Αστυνομία ν. Marklen Sotirov, Αρ. Υποθέσεως: 13217/06, 11.05.2007

(4)και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν.86/72και εγκατάλειψη σκηνής δυστυχήματος χωρίς παροχή βοήθειας κατά παράβαση του άρθρου 235Α

(3)του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των εν λόγω κατηγοριών, ο Κατηγορούμενος στις 21.04.06 στο δρόμο Λεμεσού Λευκωσίας, παρά τη Σκαρίνου στην Επαρχία Λάρνακας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής ΗΥΥ820, χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο ο Κατηγορούμενος αφού ενεπλάκη στο προαναφερόμενο δυστύχημα και προκάλεσε ζημίες σε περιουσία άλλου προσώπου, εγκατέλειψε τη σκηνή του δυστυχήματος χωρίς να παράσχει βοήθεια. Προς επίρρωση της υπόθεσής της η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε στο Δικαστήριο δύο μάρτυρες. Τούτοι είναι ο Αστ. 1174 Ν. Παπαθανασίου (ΜΚ1) και ο Ανδρέας Τοουλή (ΜΚ2). Για την Υπεράσπιση μαρτυρία επέλεξε και έδωσε μόνο ο Κατηγορούμενος και τούτο αφότου κλήθηκε από το Δικαστήριο σε απολογία. Σύμφωνα με το ΜΚ2, στις 21.04.06 και ενόσω οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής UC568 στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας του νέου δρόμου Λεμεσού - Λευκωσίας, παρά τη Σκαρίνου, άλλο όχημα κτύπησε στο δεξιό μέρος του οχήματος του και του προκάλεσε ζημία. Το δύο οχήματα σταμάτησαν και οι οδηγοί εξήλθαν τούτων. Όταν ο ΜΚ2 ανέφερε στον άλλο οδηγό ότι έπρεπε να ειδοποιήσουν αστυνομία, ο τελευταίος μπήκε στο όχημά του και αποχώρησε από τη σκηνή του δυστυχήματος. Θέση του ΜΚ2 είναι ότι το άλλο όχημα είχε αριθμό εγγραφής HYY820 και ότι το άτομο το οποίο αμέσως μετά το δυστύχημα εξήλθε από τη θέση του οδηγού είναι ο Κατηγορούμενος. Ο ΜΚ1 εκτός από το σχέδιο σκηνής που ετοίμασε ανέφερε πως μετά από έρευνα που έκανε διαπίστωσε ότι ιδιοκτήτης του οχήματος HYY820 είναι ο Κατηγορούμενος τον οποίο και επισκέφθηκε τη νύχτα του δυστυχήματος μαζί με το ΜΚ
2. Στην παρουσία του ΜΚ1 ο ΜΚ2 αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο ως τον οδηγό του οχήματος με τον οποίο ενεπλάκη στο τροχαίο δυστύχημα. Σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή το όχημα του Κατηγορουμένου έφερε κτυπήματα τα οποία συνάδουν με το υπό κρίση δυστύχημα. Ο Κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε ότι ο ΜΚ2 ενεπλάκη σε δυστύχημα. Ό,τι αμφισβήτησε είναι τη δική του συμμετοχή στο εν λόγω δυστύχημα. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο το συγκεκριμένο βράδυ ευρισκόταν σε γενέθλια ενώ αναφορικά με τις ζημίες που εντοπίστηκαν στο όχημά του τις απέδωσε σε άλλο τροχαίο δυστύχημα. Γι΄ αυτόν τον τελευταίο ισχυρισμό ο ΜΚ1, ερωτηθείς ανέφερε πως ήλεγξε τούτον και όντως ο Κατηγορούμενος ενεπλάκη σε άλλο τροχαίο δυστύχημα. Πλην το σπασμένο αριστερό καθρεπτάκι οι υπόλοιπες ζημίες είχαν δηλωθεί από τον Κατηγορούμενο στην ασφαλιστική εταιρεία που του παρείχε κάλυψη πριν από το υπό κρίση δυστύχημα. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης για την Υπεράσπιση οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις. Η κα Θεμισκοκλέους υποστήριξε το αξιόπιστο των μαρτύρων της Κατηγορούσας Αρχής παραπέμποντας το Δικαστήριο σε αποσπάσματα της μαρτυρίας ενώ ο Κατηγορούμενος δεν ανέφερε οτιδήποτε. Πέραν των πιο πάνω, για σκοπούς ολοκλήρωσης της όλης εικόνας, σημειώνω εδώ και ότι εκλαμβάνω ως πραγματική μαρτυρία, εφόσον η εγγενής αξία τούτης δυνατό να καθοδηγήσει το Δικαστήριο κατά την αξιολόγηση του ενώπιόν του μαρτυρικού υλικού (βλ. Knell ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 51, 56). Πραγματική μαρτυρία αποτελούν τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του δρόμου που υπεδείχθη ως ο χώρος που επεσυνέβη το εν λόγω δυστύχημα. Πρόκειται βεβαίως για το νέο δρόμο Λεμεσού-Λευκωσίας με κατεύθυνση τη Λευκωσία. Η εν λόγω κατεύθυνση αποτελείται από δύο λωρίδες κυκλοφορίας οι οποίες διακρίνονται μεταξύ τους με άσπρη διακεκομμένη διαχωριστική γραμμή. Περαιτέρω, στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της ίδιας πάντα κατεύθυνσης εντοπίζονται ίχνη τροχοπέδησης μήκους 125μ. Τα εν λόγω ίχνη τροχοπέδησης στην έναρξη τους απέχουν 0,15μ. από την άσπρη διακεκομμένη διαχωριστική γραμμή και στην κατάληξή τους 0,80μ. Τέλος, ως πραγματική μαρτυρία εκλαμβάνω και τις ζημίες που εντοπίζονται στο όχημα ΗΥΥ820. Σε τούτο υπάρχουν γδαρσίματα στο μπροστινό αριστερό πλευρό του μπροστινού προφυλακτήρα και αριστερού φτερού, ως επίσης σπασμένο αριστερό καθρεπτάκι. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056) Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Δυνάμει όλων των ανωτέρω παρατηρώ τα ακόλουθα. Κρίνω ότι τόσο ο ΜΚ1 όσο και ο ΜΚ2 ήταν μάρτυρες της αλήθειας. Τουτέστιν, οι εν λόγω μάρτυρες παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο με σκοπό να πουν την αλήθεια και να βοηθήσουν τούτο στην αναζήτηση των πραγματικών γεγονότων. Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την παρουσίαση της μαρτυρίας τους, τόσο ο ΜΚ1 όσο και ο ΜΚ2 ήταν αυθόρμητοι και απαντούσαν χωρίς περιστροφές. Περαιτέρω, ο ΜΚ1 ουσιαστικά μετέφερε στο Δικαστήριο τις διαπιστώσεις του από τη σκηνή του δυστυχήματος, κάθε τι που του ανέφερε ο ΜΚ2, ως επίσης τις ζημίες που έφερε το όχημα του Κατηγορουμένου. Γι' αυτές τις θέσεις του ο ΜΚ1 δεν αμφισβητήθηκε, ενώ για ότι αφορά την κρισιμότερη πτυχή της υπό κρίση υπόθεσης, χωρίς υπεκφυγές απάντησε στον Κατηγορούμενο ότι διαπίστωσε πως οι ζημίες που έφερε το όχημά του, εκτός από το καθρεπτάκι, είχαν δηλωθεί από τον Κατηγορούμενο σε προγενέστερη του υπό κρίση δυστυχήματος ημερομηνία, ως προϊόν άλλου δυστυχήματος, ενώ αποδέχθη και ότι το καθρεπτάκι του οχήματος του Κατηγορουμένου δεν εντοπίστηκε στο χώρο του δυστυχήματος. Αντιπαραθέτοντας αυτή τη μαρτυρία με το σύνολο του μαρτυρικού υλικού κρίνω ότι δεν αμφισβητείται αλλά ενισχύεται. Ο Κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε το δυστύχημα όπως ούτε τις ζημίες είτε στο όχημα του ΜΚ2 είτε στο δικό του. Τέλος, ήταν και του Κατηγορουμένου θέση ότι σε προηγούμενη ημερομηνία ενεπλάκη σε δυστύχημα. Προκύπτει λοιπόν ότι η μαρτυρία του ΜΚ1 ενισχύεται και από τη μαρτυρία του Κατηγορουμένου. Για όλους τους πιο πάνω λόγους τη μαρτυρία του ΜΚ1 την αποδέχομαι στο σύνολο της. Όπως προανέφερα θετική εντύπωση αποκόμισα και από την παρουσίαση της μαρτυρίας του ΜΚ2, ο οποίος με πάσα φυσικότητα και καθαρότητα λόγου, χωρίς να περιπέσει σε αντιφάσεις έδωσε τη μαρτυρία του. Την εν λόγω μαρτυρία σχολιάζω εκτενέστερα πιο κάτω. Αξίζει να σημειώσω ότι και ο Κατηγορούμενος άφησε θετική εικόνα. Παρά την πίεση που δέχθηκε από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής παρέμεινε σταθερός και κατά την άποψή μου ακλόνητος στις θέσεις του. Έγινε προσπάθεια αμφισβήτησης της αξιοπιστίας του Κατηγορουμένου αναφορικά με τη διεύθυνση στην οποία εντοπίστηκε από την αστυνομία στις 21.04.

1. Εν πρώτοις, κρίνω αυτή την πτυχή της αντεξέτασης του Κατηγορουμένου ανίσχυρη να πλήξει την υπόθεση της Υπεράσπισης, εφόσον ελλείπει οιαδήποτε άμεση σχέση με τα πραγματικά γεγονότα των υπό κρίση αδικημάτων. Εν πάση όμως περιπτώσει, παρά τις υποβολές της Κατηγορούσας Αρχής, παρέμεινε ακλόνητη η θέση του Κατηγορουμένου ότι κατά τον επίδικο χρόνο διέμενε μεταξύ της οδού John Klein 14 που αναγράφεται στο τεκμήριο 8 και της οδού Μίνωος
2. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο η οικογένεια του μετακόμιζε τότε στην τελευταία οδό και εκείνη τη νύχτα το όχημά του βρισκόταν εκεί. Το εν λόγω βράδυ εκείνος ευρισκόταν στην οδό Ηρακλείων στο σπίτι της αδελφής του, περίπου 50μ. μακριά από το σπίτι στην οδό Μίνωος
3. Προκύπτει δηλαδή ότι και η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, συγκεκριμένα εκείνη του ΜΚ1, όχι μόνο δεν αναιρεί αλλά ενισχύει μέρος της θέσης του Κατηγορουμένου, δηλαδή εκείνο που άπτεται του εντοπισμού του οχήματος. Στην κυρίως εξέτασή του ο ΜΚ1 έδωσε ως διεύθυνση όπου εντόπισε το όχημα του Κατηγορουμένου την οδό Μίνωος
4. Παρόλα ταύτα, από το τεκμήριο 1 (κατάθεση του ΜΚ1) εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο ΜΚ1 δεν εντόπισε τον Κατηγορούμενο ο ίδιος αλλά μετέβη στην οδό Μίνωος μετά που ο Κατηγορούμενος εντοπίστηκε από άλλους αστυνομικούς. Μαρτυρία η οποία να αποκαλύπτει ποιοι εντόπισαν τον Κατηγορούμενο, που τον εντόπισαν και εάν η διεύθυνση που τον εντόπισαν διαφέρει από εκείνη που ο Κατηγορούμενος ανέφερε, δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Όπως προανέφερα, επί του προκειμένου μοναδική μαρτυρία είναι εκείνη του ΜΚ1 και εκείνη του Κατηγορουμένου, θέσεις οι οποίες δεν συγκρούονται αλλά εν μέρει ενισχύονται. Άλλη εισήγηση της Κατηγορούσας Αρχής προς υποστήριξη της θέση ότι ο Κατηγορούμενος δεν είπε την αλήθεια ήταν η αναφορά του τελευταίου στην ένορκο μαρτυρία του σε γενέθλια, εφόσον δεν ανέφερε κάτι τέτοιο στην κατάθεσή του. Αξίζει να σημειωθεί εδώ πως στο τεκμήριο 4, το οποίο αποτελεί ελληνική μετάφραση της κατάθεσης του Κατηγορουμένου, ο τελευταίος ανέφερε ότι "την ημέρα εκείνη και λόγω της γιορτής αν και ήμουν δουλειά, γύρω στις τρεις το απόγευμα βρισκόμουν στο σπίτι μου". Κρίνω ότι αυτή η αναφορά του Κατηγορουμένου δεν απάδει της θέσης του στο Δικαστήριο και τούτο παρά την αυστηρή σημασιολογική διαφορά. Άλλωστε, εορτασμός και εορταστικό κλίμα δύναται να θεωρηθεί και η επέτειος των γενεθλίων. Είμαι της γνώμης ότι αυτή η θέση δεν δύναται να κλονίσει την αξιοπιστία του Κατηγορουμένου. Τέλος, επισημαίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή σε κανένα στάδιο της αντεξέτασης δεν έθεσε ενώπιον του Κατηγορουμένου αυτή την κατά τα άλλα διάσταση της ένορκης μαρτυρίας του με το τεκμήριο
5. Ακόμη, κρίνω ότι ειλικρινείς και επεξηγηματικές ήταν και οι αναφορές του Κατηγορουμένου εν σχέσει με τις ζημίες στο όχημά του και τούτο παρά την έντονη πίεση που του ασκήθηκε κατά την αντεξέταση. Η επεξήγηση που έδωσε για τις ζημίες τούτες επιβεβαιώθηκε από το ΜΚ1, ενώ για ότι αφορά το αριστερό καθρεπτάκι του οχήματός του, αν και δεν αναφέρετο σε αυτές τις ζημίες, δεν ανευρέθηκε ούτε στη σκηνή του δυστυχήματος. Δεν παραγνωρίζω ότι η ως ανωτέρω κατάληξη, αναφορικά με την αξιοπιστία του Κατηγορουμένου, ευρίσκεται σε διάσταση με την άλλη κατάληξη ότι η μαρτυρία του ΜΚ2 είναι αξιόπιστη. Πιστεύω ότι κρίσιμο ερώτημα το οποίο χρήζει απάντησης είναι κατά πόσο θετική από το Δικαστήριο κρίση αναφορικά με το αξιόπιστο της μαρτυρίας του ΜΚ2, αυτόματα απολήγει σε συμπέρασμα ενοχής του Κατηγορουμένου. Είμαι της γνώμης πως η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα είναι αρνητική. Βασικότερη πτυχή της μαρτυρίας του ΜΚ2 δεν είναι τα γεγονότα που περιβάλλουν τη σύγκρουση του οχήματός του με άλλο όχημα αλλά η αναγνώριση από το μάρτυρα τόσο του οχήματος με αριθμό εγγραφής ΗΥΥ820 όσο και του οδηγού τούτου. Ό,τι συνδέει τον Κατηγορούμενο με το ΜΚ2, δεν είναι το δυστύχημα αυτό καθεαυτό, αλλά η θέση του ΜΚ2 ότι το όχημα το οποίο συγκρούστηκε με το δικό του όχημα φέρει τον αριθμό εγγραφής που ο μάρτυρας αντιλήφθηκε και ανέφερε στο Δικαστήριο και ότι τούτο το όχημα οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων γίνεται αντιληπτό ότι σημαντικό μέρος της μαρτυρίας του ΜΚ2 είναι μαρτυρία αναγνώρισης. Η κατάλληλη από το Δικαστήριο προσέγγιση μαρτυρίας αναγνώρισης, υποδεικνύεται στην απόφαση R v. Turnbull

(1976)3 All E.R. 549, 551 έως 552 η οποία υιοθετήθηκε σε σειρά κυπριακών αποφάσεων (βλ. μεταξύ άλλων Χ"Γεωργίου ν. Δημοκρατίας

(1995)2 ΑΑΔ 174, Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 259 και Θεοδωρίδη ν. Δημοκρατίας

(2001)2 ΑΑΔ 160). Στην πρωτόδικη απόφαση του Κακουργιοδικείου Λεμεσού, ημερομηνίας 12.02.02, αρ. υπόθεσης 8480/01, Δημοκρατία ν. Πανίκου Χαραλάμπους, τα σχετικά με την αναγνώριση αποσπάσματα της απόφασης R v. Turnbull (πιο πάνω) έτυχαν ελεύθερης μετάφρασης την οποία υιοθετώ και παραθέτω αυτούσια: "Πρώτο, όταν η υπόθεση εναντίον ενός Κατηγορουμένου στηρίζεται αποκλειστικά ή ουσιαστικά στην ορθότητα μιας ή περισσοτέρων αναγνωρίσεων του Κατηγορουμένου, τις οποίες η Υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι είναι λανθασμένες, ο δικαστής πρέπει να προειδοποιήσει στους ενόρκους την ειδική ανάγκη προειδοποίησης, πριν καταδικαστεί ο Κατηγορούμενος σε συνάρτηση με την ορθότητα της αναγνώρισης ή των αναγνωρίσεων. Επιπρόσθετα πρέπει να τους προειδοποιήσει για την πιθανότητα ύπαρξης λάθους ακόμα και από ένα ειλικρινή μάρτυρα. Δεύτερο, ο δικαστής πρέπει να καθοδηγήσει τους ενόρκους έτσι ώστε να εξετάσουν προσεκτικά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η αναγνώριση από κάθε μάρτυρα έγινε. Για πόσο χρονικό διάστημα είχε ο μάρτυρας τον Κατηγορούμενο κάτω από την παρατήρηση του. Από ποια απόσταση; Κάτω από ποιο φωτισμό; Εμποδιζόταν η παρατήρηση με οποιοδήποτε τρόπο; Π.χ. από διερχόμενο όχημα ή λόγω παρεμβολής άλλων ατόμων. Είχε ο μάρτυρας δει προγενέστερα τον Κατηγορούμενο; Πόσο συχνά, αν τον είδε περιστασιακά, υπήρχε κανένας ειδικός λόγος για τον οποίο θυμόταν τον Κατηγορούμενο; Πόσος χρόνος διέρρευσε μεταξύ της αρχικής παρατήρησης και της επακολουθήσας αναγνώρισης στην αστυνομία; Υπήρχε οποιαδήποτε διάσταση μεταξύ της περιγραφής του Κατηγορουμένου που δόθηκε προς την αστυνομία και της πραγματικής του εμφάνισης; Περαιτέρω πρέπει να γίνει υπόμνηση προς τους ενόρκους για τις ιδιαίτερες αδυναμίες που μπορούν να παρουσιαστούν στις περιπτώσεις της μαρτυρίας αναγνώρισης. Ο εντοπισμός μπορεί να είναι πιο αξιόπιστος παρά η αναγνώριση από ένα άγνωστο πρόσωπο, αλλά ακόμα και όταν ο μάρτυρας ισχυρίζεται ότι ανεγνώρισε κάποιο τον οποίο γνωρίζει, οι ένορκοι πρέπει να γνωρίζουν ότι λάθη αναγνώρισης μπορούν να γίνουν ακόμη και σε συγγενείς και φίλους. Όλα τα πιο πάνω θέματα ανάγονται στην ποιότητα της μαρτυρίας ως προς την αναγνώριση. Εάν η ποιότητα της μαρτυρίας είναι καλή και διατηρείται σ΄ όλο το στάδιο της διαδικασίας, ο κίνδυνος λανθασμένης αναγνώρισης μειώνεται. Αν όμως η ποιότητα καθίσταται πτωχότερη, ο κίνδυνος λάθους αυξάνεται. Όταν κατά την άποψη μας η ποιότητα της μαρτυρίας αναγνώρισης είναι καλή και αυτή έγινε μετά από μακρά διάρκεια παρατήρησης ή κάτω από ικανοποιητικές συνθήκες από συγγενή, γείτονα, στενό φίλο ή συνάδελφο οι ένορκοι μπορούν να περιοριστούν μόνο σ΄ αυτή την μαρτυρία έστω και αν ακόμη δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία που να ενισχύει αυτή την αναγνώριση. Πάντοτε βέβαια κάτω από την ικανοποιητική προειδοποίηση η οποία πρέπει να δίνεται. Όταν κατά την κρίση του Δικαστηρίου, η ποιότητα της μαρτυρίας αναγνώρισης είναι πτωχή, όταν για παράδειγμα βασίζεται αποκλειστικά σε μια στιγμιαία παρατήρηση ή σε μεγαλύτερης διάρκειας παρατήρησης αλλά που έγινε κάτω από δύσκολες συνθήκες, η κατάσταση διαφοροποιείται. Ο δικαστής πρέπει να αποσύρει την υπόθεση από τους ενόρκους και να διατάξει την αθώωση εκτός αν υπάρχει άλλη μαρτυρία η οποία οδηγεί εις την υποστήριξη της ορθότητας της αναγνώρισης. Αυτό μπορεί να είναι ενισχυτική μαρτυρία υπό την έννοια που την χρησιμοποιούν οι δικηγόροι, αλλά δεν χρειάζεται να είναι σε τέτοιο βαθμό που να καθιστά τους ενόρκους βέβαιους ότι δεν υπήρξε λάθος στην αναγνώριση". Εφαρμογή των πιο πάνω κατευθυντήριων γραμμών στα γεγονότα της παρούσης αποκαλύπτει τα ακόλουθα. Το χρονικό διάστημα που ο ΜΚ2 παρατήρησε το πρόσωπο που εξήλθε του οχήματος που συγκρούστηκε με το δικό του, ήταν περιορισμένο. Στο τεκμήριο 7 ο ΜΚ2 αναφέρει πως το δυστύχημα επεσυνέβη η ώρα 20:

1. Όπως ο ΜΚ1 αναφέρει στη δική του κατάθεση, ο ΜΚ2 μετέβη στον αστυνομικό σταθμό Κοφίνου η ώρα 21:00 και κατήγγειλε τροχαίο δυστύχημα που έγινε 15 λεπτά ενωρίτερα. Ακόμη και αν θεωρήσει κανείς ότι οι χρόνοι που αναφέρονται στα εν λόγω τεκμήρια δεν αντιπροσωπεύουν την αυστηρή πραγματικότητα αλλά δόθηκαν κατά προσέγγιση, γεγονός παραμένει ότι ο χρόνος παρατήρησης που ο ΜΚ2 είχε στη διάθεσή του ήταν περιορισμένος. Όπως και πάλιν προκύπτει από τα τεκμήρια 1 και 7, η ώρα που η εν λόγω παρατήρηση έλαβε χώραν είναι νυχτερινή. Όπως ο ΜΚ1 αναφέρει στο τεκμήριο 1, δεν υπάρχει οδικός φωτισμός στο χώρο του δυστυχήματος. Σημειώνω ακόμη ότι ο ΜΚ2 έδωσε την κατάθεση του, τεκμήριο 7, η ώρα 23:03 της ίδιας ημέρας, αφότου επισκέφθηκε την οικία του Κατηγορουμένου μαζί με το ΜΚ
2. Προκύπτει λοιπόν ότι η αναγνώριση του Κατηγορουμένου από το ΜΚ2 διενεργήθηκε μόλις δύο ώρες μετά το δυστύχημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι άγνωστες παραμένουν σημαντικές πτυχές αυτής της αναγνώρισης εφόσον ούτε ο ΜΚ1 όπως ούτε ο ΜΚ2 ερωτήθηκαν, αλλά ούτε και οι ίδιοι ανέφεραν στο Δικαστήριο. Άγνωστο παραμένει σε ποια απόσταση ευρισκόταν ο οδηγός του άλλου οχήματος και το όχημά του όταν ο ΜΚ2 τους παρατήρησε. Άγνωστο παραμένει ο κατά τον ίδιο χρόνο οδικός φωτισμός και η ευχέρεια παρατήρησης του άλλου οδηγού και του οχήματός του από το ΜΚ
3. Η εν λόγω ευχέρεια σε ότι αφορά βεβαίως τόσο την παρεμβολή άλλων οχημάτων ή άλλου κωλύματος όσο και της φυσικής δυνατότητας παρατήρησης υπό τις δοσμένες καιρικές συνθήκες. Άγνωστες παραμένουν και οι καιρικές συνθήκες. Ακόμη, άγνωστο παρέμεινε στο Δικαστήριο εάν ο ΜΚ2 γνώριζε ή είχε δει τον Κατηγορούμενο σε οιονδήποτε χρόνο προ του δυστυχήματος. Τέλος, δεν αναφέρθηκε στο Δικαστήριο οιονδήποτε είτε φυσικό είτε άλλο χαρακτηριστικό, για το οποίο ο ΜΚ2 να είχε ειδικό λόγο που αποτύπωσε στη μνήμη του το πρόσωπο ή το σύνολο της παρουσίας του οδηγού του άλλου οχήματος. Δεν διαλανθάνει την προσοχή μου ότι ο Κατηγορούμενος είναι αλλοδαπός, στοιχείο το οποίο ο ΜΚ2 ανέφερε στην κατάθεσή του τεκμήριο
4. Παρόλα ταύτα, έχω αναφέρει ήδη ότι η εν λόγω κατάθεση δόθηκε από το ΜΚ2 αφότου αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο και το όχημά του στην οικία του τελευταίου. Κρίνω πως η αναφορά στο τεκμήριο 7 σε αλλοδαπό, μετά που ο Κατηγορούμενος υποδείχθηκε στο ΜΚ2 ως ο ιδιοκτήτης του οχήματος ΗΥΥ820 (αναφορικά με την εν λόγω υπόδειξη ο ΜΚ2 ανέφερε στο τεκμήριο 7 "...μετέβηκα μαζί σου στη Λάρνακα αφού μου αναφέρατε ότι είχε βρεθεί το αυτοκίνητο που μου έκανε ζημιά..(και πιο κάτω).. είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτός που μου έδειξες είναι αυτός που μου κτύπησε"), δεν δύναται να ενισχύσει την παρατήρηση εφόσον έτσι θα δημιουργείτο φαύλος κύκλος. Σημειώνω ακόμη ότι ο ΜΚ1 στην κατάθεσή του τεκμήριο 1, παρότι ανέφερε διάφορα από τα στοιχεία που ο ΜΚ2 του κατήγγειλε μόλις μετέβη στον αστυνομικό σταθμό, πουθενά δεν ανέφερε οτιδήποτε για την καταγωγή του οδηγού του άλλου οχήματος. Εις επίμετρον, από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό τίποτα δεν παρουσιάζεται ως περιγραφή που δόθηκε την ώρα της καταγγελίας αναφορικά με τον άλλο οδηγό και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν έχει τη δυνατότητα ή την ευχέρεια να ελέγξει τυχόν διάσταση τέτοιας περιγραφής με την πραγματική εμφάνιση του Κατηγορουμένου. Από όλα τα πιο πάνω προκύπτει ότι η αναγνώριση του Κατηγορουμένου από το ΜΚ2 είναι πτωχή σε περιγραφή και επεξήγηση, ενώ γι' αυτή την πτυχή της υπόθεσης πτωχές και ελλειπείς είναι και οι ενέργειες της αστυνομίας. Ενόψει όλων των ανωτέρω δεν μπορώ να αποδεχθώ την αναγνώριση του Κατηγορουμένου από το ΜΚ2, παρότι κρίνω τον τελευταίο ως αξιόπιστο μάρτυρα. Γεγονός είναι ότι μάρτυρας ο οποίος κρίνεται καθόλα αξιόπιστος δυνατόν να λανθάνεται. Στη δοσμένη περίπτωση οι ανεξήγητες πτυχές της παρατήρησης του ΜΚ2 για τον άλλο οδηγό, ως επίσης το χρονικά περιορισμένο της παρατήρησης, πλήττουν συθέμελα και ανεπανόρθωτα το αξιόλογο τέτοιας παρατήρησης και εν συνεχεία τέτοιας αναγνώρισης. Κρίνω λοιπόν ότι την αναγνώριση του Κατηγορουμένου από το ΜΚ2 δεν μπορώ να την αποδεχθώ και ως εκ τούτου την απορρίπτω. Παραμένει βεβαίως ως γεγονός το οποίο αποδέχομαι η παρουσία του οχήματος ΗΥΥ820 στη σκηνή του δυστυχήματος. Η αποδοχή της παρουσίας του οχήματος του Κατηγορουμένου στη σκηνή του δυστυχήματος δεν πλήττει πιστεύω την αξιοπιστία του Κατηγορουμένου εφόσον ως ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι το εν λόγω όχημα δεν ήταν στην κατοχή του κατά τον επίδικο χρόνο, εφόσον ήταν σταθμευμένο στην οικία του, δηλαδή σε χώρο άλλο απ' εκεί που ευρισκόταν ο Κατηγορούμενος. Ακόμη, ως ο Κατηγορούμενος ανέφερε, σε κάποιο χρόνο, όχι όμως τον επίδικο, το εν λόγω όχημα οδηγήθηκε από τρίτο πρόσωπο. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης ό,τι απομένει να εξετάσει κανείς είναι την τυχόν διασύνδεση του Κατηγορουμένου με το υπό κρίση δυστύχημα ένεκα των ζημίων που φέρει το όχημά του ΗΥΥ
5. Κατ' αρχάς, αξίζει να αναφέρω εδώ ότι η αποδοχή της μαρτυρίας του Κατηγορουμένου ως αξιόπιστης, αποκλείει τέτοιο ενδεχόμενο ένεκα της αποδοχής των επεξηγήσεων που έδωσε, δηλαδή ότι ο ίδιος δεν οδήγησε το όχημά του εκείνη την ώρα και ότι ευρισκόταν σε χώρο άλλο από τη σκηνή του δυστυχήματος. Εν πάση όμως περιπτώσει, για τις ζημίες στο όχημα του Κατηγορουμένου κρίνω ικανοποιητική την αναφορά του ΜΚ1 σε προηγούμενο δυστύχημα στο οποίο ενεπλάκη ο Κατηγορούμενος. Για ότι αφορά το στοιχείο πως το αριστερό καθρεπτάκι του εν λόγω οχήματος δεν συμπεριλαμβανόταν στις ζημίες του προηγούμενου δυστυχήματος, κρίνω τούτο ως περιστατική μαρτυρία ανίκανη να οδηγήσει σε αποκλειστικό συμπέρασμα που να θεμελιώνει ότι ο οδηγός του υπό αναφορά οχήματος ήταν ο Κατηγορούμενος. Άλλωστε, γεγονός είναι πως ούτε στη σκηνή του δυστυχήματος εντοπίστηκε το εν λόγω καθρεπτάκι. Ειρήσθω εν παρόδω, ας σημειωθεί ότι ακόμη και η παρουσία του οχήματος του Κατηγορουμένου στη σκηνή του δυστυχήματος, δεν οδηγεί σε αποκλειστική κατάληξη ότι οδηγός τούτου ήταν ο Κατηγορούμενος (βλ. Ηλία ν. Αστυνομία

(1990)2 ΑΑΔ 48, 50 και 51). Δυνάμει όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει με αξιόπιστη και αποδεκτή μαρτυρία την παρουσία του Κατηγορουμένου, ως οδηγού του οχήματος ΗΥΥ820, στη σκηνή του δυστυχήματος. Τέτοια αποτυχία κρίνω ότι είναι μοιραία και για τις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος εφόσον άπτεται του συστατικού στοιχείου της οδήγησης, αναγκαίο για την τεκμηρίωση των δύο κατηγοριών. Ως εκ των πιο πάνω, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και στις δύο κατηγορίες. (Υπ.) .......... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο