Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Νεόφυτος Καμαρίτης, Αρ. Υπόθεσης: 32073/05, 12 Δεκεμβρίου, 2007

(5)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, Κ.Δ.Π. 66/84, όπως τροποποιήθηκε από τις Κ.Δ.Π. 24/99 και άρθρο 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε από τους Ν. 80

(1)/00, Ν. 243

(1)/04 και 270

(1)/04. Τα πιο κάτω δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα: - Η ώρα ήταν 12.00, ο δρόμος στο σημείο που αναφέρεται στο Κατηγορητήριο ήταν μίας κατεύθυνσης, πολύ πλατύς με δύο λωρίδες. - Δεν υπήρχε καθόλου τροχαία κίνηση, και για 100μ μπροστά από τον Κατηγορούμενο δεν υπήρχε κανένα αυτοκίνητο. - Ο Κατηγορούμενος κινείτο με χαμηλότερη του επιτρεπομένου ορίου ταχύτητα. Κατατέθηκε επίσης ως Τεκμήριο 1 ο ανακριτικός φάκελος, και ολόκληρο το περιεχόμενο του οποίου δηλώθηκε ως παραδεκτό ως προς την αλήθεια του. Στον φάκελο αυτό αναφέρεται ότι την 22.2.2005 και περί ώρα 12.05 στην οδό Διαγόρου ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΚΒΒ 778 και έκανε χρήση κινητού τηλεφώνου με τα χέρια. Αφού πληροφορήθηκε ότι θα καταγγελθεί απάντησε «Συγγνώμη». Συγκεκριμένα, ο Κατηγορούμενος κρατούσε το τηλέφωνο με το δεξί χέρι στο δεξί αυτί του. Των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων δεδομένων, η Κατηγορούσα Αρχή δεν κάλεσε μάρτυρες. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον Κατηγορούμενο εισηγήθηκε ότι δεν αποδείκτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του ώστε να κληθεί σε απολογία. Την εισήγηση αυτή στήριξε, ουσιαστικά, στο ότι κατά την άποψη του, ο Κανονισμός 58

(5)παραβιάζει το δικαίωμα της επικοινωνίας το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 19 του Συντάγματος. Περαιτέρω, εισηγήθηκε ότι παραβιάζει το δικαίωμα της ισότητας όπως αυτό κατοχυρώνεται από το άρθρο 28 του Συντάγματος. Τα πιο πάνω επιχειρήματα στήριξε με μίαν εκτενή αγόρευση, παραπέμποντας και σε σχετική Νομολογία. Αντίθετη ήταν η θέση της συνηγόρου για την Κατηγορούσα Αρχή, η οποία, αγορεύοντας προς υποστήριξη της θέσης της, εισηγήθηκε ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Με την άρνηση των Κατηγοριών ο Κατήγορος έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό όρο του αδικήματος. Η αποτυχία απόδειξης των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, οδηγά σε αντίστοιχη αποτυχία απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, και ανάγεται στο ίδιο το αδίκημα το οποίο αφορά η κατηγορία και όχι στην οποιαδήποτε γραπτή κατηγορία που προηγήθηκε (βλ. Ευγένιου Παναγιώτου ν. Αστυνομίας Π.Ε. 6739 και 6740, ημερ. 27.3.2000). Το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορούσα Αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφωρτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό που εξετάζεται με την παρούσα, είναι αρκετό για την Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Η εύλογη υποψία δεν μπορεί να εξισωθεί με την έννοια της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευστάθιος Θεοδώρου, Π.Ε. 7107, ημερ. 13.2.2002). Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Πικής και Λοϊζου στις σελ. 111 και 167, το αποδεικτικό βάρος απόδειξης που φέρει η Κατηγορούσα Αρχή σύγκειται στην δημιουργία τεκμηρίου ενοχής σε αντιπαράθεση προς το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δίκης. Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση. Σε διαφορετική περίπτωση ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής (βλ. Police v. Kallenos

(1980)J.S.C. 145). Όπως αναφέρθηκε και στην γνωστή επί του θέματος απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133: « Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου». Το κριτήριο, όπως αναφέρθηκε στην πιο πάνω απόφαση, είναι και στις δύο περιπτώσεις αντικειμενικό. Δεν προβαίνει ο Δικαστής στο στάδιο αυτό της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, έργο το οποίο επιτελείται στο τέλος της δίκης. Μόνο όταν όλη η μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από την Κατηγορούσα Αρχή εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση να απαντηθεί (βλ. Ευγένιου Παναγιώτου ν. Αστυνομίας (πιο πάνω)). (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Νίκου Π. Κλεάνθους Π.Ε. 6619, ημερ. 21.6.1999, Azinas v. The Police

(1981)2 C.L.R. 9, Shaban Bin Houssein v. Chong Fukkan

(1969)3 All E.R. 1626). Όπως προκύπτει από την πιο πάνω Νομολογία, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο απλά εξετάζει κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις που τίθενται, ώστε να στοιχειοθετηθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Δεν προβαίνει σε αξιολόγηση μαρτυρίας, ούτε και στην εξαγωγή ευρημάτων. Τούτου δεδομένου, με βάση τα ενώπιον μου παραδεκτά γεγονότα, θεωρώ ότι έχει στοιχειοθετηθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση στον βαθμό που απαιτείται ώστε να κληθεί ο Κατηγορούμενος για απολογία. Οποιοδήποτε θέμα Συνταγματικότητας του Κανονισμού 58

(5)θα εξετάσω στο τέλος της υπόθεσης, αφού βεβαίως προβώ σε ευρήματα ως προς τα γεγονότα. ........................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο