Αστυνομία ν. Ελένη Θεοδώρου, Αρ.Υπ.: 2853/06, 30 Απριλίου, 2007

(1)(γ) του Κεφ. 155, επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του κατηγορουμένου υιοθετώντας τα όσα στην γραπτή της κατάθεση προς στην αστυνομία η οποία έχει κατατεθεί στην διαδικασία ως τεκμήριο είχε αναφέρει. Κατ' αρχή αναφέρω ότι δεν υπάρχει ουσιώδης διαφορά μεταξύ κατηγορούσας αρχής και συνηγόρων κατηγορουμένης όσον αφορά την πραγματική μαρτυρία και τις διαπιστώσεις του εξεταστή της υπόθεσης. Το δυστύχημα συνέβηκε στην πλατεία Βασιλέως Παύλου Α' στη Λάρνακα. Η οδός Β. Παύλου Α' είναι δρόμος τετραπλής κατεύθυνσης. Η πρώτη λωρίδα κυκλοφορίας η οποία έχει κατεύθυνση είτε ευθεία είτε προς τα αριστερά στο σημείο που υπάρχει κατεύθυνση προς τα αριστερά οδηγεί στην λεωφ. Γρ. Αυξεντίου. Η μεσαία λωρίδα που απευθύνεται σε οχήματα που θέλουν να ακολουθήσουν ευθεία πορεία οδηγεί στην λεωφ. Μακαρίου ενώ η τρίτη λωρίδα απευθύνεται μόνο στους οδηγούς με πρόθεση να στρίψουν δεξιά με κατεύθυνση την λεωφ. Αθηνών. Η τέταρτη λωρίδα κυκλοφορίας οδηγεί στην αντίθετη κατεύθυνση της οδού Ζην. Κιτιέως. Στα αριστερά και δεξιά της Β. Παύλου υπάρχουν πεζοδρόμια. Η κυκλοφορία ελέγχεται από φώτα τροχαίας και στα φώτα τροχαίας υπάρχει διάβαση πεζών που ρυθμίζεται με Γρηγόρη και Σταμάτη. Το δυστύχημα επεσυνέβηκε στην τρίτη λωρίδα κυκλοφορίας της Β. Παύλου Α' αυτή που οδηγά προς λεωφ. Αθηνών. Η ΜΚ1 Γεωργία Κόκκινου, σύζυγος του παραπονουμένου, κατέθεσε ότι μετά το δυστύχημα στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου είχε μεταφερθεί ο παραπονούμενος συνάντησε την κατηγορουμένη και όταν την ρώτησε πως έγινε το δυστύχημα η κατηγορουμένη της απάντησε «Να σου πω ψέματα; Δεν τον είδα καθόλου.» Η θέση αυτή, δηλαδή ότι η κατηγορουμένη δεν αντιλήφθηκε τον παραπονούμενο πριν το δυστύχημα προκύπτει και από την κατάθεση της κατηγορουμένης τεκμήριο

1. Ο ΜΚ2 εξεταστής της υπόθεσης, Αστυφ. 3024 Μ. Καβαλιέρου, ανέφερε ότι επισκέφθηκε την σκηνή του δυστυχήματος το οποίο είχε γίνει στις 22/12/04 περί ώρα 13:45 στις 13:
2. Επειδή ο παραπονούμενος είναι μέλος της Αστυνομικής Δύναμης Κύπρου σε υψηλόβαθμο αξίωμα ενημέρωσε τηλεφωνικά τον υπεύθυνο τροχαίας Ανώτερο Υπαστυνόμο Α. Κυριάκου ο οποίος επίσης μετέβη στην σκηνή του δυστυχήματος και υπό τις οδηγίες του έλαβε τις σχετικές μετρήσεις και ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος, τεκμήριο 3, από το οποίο έκανε το τελικό συμμετρικό σχέδιο, τεκμήριο
3. Το αυτοκίνητο της κατηγορουμένης ήταν στην τελική του θέση, η κατηγορουμένη παρούσα, του υπέδειξε το σημείο σύγκρουσης και αφού υπέδειξε στην κατηγορουμένη το πρόχειρο σχέδιο αυτή το υπέγραψε ως ορθό στην παρουσία του. Στο πρόχειρο σχέδιο τοποθέτησε επίσης το σαλούν όχημα ΗΗΝ 620 το οποίο ήταν στην τελική του θέση και το οποίο ανήκει στον Δημήτρη Σουρουλλά ο οποίος και κλήθηκε ως μάρτυρας κατηγορίας. Εξήγησε στο Δικαστήριο τα διάφορα σημεία που τοποθέτησε στο τεκμήριο 4 ως ακολούθως: Α. Πορεία πεζού. Σωτήρη Κόκκινου. Β. Πορεία αυτοκινήτου ΚΒΤ
4. Β
5. ΄Ιχνος μαυρίσματος ΚΒΤ 171 20 Χ 30 cm. Β
6. Τελική θέση αυτοκινήτου ΚΒΤ
7. Γ. Θέση αυτοκινήτου ΗΗΝ 620 και μάρτυρα. Δ και Δ.
8. Πάσαλοι ΑΗΚ 5,6 ως σταθερά σημεία. Ε και Ε
9. Φώτα τροχαίας. Κ1 και Κ
10. Κυλίδες αίματος 60 Χ 15 cm και 30 Χ 15 cm. Χ. Σημείο σύγκρουσης. Ερωτώμενος για το σημείο Β1 το οποίο χαρακτηρίζει ως ίχνος μαυρίσματος είπε ότι είναι πολύ μικρής έκτασης, είναι ίχνος τροχοπέδησης, βρίσκεται λίγο πιο πίσω από το σημείο σύγκρουσης, δεν μπορεί όμως να πει με βεβαιότητα ότι είναι από το αυτοκίνητο της κατηγορουμένης. Ο δρόμος στον οποίο έγινε το δυστύχημα είναι ευθύς, υπάρχει απεριόριστη ορατότητα στους οδηγούς, το όριο ταχύτητας είναι 50 χλμ/ω και η τροχαία κίνηση δεν ήταν πυκνή. Κατά την αντεξέταση του δέχτηκε ότι η ορατότητα για ένα οδηγό είναι απεριόριστη νοουμένου ότι δεν υπάρχουν άλλα οχήματα μπροστά του. ΄Οταν ρωτήθηκε αν υπήρχαν άλλα οχήματα στην σκηνή ανέφερε ότι ήταν εκεί μόνο το όχημα ΗΗΝ 620 που ανήκει στον Δημήτρη Σουρουλλά, μάρκας Toyota Corolla τύπου hatchback με διαστάσεις 3,60 Χ 1,20 και ύψος μεταξύ 1,20 και 1,
11. Δεν υπήρχε άλλο όχημα στην σκηνή και όταν ρωτήθηκε ειδικά για κάποιο διπλοκάμπινο ανέφερε ότι όταν ο ίδιος μετέβη στην σκηνή δεν ήταν εκεί το διπλοκάμπινο, όμως μετά που συμβουλεύθηκε το βιβλίο του ο οδηγός του διπλοκάμπινου Χριστάκης Αγαμέμνωνος είναι γραμμένος ως μάρτυρας αλλά ο ίδιος δεν του πήρε κατάθεση. Είπε ότι ο Αγαμέμνωνος του είχε αναφέρει ότι ήταν παρών όταν έγινε το δυστύχημα ενώ όταν ρωτήθηκε για το ύψος ενός διπλοκάμπινου οχήματος ανέφερε ότι είναι από 1,80 μέχρι 1,90 χωρίς όμως να αποκλείει να είναι και 1,
12. Δεν πήρε κατάθεση από κανένα μάρτυρα ούτε ήταν αυτός που κατηγόρησε γραπτώς την κατηγορούμενη για το δυστύχημα. Ρωτώμενος για τα ίχνη μαυρίσματος δέχθηκε ότι το ίχνος αυτό ήταν πολύ μικρό και ότι σίγουρα ένα όχημα που αφήνει τέτοια ίχνη τροχοπέδησης είναι σίγουρο ότι δεν έχει ταχύτητα. Το όχημα της κατηγορουμένης ήταν ένα Renault Saloon με διαστάσεις 3,50 Χ 1,50 και ύψος μεταξύ 1,40 και 1,
13. Ο ΜΚ1 ανέφερε επίσης ότι υπήρχαν φώτα τροχαίας τα οποία σημείωσε με Ε και Ε1 στο σχέδιο του, μπροστά από την κάθετο που ενώνει το Ε με το Ε1 υπάρχει διάβαση πεζών η οποία ελέγχεται από τα φώτα με Γρηγόρη και Σταμάτη. Τα φώτα τροχαίας απέχουν 2, 40 από το σημείο Χ. Το Χ είναι εντός της λωρίδας πορείας της κατηγορουμένης, όπως επίσης και το σημείο Β1 και το Κ1 ήταν επίσης εντός της λωρίδας πορείας της. Η δεξιά πισινή πλευρά του οχήματος της κατηγορουμένης ήταν 70 εκατοστά εντός της λωρίδας πορείας της ενώ η δεξιά μπροστινή πλευρά απείχε 60 εκατοστά από την άσπρη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τις δύο πορείες. Το όχημα της κατηγορουμένης είχε ελαφριά κλίση προς τα δεξιά στην τελική του θέση ενώ η ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν μόνο στον μπροστινό ανεμοθώρακα. Ένας πεζός που στέκεται στο πεζοδρόμιο αριστερά σε σχέση με την πορεία της κατηγορουμένης έχει απεριόριστη ορατότητα. Ρωτήθηκε ξανά για το διπλοκάμπινο όχημα και τον οδηγό του Χ. Αγαμέμνωνος επαναλαμβάνοντας ότι όταν ο ίδιος μετέβη στην σκηνή δεν ήταν εκεί, δεχόμενος όμως ότι το κάθισμα ενός διπλοκάμπινου αυτοκινήτου βρίσκεται πιο ψηλά από το κάθισμα ενός σαλούν αυτοκινήτου. Ως τρίτος μάρτυρας κατηγορίας παρουσιάστηκε ο Χριστάκης Αγαμέμνωνος ο οποίος ήταν παρών όταν επεσυνέβηκε το επίδικο δυστύχημα. Οδηγούσε το διπλοκάμπινο όχημα AAQ 859 κατά μήκος της δεύτερης λωρίδας κυκλοφορίας με κατεύθυνση προς την λεωφ. Μακαρίου. Σύμφωνα με την γραπτή του κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία στις 23/12/04, τεκμήριο 7, τα φανάρια στα φώτα της αστυνομίας ήταν κόκκινα, στην αριστερή λωρίδα σε σχέση με την πορεία του υπήρχαν 2-3 αυτοκίνητα που ανάμεναν τα φώτα ενώ στη λωρίδα της δικής του πορείας βρίσκοντο επίσης σε σειρά 3-4 αυτοκίνητα. Στην τρίτη λωρίδα αυτή με κατεύθυνση τις Φοινικούδες βρισκόταν σταθμευμένο ένα όχημα. Στην τέταρτη λωρίδα, δηλαδή αυτό της αντίθετης κατεύθυνσης σε σχέση με την δική του πορεία, δεν κινείτο κανένα όχημα. Σύμφωνα με την γραπτή του κατάθεση ενώ ο ίδιος ήταν σταθμευμένος στα φώτα πρόσεξε από το δεξί του καθρεφτάκι ένα σαλούν αυτοκίνητο που οδηγούσε μια κοπέλα με κανονική ταχύτητα να μπαίνει δίπλα του στην τρίτη λωρίδα δείχνοντας με τον δείχτη της την πρόθεση της να προχωρήσει και να στρίψει προς δεξιά στις Φοινικούδες. Την ίδια στιγμή που το όχημα αυτό πέρασε δίπλα του πρόσεξε ένα πεζό άντρα να διασταυρώνει δια μέσου των σταματημένων σε σειρά προπορευόμενων αυτοκινήτων όλα εκ των οποίων ήταν τύπου σαλούν. Ο άντρας διασταύρωνε με κανονικό βήμα και ο ίδιος είδε το κεφάλι και τους ώμους του. Δεν είδε όμως τον πεζό να σταματά για να ελέγχει την κίνηση δεξιά αριστερά αλλά περπατούσε κανονικά με σκοπό να διασταυρώσει. Την στιγμή που το όχημα της κοπέλας πλεύρισε το προπορευόμενο του όχημα συγκρούστηκε με τον πεζό ο οποίος χτύπησε στο αριστερό μπροστινό φτερό του οχήματος της κοπέλας και σε συνέχεια το κεφάλι του χτύπησε στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου. Μετά το δυστύχημα το αμέσως προπορευόμενο του όχημα εγκατέλειψε την σκηνή ενώ ο ίδιος βάζοντας παρέμεινε στην σκηνή όπως και η κατηγορούμενη με το όχημα της και το όχημα του χωριανού του Δημήτρη. ΄Οταν είδε τον τραυματισμένο να κινείται και να επικοινωνεί με το περιβάλλον αποχώρησε από το μέρος. Κατά την προφορική του μαρτυρία ο ΜΚ3 ανέφερε ότι μπροστά του υπήρχαν δύο σαλούν αυτοκίνητα ενώ πίσω του κανένα. Στην τρίτη λωρίδα, αυτή με κατεύθυνση στα δεξιά, ανέφερε ότι δεν υπήρχε άλλο αυτοκίνητο πριν το αυτοκίνητο της κατηγορουμένης, αντίφαση η οποία επισημάνθηκε από την ευπαίδευτο συνήγορο της κατηγορουμένης και του υπεβλήθη απαντώντας όμως ότι δεν είχε αυτοκίνητο. Ακολούθως ανέφερε ότι η κοπέλα οδηγούσε βιαστικά, ότι ο πεζός περνούσε μέσα από σταθμευμένα αυτοκίνητα και πέρασε από μπροστά του μεταξύ του αυτοκινήτου που έφυγε όταν έγινε το δυστύχημα και του αυτοκινήτου του Δημήτρη. ΄Οταν ρωτήθηκε για το που χτύπησε ο πεζός ανέφερε «μπροστά στο αυτοκίνητο, στον προφυλακτήρα, τον παρέσυρε». Αναγνώρισε επίσης την κατηγορούμενη στο Δικαστήριο για την οποία ανέφερε ότι ήταν σιοκαρισμένη μετά από το δυστύχημα. Αντεξεταζόμενος ο εν λόγω μάρτυρας δέχτηκε ότι το φτερό ενός αυτοκινήτου δεν είναι το ίδιο με τον προφυλακτήρα αφού το φτερό βρίσκεται στο πλάι ενώ ο προφυλακτήρας ενός αυτοκινήτου μπροστά ή πίσω. Όταν του υπεδείχθηκε ότι στην γραπτή του κατάθεση ανέφερε ότι ο πεζός χτύπησε πάνω στο αριστερό μπροστινό φτερό του οχήματος της κοπέλας και το κεφάλι του στην συνέχεια στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου, ενώ στην προφορική του μαρτυρία κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι ο πεζός χτύπησε μπροστά στο αυτοκίνητο της κατηγορουμένης, αρνήθηκε ότι ανέφερε στον αστυνομικό τα όσα έχει γράψει στην κατάθεση του για το θέμα αυτό. ΄Οσον αφορά τον τρόπο οδήγησης της κατηγορουμένης δέχτηκε ότι οδηγούσε με κανονική ταχύτητα αλλά πήγαινε «σιασιαρισμένη». Ρωτήθηκε επίσης πόσα αυτοκίνητα υπήρχαν στην ίδια λωρίδα με εκείνον σε σχέση με την πορεία του μπροστά του και απάντησε δύο, ενώ όταν του υποδείχθηκε ότι στην γραπτή του κατάθεση ανέφερε ότι ήταν τρία - τέσσερα τα αυτοκίνητα, αρνήθηκε ότι ανέφερε κάτι τέτοιο στον αστυνομικό. Δέχθηκε επίσης ότι ο λόγος που είδε τον πεζό και σε σχέση με το θέμα αυτό ανέφερε ότι ήταν σε κλάσματα δευτερολέπτου που τον είδε, ουσιαστικά μόλις είδε το κεφάλι και τους ώμους του άκουσε μπαμ, ήταν επειδή το αυτοκίνητο του είναι πιο ψηλό από ένα σαλούν αυτοκίνητο ενώ ανέφερε ότι δεν είδε τον πεζό που έπεσε στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου της κατηγορουμένης παρά μόνο άκουσε το χτύπημα. Ο ΜΚ4, Δημήτρης Σουρουλλάς, ήταν επίσης παρών στην σκηνή του δυστυχήματος. Η γραπτή του κατάθεση που έδωσε στις 23/12/04 κατατέθηκε ως τεκμήριο
14. ΄Εδωσε ακριβή μέτρηση των διαστάσεων του αυτοκινήτου του αναφέροντας ότι το ύψος του είναι 1,45 το πλάτος του 1,45 ενώ το μήκος του 3,
15. Ο λόγος που γνωρίζει τις ακριβές διαστάσεις ήταν ότι μέτρησε τις διαστάσεις το πρωί πριν να δώσει κατάθεση στο Δικαστήριο περνώντας από την Εισαγγελία. Ανέφερε επίσης ότι γνωρίζει τον ΜΚ3 που είναι συγχωριανός του και ότι μέτρησε το ύψος του αυτοκινήτου του ΜΚ3 μαζί με τον παραπονούμενο Σ. Κόκκινο και ότι αυτό είναι 1,
16. Εκείνη την ημέρα ο ίδιος βρισκόταν στην μεσαία λωρίδα, μπροστά του υπήρχε άλλο όχημα ενώ πίσω του ήταν ένα όχημα σαλούν το οποίο έφυγε αμέσως μετά το δυστύχημα και πιο πίσω το διπλοκάμπινο όχημα του ΜΚ
17. Είπε ότι όταν συνέβηκε το δυστύχημα τα φώτα ήταν κόκκινα. Η κατηγορουμένη κατέβηκε από το αυτοκίνητο της και έκλαιγε ενώ πριν από το δυστύχημα ο ίδιος δεν είχε δει ούτε τον πεζό ούτε και το αυτοκίνητο της κατηγορουμένης. Η αντεξέταση του περιορίστηκε ουσιαστικά στο σημείο που βρέθηκε ξαπλωμένος στην άσφαλτο ο παραπονούμενος και στις αντιδράσεις της κατηγορουμένης μετά το δυστύχημα. Ο ΜΚ5 είναι ο υπεύθυνος της τροχαίας Λάρνακας, Α. Κυριάκου. Εξήγησε στο Δικαστήριο την συμβολή των οδών στο μέρος που έγινε το δυστύχημα αναφέροντας ότι παρευρέθηκε στην σκηνή μετά από τηλεφώνημα που δέχθηκε και ότι ο ίδιος έλαβε κάποιες φωτογραφίες της σκηνής του δυστυχήματος, τεκμήριο 5, τις οποίες και εξήγησε. Επιθεώρησε το αυτοκίνητο της κατηγορουμένης στην σκηνή του δυστυχήματος αναφορικά με τις ζημιές του και είπε ότι δεν υπήρχε καμιά ζημιά ούτε στο μπροστινό προφυλακτήρα ούτε βούλωμα στην πόρτα του συνοδηγού ενώ υπήρξε μόνο σπάσιμο του υαλοθώρακα του αυτοκινήτου μπροστά. Ανέκρινε επίσης γραπτώς την κατηγορούμενη από την οποία έλαβε κατάθεση, την οποία κατάθεσε ως τεκμήριο
18. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι στο σημείο του δυστυχήματος περίπου 25 μέτρα από το σημείο σύγκρουσης υπάρχει δυνατότητα διασταύρωσης πεζών από σημείο μπροστά ακριβώς από τα φώτα, ότι το πεζοδρόμιο στο σημείο του δυστυχήματος είναι υπερυψωμένο από το οδόστρωμα περίπου 20 εκατοστά, ότι ένας πεζός που στέκεται στο πεζοδρόμιο στην Ζήνωνος Κιτέως έχει αρκετή ορατότητα προς τα δεξιά, εξαρτάται βέβαια από τον αριθμό και τύπο των οχημάτων που διακινούνται. Ο δρόμος είναι ευθύς. Ο ΜΚ6, Παύλος Παύλου, κατέγραψε μόνος του μια κατάθεση στις 9/2/07 δηλαδή δύο και πλέον έτη μετά από το δυστύχημα. Σύμφωνα με την εν λόγω κατάθεση την ημέρα του δυστυχήματος οδηγούσε ένα αυτοκίνητο που χρησιμοποιεί για την μεταφορά αυγών στην λεωφ. Γρ. Αυξεντίου με κατεύθυνση την λεωφ. Μακαρίου και ενώ βρισκόταν στα φώτα τροχαίας απέναντι από τον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό με πρόθεση να στρίψει αριστερά και ενώ τα φώτα ήταν κόκκινα, αντιλήφθηκε στα δεξιά του ένα σαλούν αυτοκίνητο από την πλατεία Βασιλέως Παύλου στην τρίτη λωρίδα κυκλοφορίας που οδηγά προς Φοινικούδες και ένα πεζό να διασταυρώνει τον δρόμο από την Τράπεζα με κατεύθυνση το Ταχυδρομείο. Είδε το σαλούν αυτοκίνητο να χτυπά τον πεζό με το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του περίπου 30 με 40 εκατοστά μέσα από το φανάρι κοντά στους αριθμούς εγγραφής του οχήματος. Ο πεζός εκτινάχθηκε προς τον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου και χτύπησε με το κεφάλι του στον ανεμοθώρακα τον οποίο και έσπασε. Ο ίδιος έφυγε από την σκηνή, ούτε ήθελε να δώσει κατάθεση για να μην ταλαιπωρείται στα Δικαστήρια. Τον Οκτώβριο του 2006 ενώ βρισκόταν στην υπεραγορά Σαρρής στην Λάρνακα και παρέδιδε αυγά γνώρισε τον παραπονούμενο Σ. Κόκκινο ο οποίος μιλούσε με τον ιδιοκτήτη της υπεραγοράς για το δυστύχημα, τους ανέφερε ότι ήταν μάρτυρας αφού είδε το δυστύχημα πολύ καθαρά. Αναφέρει στο τεκμήριο 10 ότι ο μόνος λόγος που ήρθε στο Δικαστήριο είναι από ηθική υποχρέωση για να φανεί η αλήθεια γιατί άκουσε ότι είπαν ότι ο πεζός χτύπησε στο πλάι του αυτοκινήτου μόνος του ενώ η αλήθεια είναι ότι τον χτύπησε το αυτοκίνητο με το μπροστινό αριστερό του μέρος και το κεφάλι του χτύπησε στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου. Ερωτώμενος κατά την κυρίως εξέταση του γιατί αμέσως μετά το δυστύχημα ή οποτεδήποτε προηγουμένως και πριν από τον Οκτώβρη του 2006 δεν πήγε να καταθέσει σχετικά με αυτά που είδε, ανέφερε ότι δεν ήθελε προβλήματα ούτε καθυστερήσεις με τα Δικαστήρια αλλά η συνείδηση του μετά από την συνάντηση που έγινε στην υπεραγορά Σαρρής με τον παραπονούμενο Σ. Κόκκινο τον οποίο προηγουμένως ουδέποτε γνώριζε τον έσπρωξε να πει την αλήθεια. Του ζητήθηκε να τοποθετήσει το σημείο που βρισκόταν στην σκηνή του δυστυχήματος και είπε ότι το δυστύχημα έγινε στα δεξιά του ενώ ο ίδιος βρισκόταν στην Γρ. Αυξεντίου στο κόκκινο φανάρι, απέναντι από τα φώτα των Φοινικούδων. Αντεξεταζόμενος ρωτήθηκε για τον τρόπο λειτουργίας των φώτων στο συγκεκριμένο σημείο και ανέφερε ότι υπήρχε τόξο για τους οδηγούς που προτίθεντο να στρίψουν δεξιά προς Φοινικούδες και δεν δέχθηκε την υποβολή ότι δεν υπήρχε τόξο. Ανέφερε ότι ενώ τα φώτα τροχαίας στην δική του πορεία ήταν κόκκινα, ήταν κόκκινα και από την αντίθετη πορεία για να δεχθεί όμως ότι συνήθως όταν τα φώτα τροχαίας στη μια κατεύθυνση είναι κόκκινα τα φώτα για την αντίθετη κατεύθυνση είναι πράσινα. Επανέλαβε τα περί ηθικής υποχρέωσης για να δώσει την κατάθεση όχι μόνο μετά παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από την ημερομηνία που έγινε το δυστύχημα αλλά και για περίπου τέσσερεις μήνες μετά από την ημερομηνία που έγινε η συνάντηση του με τον παραπονούμενο στην υπεραγορά Σαρρής. Αμφισβητήθηκε επίσης η θέση του ότι είδε το δυστύχημα αφού του υποβλήθηκε ότι από την θέση που ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του και με βάση το τεκμήριο 5 προκύπτει ότι στα δεξιά του στο σημείο που βρισκόταν αφού δεν ήταν το πρώτο αυτοκίνητο στα φώτα αλλά μπροστά του υπήρχε άλλο αυτοκίνητο, παρεμβάλλεται κτίριο και δεν μπορούσε αντικειμενικά να έχει οπτική επαφή με το σημείο του δυστυχήματος θέση την οποία δέχθηκε εν μέρη αναφέροντας ότι όντως το κτίριο εμποδίζει την ορατότητα. Αντεξετάστηκε έντονα για τις συνθήκες υπό τις οποίες έδωσε την κατάθεση του, κατά πόσο επηρεάστηκε από οποιονδήποτε για να μαρτυρήσει, ρωτήθηκε που έγραψε την κατάθεση του ενώ ανέφερε ότι την παρέδωσε μαζί με τον παραπονούμενο και καθ' υπόδειξη του στην Εισαγγελία Λάρνακας. ΄Ηταν ο μοναδικός μάρτυρας που είπε ότι υπήρχε κίνηση την δεδομένη ώρα και ότι αντιλήφθηκε τον παραπονούμενο να περνά πίσω από τα αυτοκίνητα που ήταν σταματημένα στα φώτα. Η κατηγορουμένη ήταν βιαστική και έτρεχε κατά την γνώμη του με ταχύτητα των 70 - 80 χλμ/ω. Τοποθέτησε επίσης το σημείο σύγκρουσης σε απόσταση τεσσάρων μέτρων από τα φώτα. Τελευταίος μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή ήταν ο παραπονούμενος Σωτήρης Κόκκινος ο οποίος κατέθεσε την γραπτή του κατάθεση ως τεκμήριο
19. Σύμφωνα με το τεκμήριο αυτό την επίδικη ημέρα γύρω στις 1:30 το μεσημέρι μετέβηκε στην Τράπεζα Κύπρου στην οδό Βασιλέως Παύλου από την πισινή είσοδο. ΄Οταν τέλειωσε από εκεί έφυγε και πάλι από την πίσω πόρτα και μέσω της στοάς που βρίσκεται εκεί βρέθηκε στο αριστερό πεζοδρόμιο της οδού Β. Παύλου με κατεύθυνση την λεωφ. Μακαρίου Γ'. Πρόθεση του ήταν να διασταυρώσει την οδό Β. Παύλου για να μεταβεί στην Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας. Γύρω στις 13:45 βρισκόταν στην άκρια του πεζοδρομίου και σε κάποιο στάδιο αντιλήφθηκε τον εαυτό του στην άσφαλτο. Το δεξί του πόδι και το δεξί του χέρι ήταν σπασμένο, είχε όμως επικοινωνία με το περιβάλλον. Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο όπου του έγιναν χειρουργικές επεμβάσεις και εξετάσεις και κρατήθηκε για νοσηλεία μέχρι τις 4/2/
20. Η κατηγορούμενη τον επισκέφθηκε στις 31/12/04, του είπε ότι ήταν εκείνη που τον χτύπησε, την ρώτησε πως έγινε το δυστύχημα και αυτή του είπε περίπου ότι «΄Ημουν σταματημένη στο κόκκινο και βιαζόμουν να πάω στο αεροδρόμιο που ερχόταν η αδερφή μου από το εξωτερικό η ώρα 2:00.» Η κατηγορουμένη ερχόταν σχεδόν καθημερινά να τον δει μέχρι τις 8/1/05 που ήταν η τελευταία φορά που τον είδε. Κατά την προφορική του μαρτυρία ανέφερε ότι όταν εξήλθε από την στοά για να διασταυρώσει θυμάται έντονα ότι σταμάτησε στην άκρια του πεζοδρομίου και περίμενε περίπου ένα λεπτό για να σταματήσει η κίνηση πράγμα που συνέβηκε. Κατεβαίνοντας από το πεζοδρόμιο, τα αυτοκίνητα ήταν σταματημένα, πέρασε την πρώτη λωρίδα, έβλεπε δεξιά και αριστερά στην τρίτη και τέταρτη λωρίδα, τα αυτοκίνητα στην πρώτη και δεύτερη λωρίδα ήταν σταματημένα, όταν πέρασε την δεύτερη λωρίδα και μπήκε δύο - τρία βήματα στην τρίτη λωρίδα αντιλήφθηκε τον εαυτό του στην άσφαλτο. ΄Ηταν η θέση του ότι δεν υπήρχε αυτοκίνητο στην τρίτη και τέταρτη λωρίδα όταν πέρασε την πρώτη και δεύτερη λωρίδα. Αναφέρθηκε επίσης στην συνάντηση του με τον ΜΚ6 Παύλο Παύλου στην υπεραγορά Σαρρή αναφέροντας ότι δεν τον γνώριζε προηγουμένως, ο ΜΚ6 ανέφερε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας, τον ρώτησε αν ήταν διατεθειμένος να καταθέσει υπέρ του σε πολιτική αγωγή και αυτός ανέφερε πως ναι. Αντεξεταζόμενος δέχθηκε ότι αντιλήφθηκε την σύγκρουση με το αυτοκίνητο της κατηγορουμένης όταν έγινε το δυστύχημα. Διασταύρωνε δια μέσω ακινητοποιημένων οχημάτων και όταν ρωτήθηκε γιατί δεν αναφέρει στην κατάθεση του ότι έλεγχε τον δρόμο δεξιά και αριστερά πριν να διασταυρώσει ήταν η θέση του ότι αυτό εξάγεται εμμέσως πλην σαφώς και ότι τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Ανέφερε δε ότι στο τεκμήριο 11 αναφέρει ότι περίμενε να περάσει ασφαλισμένα και αυτό εξυπακούει ότι έλεγχε τον δρόμο. ΄Οπως έχει ήδη αναφερθεί η κατηγορουμένη υιοθέτησε την γραπτή της κατάθεση που είχε δώσει στην αστυνομία και η οποία έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
21. Δεν κλήθηκαν μάρτυρες υπεράσπισης. Και οι δύο πλευρές αγόρευσαν υποστηρίζοντας εκατέρωθεν τις θέσεις τους. Η κατηγορούμενη στο τεκμήριο 9 που λήφθηκε στις 23/12/04 ανέφερε ότι οδηγούσε με χαμηλή ταχύτητα διότι υπήρχε αρκετή τροχαία κίνηση. Όταν έφτασε στα φώτα τροχαίας πριν την πλατεία που είναι το ταχυδρομείο το φως στην πορεία της ήταν κόκκινο. Σταμάτησε πίσω από άλλα δύο προπορευόμενα αυτοκίνητα και αρχικά πρόθεση της ήταν να φτάσει την διασταύρωση που είναι η αστυνομία και από εκεί να στρίψει αριστερά για το αεροδρόμιο. Επειδή αποφάσισε όμως να αλλάξει πορεία και σκέφτηκε να πάει από την παραλία των Φοινικούδων. ΄Ετσι μόλις μπήκε στην πλατεία του Ταχυδρομείου αφού έλεγξε από το καθρεφτάκι τα οχήματα που την ακολουθούσαν έβαλε τον δείχτη της στα δεξιά και πήρε την τρίτη λωρίδα η οποία είναι μόνο για τα οχήματα προς την παραλία των Φοινικούδων. Κινείτο με την δεύτερη ταχύτητα και μόλις πέρασε ένα διπλοκάμπινο όχημα που ήταν σταματημένο στην δεύτερη λωρίδα στα αριστερά της και ακολούθως πέρασε δίπλα από ένα άλλο αυτοκίνητο. Ξαφνικά είδε κάτι να χτυπά πάνω στην μπροστινή αριστερή πλευρά του ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου της. Αμέσως γύρισε προς τα αριστερά και είδε ένα άνθρωπο να πέφτει στα αριστερά του αυτοκινήτου της. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη, βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας είναι έργο διακριτικό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Τέλος, εφόσον η ανώμοτη δήλωση του κατηγορουμένου συνίσταται σε υιοθέτηση της κατάθεσης του, κατά την αξιολόγηση τούτης δεν διέλαθε την προσοχή μου η θεμελιωμένη αρχή ότι κάθε μέρος που γίνεται δεκτό αποτελεί μαρτυρία για την αλήθεια των γεγονότων στα οποία αναφέρεται αλλά το Δικαστήριο μπορεί να δώσει διαφορετική βαρύτητα σε διαφορετικά μέρης της κατάθεσης (βλ. Κωνσταντινίδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 190, 192). Πέραν των πιο πάνω σημασία έχει και η πραγματική μαρτυρία σε ότι αφορά και την αξιολόγηση των μαρτύρων. Η ΜΚ1 όπως και οι ΜΚ2 και ΜΚ5 κρίνονται ως πλήρως αξιόπιστοι. Το ίδιο ισχύει και για τον ΜΚ4 ο οποίος έδωσε την αίσθηση στο Δικαστήριο ότι λέει την αλήθεια για το πως πραγματικά αντιλήφθηκε τα γεγονότα. Η προφορική μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα συνάδει με την γραπτή κατάθεση που είχε δώσει την επομένη του δυστυχήματος ενώ η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Ο ΜΚ3 έχει δώσει διαφορετική θέση στο Δικαστήριο σε σχέση με την γραπτή του κατάθεση σε τέσσερα ουσιαστικά σημεία. Το πρώτο αφορά τον αριθμό των οχημάτων που ήταν σταθμευμένα στα φώτα στην αριστερή και δεξιά λωρίδα σε σχέση με την δική του μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας, την οδική συμπεριφορά της κατηγορουμένης, το πως αντιλήφθηκε τον πεζό να διασταυρώνει και τον τρόπο που ο πεζός συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο αφού στην κατάθεση του αναφέρει ότι ήταν στο πλάι που χτύπησε στο αυτοκίνητο και ακολούθως το κεφάλι του χτύπησε στον ανεμοθώρακα ενώ κατά την προφορική του μαρτυρία είδε ότι η σύγκρουση ήταν με το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου της κατηγορούμενης. Όταν του επισημάνθηκαν οι αντιφάσεις αυτές αρνήθηκε ότι ανέφερε στην αστυνομία τα όσα αναγράφονται στην κατάθεση του θέση η οποία δεν μπορεί να γίνει πιστευτή αφού είναι πολύ πιο λογικό ο εν λόγω μάρτυρας να θυμόταν πιο καλά τα γεγονότα την επομένη του δυστυχήματος που έδωσε την κατάθεση του παρά σχεδόν 2,5 χρόνια μετά που έδιδε την μαρτυρία του στο Δικαστήριο. Με αυτές τις παρατηρήσεις αξιολογείται η μαρτυρία του όπως κατωτέρω θα φανεί. Ο ΜΚ6 ολοφάνερα ήρθε στο Δικαστήριο προετοιμασμένος από τον παραπονούμενο τον οποίο και ήθελε έντονα να βοηθήσει. Από τον Δεκέμβριο του 2004 μέχρι τον Οκτώβριο του 2006 παρά το ότι ήταν μάρτυρας στο δυστύχημα ως ισχυρίζεται δεν ήθελε να δώσει μαρτυρία ούτε κατάθεση για να μην καθυστερεί και να μπλέκει με τα Δικαστήρια χωρίς να νοιώθει καμιά τύψη συνείδησης. Τον Οκτώβριο του 2006 συναντάται τυχαία με τον παραπονούμενο τον οποίο δεν γνώριζε στην υπεραγορά Σαρρής, όταν ανοίγεται συζήτηση για το επεισόδιο αναφέρει ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας και για περίοδο τεσσάρων μηνών περαιτέρω και ενώ μαθαίνει ότι η κατηγορούμενη αναφέρει ότι είναι ο Κόκκινος που προσέκρουσε στο αυτοκίνητο της και όχι ότι η ίδια τον χτύπησε, δεν τον τύπτει η συνείδηση του παρά μόνο μέχρι τις 7/2/07 που γράφει μόνος του κατ' ισχυρισμό την κατάθεση του και μαζί με τον παραπονούμενο την παίρνει στην Εισαγγελία Λάρνακας μόλις δύο μέρες πριν να κληθεί μάρτυρας από την κατηγορούσα αρχή. Προκύπτει δε από την μαρτυρία του ότι από την θέση που βρισκόταν σταθμευμένος κατά τον ισχυρισμό του δεν είχε οπτική επαφή με την σκηνή του δυστυχήματος αφού δεν ήταν το πρώτο αυτοκίνητο στα φώτα και υπάρχει και γωνιακό κτίριο που εμποδίζει την ορατότητα. Περαιτέρω η θέση του ότι η τροχαία κίνηση ήταν πυκνή και ότι η κατηγορουμένη έτρεχε με ταχύτητα 70 ή 80 χλμ/ω δεν υποστηρίζονται από καμία άλλη μαρτυρία που έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο ούτε και από την πραγματική μαρτυρία. Ο εν λόγω μάρτυρας κρίνεται ως πλήρως αναξιόπιστος και ότι ήρθε στο Δικαστήριο εξυπηρετώντας τον παραπονούμενο ο οποίος ήταν και το πρόσωπο που τον έπεισε τελικά να καταθέσει. Ο παραπονούμενος είναι παραδεκτό ότι δεν έχει ανάμνηση του δυστυχήματος. Θυμάται μόνο τις ενέργειες του πριν και κατά τις αρχές της απόπειρας του να διασταυρώσει τον δρόμο και ακολούθως τον εαυτό του στην άσφαλτο. Στην γραπτή του κατάθεση δεν αναφέρει ούτε ότι περίμενε στην άκρια του πεζοδρομίου να καθαρίσει ο δρόμος, θέση η οποία δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια αφού ο δρόμος δεν είχε καθαρίσει παρά μόνο λόγω του ότι το φως στα φανάρια ήταν κόκκινο τα αυτοκίνητα σταμάτησαν και περίμεναν να ανάψει το πράσινο φως, ούτε και ότι έλεγχε τον δρόμο δεξιά και αριστερά, θέσεις που έχει αναφέρει στο Δικαστήριο κατά την κύρια εξέταση του για να δεχθεί κατά την αντεξέταση του ότι δεν αναγράφονται στην κατάθεση του αλλά ότι για τον ίδιο είναι ευκόλως εννοούμενα. Η θέση ότι ο παραπονούμενος δεν έλεγχε τον δρόμο ενισχύεται και από τον μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας που είδε τον παραπονούμενο, ΜΚ3, ο οποίος οδηγούσε διπλοκάμπινο όχημα την σημασία του οποίου θα αναφέρω πιο κάτω όπου στην κατάθεση του αναφέρει «δεν αντιλήφθηκα τον πεζό να κοιτάζει δεξιά ή αριστερά». ΄Οπως έχει ήδη αναφερθεί, η κατηγορουμένη κατηγορείται ότι οδήγησε το αυτοκίνητο της αμελώς και χωρίς να καταβάλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Προκύπτει από την αξιολόγηση της μαρτυρίας πιο πάνω και από την πραγματική μαρτυρία ότι ο παραπονούμενος, Ανώτερος Υπαστυνόμος Σωτήρης Κόκκινος, στις 23/12/04 εξερχόμενος από στοά που βρίσκεται επί της Β. Παύλου με σκοπό να διασταυρώσει την Β. Παύλου για να μεταβεί στην Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας, επιχείρησε να διασταυρώσει την εν λόγω οδό δια μέσου σταθμευμένων οχημάτων που ανέμεναν στα κόκκινα φανάρια και όχι από τη διάβαση πεζών που βρισκόταν μπροστά στα φώτα, χωρίς προηγουμένως να ελέγξει τον δρόμο δεξιά και αριστερά και χωρίς επίσης να ελέγχει τον δρόμο καθ' όλο το διάστημα του εν λόγω εγχειρήματος του αφού πέρασε την πρώτη και δεύτερη λωρίδα του δρόμου και ενώ έκανε τα πρώτα βήματα προς την τρίτη λωρίδα χτύπησε στο αριστερό μπροστινό φτερό του οχήματος της κατηγορουμένης η οποία αρχικά κρατούσε την μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας μπροστά από τρία - τέσσερα άλλα οχήματα, το ακριβώς μπροστά της ήταν το διπλοκάμπινο όχημα του ΜΚ3 ενώ πιο μπροστά το σαλούν αυτοκίνητο του ΜΚ4, αποφάσισε να αλλάξει πορεία και να μετακινηθεί προς την τρίτη λωρίδα κυκλοφορίας που βρισκόταν στα δεξιά της αφού προηγουμένως έλεγξε την κίνηση από το καθρεφτάκι της και κινούμενη με χαμηλή ταχύτητα. Το σημείο σύγκρουσης βρίσκεται καθαρά στην λωρίδα πορείας της κατηγορουμένης. Το αυτοκίνητο της κατηγορουμένης όπως βρέθηκε στην τελική του θέση ήταν ευθυγραμμισμένο σε σχέση με την πορεία της με λοξή κλίση προς τα δεξιά. Το μοναδικό πρόσωπο που έχει προσέξει τον παραπονούμενο πεζό στο εγχείρημα του να διασταυρώνει τον δρόμο ήταν ο ΜΚ3 ο οποίος οδηγούσε διπλοκάμπινο όχημα το οποίο σύμφωνα με την μαρτυρία που έχει προσαχθεί είναι τουλάχιστο 20 εκατοστά πιο ψηλό από ένα συνηθισμένο σαλούν αυτοκίνητο και το κάθισμα του οδηγού του βρίσκεται επίσης σε πιο ψηλή θέση από αυτό ενός οδηγού σε σαλούν αυτοκίνητο. Ο ΜΚ4 που βρισκόταν μπροστά από τον ΜΚ3 δεν αντιλήφθηκε τον πεζό στον δρόμο. Καθήκον επιμέλειας έχουν τόσο οι οδηγοί μηχανοκινήτων οχημάτων όσο και οι πεζοί. Η αμέλεια ενός οδηγού βασίζεται στην παράληψη εκπλήρωσης του καθήκοντος εκδήλωσης μέριμνας και φροντίδας για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν τον δρόμο. Η υποχρέωση αυτή εξετάζεται μέσα στα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης για να διαπιστωθεί κατά πόσο ο οδηγός τα έχει εκπληρώσει. Ποινική έφεση 7175, Κυριάκος Αργυρού v. Αστυνομίας, 24/7/02. Στην υπόθεση Σωτήρης Σωκράτους v. Αστυνομίας, Ποιν. ΄Εφεση 5071, ημερ. 9/1/89 έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: «Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού· τον γείτονα, όπως επιγραμματικά αναφέρεται στην απόφαση του Λόρδου Atkin στην υπόθεση Donoghue v. Stevenson [1932] A.C. 562. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ότι διαφέρει ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως. Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκον προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια.» Από τα πιο πάνω κρίνω ότι γενεσιουργός αιτία του επίδικου δυστυχήματος ήταν η απόφαση του παραπονουμένου να διασταυρώσει τον δρόμο διά μέσου των σταθμευμένων αυτοκινήτων που αναμέναν στο κόκκινο φανάρι της Βασιλέως Παύλου με τον τρόπο που αυτός επιχείρησε την διασταύρωση δηλαδή χωρίς να ελέγξει αν ήταν ασφαλές να πράξει τούτο. Περαιτέρω προκύπτει ότι ο πεζός δεν ήταν ορατός από την κατηγορούμενη κατά το εγχείρημα του και ούτε η κίνηση του αυτή, δηλαδή η απόπειρα του να διασταυρώσει τον δρόμο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ήταν κάτι το προβλεπτό για να μπορέσει η κατηγορούμενη να το θεωρήσει ως πιθανό κίνδυνο και έτσι να πρέπει να είναι προσεκτική. Κρίνω ότι το καθήκον επιμέλειας της κατηγορουμένης δεν θα μπορούσε υπό τις περιστάσεις να επεκταθεί έναντι της αμέλειας ενός πεζού χωρίς να υπάρχουν ορατά σημεία εκδήλωσης τέτοιου κινδύνου. Κρίνω επίσης ότι το δυστύχημα θα μπορούσε να αποφευχθεί αν ο παραπονούμενος, ΜΚ7, ήλεγχε το δρόμο πριν επιχειρήσει τη διασταύρωση. Με βάση όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση η κατηγορουμένη δεν είχε την ευχέρεια να προσέξει την ύπαρξη του παραπονουμένου στον δρόμο. Ως εκ τούτου δεν ευθύνεται με παράλειψη εκπλήρωσης οποιουδήποτε καθήκοντος προς τον παραπονούμενο. Ενόψει των ανωτέρω προκύπτει ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την αμέλεια της κατηγορουμένης και συνεπώς την κατηγορία εναντίον της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Έτσι η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα που έχουν δημιουργηθεί στη διαδικασία και τα οποία είναι £10 για τον ΜΚ1, £25 για τον ΜΚ2, £25 για τον ΜΚ3, £10 για τον ΜΚ4 και £15 για τον ΜΚ7 να πληρωθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.) ................................................ Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο