Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Επιφάνειος Σταυρίδης κ.α., Αρ. Υπόθεσης:10552/07, 14 Μαρτίου, 2007

Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Επιφάνειος Σταυρίδης κ.α., Αρ. Υπόθεσης:10552/07, 14 Μαρτίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:B16 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον:- Χρήστου Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης:10552/07 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας - ν -

1. Επιφάνειος Σταυρίδης
2. Λοϊζος Λοϊζου
3. Σπύρος Σταυρίδης Κατηγορουμένων ------- Ημερομηνία: 14 Μαρτίου, 2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Μιχαήλ Για τους κατηγορούμενους 1 και 2: κ. Πουτζιουρής Για τον κατηγορούμενο 3: κ. Χ¨Σέργης Κατηγορούμενοι παρόντες. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν το αδίκημα της πρόκλησης πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση των άρθρων 20 και 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
4. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος στις 12.04.2007 στην εκκλησία της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Αβδελλερό Λάρνακας παράνομα επιτέθηκαν στον Ελενόδωρο Ζήνωνος από την Αγία Νάπα και προξένησαν σε αυτόν πραγματική σωματική βλάβη. Για την απόδειξη της κατηγορίας κατάθεσαν ο παραπονούμενος Ελενόδωρος Ζήνωνος ως Μ.Κ. 1 και δύο παριστάμενοι στον σκηνή όταν συνέβη το επεισόδιο, αυτόπτες μάρτυρες του όπως ισχυρίστηκαν, οι Χριστόφορος Ζήνωνος ως Μ.Κ.2 και Μόδεστος Μιλτιάδους ως Μ.Κ.
5. Η μαρτυρία της Γ/Αστ. 1839 Τ. Πάρπα (Μ.Κ.4) αποσκοπούσε στο να εξηγήσει κάποιες ενέργειες της που αφορούσαν την διερεύνηση του επεισοδίου και τη λήψη καταθέσεων από εμπλεκόμενους στα διάφορα επεισόδια που έλαβαν χώραν εκείνο το βράδυ στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Αβδελλερό (στη συνέχει ¨η Μονή¨) και σε σχέση με την παρούσα υπόθεση τη λήψη της ανακριτικής κατάθεσης από τον παραπονούμενο (Μ.Κ.1). Οι κατηγορούμενοι όταν κλήθηκαν σε απολογία προέβηκαν σε ανώμοτες δηλώσεις. Δήλωσαν ότι είναι αθώοι και ότι ήταν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 και όχι ο Μ.Κ.1 που τραυματίστηκαν κατά τα επεισόδια που είχε λάβει χώραν στην Μονή. Η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αποσκοπούσε στο να αναδείξει ως αληθινή την εκδοχή που υποστήριξαν οι Μ.Κ.1,2 και
6. Με την αντεξέταση τους και τις υποβολές που τους έγιναν εκ μέρους των συνηγόρων Υπεράσπισης προβλήθηκε μια διαφορετική διάσταση των επεισοδίων από κάποιο εκ των οποίων προέκυψε και το υπό εκδίκαση αδίκημα. Προκύπτει από τη μαρτυρία των πιο πάνω μαρτύρων ότι το βράδυ της 12.04.2007 είχαν συμβεί διάφορα επεισόδια στην πιο πάνω Μονή συνεπεία των οποίων υπήρξαν αμοιβαία παράπονα για επιθέσεις που δέχθηκαν μέλη των δύο ¨παρατάξεων¨, όπως θέλησαν να παρουσιάζονται, στις οποίες είχαν διαχωριστεί μέλη της εκκλησίας των Παλαιοημερολογιτών. Για τα εν λόγω επεισόδια καταχωρήθηκαν μεταξύ άλλων και διάφορες ποινικές υποθέσεις όπου εμπλέκονται σε διαφορετικούς ρόλους και οι εμπλεκόμενοι στη παρούσα υπόθεση είτε ως κατηγορούμενοι είτε ως μάρτυρες. Δεν θα κάμω αναφορά στο μέρος της μαρτυρίας η οποία παρείσφρησε και η οποία αφορούσε τις διαφορές των δύο ¨παρατάξεων¨, μελών αυτής της εκκλησίας, καθ΄ότι δεν αφορά την ουσία του επίδικου θέματος για το οποίο καλείται το δικαστήριο να αποφανθεί. Εκείνο που ενδιαφέρει στη παρούσα υπόθεση είναι αν οι κατηγορούμενοι επιτέθηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο εναντίον του παραπονούμενου (Μ.Κ.1) και εάν του προξένησαν πραγματική σωματική βλάβη. Αν και δεν ενδιαφέρει ούτε και ο σκοπός της παρουσίας των προσώπων που ανήκαν στις δύο αντιτιθέμενες ¨παρατάξεις¨ το βράδυ του επεισοδίου, εντούτοις ως προς την εξαγωγή συμπεράσματος για την αξιοπιστία των πιο πάνω μαρτύρων θα κάμω ένα σύντομο σχόλιο και σε αυτό το ζήτημα στη συνέχεια της απόφασης μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους. Σε γενικές γραμμές προκύπτει από τις σχεδόν ταυτόσημες καταθέσεις των Μ.Κ. ότι ο Μ.Κ.1 αμέσως πριν το επεισόδιο καθόταν σε μια γωνιά στη δεξιά πλευρά της εκκλησίας. Τότε ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος είναι 1ος του ξάδελφος, τον πλησίασε κρατώντας με το ένα χέρι από το πόδι μια καρέκλα και του είπε πολύ νευρικά τη φράση ¨τον πρώτο που εννά σκοτώσω εν εσένα¨. Όταν ο Μ.Κ.1 του απάντησε ότι δεν είχε κάμει τίποτε, τότε αυτός άφησε την καρέκλα και με το χέρι του έδωσε μια γροθιά στο δεξί μάγουλο. Τότε αυτός για να αμυνθεί έβαλε τα δύο του χέρια πάνω από το κεφάλι του καλύπτοντας το και εκείνη τη στιγμή κάποιος τον τράβηξε από πίσω και έπεσε χάμω αλλά αμέσως σηκώθηκε. Όπως είχε τα χέρια του στο κεφάλι αντιλήφθηκε τους κατηγορούμενους 2 και 3 από πάνω του οι οποίοι επίσης τον κτυπούσαν με τα χέρια τους. Εκείνη τη στιγμή επενέβη κάποιος δικηγόρος με το όνομα Πάμπος, γιος του πάτερ Μιχαήλ από τη Λεμεσό όπως και κάποιος κουμπάρος του Μ.Κ.1 με το όνομα Σέρκης από τη Λεμεσό και του είπαν να φύγει αμέσως, όπως και έκαμε. Παρόντες στο επεισόδιο ήταν και οι Μ.Κ.2 και 3 όπως βέβαια και αρκετός άλλος κόσμος μεταξύ των οποίων ιερείς και μοναχές. Κατατέθηκε εκ συμφώνου και για την αλήθεια του περιεχομένου του ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμ. 8) όπου βεβαιώνεται ότι ο παραπονούμενος (Μ.Κ.1) μετέβη στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου στο Παραλίμνι περί ώρα 03:54 της 13.04.2007 και έτυχε εξέτασης από ιατρό ο οποίος βεβαιώνει ότι αυτός έφερε επιφανειακή εκδορά στη δεξιά πλευρά του λαιμού και οίδημα με ερυθρότητα στη δεξιά γωνιά των χειλέων. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Μια λεπτομερής εξέταση της μαρτυρίας των Μ.Κ. φανερώνει αρκετές αδυναμίες αλλά και αντιφάσεις τόσο μεταξύ των όσων υποστήριξαν αυτοί στις γραπτές καταθέσεις τους σε σύγκριση με όσα ανέφεραν ενώπιον του δικαστηρίου και κυρίως κατά την αντεξέταση τους όσο και συγκρινόμενη η μαρτυρία του κάθε ενός μεταξύ τους. Πλείστες από αυτές επισημάνθηκαν από τους συνηγόρους υπεράσπισης κατά τις τελικές τους αγορεύσεις. Στη συνέχεια θα προσπαθήσω πέραν της γενικής εντύπωσης που μου προκάλεσαν ως μάρτυρες να κάμω αναφορά και σε ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας τους τα οποία είναι αντιφατικά ή καθιστούν τη μαρτυρία τους επισφαλή στο να γίνει αποδεκτή και τα οποία με οδηγούν στο να την απορρίψω. Από τον Μ.Κ.1 λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από την Γ/Αστυνομικό κ. Πάρπα (Μ.Κ.4) περί ώρα 02.00 της 13.04.2007 μετά από την επίστηση της προσοχής του στο νόμο για αδικήματα που διερευνούσε η αστυνομία εναντίον του. Τα αδικήματα που διερευνούσε η αστυνομία εναντίον του αφορούσαν επίθεση και τραυματισμό των κατηγορουμένων στην παρούσα υπόθεση 1 και
7. Όπως εξήγησε η Μ.Κ.4 αυτές ήταν οι οδηγίες της από τον υπεύθυνο αξιωματικό της όταν μετέβη στον αστυνομικό σταθμό Αγίας Νάπας όπου την ανέμενε ο Μ.Κ.1 με σκοπό να τον ανακρίνει για τα πιο πάνω αδικήματα. Παρατηρώ ότι σε σχέση με την ανακριτική του κατάθεση, προέκυψε εξ αρχής πρόβλημα για το πως θα μπορούσε αυτή να αντικρισθεί, προκαλώντας ακόμα και αμηχανία στην ευπαίδευτο συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, εφόσον κατά την ανάγνωση της αρνήθηκε ότι είχε κάμει αναφορά σε κάποια από τα γεγονότα όπως καταγράφηκαν από την Γ/Αστυνομικό Πάρπα ή ότι ήταν έτσι πράγματι που της τα είχε πει, πράγμα βέβαια το οποίο η ίδια η αστυνομικός καταθέτοντας αργότερα το διέψευσε. Αποδίδω αυτή την στάση του μάρτυρα σε σκέψεις εκ των υστέρων ότι ίσως κάποια σημεία της κατάθεσης του δεν θα ήταν βοηθητικά για τα όσα θέλησε να παρουσιάσει ενώπιον του δικαστηρίου και έτσι με αυτόν τον τρόπο θέλησε να αποποιηθεί αυτά τα σημεία ότι τάχα δεν τα είχε αναφέρει αλλά ήταν σκέψεις ακόμα και προσπάθεια της ανακρίτριας να κατασκευάσει μαρτυρία. Ήταν φανερό ότι δεν έλεγε ή θέλησε να παραποιήσει την αλήθεια. Η προσπάθεια του αυτή τον οδήγησε και στο σημείο να διαφοροποιηθεί ως προς τον τρόπο που ακολουθήθηκε για την καταγραφή της διαβεβαίωσης για την επεξήγηση του δικαιώματος του ότι μπορούσε να προβεί σε διορθώσεις, προσθήκες και αλλαγές εάν ήθελε, σημείο στο οποίο η μαρτυρία του σημείωσε πολλές παλινδρομήσεις. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι ειδοποιήθηκε να μεταβεί στον αστυνομικό σταθμό Αγίας Νάπας από κάποιο υπεύθυνο του αστυνομικού σταθμού Αραδίππου με το όνομα Πάμπος, με τον οποίο ήταν γνωστοί, για να του ληφθεί κατάθεση καθ΄όσον ακόμα αυτός ευρισκόταν στη διαδρομή από το Αβδελλερό προς το σπίτι του στην Αγία Νάπα και έτσι μετέβη στον αστυνομικό σταθμό απευθείας. Επομένως δεν ήταν μέσα στις προσθέσεις του να πάει αμέσως στην αστυνομία και να καταγγείλει την επίθεση που δέχθηκε και τον τραυματισμό του από τους κατηγορούμενους. Ήδη στη κατάθεση του αυτό αναφέρει λέγοντας τη φράση ¨Εγώ μετά που κτυπήθηκα έφυγα από την εκκλησία με σκοπό να έρθω στο σπίτι μου¨. Όμως κατά την αντεξέταση του διαφοροποιήθηκε και ανέφερε ότι σκόπευε και είχε στο μυαλό του να μεταβεί στον αστυνομικό σταθμό Αγίας Νάπας που είναι ο αστυνομικός σταθμός της περιοχής όπου είναι το σπίτι του για να καταγγείλει το γεγονός και ότι δεν το έκαμε σε πλησιέστερους αστυνομικούς σταθμούς όπως π.χ. της Αραδίππου και της Αθιένου καθ΄ότι δεν εμπιστευόταν τους εκεί αστυνομικούς. Κρίνω ότι και εδώ δεν είπε την αλήθεια και ότι στη πραγματικότητα δεν σκόπευε να πάει στην αστυνομία αλλά απευθείας στο σπίτι του. Δεν ανέφερε εξάλλου τι τον έκαμνε να μην εμπιστεύεται τους αστυνομικούς των πιο πάνω αστυνομικών σταθμών. Από αυτό εξάγεται το συμπέρασμα ότι εάν δεν τον καλούσε η αστυνομία για ανάκριση ο ίδιος δεν σκόπευε να καταγγείλει οποιαδήποτε επίθεση που δέχθηκε ούτε και οποιονδήποτε τραυματισμό του. Από την άλλη η Μ.Κ.4 ανέφερε ότι μετά τη λήψη ανακριτικής κατάθεσης από τον Μ.Κ.1 διενήργησε έρευνα στο σπίτι του. Εάν δεν είχε μεταβεί πρώτα από αυτό και είχε πάει απευθείας στον αστυνομικό σταθμό τότε σε τι αποσκοπούσε αυτή η έρευνα; Είναι ερώτημα το οποίο παρέμεινε να αιωρείται. Σε σχέση με το ζήτημα του τραυματισμού του συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε εκ μέρους των κατηγορουμένων εκείνο το βράδυ μου προκαλεί απορία πως είναι δυνατόν να περνούν τόσες ώρες, σχεδόν έξι ώρες, να ευρίσκεται στον αστυνομικό σταθμό και να αναμένει να ανακριθεί για τα επεισόδια που προηγήθηκαν και να μη κάμνει παράπονο για να παραπεμφθεί και στο νοσοκομείο για εξετάσεις και να αναμένει μόλις στην ανακριτική του κατάθεση να το αναφέρει μετά από την πάροδο τόσων ωρών. Το πιο πάνω γεγονός διαψεύδει και τα όσα είπε ενώπιον του δικαστηρίου ότι σκοπός του ήταν να μεταβεί στον αστυνομικό σταθμό Αγίας Νάπας για να προβεί σε καταγγελία. Τα ίδια τα τραύματα του, όπως διαπιστώθηκαν από τον ιατρό, δεν συνάδουν με τα τραύματα που θα έπρεπε να παρουσιάζει από κτυπήματα που δέχθηκε κατά τον τρόπο που περιέγραψε. Εάν είχε γρονθοκοπηθεί στο δεξί μάγουλο δεν θα έφερε τουλάχιστον την επιφανειακή εκδορά στη δεξιά πλευρά του λαιμού όπως περιγράφεται στο πιστοποιητικό, εφόσον όπως ο ίδιος ανέφερε αμέσως μετά που δέχθηκε τη γροθιά έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι του για να το προστατεύσει και τα υπόλοιπα κτυπήματα που του επέφεραν μαζί και οι κατηγορούμενοι 2 και 3 θα ήταν ασφαλώς σε άλλα σημεία του σώματος του. Περιέγραψε τον κατηγορούμενο 1 αμέσως πριν τον κτυπήσει ως εξοργισμένο και πολύ θυμωμένο και μάλιστα ότι απείλησε λεκτικά και την ζωή του, τον πλησίασε κρατώντας ανάποδα μια ξύλινη καρέκλα οργισμένος, την οποία όμως κάποια στιγμή άφησε. Τα πιο πάνω σε συνδυασμό με την περιγραφή της κίνησης που απέδωσε στον κατηγορούμενο 1 όπως παραστατικά την παρουσίασε από το εδώλιο του μάρτυρα, όταν τον γρονθοκόπησε, οδηγούμε στο συμπέρασμα πως σίγουρα θα έπρεπε να του είχε προκαλέσει πολύ σοβαρότερο τραυματισμό και όχι μόνο ερυθρότητα στη δεξιά γωνιά των χειλέων του. Δεν έφερε οποιουσδήποτε μώλωπες από τα υπόλοιπα κτυπήματα τα οποία ισχυρίστηκε ότι δέχθηκε. Πέραν όμως των πιο πάνω σοβαρών αντιφάσεων και αδυναμιών που παρουσιάζει η μαρτυρία του, η γενική εντύπωση που μου προκάλεσε καταθέτοντας στην ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ήταν ενός μη ειλικρινούς ανθρώπου. Παρατήρησα ότι σε πολλά σημεία της μαρτυρίας του προσπαθούσε να δημιουργήσει εντύπωση καλοκάγαθου ανθρώπου και χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση για να κερδίσει τη συμπάθεια του δικαστηρίου. Όμως από τα λεγόμενα του συμπέρανα ότι πρόκειται για ένα πονηρό άνθρωπο ο οποίος αντιλαμβανόταν αμέσως τι θα ωφελούσε την υπόθεση του και τι όχι γι΄αυτό και οι διαφοροποιήσεις στη μαρτυρία του στις οποίες έκαμα αναφορά πιο πάνω. Θα χαρακτήριζα τον μάρτυρα ως κρυψίνοα και άνθρωπο ο οποίος χωρίς κανένα ενδοιασμό μπορεί να καταφύγει στο ψεύδος φτάνει να εξυπηρετήσει τους δικούς του σκοπούς. Δεν μου διαφεύγει ότι, όπως αποκαλύφθηκε, έχει προσωπικό συμφέρον να παρουσιάσει έτσι τα γεγονότα καθότι εκκρεμεί εναντίον του αντίστοιχη κατηγορία. Για τους πιο πάνω λόγους θα απορρίψω την μαρτυρία του ως μη πειστική, ασαφή και αναξιόπιστη. Η κατάθεση από τον Μ.Κ. 2 (τεκμ. 2), ανηψιού του Μ.Κ.1 και αυτόπτη μάρτυρα του επεισοδίου, λήφθηκε στις 14.04.2007 και περί ώρα 17:
8. Πέραν του επεισοδίου το οποίο περιγράφει ακριβώς όπως και ο Μ.Κ.1 στη δική του κατάθεση περιγράφει και τι είχε αντιληφθεί σε σχέση με τον τραυματισμό του κατηγορούμενου 1 ο οποίος είχε τραυματιστεί στο κεφάλι και έτρεχαν από αυτόν αίματα και ότι άκουσε κάποιο να φωνάζει στη σκηνή ότι ¨ εμαχαίρωσεν τον¨ και άλλοι να λένε ¨πιάστε τον Λένο (Μ.Κ.1) τζιαί κρατεί μαχαίρι¨. Ισχυρίστηκε όμως ότι δεν είχε δει ούτε τον Λένο να κρατεί μαχαίρι και να κτυπά οποιονδήποτε, ούτε και κανένα άλλο μέσα στην εκκλησία να κρατεί μαχαίρι. Παραδέχεται όμως ότι επικρατούσε μεγάλη ταραχή στη σκηνή. Είναι φανερό ότι ούτε και αυτός ο μάρτυρας είπε στο δικαστήριο όλη την αλήθεια. Παρουσιάστηκε ενώπιον του δικαστηρίου έτοιμος με έγγραφα από αρχεία και άλλα σχετικά με τις διαφορές των δύο ¨παρατάξεων¨ στις οποίες χωρίστηκαν τα μέλη της εκκλησίας τους με σκοπό να καταδείξει το δίκαιο της δικής του ¨παράταξης¨ στην οποία ανήκει και ο Μ.Κ. 1 και είναι ¨αντίπαλοι¨ με την ¨παράταξη¨ στην οποία ανήκουν οι κατηγορούμενοι. Ασφαλώς δεν αφέθηκε να επεκταθεί στην αναφορά του, παρόλο ότι αυτή ήταν η πρόθεση του, για όσα συμβαίνουν και ταλανίζουν την εκκλησία στην οποία ανήκει καθότι ήταν άσχετα με την υπόθεση. Παρατήρησα όμως ότι ενώ περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια την επίθεση που κατ΄ ισχυρισμό τους δέχθηκε ο Μ.Κ.
9. Ως αυτόπτης μάρτυρας που ήταν, δεν ήταν σε θέση να πει πως τραυματίστηκε ο κατηγορούμενος 1 συνεπεία του ίδιου επεισοδίου πάνω στο κεφάλι που είχε ως συνέπεια να μεταφερθεί αιμόφυρτος με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Ήταν φανερό ότι ο μάρτυρας θέλησε να αποκρύψει όσα δεν συνέφεραν τον παραπονούμενο και λόγω της συγγένεια τους και λόγω του ότι ανήκαν στην ίδια ¨παράταξη¨. Διέκρινα στον λόγο του ένα φανατισμό για όσα συμβαίνουν στην εκκλησία τους για τα οποία βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα με τους κατηγορούμενους. Είναι περίεργο να είναι αυτόπτης μάρτυρας ενός επεισοδίου όπου ο θείος του, αδελφός του πατέρα του, πέφτει θύμα ενός ξυλοδαρμού, όπως τον περιέγραψε, και να μη σπεύδει αμέσως στον πλησιέστερο αστυνομικό σταθμό για να καταθέσει όσα είδε και άκουσε και αφορούσαν το επεισόδιο και αυτό να το κάμνει μόνο το απόγευμα της μεθεπόμενης ημέρας. Για τούτο κρίνω ότι η μαρτυρία του δεν ήταν φυσική αλλά ήταν αποτέλεσμα συμφέροντος που είχε στην υπόθεση και το οποίο αφορούσε τη δικαίωση μέλους της ¨παράταξης¨ στην οποία ανήκε και ο ίδιος αλλά και στενού του συγγενή, του Μ.Κ.
10. Τέλος η ερμηνεία που έδωσε στη φράση ¨μεταβήκαμε στη μονή για να διαμαρτυρηθούμε¨ σίγουρα δεν είναι αυτή που θέλησε να της προσδώσει, ότι δηλαδή με τη λέξη ¨διαμαρτυρία¨ εννοούσαν την συμμετοχή τους σε παράκληση και κοινή προσευχή και συμπαράσταση προς τις πάσχουσες μοναχές της ¨παράταξης ¨τους. Παρόλο ότι, όπως ανέφερα και πιο πάνω, δεν θα ήθελα να υπεισέλθω σε αυτή τη πτυχή της υπόθεσης, η οποία δεν ενδιαφέρει, εντούτοις διακρίνω ότι όσα ανέφερε αυτός ο μάρτυρας και όσα σε συντονισμό και οι Μ.Κ.1 και 3 ενώπιον του δικαστηρίου ανέφεραν, σε σχέση με το ίδιο θέμα, κρίνω ότι δεν ανταποκρίνονται στις προθέσεις που είχαν εκείνο το βράδυ. Τα όσα με γλαφυρό τρόπο αναφέρει ο Μ.Κ.1 στη δική του κατάθεση ανταποκρίνονται στην πλήρη αλήθεια. Τώρα εάν η διαμαρτυρία τους θα ήταν ειρηνική ή όχι δεν έχει σημασία εφόσον όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων από τα γεγονότα κάθε άλλο παρά σε μια ειρηνική διαμαρτυρία εξελίχθηκε, με τέτοιας μορφής επεισόδια και μάλιστα εντός του ιερού ναού. Από τον Μ.Κ.3 λήφθηκε ανακριτική κατάθεση μετά που του επεστήθη η προσοχή στο νόμο για διερεύνηση αδικημάτων εναντίον του που έλαβαν χώραν στη Μονή το μεσημέρι της μεθεπόμενης των επεισοδίων. Ενώπιον του δικαστηρίου παρουσιάστηκε ως ένας καλοκάγαθος άνθρωπος, τόνιζε συνεχώς το γεγονός ότι είναι οικογενειάρχης και πατέρας μιας πολυμελούς οικογένειας του οποίου θρησκευτική πίστη και μόνο τον οδήγησε στη Μονή το βράδυ που έγιναν τα επεισόδια. Διέκρινα στα λεγόμενα του ενώπιον του δικαστηρίου σημεία όπου αυτός φανερά απέκρυπτε την αλήθεια. Μιλούσε σιγά σε σημείο που να μην ακούει κανένας τι έλεγε, μονολογούσε για διάφορα θέματα άσχετα από αυτά για τα οποία τον ρωτούσαν, απαντούσε με μισόλογα. Θυμόταν επιλεκτικά κάποια πράγματα και για άλλα έκαμνε τον ανήξερο. Γενικά διέκρινα έναν άνθρωπο ο οποίος φανερά επεδίωκε να αποκρύψει την αλήθεια και αυτό δεν είναι άσχετο από προσωπικό συμφέρον που έχει και ο ίδιος και μάλιστα όταν μετά δυσκολίας αποκάλυψε, μετά από αρκετή πίεση, ότι αντιμετωπίζει και ο ίδιος σχετικές κατηγορίες κάμνοντας αρχικά τον ανήξερο. Ενώ είχε προσέξει τον κατηγορούμενο 1 να κατευθύνεται προς τον Μ.Κ.1 εντούτοις δεν τον είχε δει να κρατεί με τον τρόπο που περιέγραψαν οι Μ.Κ.1 και 2, με απειλητικό δηλαδή τρόπο, μια ξύλινη καρέκλα. Είναι μια αντίφαση στη μαρτυρία τους την οποία καταγράφω. Θα απορρίψω και αυτού την μαρτυρία ως κατασκευασμένη ως μη φυσική και τα όσα ανέφερε περιγράφοντας το επεισόδιο ότι είναι εκ των υστέρων σκέψεις. Όταν πιο πάνω έκαμνα αναφορά στη μαρτυρία των Μ.Κ., κατέγραψα πότε λήφθηκαν και υπό ποιες συνθήκες οι καταθέσεις τους. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω σημεία θα προχωρήσω με τις εξής παρατηρήσεις σε σχέση με τη διερεύνηση που διεξήγαγε η αστυνομία σε σχέση με το συγκεκριμένο αδίκημα. Μου φαίνεται, όπως εξάλλου ήταν και η εισήγηση της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, ότι εφόσον έλαβαν χώραν εκείνο το βράδυ διάφορα επεισόδια με επιθέσεις και τραυματισμούς όλοι όσοι κατονομάζονταν στις καταθέσεις κυριάρχισε στις σκέψεις της αστυνομίας ότι θα πρέπει να έφταιγαν και έτσι θα έπρεπε να κατηγορηθούν όλοι για να υποστεί ο καθένας τις όποιες συνέπειες για την πρόκληση των επεισοδίων. Όμως, όπως πολύ ορθά το έθεσαν οι συνήγοροι Υπεράσπισης, δεν έπρεπε να αντικρισθεί με αυτό τον τρόπο η όλη υπόθεση. Κάθε φάση του επεισοδίου θα έπρεπε να διερευνηθεί και μελετηθεί με βάσει τα δικά της χαρακτηριστικά και ιδιαίτερες περιστάσεις. Το νήμα για όποια αδικήματα προκλήθηκαν θα έπρεπε να ξετυλιχθεί αρχίζοντας από το πρώτο επεισόδιο για το οποίο υπήρξε καταγγελία και το οποίο φαίνεται ότι στάθηκε η αφορμή για την συνέχιση και την πρόκληση των υπόλοιπων. Δεν μπορεί π.χ. να λαμβάνεται ανακριτική κατάθεση από ένα πρόσωπο το οποίο κατηγορείται για αδίκημα επίθεσης και πρόκλησης σωματικής βλάβης σε κάποιο άλλο πρόσωπο μετά από αρκετές ώρες και επειδή αυτό το πρόσωπο, ο Μ.Κ.1 στη παρούσα υπόθεση, ανακρινόμενος να προβάλλει ότι είναι αυτός που υπέστη επίθεση και τραυματισμό, να κάμνει αναφορά σε αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου και να αφήνεται να διαρρεύσει χρονικό διάστημα πέραν της 1 ½ ημέρας για να ληφθούν καταθέσεις από αυτούς, ένας εκ των οποίων όπως συμβαίνει με τον Μ.Κ.3 να τυγχάνει να ανακρίνεται και αυτός, εφόσον υπήρχε παράπονο και εναντίον του ότι επιτέθηκε σε κάποιο άλλο, τρίτο πρόσωπο. Η πιο πάνω μεθόδευση της λήψης των καταθέσεων από τους Μ.Κ. 2 και 3 έχουν καταστήσει τις καταθέσεις τους, κατά την άποψη μου τρωτές, επισφαλείς και χαμηλής αποδεικτικής αξίας εφόσον αυτές πλέον έχασαν το πλεονέκτημα της αμεσότητας και του αυθόρμητου και πλέον η μαρτυρία τους θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί ή τουλάχιστον να προσαρμοστεί κατά τρόπο που θα εξυπηρετούσε τους δικούς τους σκοπούς. Μου φάνηκε ακόμα περίεργο το γεγονός ότι κάποιος αστυνομικός με το όνομα Πάμπος αντί να καλέσει τον Μ.Κ. 1 να μεταβεί αμέσως στον αστυνομικό σταθμό όπου διεξήγοντο οι ανακρίσεις και είχε την αρμοδιότητα γι΄αυτές να τον καλέσει να μεταβεί στον αστυνομικό σταθμό Αγίας Νάπας όπου τον είχε να περιμένει για αρκετές ώρες μέχρι να σταλεί εκεί η Μ.Κ.4 για να τον ανακρίνει. Η τακτική που ακολουθήθηκε κατά την άποψη μου ήταν ατυχής και σίγουρα δεν βοηθούσε σε διεξαγωγή του ανακριτικού έργου κατά τρόπο που να βοηθούσε να αποκαλυφθεί η αλήθεια και κυρίως σε τέτοιου είδους υποθέσεις όπου υπάρχουν πολλές καταγγελίες εκ μέρους των εμπλεκομένων. Εφόσον δεν τέθηκε ενώπιον μου με μαρτυρία ποια η ανάγκη αυτής της μεθόδευσης, απλώς τη σημειώνω για να υποδείξω ότι με αυτόν τον χειρισμό η μαρτυρία που λήφθηκε αφήνει κενά, ασάφειες και προκαλεί τελικά πολλές αμφιβολίες. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Η κατάληξη μου σε σχέση με την μαρτυρία των Μ.Κ. ως μη πειστικής και αξιόπιστης με οδηγεί στο να απορρίψω την εκδοχή τους. Οι κατηγορούμενοι ως είχαν δικαίωμα έκαμναν ανώμοτη δήλωση αρνούμενοι ευθύνη για τον ισχυριζόμενο τραυματισμό του Μ.Κ.
11. Δεν είναι από τις περιπτώσεις όπως όφειλαν κάποια εξήγηση και δεν την έδωσαν. Καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν κατάφερε να αποδείξει την κατηγορία εναντίον των κατηγορουμένων πέραν από κάθε αμφιβολία. Για αυτό και τους αθωώνω. (Υπ.) .......................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο