚ2]. Οι κατηγορούμενοι μετά που κλήθηκαν σε απολογία ο μεν κατηγορούμενος 2 επέλεξε να δώσει ανόμωτη κατάθεση ενώ ο κατηγορούμενος 3 έδωσε ένορκη κατάθεση. Επίσης κατά την ακροαματική διαδικασία δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα τα ευρήματα του Κρατικού Χημείου [Τεκμήριο Δ]. Ήταν η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από την μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας ότι η ΜΚ2 στις 27/9/2004 επισκέφθηκε την υπεραγορά A.T.P Αναστασίου στην Περιστερώνα και αγόρασα μεταξύ άλλων ένα κουτί μακαρόνια ταλιατέλλες ΜΙΤΣΙΔΗ με ημερομηνία λήξεως 03/06 σε πλαστική σφραγιστή συσκευασία. Μόλις τα αγόρασε, παρατήρησε ότι τα μακαρόνια ήταν γεμάτα ζωϊφια και ήταν αδύνατο να φαγωθούν. Στις 4/10/2004 επισκέφθηκε στο Υγειονομικό Κέντρο Ακακίου τον ΜΚ1 κο Α. ΧατζηΓεωργίου όπου υπέβαλε γραπτώς το παράπονο παραδίδοντας σε νάϋλο αεροστεγώς κλειστή συσκευασία τις εν λόγω ταλιατέλες μακαρόνια Μιτσίδη. Επίσης μαζί με το πιο πάνω αντικείμενο παρέδωσε και απόδειξη της υπεραγοράς η οποία κατατέθηκε Τεκμήριο Β. μετά την παραλαβή του ο ΜΚ1 κος ΧατζηΓεωργίου το σφράγιζε και του έβαλε ετικέτα μαζί με τα στοιχεία του και το παρέδωσε την επόμενη μέρα στο Κρατικό Χημείο στο κο Γιαννόπουλο υπεύθυνο για αναλύσεις του Κρατικού Χημείου. Όπως εξήγησε δεν υπήρχε ετικέτα της κατηγορούμενης 1 στα εν λόγω μακαρόνια αυτά δεν ήταν ληγμένα η συσκευασία δεν ήταν πλήρως διαφανή ήταν μπλε χρώματος και κάπου στο κέντρο διέκρινε μαύρα στίγματα τα οποία δεν κατάλαβε τι ήταν. Αμέσως τις επόμενες μέρες έκανε υγειονομικό έλεγχο στην εν λόγω υπεραγορά παρόμοιου προϊοντος της ίδιας επωνυμίας χωρίς να διαπιστώσει παρόμοιο πρόβλημα ή ληγμένα ή αλλοιωμένα τρόφιμα. Ο ίδιος απέστειλε επιστολή στις 4/3/2005 στον Υγειονομικό Επιθεωρητή. Επίσης πήρε από τον κο Γιαννόπουλο πιστοποιητικό το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο Δ στο οποίο αναφέρετο ότι τα μακαρόνια περιείχαν ζωντανά ζωϊφια και ήταν ακατάλληλα για ανθρώπινη κατανάλωση. Τα αποτελέσματα κοινοποιήθηκαν στους κατηγορούμενους οι οποίοι ανέφεραν ότι θα ελέγξουν τα αποθέματα σε παρόμοια προϊόντα. Ο 2ος κατηγορούμενος στην ανόμωτη κατάθεσή του ανέφερε ότι αμφισβητεί ότι η ΜΚ2 αγόρασε από την υπεραγορά τα επίδικα μακαρόνια, το είχε στο σπίτι της αφού δεν είχε αποδείξεις ότι το πήρε από την υπεραγορά. Ο κατηγορούμενος 3 στην δική του μαρτυρία μεταξύ άλλων αμφισβήτησε την αξιοπιστία του ΜΚ2 καθώς και τα κίνητρα της. Ήταν η θέση του ότι η απόδειξη που κατέθεσε η ΜΚ2 ως Τεκμήριο Β δεν μπορεί να περιλαμβάνει μακαρόνια αφού η τιμή του είναι 99 σέντ και τίποτε στην απόδειξη δεν φαίνεται ότι αγόρασε προϊόν αυτής της τιμής ούτε οι ταμειακές μηχανές κτυπούν μόνο φρούτα όπως ήταν η θέση της ΜΚ2 γιατί αυτό δεν συμφέρει στην υπεραγορά ούτε το επιτρέπει ο λογιστής τους και θα υπήρχε πρόβλημα με τους φόρους και το ΦΠΑ. Ήταν επίσης η θέση του ότι αυτό το είδος μακαρονιών της εταιρείας Μιτσίδη δεν περίεχονται σε πλαστική συσκευασία και δείγμα το κατέθεσε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο. Στο τέλος της ακροαματικής διαδικασίας ο κος Φλωρίδης στην εμπεριστατωμένη αγόρευσή του με αναφορά στα γεγονότα και νομική πτυχή της υπόθεσης εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας οι κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων και ζήτησε όπως αυτοί κριθούν ένοχοι. Αντίθετη ήταν η θέση των κατηγορουμένων οι οποίοι ισχυρίσθηκαν ότι δεν αποδείχθηκαν εναντίον τους οι κατηγορίες και είναι αθώοι. Ο ΜΚ1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Παρέθεσε με ειλικρίνεια, αμεσότητα και χωρίς καμία διάθεση υποστήριξης της μιας ή της άλλης εκδοχής γεγονότα που περιήλθαν σε γνώση του, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν σοβαρά από τους κατηγορούμενους. Δέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολό της. Στρεφόμενη στην μαρτυρία της ΜΚ2 δεν είμαι ικανοποιημένη ότι είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Κατ΄ αρχή η θέση της ότι αγόρασε το επίδικο τρόφιμο στις 27/9/2004 και διαπίστωσε την ίδια μέρα ότι δεν ήταν κατάλληλο για κατανάλωση η αργοπορία της να υποβάλει το παράπονό της μέχρι 4/10/2004 δημιουργεί ερωτηματικά. Ενώ ισχυρίστηκε ότι την επομένη είχε πάει στην υπεραγορά και εξέφρασε το πάραπονό της και ότι ήταν θέμα υγείας και έπρεπε να λάβει μέτρα εναντίον της κατασκευάστριας εταιρείας και παρόλο ότι επικοινώνησε και με τον σύνδεσμο καταναλωτών μόλις μετά από 6 μέρες έκανε το παράπονό της. Επίσης η θέση της ότι στο Τεκμήριο Β απόδειξη εμφαίνεται ότι αγόρασε το εν λόγω προϊόν ενώ σε αυτή υπάρχει αγορά μόνο φρούτων δεν επιβεβαιώνει την αγορά αυτού του προϊόντος από την υπεραγορά των κατηγορουμένων. Η θέση της επίσης ότι όποτε αγοράζει προϊόντα από την εν λόγω υπεραγορά συμπεριλαμβανομένου και του επίδικου τροφίμου αυτά εμφαίνονται ως φρούτα μου φαίνεται παράλογη και επ΄ αυτού του σημείου δέχομαι την θέση της υπεράσπισης ότι οι ταμειακές μηχανές της υπεραγοράς κτυπούν τα προϊόντα για να φαίνονται οι φόροι και ειδικότερα Φόρος Προστιθέμενης Αξίας. Αν και ήταν η θέση της ότι διαπίστωσε αμέσως ότι στο εν λόγω κουτί υπήρχαν ζωϊφια μόλις είδε το κουτί αυτό δεν επιβεβαιώνεται από τον ΜΚ1 ο οποίος ανε΄φερε ότι το επίδικο σακούλι ήταν μπλε χρώματος γύρω και μόνο στο κέντρο μπορούσε να δει κάποια στίγματα μαύρα, τα οποία όμως δεν μπορούσε να διαπιστώσει τι ήταν. Επίσης η δήλωση του ΜΚ1 ότι δεν υπήρχε ετικέτα της υπεραγοράς πάνω στο τρόφιμο αφήνει επίσης ερωτηματικά από πού αυτό αγοράστηκε. Με βάση αυτά τα δεδομένα και έχοντας υπόψη ότι η ίδια με δήλωσή της ημερομηνίας 5/4/2006 ανέφερε ότι το παράπονό της δεν υφίσταται πλέον εναντίον των κατηγορουμένων και δεν επιθυμεί την ποινική δίωξή τους δεν μου αφήνουν περιθώρια να δεχθώ την μαρτυρία της την οποία απορρίπτω στο σύνολό της. Ούτε ο κατηγορούμενος 3 μου δημιούργησε την εντύπωση προσώπου που είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Αν και δέχομαι την θέση του ότι η απόδειξη Τεκμήριο Β δεν περιέχει το επίδικο τρόφιμο τα μέρη της μαρτυρίας του στα οποία απέδωσε οικονομικά κίνητρα στην ΜΚ2 και στην οικογένειά της δεν τα δέχομαι αφού ουδέποτε έθεσε τέτοιο ζήτημα κατά την αντεξέταση της εν λόγω μάρτυρος. Επίσης δεν δέχομαι την εκδοχή του για οικονομικά κίνητρα της Κατηγορούσας Αρχής και κακόβουλη δίωξή τους και τα απορρίπτω. Επίσης τα όσα ανέφερε σε σχέση με την συσκευασία του επίδικου τροφίμου δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη αφού δεν αντεξέτασε τους μάρτυρες κατηγορίας ως προς την συσκευασία του επίδικου τροφίμου. Το άρθρο 12 του Νόμου 54[1]/96 στο οποίο στηρίζεται η 1η κατηγορία έχει ως ακολούθως; «Πρόσωπο το οποίο πωλεί ή εκθέτει προς πώληση ή διατάζει ή επιτρέπει σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να πωλεί ή εκθέτει ή προσφέρει προς πώληση ή έχει στην κατοχή του για σκοπούς πώλησης, οποιοδήποτε είδος τροφίμου, το οποίο για οποιοδήποτε λόγο έχει χειροτερέψει ή αποσυντεθεί είτε εν όλω είτε εν μέρει, κατά τρόπο που είναι ακατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση, είναι ένοχος αδικήματος». Τα συστατικά στοιχεία του πιο πάνω αδικήματος είναι: [α] η πώληση, έκθεση ή προσφορά προς πώληση τροφίμου. [β] το πωληθέν τρόφιμο για οποιοδήποτε λόγο έχει χειροτερέψει ή αποσυντεθεί είτε εν όλω είτε εν μέρει [γ] να είναι ακατάλληλο για ανρθώπινο κατανάλωση. Το άρθρο 7[1] του ίδιου Νόμου στο οποίο στηρίζεται η 2η κατηγορία έχει ως ακολούθως: «7[1] Απαγορεύεται η πώληση κατά τρόπο που επηρεάζει δυσμενώς τον αγοραστή, οποιουδήποτε τροφίμου το οποίο δεν ήτο της φύσης ή της ουσίας ή της ποιότητος που ζητεί ο αγοραστής». Τα συστατικά στοιχεία αυτού του αδικήματος είναι: [α] πώληση τροφίμου [β] η πώληση πρέπει να επηρεάζει δυσμενώς τον αγοραστή. [γ] το τρόφιμο δεν είναι της ποιότητος που έχει ζητηθεί υπό του αγοραστού. Εις την υπόθεση Smedleys Ltd v Breed [1974] 2 All ER σελίδα 21 ερμηνεύοντας πανομοιότυπο άρθρο Αγγλικής Νομοθεσίας απεφασίσθη ότι όταν ο αγοραστής δεν λαμβάνει την ποιότητα που ζήτησε αλλά κάτι διαφορετικό τότε υπάρχει παράβαση του άρθρου. Διά την στοιχειοθέτηση του αδικήματος δεν είναι απαραίτητος η αποδειξη ζημιάς εις τον αγοραστή. [βλέπε Halsbury´s Law of England Fourth Edition Vol 18 par 10 υποπαράγραφος 3]. Ο ορισμός του τροφίμου καθορίζεται από το άρθρο 2 του Νόμου 54[1]/96 ως ετροποποιήθη από τον Νόμο 40[1]/2001: Άρθρο 2[γ] «Τρόφιμα περιλαμβάνει [α] είδη και ουσίες που χρησιμοποιούνται ως συστατικά στην Παρασκευή τροφίμων και [β] είδη και ουσίες, που δεν έχουν θρεπτική ουσία». Η Κατηγορούσα Αρχή φέρει το βάρος να αποδείξει την υπόθεσή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποδείξει κάθε στοιχείο ή επίδικο θέμα που τη βαρύνει, από τα συστατικά στοιχεία των συγκεκριμένων αδικημάτων μέχρι την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που τα στοιχειοθετούν. Όπως επανειλημμένα έχει υποδείξει η Νομολογία: «Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι΄ αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθεση σε απόρριψη. [Λοίζου ν Αστυνομίας [1989] Α.Α.Δ. 363, 365-6, που υιοθετήθηκε και στην Γενικός Εισαγγελέας ν Σάζου [2001] 2 Α.Α.Δ. 18, 26]. Προκύπτει από την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή ότι τα μακαρόνια που αφορούν την παρούσα υπόθεση αποτελούν τρόφιμο στην έννοια του Νόμου κάτι το οποίο εν πάσει περιπτώσει δεν έχει αμφισβητήσει η υπεράσπιση. Όμως από την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή ελλείπει το στοιχείο της πώλησης ή έκθεσης ή προσφοράς προς πώληση του εν λόγω τροφίμου από τους κατηγορούμενους το οποίο αποτελεί συστατικό στοιχείο και των δύο αδικημάτων που αντιμετωπίζουν. Ως φαίνεται πιο πάνω το Δικαστήριο δεν αποδέκτηκε την μαρτυρία της ΜΚ2 ότι αυτό το αγόρασε από την υπεραγορά της κατηγορούμενης 1 και άλλη μαρτυρία δεν υπάρχει που να συνδέει τους κατηγορούμενους με την πώληση του και οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν την πώληση του κατηγορηματικά. Μέρος του έργου της Κατηγορούσας Αρχής είναι να αποδείξει επίσης χωρίς ρωγμές και κενά, ότι το επίδικο τρόφιμο αντικείμενο των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι έτυχε ορθής και ασφαλούς παραλαβής, μετακίνησης, διακίνησης, φύλαξης μέχρι την ανάλυση και τα αποτελέσματα της επιστημονικής ανάλυσης. Τα ανωτέρω θα πρέπει να αποτελούν τους κρίκους μιας ενιαίας και στερεής αλυσίδας από την οποία δεν θα υπολείπεται οτιδήποτε. Κρίκοι που λείπουν ή που έχουν σπάσει, διακόπτουν την αλυσίδα και εγείρουν ερωτηματικά. Από την άλλη, η υπεράσπιση δεν έχει κανένα τέτοιο βάρος και οπλισμένη με το τεκμήριο της αθωώτητας δεν έχει καμία υποχρέωση να αποδείξει οτιδήποτε [εκτός στις περιπτώσεις εκείνες που ο Νόμος ή η νομολογία μεταφέρει το βάρος σ΄ αυτήν - που δεν είναι βέβαια η επίδικη περίπτωση]. Το έργο της εξαντλείται στο να δημιουργήσει στο Δικαστήριο μια εύλογη αμφιβολία ως προς την ενοχή του κατηγορούμενου. Μπορεί να το πράξει αυτό είτε δημιουργώντας αμφιβολία μέσα από την αντεξέταση για την αξιοπιστία βασικών μαρτύρων κατηγορίας είτε υποδεικνύοντας ότι τα συστατικά στοιχεία της κατηγορίας, είτε επί γεγονότων αναγκαίων για τη στοιχειοθέτηση της, είτε επί των νομικών επ΄ αυτών των γεγονότων εξαγομένων συμπερασμάτων, ελλείπουν είτε καθ΄ ολοκληρίαν είτε εν μέρει. Σίγουρα δεν είναι έργο της υπεράσπισης να συμπληρώνει κενά στη μαρτυρία που προσφέρει η Κατηγορούσα Αρχή και επί της οποία οικοδομεί την υπόθεση της εναντίον του κατηγορούμενου. Υπενθυμίζω επίσης τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ παράλειψης αντεξέτασης από την υπεράσπιση επί γεγονότων που καταθέτουν οι μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής, με αποτέλεσμα εάν τίθενται εκ των υστέρων γεγονότα ή εκδοχές από τον κατηγορούμενο ή τους μάρτυρες του που δεν τέθηκαν στους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής, να αποδυναμώνονται οι εκδοχές αυτές ή και να υπόκεινται στον κίνδυνο της παντελούς απόρριψης [Adidas Jonitexo Ltd [1987] 1 CLR 383, Phipson on Evidence, 11η έκδοση σελ. 649, παρ. 544, Blackstone´s Criminal Practice, 2003, σελ. 2058-9, παρ. F7-4], με την «παράλειψη» αντεξέτασης επί πτυχών της υπόθεσης που οι μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, έχουν αποτύχει να καταθέσουν. Επομένως, για να υπάρχει παράλειψη αντεξέτασης πρέπει πρώτιστα να υπάρχει σχετική μαρτυρία από τον μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής. Στην προκειμένη περίπτωση ελλείπει η αλυσίδα του τεκμηρίου αφού δεν υπάρχει μαρτυρία ότι το εν λόγω προϊόν αγοράστηκε από την υπεραγορά των κατηγορουμένων ούτε μαρτυρία που να συνδέει το επίδικο προϊόν με τα αποτελέσματα του χημείου αφού αν και η παραλαβή του Τεκμηρίου έγινε από τον Δρ. Γιαννόπουλο του Κρατικού Χημείου [βλέπε πιστοποιητικό Τεκμήριο Δ] δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας του προσώπου που προέβηκε στις αναλύσεις. Με υφιστάμενο το κενό στη χρονική διάρκεια ως προς την τύχη του επιδικού τροφίμου από την παραλαβή του 5/10/04 μέχρι έκδοση του Πιστοποιητικού Τεκμήριο Δ ημερομηνίας 22/2/2005 και απουσία μαρτυρίας πότε αυτό αναλύθηκε από τρίτο πρόσωπο κανένας δεν μπορεί να πει [εκτός και αν γίνει σχετική υπόθεση που δεν επιτρέπεται, όσο εύλογη και αν είναι, όπως λέχθηκε πριν], που ήταν το επίδικο τρόφιμο στο διαρρεύσαντα χρόνο. Είχε το προϊόν μαζί του ο κος Γιαννόπουλος μέχρι την παράδοση του στο πρόσωπο που διενήργησε την ανάλυση ποιο προϊόν αυτός ανέλυσε. Δεν υπάρχει επ΄ αυτού κανένα στοιχείο μαρτυρίας. Αν τον είχε, τον είχε στη δική του κατοχή; Και αν ναι, πού; Σε κάποιο γραφείο στο Κρατικό Χημείο στο δικό του γραφείο, στο συρτάρι του, στο σπίτι του, στο όχημά του ή κάπου αλλού. Αν ήταν κάπου τοποθετημένο ήταν αυτό υπό ασφαλή φύλαξη; Μπορούσε να παρέμβει κάποιος τρίτος; Υπήρχαν στο τόπο που φυλάχθηκαν, αν φυλάχθηκαν, και άλλα τεκμήρια, και εάν ναι, ήταν παρόμοιου είδους; Το κενό μεγαλώνει αφού το τρόφιμο ουδέποτε κατατέθηκε στο Δικαστήριο ούτε αναγνωρίστηκε από τους μάρτυρες κατηγορίας. Τα ερωτήματα αυτά και ενδεχομένως άλλα, δείχνουν ότι υπάρχει ένα ανυπέρβλητο κενό στη μαρτυρία όσον αφορά την τύχη αυτού του τροφίμου και δημιουργεί αμφιβολίες ως προς το τι τελικά και ποιο τρόφιμο αναλύθηκε. Με βάση τα πιο πάνω η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει τις κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων 1, 2 και 3 και συνεπώς αυτοί αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις κατηγορίες. ΗΓHa (Υπ) ............................... Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο