Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Hayriye Rezvanoglu, Αρ. Υπόθεσης: 17625/06, 6 Δεκεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:B70 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Ν. Σταύρου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 17625/06 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Hayriye Rezvanoglu Κατηγορουμένης ------------- 6 Δεκεμβρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Κουτσόφτας. Για την Κατηγορούμενη: κ. Katrin. (Η Κατηγορούμενη είναι παρούσα.) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει μια κατηγορία που αφορά το αδίκημα της άσκησης μαγείας με αμοιβή κατά παράβαση του άρθρου 304 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος η κατηγορούμενη κατά τις ημερομηνίες 27 και 28.9.2006 στη Λευκωσία παρίστανε τον εαυτό της στον Θάνο Σαββίδη από την Ακρόπολη ότι ασκούσε μαγεία με αποτέλεσμα το προαναφερθέν πρόσωπο να της δώσει ως αμοιβή αρχικά στις 27.9.06 το χρηματικό ποσό των £20 και ακολούθως στις 28.9.06 το χρηματικό ποσό των £
- Η κατηγορούμενη αρνήθηκε ενοχή και έτσι η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση. Προς απόδειξη της κατηγορίας κλήθηκαν από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής τρεις μάρτυρες. Ο εξεταστής της υπόθεσης Αστ. 1660 Χ. Χρυσάνθου (Μ.Κ.1), ο παραπονούμενος Θάνος Σαββίδης (Μ.Κ.2) και ο αστυνομικός μεταφραστής Αστ. 3766 Παναγιώτης Παναγιώτου (Μ.Κ.3). Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής που αναφύει κατά κύριο λόγο μέσα από τα λεγόμενα του Μ.Κ.2 μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Στις 27.9.06 στα πλαίσια των εργασιών του ως πωλητή μπισκότων ο Μ.Κ.2 κατέφθασε στο περίπτερο Νίκης 32 (Herocondic) το οποίο βρίσκεται στη Λεωφ. Νίκης στη Λευκωσία, με σκοπό να παραδώσει στο εν λόγω περίπτερο μπισκότα. Εκεί όλως τυχαίως βρέθηκε η κατηγορούμενη, μια ηλικιωμένη γυναίκα που μιλούσε σπαστά ελληνικά, τον πλησίασε και του ζήτησε να της δώσει μπισκότα. Ο μάρτυρας τη λυπήθηκε, της έδωσε δύο κουτιά μπισκότα και τότε αυτή του πρότεινε να του βγάλει την τύχη του. Ο μάρτυρας δέχθηκε. Η κατηγορούμενη τότε έριξε λίγο νερό σε ένα ποτήρι, του είπε να βάλει από πάνω το πουκάμισο και το χέρι του και άρχισε να διαβάζει (μάλλον στην τουρκική γλώσσα) από ένα βιβλίο. Κατόπιν τούτου, του είπε να σηκώσει το χέρι του από το ποτήρι, πράγμα το οποίο έπραξε, διαπιστώνοντας πως στον πάτο του ποτηριού υπήρχε κοκκινόχωμα. Σε σχέση με αμοιβή, του είπε να της δώσει όσα θέλει και αυτός της έδωσε £
- Παράλληλα του είπε ότι κάποιοι του έκαμαν μάγια για να μη μπορεί να προχωρήσει στη ζωή του και ότι για να του λύσει τα μάγια θα έπρεπε να τη συναντήσει την επαύριον, φέρνοντας μαζί του £500, ένα πιάτο, ένα κουτάλι, ένα αβγό, ένα εσώρουχο (σώβρακο) και ένα μπουκάλι στο οποίο θα είχε προηγουμένως ουρήσει. Πράγματι την επομένη ημέρα 28.9.06 και περί ώρα 6μμ τη συνάντησε παρά τον κυκλικό κόμβο του Λήδρα Πάλας έχοντας μαζί του όλα όσα του είχε ζητήσει. Της έδωσε τόσο τις £500, που θα έδινε "στα καλέσματα" όπως του είπε, όσο και τα άλλα αντικείμενα. Εκείνη τότε ξεκίνησε κάποιου είδους τελετουργία με τη χρήση των αντικειμένων, η οποία σύμφωνα πάντα με το μάρτυρα, είχε ως τελική κατάληξη να βρεθούν εντός του αβγού τρίχες τυλιγμένες γύρω από ένα καρφί. Τότε του επιβεβαίωσε ότι του έκαναν μάγια και πως έπρεπε απαραιτήτως να λυθούν, διαφορετικά σε 22 ημέρες θα πέθαινε στον ύπνο του. Για να του λύσει τα μάγια, η κατηγορούμενη του ζήτησε αυτή τη φορά, £5.
- Ο μάρτυρας τότε αφυπνίστηκε, κατάλαβε ότι επρόκειτο περί κοροϊδίας και κατήγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία. Όταν η κατηγορούμενη συνελήφθηκε από την αστυνομία ανακρίθηκε προφορικά από τον Μ.Κ.1 και του ανέφερε ότι πήρε μόνο £20 από τον Μ.Κ.2 για να του πει την τύχη του, καθ' ότι ως της ανέφερε, αντιμετώπιζε προβλήματα με τη σύζυγο του. Ανακρινόμενη όμως γραπτώς από τον ίδιο μάρτυρα αν και παραδέχθηκε ότι ξέρει να βγάζει την τύχη από το φλιτζάνι, αρνήθηκε κάθε ανάμειξη στην υπόθεση (τεκμήρια 1Α και 1Β). Η πιο πάνω μαρτυρική εκδοχή κρίθηκε επαρκής για στοιχειοθέτηση εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και έτσι η κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία. Επέλεξε ως είχε το δικαίωμα να μη προβάλει αντίθετη εκδοχή, περιοριζόμενη μόνο σε ανώμοτη δήλωση με την οποία διακήρυξε την αθωότητα της. Μετά την ανώμοτη δήλωση της κατηγορούμενης η υπόθεση προχώρησε στο στάδιο των αγορεύσεων. Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, κ. Κουτσόφτας αφού αναφέρθηκε με συντομία στη δοθείσα μαρτυρία εξέφρασε την άποψη ότι έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό η κατηγορία που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη και κάλεσε έτσι το Δικαστήριο να τη βρει ένοχη. Στον αντίποδα ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης κ. Katrin ήταν ιδιαιτέρως λακωνικός. Παρά το γεγονός ότι κατά την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας φάνηκε να αμφισβητεί ή τουλάχιστον να μην αποδέχεται κάποιους από τους τεθέντες ισχυρισμούς τους, στην αγόρευση του περιορίστηκε στο να εισηγηθεί ότι η κατηγορούμενη δεν έκαμε μάγια στον Μ.Κ.2, αφού ως ο ίδιος ανέφερε, είναι άλλοι που του έκαμαν τα μάγια. Όσον αφορά το ποσό των £500, υπενθύμισε πως, σύμφωνα με τον Μ.Κ.2 αυτές δόθηκαν για "τα καλέσματα" και όχι για τα μάγια. Έχοντας ως βάση τα πιο πάνω, τα ερωτήματα που καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο οι μάρτυρες κατηγορίας, προεξάρχοντος βεβαίως του Μ.Κ.2 είπαν την αλήθεια και αν η απάντηση είναι καταφατική κατά πόσο το διαμορφωθέν πλέγμα γεγονότων στοιχειοθετεί το υπό εκδίκαση αδίκημα. Ξεκινώντας από την αξιολόγηση λοιπόν, βρίσκω ότι ο εξεταστής της υπόθεσης Μ.Κ.1 είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Χωρίς να μέμφομαι καθοιονδήποτε τρόπο τις ενέργειες του, πιστεύω πως ίσως να μπορούσε να επεκτείνει κάπως περισσότερο τις εξετάσεις που διεξήγαγε. Εδώ όμως δεν είναι τούτο το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι αν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ήδη έχω απαντήσει το ερώτημα αυτό καταφατικά και έτσι αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του. Από τη μαρτυρία του ξεχωρίζω ιδιαιτέρως την αναφορά ότι η κατηγορούμενη κατόπιν προφορικής ανακρίσεως και αφού της είχε προηγουμένως επιστήσει την προσοχή στο Νόμο, του παραδέχθηκε κατ' ουσία το πρώτο σκέλος του αδικήματος λέγοντας του ότι έλαβε πράγματι από τον Μ.Κ.2 το ποσό των £20 για να του πει την τύχη του. Συναφώς και στην ανακριτική της κατάθεση προσδιορίζει τον εαυτό της ως άτομο που ξέρει να βγάζει την τύχη από το φλιτζάνι. Η μαρτυρία αυτή είναι βεβαίως εξ ακοής. Η εξ ακοής μαρτυρία όμως δεν είναι πλέον εκ προοιμίου απαγορευμένη. Μπορεί να γίνει αποδεκτή και να της προσδοθεί η βαρύτητα που το Δικαστήριο θα κρίνει υπό τις περιστάσεις πρέπουσα. Στη δοσμένη περίπτωση έχοντας κατά νου πρώτον, ότι η αναφορά αποτελεί κατ' ουσία δήλωση κατά του συμφέροντος της κατηγορούμενης - τέτοιες αναφορές ακόμα και όταν ίσχυε ο κανόνας που απαγόρευε την εξ ακοής μαρτυρία αποτελούσαν αναγνωρισμένη εξαίρεση και μπορούσαν να ληφθούν υπόψη - δεύτερο, ότι η αναφορά του μάρτυρος παρέμεινε κατ' ουσία αναντίλεκτη και τρίτο, ότι η αναφορά προήλθε δια στόματος ενός καθ' όλα αξιόπιστου μάρτυρα, δεν βλέπω το λόγο γιατί να μη ληφθεί υπόψη η δήλωση ως πλαισιωτική (εκ του περισσού ίσως) της γενικότερης εκδοχής του Μ.Κ.2 (βλ. κατ' αναλογία Κωνσταντινίδης v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 190, Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Duncan 73 Cr.App.Rep. 359). Ο Μ.Κ.3 μολονότι εκτέλεσε χρέη διερμηνέα για τη λήψη ανακριτικής κατάθεσης από την κατηγορούμενη, πλαισίωσε τελικώς τη θέση του Μ.Κ.1 στο ότι η κατηγορούμενη ήταν συνάμα σε θέση να συνεννοηθεί ή εν πάση περιπτώσει να ανταλλάξει κάποιες κουβέντες μαζί τους και στα ελληνικά. Ο μάρτυρας αυτός μου προξένησε καλή εντύπωση και αποδέχομαι έτσι τη μαρτυρία του. O M.K.2 μου προξένησε θετικότατη εντύπωση. Ενδεχομένως να υπάρχουν ερείσματα και λόγοι για αμφισβήτηση της ευθυκρισίας του, τουλάχιστον σε ότι αφορά το υπό εξέταση συμβάν, όχι όμως και της αξιοπιστίας του. Περιέγραψε τα τεκταινόμενα με περισσή προθυμία, γλαφυρότητα και αυθορμητισμό, χωρίς να υποπέσει σε ουσιαστικές αντιφάσεις και ανακολουθίες, πείθοντας έτσι ότι αυτά που έλεγε, πράγματι συνέβησαν. Το μοναδικό ίσως ψεγάδι στη μαρτυρία του είναι το γεγονός ότι στη γραπτή του κατάθεση (έγγραφο 2) αναφέρει ότι στην πρώτη συνάντηση που είχε με την κατηγορούμενη στις 27.9.2006 του ζήτησε η ίδια να της δώσει £20 ενώ στην αντεξέταση ενώπιον του Δικαστηρίου διευκρίνισε ότι του είπε να της δώσει όσα θέλει και αυτός επέλεξε να της δώσει £
- Η ανασκευή αυτή εντασσόμενη στο ευρύτερο πλαίσιο της υπόθεσης δεν είναι ουσιαστική, καθ' ότι το ζητούμενο είναι η κατηγορούμενη να διεκδίκησε άμεσα ή έμμεσα αμοιβή, στοιχείο που ενυπάρχει και στις δύο περιπτώσεις. Παράλληλα δεν θεωρώ ότι υπήρξε σκοπιμότητα από πλευράς Μ.Κ.2 με τη συγκεκριμένη αναφορά έτσι ώστε να επηρεάζεται αρνητικά η αξιοπιστία του. Θα πάρω βέβαια ως δεδομένη τη θέση ότι ο ίδιος καθόρισε την αμοιβή, που είναι πιστεύω η ευνοϊκότερη για την κατηγορούμενη. Με τη διευκρίνηση αυτή αποδέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Κ.2, η οποία βέβαια από πλευράς γεγονότων, αποτελεί την πεμπτουσία της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής. Οι λεπτομέρειες της εκδοχής αυτής, όπως τις έχω σκιαγραφήσει πρωτύτερα, για αποφυγή επανάληψης, ας θεωρηθούν ότι αποτελούν και τα ευρήματα του δικαστηρίου. Έρχομαι τώρα στη νομική πτυχή της υπόθεσης, η οποία θα πρέπει να λεχθεί, δεν προσφέρεται για σπουδαία ακαδημαϊκή ανάλυση. Όπως και να έχουν τα πράγματα να υπενθυμίσω ότι η κατηγορία εδράζεται στο άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο προβλέπει τα εξής: "Όποιος με κέρδος ή με αμοιβή παριστάνει τον εαυτό του ότι ασκεί ή χρησιμοποιεί κάθε είδους μαγεία, μαγγανεία, γοητεία ή εξορκισμό ή αναλαμβάνει να μαντέψει την τύχη ή παριστάνει τον εαυτό του ότι με ή την δεξιότητα ή την γνώση του για κάποια απόκρυφη επιστήμη δυνατόν να αποκαλύψει τον τόπο ή τον τρόπο ανεύρεσης πράγματος που θεωρείται ότι κλάπηκε ή απωλέσθηκε, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου." Για απόδειξη των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, στη μορφή που φέρεται να έχει διαπραχθεί στην παρούσα υπόθεση, θα πρέπει να καταδεχθούν δύο πράγματα, πρώτον, ότι ενυπάρχει το στοιχείο του κέρδους ή της αμοιβής και δεύτερον ότι ενυπάρχει η εξ ιδίων παράσταση για άσκηση ή χρησιμοποίηση πάσης φύσεως μαγείας, μαγγανείας, γοητείας ή εξορκισμού. Σε ότι αφορά το στοιχείο του κέρδους ή της αμοιβής, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το αδίκημα ήταν συνεχές υπό την έννοια ότι η διάπραξη του ξεκίνησε στις 27.9.2006 και κορυφώθηκε στις 28.9.
- Κατά τη διάπραξη του πρώτου σκέλους του αδικήματος στις 27.9.2006 η κατηγορούμενη, λέγοντας στον Μ.Κ.2 μετά που του έβγαλε την τύχη του, να της δώσει όσα θέλει, αποσαφήνισε βασικά ότι αυτό που έπραξε δεν το έπραξε αφιλοκερδώς αλλά ανέμενε αμοιβή, αφήνοντας απλώς την πρωτοβουλία στον Μ.Κ.2 να καθορίσει το ύψος της. Ακόμα και αν δεν ζητούσε χρήματα στις 27.9.2006, αυτό που έγινε στη συνέχεια δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης για το ποιες ήταν οι πραγματικές προθέσεις της κατηγορούμενης. Ξεκάθαρα και ξεδιάντροπα θα έλεγα, η κατηγορούμενη, εκμεταλλευόμενη προφανώς και την εύθραυστη και ευάλωτη ψυχολογική και συναισθηματική κατάσταση του Μ.Κ.2, του ζήτησε στη συνέχεια να της δώσει £500 για να του λύσει τάχατες τα μάγια. Το ότι προφασίστηκε πως θα έδινε τα χρήματα "στα καλέσματα" (ότι κι αν αυτό σημαίνει) δεν διαφοροποιεί καθόλου την κατάσταση. Η ασυνάρτητη αυτή αναφορά εντάσσεται απλώς στην ευρύτερη παράσταση της κατηγορούμενης ότι, αυτό που επρόκειτο να γίνει είχε τη συνδρομή κάποιας ανωτέρας δύναμης και τίποτε πέραν τούτου. Το τί αλήθεια θα χρησίμευαν τα χρήματα "στα καλέσματα" είναι ερώτημα με το οποίο προτιμώ να μη καταπιαστώ. Με κάθε εκτίμηση προς τον ευπαίδευτο συνηγόρο Υπεράσπισης, νομίζω ότι οι πιο πάνω επισημάνσεις θα πρέπει να καταδείχνουν ότι ο συνειρμός του επιχειρήματος του ότι το αδίκημα δεν διαπράχθηκε διότι τα χρήματα ήταν για "τα καλέσματα" και όχι για τη μαγεία είναι πραγματικά έωλος. Σε ότι αφορά το στοιχείο της μαγείας και επόμενα, πιστεύω ότι τα πράγματα είναι το ίδιο ξεκάθαρα. Το σημαντικό είναι να υπήρξε παράσταση. Εδώ η παράσταση, με κάθε έννοια του όρου, ήταν σε πλήρη ανάπτυξη από το αρχικό συμβάν στις 27.9.2006 μέχρι και το καταληκτικό στις 28.9.
- Η παράσταση συνίστατο στο ότι η κατηγορούμενη με μη συμβατικό τρόπο, με αλχημείες θα έλεγα, ήταν σε θέση να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από τα μάγια. Με κάθε εκτίμηση και πάλι προς τον συνήγορο Υπεράσπισης, δεν αντέχει νομίζω τη βάσανο της λογικής ο συνειρμός του τεθέντος επιχειρήματος ότι δεν διαπράχθηκε το αδίκημα διότι ο ισχυρισμός του Μ.Κ.2 δεν ήταν ότι η κατηγορούμενη του έκαμε μάγια αλλά ότι του έλυσε ή προσποιήθηκε ότι θα του έλυνε τα μάγια. Τέτοια διάκριση δεν μπορεί να γίνει. Κάθε παράσταση που εμπίπτει στο γενικότερο προαναφερθέν πλαίσιο αρκεί για απόδειξη του υπό συζήτηση συστατικού στοιχείου. Διαφορετικά πολύ φοβάμαι ότι και το ίδιο το δικαστήριο θα υπέπεφτε στο σφάλμα να αποδίδει σημασία και συγκρότηση στις επιμέρους λεπτομέρειες ενός τεχνάσματος. Στη βάση λοιπόν όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της και έτσι η κατηγορούμενη κρίνεται ένοχη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............ Στ. Ν. Σταύρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο