Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Πέτρου Χριστοφίδη κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 32067/06, 17 Δεκεμβρίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2007:B75 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αμπίζα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 32067/06 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας - εναντίον -
- Πέτρου Χριστοφίδη
- Μίκη Γιαννακίδη Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 17 Δεκεμβρίου 2007 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Στ. Ναθαναήλ Για τον Κατηγορούμενο 1: κκ. Παυλίδης και Χριστοδούλου Κατηγορούμενος 1: παρών Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ex Tempore Με βάση το κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει την κατηγορία της πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης, κατά παράβαση των άρθρων 210, 213 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκαν από το Νόμο 181/
- Η ποινική δίωξη εναντίον του κατηγορούμενου 2 έχει διακοπεί σε προγενέστερο στάδιο και συνεπώς η παρούσα υπόθεση παραμένει σε εκκρεμότητα μόνο αναφορικά με τον κατηγορούμενο
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της προσαπτόμενης κατηγορίας, οι κατηγορούμενοι την 13η Ιουλίου 2005, στη Λευκωσία, της επαρχίας Λευκωσίας, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επέφεραν το θάνατο του Μαύρου Γαβριηλίδη, 28 ετών, τέως από τη Γεωργία, δηλαδή στην προσπάθεια τους να ρίξουν ετοιμόρροπο τοίχο παλαιάς οικίας που βρισκόταν σε χώρο στάθμευσης στην οδό Απόλλωνος και η άκρια του οποίου συνορεύει με εγκαταλειμμένη οικία της οδού Περικλέους αρ. 59, κατέρρευσε κομμάτι από την προαναφερθείσα εγκαταλειμμένη οικία της οδούς Περικλέους αρ. 59, με αποτέλεσμα να κτυπηθεί στο κεφάλι ο προαναφερθέντας Μαύρος Γαβριηλίδης, 28 ετών, τέως από την Γεωργία και να επέλθει ο θάνατός του. Ο κατηγορούμενος 1 δεν παραδέχθηκε ενοχή στην προσαπτόμενη κατηγορία και η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε συνολικά 7 μάρτυρες κατηγορίας. Κατατέθηκαν δε ενώπιον του Δικαστηρίου 11 τεκμήρια, και με την έγκριση του Δικαστηρίου το περιεχόμενο συγκεκριμένων Τεκμηρίων κατέστη παραδεκτό γεγονός. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1 εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 1, και ζήτησε την απόρριψη της προσαπτόμενης κατηγορίας. Παρουσίασε προς τούτο την επιχειρηματολογία του σε συντομία. Σύντομη αλλά προς την αντίθετη εισήγηση ήταν και η αναφορά της κυρίας Ναθαναήλ. Εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 1 χωρίς να είναι σε θέση να αναφερθεί στη μαρτυρία που υποστηρίζει κάτι τέτοιο και περιοριζόμενη στην κατάθεση του κατηγορουμένου 1 (Τεκμήριο 1) προς υποστήριξη της εισήγησής της. Για την οριοθέτηση του πλαισίου της διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης υιοθετήθηκε στην Κύπρο η Αγγλική Πρακτική του 1962 (Practice Direction
(1962)1 All E.R. 448) (Βλέπε Azinas & Another v. The Police
(1981)2 CLR 9, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου
(1990)2 ΑΑΔ 133 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων
(1992)2 ΑΑΔ 356). Η απαλλαγή ενός κατηγορούμενου με βάση την έλλειψη στοιχειοθετήσεως εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτήν την καταδίκη του κατηγορουμένου. Ο Δικαστής δεν προβαίνει στο στάδιο της δίκης κατά το οποίο κλείνει η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ΄ αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και το κριτήριο ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα. (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων, ανωτέρω). Είχα την ευκαιρία, πέραν της παρακολούθησης της μαρτυρίας κατά το χρόνο της ακρόασης, κατά το διάλειμμα να διεξέλθω του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν κρίνω σκόπιμη την επανάληψη της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Από την ανάλυση όμως που ακολουθεί μπορεί να αποκαλυφθεί το σκεπτικό του Δικαστηρίου. Η κατηγορία που αποδίδεται στον κατηγορούμενο 1 στηρίζεται στο άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Έχω δε αναφερθεί στο τι πραγματικά αποδίδεται ως γεγονότα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος. Από την προσκομισθείσα μαρτυρία διαπιστώνεται, και εδώ είναι το εκπληκτικό της παρούσας δίωξης, η παντελής απουσία μαρτυρίας για την εμπλοκή του κατηγορούμενου 1 στη διάπραξη του αδικήματος. Ασφαλώς η κατάθεση του ιδίου (Τεκμήριο 1) ουδόλως μπορεί να αποτελέσει παραδοχή από μέρους του για τη διάπραξη του υπό κρίση αδικήματος. Το ότι τοποθετείται στο χώρο, ακόμη και με τον τρόπο που περιγράφει, και πάλι δεν ικανοποιεί από μόνο του τα συστατικά στοιχεία του υπό κρίση αδικήματος. Αντιθέτως, και πάλι προς έκπληξή μου, εντοπίζω να υφίσταται μαρτυρία που αναφέρει σαφώς τη μη εμπλοκή του κατηγορουμένου 1 στο ρίξιμο του τοίχου που κατ΄ ισχυρισμό προκάλεσε το θάνατο του άτυχου προσώπου (μαρτυρία ΜΚ7). Η δε μαρτυρία των υπόλοιπων παρευρισκόμενων (Τεκμήρια 9 και 10) επίσης ουδόλως εμπλέκει τον κατηγορούμενο 1 στις ενέργειες προς ρήξη του τοίχου. Η παρούσα υπόθεση είναι ποινική και η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Κατά συνέπεια δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλέπε Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 363). Ελλείψει μαρτυρίας αναφορικά με ενέργειες του κατηγορουμένου 1 που να φανερώνουν εμπλοκή του στο συμβάν με τρόπο που να τον καθιστά υπόλογο για το υπό κρίση αδίκημα, θεωρώ ότι παρέλκει η αναγκαιότητα εξέτασης οποιουδήποτε άλλου θέματος που αφορά την παρούσα, αφού με βάση τα όσα ανέφερα καθίσταται εμφανές ότι το να κληθεί ο κατηγορούμενος 1 να παρουσιάσει την υπεράσπισή του στην προσαπτόμενη κατηγορία, υπό τας περιστάσεις, με μόνο σκοπό την επιβεβαίωση των κενών της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής, δεν θα εξυπηρετούσε οποιαδήποτε αρχή δικαίου. Κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 1 επαρκώς ώστε να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπισή του στην προσαπτόμενη κατηγορία, η κατηγορία απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτή. (Υπ) .......... Μ. Αμπίζας, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο