ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Στέλιου Παπαντωνίου, Αρ. Υπόθεσης: 461/07, 23 Νοεμβρίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:B60 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αμπίζα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 461/07 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ εναντίον Στέλιου Παπαντωνίου Κατηγορούμενου Ημερομηνία: 23 Νοεμβρίου 2007 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Στ. Χατζηκωνσταντή Για τον Κατηγορούμενο: ο ίδιος αυτοπροσώπως Κατηγορούμενος: παρών Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ex Tempore Με βάση το κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης, κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της προσαπτόμενης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος την 5η Οκτωβρίου, 2006, στη Λευκωσία, της επαρχίας Λευκωσίας, σε δημόσιο χώρο, δηλαδή στη Λεωφόρο Προδρόμου, εξύβρισε τους Αστ. 1096 Α. Κυπριανού και Αστ. 1519 Α. Ανδρέου της ΜΜΑΔ με τη φράση «Εγιώ γαμώ σας» με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε ενοχή στην προσαπτόμενη κατηγορία και η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε δύο μάρτυρες κατηγορίας. Κατατέθηκε δε ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήριο η γραπτή κατηγορία του κατηγορούμενου. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου να διαπιστώσει κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου επαρκώς ώστε αυτός να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπισή του στην κατηγορία. Για την οριοθέτηση του πλαισίου της διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης υιοθετήθηκε στην Κύπρο η Αγγλική Πρακτική του 1962 (Practice Direction
(1962)1 All E.R. 448) (Βλέπε Azinas & Another v. The Police
(1981)2 CLR 9, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου
(1990)2 ΑΑΔ 133 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων
(1992)2 ΑΑΔ 356). Η απαλλαγή ενός κατηγορούμενου με βάση την έλλειψη στοιχειοθετήσεως εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτήν την καταδίκη του κατηγορουμένου. Ο Δικαστής δεν προβαίνει στο στάδιο της δίκης κατά το οποίο κλείνει η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ΄ αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και το κριτήριο ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα. (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων, ανωτέρω). Η μαρτυρία που προσκομίστηκε προς απόδειξη της υπόθεσης περιορίστηκε σε αυτήν των δύο αναφερόμενων στις λεπτομέρειες του αδικήματος προσώπων τα οποία ήταν αποδέκτες της κατ΄ ισχυρισμόν εξύβρισης. Ήταν δε σύντομη. Έκπληξη όμως προκάλεσε το ότι η Κατηγορούσα Αρχή προχώρησε με την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης δεδομένης της μαρτυρίας που προσκομίστηκε. Προκύπτει από τη μαρτυρία ότι οι μάρτυρες απέδωσαν την κατ΄ ισχυρισμό εξύβριση στον οδηγό συγκεκριμένου οχήματος χωρίς όμως να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τον κατηγορούμενο ως το πρόσωπο αυτό. Κάτι το οποίο δεν ήταν σε θέση να πράξουν ούτε μετά που το εν λόγω όχημα ανεκόπη μεταγενέστερα. Χαρακτηριστική δε, είναι η τοποθέτηση του ΜΚ2 ο οποίος αναφέρει ότι δεν μπορούσε να ξέρει ότι αυτός ήταν ο οδηγός του οχήματος. Η παρούσα υπόθεση είναι ποινική και η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Κατά συνέπεια δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλέπε Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 363). Εφόσον η Κατηγορούσα Αρχή αποφάσισε να προχωρήσει την παρούσα υπόθεση, το τι ουσιαστικά καλεί το Δικαστήριο να πράξει είναι να προβεί σε υπόθεση ότι ο κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε το εν λόγω αυτοκίνητο κατά τον επίδικο χρόνο και συνεπώς το πρόσωπο που κατ΄ ισχυρισμόν εξύβρισε τους ΜΚ επειδή όταν μεταγενέστερα ανεκόπη το εν λόγω όχημα αυτός ήταν ο οδηγός. Τέτοια υπόθεση θα ήταν ανεπίτρεπτη για το Δικαστήριο να πράξει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Ελλείψει οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας κρίνω ότι δημιουργείται κενό στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, κενό το οποίο αποβαίνει μοιραίο για την υπόθεσή της. Κρίνοντας, συνακόλουθα, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου επαρκώς ώστε να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπισή του στην προσαπτόμενη κατηγορία, η κατηγορία απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτή. (Υπ) .......... Μ. Αμπίζας, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο