Αστυνομία ν. Μαρίνα Ρούσου, Αρ. Υποθέσεως: 10053/06, 05.06.2007

(1)(ια) και 72 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της πρώτης κατηγορίας, η Κατηγορουμένη στις 08.01.06 στη διασταύρωση της λεωφόρου Φανερωμένης με τη λεωφόρο Νίκου και Δέσποινας Παττίχη οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμό εγγραφής ΕΗΒ110 χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Η δεύτερη κατηγορία καταλογίζει στην Κατηγορουμένη ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σήμα τροχαίας τοποθετημένο από την αρμόδια αρχή, δηλαδή πέρασε ενώ το κόκκινο φως ήταν αναμμένο. Προς επίρρωση των κατηγοριών εναντίον της Κατηγορουμένης η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε στο Δικαστήριο τρεις μάρτυρες. Τούτοι είναι ο Αστ. 2933 Γ. Γεωργίου (ΜΚ1), η Άννα Κυριάκου (ΜΚ2) και ο Κωνσταντίνος Ιωάννου (ΜΚ3). Για την Υπεράσπιση, αφότου η Κατηγορουμένη κλήθηκε σε απολογία επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως. Σύνοψη του συνόλου του μαρτυρικού υλικού έχει ως ακολούθως. Είναι η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι στις 08.01.06 ο ΜΚ3 οδηγούσε το όχημα ΑΑΒ793 στη λεωφόρο Ν. και Δ. Παττίχη με κατεύθυνση προς Καμάρες. Στη διασταύρωση της εν λόγω λεωφόρου με τη λεωφόρο Φανερωμένης, διασταύρωση η οποία ελέγχεται από φώτα τροχαίας, εισήλθε ενώ το φως της πορείας του ήταν πράσινο. Ενόσω ευρισκόταν εντός της διασταύρωσης, σε απόσταση ενός μέτρου αντιλήφθηκε κάποιο όχημα στα δεξιά του να κινείται προς τα πάνω του. Στην προσπάθεια του να αποφύγει το εν λόγω όχημα έστριψε αριστερότερα ως η κατεύθυνσή του και προκλήθηκε το δυστύχημα. Το άλλο όχημα είχε αριθμό εγγραφής ΕΗΒ110 και το οδηγούσε η Κατηγορουμένη. Κατά τον ίδιο χρόνο η ΜΚ2 οδηγούσε το όχημα XV269 και είχε την ίδια κατεύθυνση ως το όχημα με το οποίο ο ΜΚ3 συγκρούστηκε. Σύμφωνα με αυτή τη μάρτυρα, βρισκόταν ακινητοποιημένη στα φώτα τροχαίας και το φως της πορείας της, δηλαδή της λεωφόρου Φανερωμένης, ήταν κόκκινο. Μπροστά της ήταν το όχημα με αριθμό εγγραφής ΕΗΒ
2. Είδε τούτο το όχημα να κινείται σιγά σιγά προς τη διασταύρωση και εν συνεχεία να εισέρχεται κανονικά στη διασταύρωση και να συγκρούεται με το όχημα ΑΑΒ793, δηλαδή εκείνο που οδηγείτο από το ΜΚ
3. Ο ΜΚ1, αστυφύλακας, μετέβη στη σκηνή του δυστυχήματος και έλαβε διάφορες μετρήσεις τις οποίες μετέφερε στο τεκμήριο 2 που είναι το τελικό σχέδιο σκηνής. Ακόμη, ο ΜΚ1 έλαβε κατάθεση τόσο από την Κατηγορουμένη όσο και από τους ΜΚ2 και ΜΚ
4. Στον αντίποδα η θέση της Υπεράσπισης, ως τούτη εκφράστηκε από την Κατηγορουμένη, διαφέρει από τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής σε ένα μόνο σημείο. Τούτο δεν είναι άλλο από το χρώμα που υποδείκνυε ο φωτεινός σηματοδότης της πορείας της όταν η ίδια εισήλθε στη διασταύρωση. Σύμφωνα με την Κατηγορουμένη τούτο ήταν πράσινο και ως εκ τούτου είχε δικαίωμα να προχωρήσει. Στις τελικές τους αγορεύσεις οι δύο συνήγοροι υποστήριξαν το αξιόπιστο της μαρτυρίας που παρουσίασαν στο Δικαστήριο, ενώ υπέδειξαν και διάφορες πτυχές της υπόθεσης οι οποίες, κατά τη γνώμη τους, αποδεικνύουν αναλήθειες και αντιφάσεις που προκύπτουν από τη μαρτυρία της άλλης πλευράς. Τις εν λόγω υποδείξεις σχολιάζω πιο κάτω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Πέραν των πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας ενώπιον μου καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε και η πραγματική μαρτυρία. Άλλωστε, όπως επεξηγείται στην απόφαση Knell v. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 51, 56 το αμετάβλητο και αναλλοίωτο αυτής της μαρτυρίας επιτρέπει την απόδοση τέτοιου ρόλου. Στη δοσμένη περίπτωση ως πραγματική μαρτυρία εκλαμβάνω τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της υπό αναφορά διασταύρωσης και των λεωφόρων που τη δημιουργούν. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η λεωφόρος Ν. και Δ. Παττίχη με κατεύθυνση από πυροσβεστική προς Καμάρες, όσο και το τμήμα της λεωφόρου Φανερωμένης στη δεξιά πλευρά της προαναφερθείσας κατεύθυνσης, έχουν τρεις λωρίδες κυκλοφορίας. Από αυτές, μόνο οι δύο παρέχουν το δικαίωμα διασταύρωσης. Ακόμη, λαμβάνω ως πραγματική μαρτυρία τα ίχνη τροχοπέδησης που στο τεκμήριο 2 παρουσιάζονται με τα διακριτικά στοιχεία Γ και Δ. Τέλος, πραγματική μαρτυρία συνιστούν και οι ζημίες που προκλήθηκαν στα δύο ενεχόμενα οχήματα και έχουν ως ακολούθως. Στο μπροστινό μέρος του οχήματος ΑΑΒ793 έσπασαν τα φανάρια και βουλώθηκαν το καπό, ο προφυλακτήρας και η γρίλια, ενώ στο πίσω αριστερό μέρος του βουλώθηκε το φτερό και υπέστη ζημία ο τροχός. Στο όχημα με αριθμό εγγραφής ΕΗΒ110 οι ζημίες εντοπίζονται στην πίσω αριστερή γωνία, δηλαδή ζάβωσαν το φτερό, το καπό, ο προφυλακτήρας, ο τροχός, ενώ ακόμη έσπασε το γυαλί του πίσω μέρους, το πίσω αριστερό γυαλί και τα φανάρια. Η παρουσίαση της μαρτυρίας των μαρτύρων Κατηγορούσας Αρχής μου έκανε καλή εντύπωση. Είχαν τον απαιτούμενο αυθορμητισμό, φυσικότητα, αλλά ακόμη και συνειρμό λόγου. Δεν περιέπεσαν σε αντιφάσεις ενώ ακόμη η μαρτυρία τους, στα σημαντικότερα τούτης σημεία, έχει κοινά στοιχεία. Αντίθετη είναι η επί του προκειμένου άποψή μου για την Κατηγορουμένη η οποία άλλοτε απαντούσε μονολεκτικά και άλλοτε απέφευγε να απαντήσει επικαλούμενη λήθη ένεκα του χρονικού διαστήματος που παρήλθε από την ημερομηνία του δυστυχήματος. Πέραν των εξωτερικών γνωρισμάτων της μαρτυρίας των μαρτύρων Κατηγορούσας Αρχής, θετική εικόνα απεκόμισα και από το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους. Πρώτα ό,τι αφορά το ΜΚ1. Ουσιαστικά ο μάρτυρας δεν αμφισβητήθηκε για τις ενέργειες του, ενέργειες οι οποίες κρίνονται τυπικής και διαδικαστικής φύσης. Πλην του σημείου σύγκρουσης, τη μαρτυρία του ΜΚ1 την αποδέχομαι. Η κατάληξη για τη μη αποδοχή του σημείου σύγκρουσης, εδράζεται στο γεγονός ότι τούτο δεν διαπιστώθηκε από το ΜΚ1 αλλά υιοθετήθηκε από το μάρτυρα μετά από υπόδειξη του ΜΚ3. Περαιτέρω, αξίζει να σημειωθεί ότι ο μάρτυρας ερωτήθηκε από την Υπεράσπιση αναφορικά με την ταχύτητα του οχήματος του ΜΚ3. Ούτε αυτή τη μαρτυρία αποδέχομαι. Τέτοια μαρτυρία είναι ικανή να οδηγήσει σε συμπεράσματα εφόσον το Δικαστήριο πεισθεί για την αναγκαία πραγματογνωμοσύνη του μάρτυρα και εφόσον επεξηγηθεί στο Δικαστήριο η μεθοδολογία κατάληξης στο όποιο αποτέλεσμα (βλ. Παναγίδου ν. Κόκκινου

(2001)2 ΑΑΔ 122). Στη δοσμένη περίπτωση κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Ως εκ τούτου, δεν αποδέχομαι αυτή τη πτυχή της μαρτυρίας του ΜΚ

1. Σημαντικό ρόλο στην εξακρίβωση των πραγματικών γεγονότων διαδραμάτισε η μαρτυρία της ΜΚ
2. Έγινε προσπάθεια από μέρους της Υπεράσπισης να πληγεί η αξιοπιστία της μάρτυρος διά της αποδείξεως ότι σχετίζετο με το ΜΚ
3. Αναφέρω εκ των προτέρων ότι κανένα στοιχείο από το ενώπιόν μου μαρτυρικό υλικό δεν δίδει έρεισμα για τέτοια διαπίστωση. Είμαι της γνώμης ότι η μάρτυρας με σαφήνεια και αφοπλιστική ειλικρίνεια επεξήγησε την κάθε πτυχή της συμμετοχής της στο δυστύχημα. Σημειώνω ότι δεν είναι η μάρτυρας που ανέφερε στο ΜΚ1 ότι δεν είδε οτιδήποτε από το δυστύχημα, αλλά ο σύζυγος της και τούτο για να την απαλλάξει της ταλαιπωρίας που θα υπόκειτο ως μάρτυρας. Όπως επεξήγησε και δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση, αφότου ο ΜΚ1 μίλησε με το σύζυγο της μάρτυρος και αφότου η θυγατέρα της τελευταίας ανέφερε στην αστυνομία ότι η μητέρα της, δηλαδή η ΜΚ2, γνώριζε για το δυστύχημα, η μάρτυρας έδωσε κατάθεση. Η εν λόγω κατάθεση λήφθηκε στην οικία της όπου ο ΜΚ1 την επισκέφθηκε. Ο χρόνος που παρήλθε μέχρι να δώσει κατάθεση η μάρτυρας, είτε από την ημέρα του δυστυχήματος, είτε από την ημέρα που ο ΜΚ1 μίλησε με το σύζυγο της, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει τροχοπέδη για θετική αξιολόγηση τούτης. Αυτός ο χρόνος δεν αφορά τη ΜΚ2 αλλά τις ενέργειες του ΜΚ1 για τις οποίες ο τελευταίος ουδόλως αμφισβητήθηκε. Ως εκ των πιο πάνω, κρίνω ότι η καθυστέρηση στη λήψη κατάθεσης από τη ΜΚ2 και το γεγονός ότι δεν έμεινε στη σκηνή του δυστυχήματος, δεν παρεμβάλλουν κατά αρνητικό τρόπο στην αξιολόγηση της. Αξίζει να σημειωθεί ότι εν σχέσει με τις παρατηρήσεις της ΜΚ2 στη σκηνή του δυστυχήματος, η Υπεράσπιση αμφισβήτησε τούτες μονοδιάστατα. Η Υπεράσπιση υπέβαλε στη μάρτυρα ότι έφτασε στη διασταύρωση αφότου το δυστύχημα έλαβε χώρα. Επί του προκειμένου όμως η θέση της ΜΚ2 ενισχύεται και από τη θέση της Κατηγορουμένης στο τεκμήριο
4. Ανέφερε η μάρτυρας ότι "πρέπει η κυρία να μιλούσε με τα μωρά μέσα στο αυτοκίνητο". Ανάλογη ήταν και η θέση της Κατηγορουμένης η οποία ανέφερε ότι "κοίταξα δεξιά γιατί μου φώναξε η κόρη μου ότι είδε τη θεία της". Προκύπτει λοιπόν ταυτοσημία γεγονότων στις δύο αναφορές η οποία εξ αντικειμένου υποδηλώνει γνώση των υπό κρίση πραγματικών γεγονότων. Τούτη μάλιστα η αναφορά της Κατηγορουμένης, η οποία ενισχύει τη θέση της ΜΚ2, τοποθετείται χρονικά αμέσως πριν τη διενέργεια του δυστυχήματος. Ως εκ τούτου, η θέση της Υπεράσπισης ότι η ΜΚ2 δεν είδε το δυστύχημα δεν ευσταθεί. Βεβαίως η μαρτυρία της ΜΚ2 ενισχύεται και από άλλες πτυχές του μαρτυρικού υλικού. Για παράδειγμα η Κατηγορουμένη στο τεκμήριο 3 ανέφερε ότι την ακολουθούσαν άλλα οχήματα. Έστω και εμμέσως ενισχύεται η θέση της ΜΚ2 ότι ευρισκόταν πίσω από την Κατηγορουμένη, ή τουλάχιστον, αυτή η θέση δεν αναιρείται. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τη μαρτυρία του ΜΚ
5. Τόσο η ΜΚ2 όσο και ο ΜΚ3 συμφωνούν ότι στη λεωφόρο Φανερωμένης, στην εξ αντιθέτου της ΜΚ2 κατεύθυνση (η οποία αντιστοιχεί με την αριστερή πλευρά του ΜΚ3 ως η κατεύθυνση του και κάθετη επί τούτης) ευρίσκονταν ακινητοποιημένα οχήματα στα φώτα τροχαίας. Όλα τα πιο πάνω, είναι πιστεύω, στοιχεία που αποδεικνύουν όχι μόνο την προσωπική της ΜΚ2 γνώση για το δυστύχημα, αλλά και την ορθότητα της θέσης της για ότι αφορά το χρόνο που η Κατηγορουμένη εισήλθε στη διασταύρωση. Θετική όμως εντύπωση απεκόμισα και για το ΜΚ
6. Έχω ήδη υποδείξει πτυχές της μαρτυρίας του που συνάδουν με τη μαρτυρία της ΜΚ2, την οποία κρίνω ως ανεξάρτητη. Αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση ότι η Κατηγορουμένη είπε στο ΜΚ3 στη σκηνή του δυστυχήματος "Δε σε είδα, μην με στείλεις φυλακή". Η αμφισβήτηση στηρίχθηκε επί του ότι ο ΜΚ3 δεν ανέφερε κάτι τέτοιο στην κατάθεσή του, τεκμήριο
7. Όταν του υποδείχθηκε τούτο ο μάρτυρας ανέφερε ότι ίσως είπε κάτι τέτοιο στο ΜΚ1 ίσως και όχι. Παρόλα ταύτα, αποδέχομαι ότι η Κατηγορουμένη προέβη σε τούτη τη δήλωση. Άλλωστε, η Κατηγορουμένη ανέφερε στο Δικαστήριο ότι δεν είδε το όχημα του ΜΚ3 και ότι το αντιλήφθηκε μετά τη σύγκρουση. Εν πάση περιπτώσει, κρίνω την εν λόγω δήλωση ως άνευ σημασίας. Κατ' αρχάς, η δήλωση δεν σε είδα δεν υποδηλώνει αυτόματα και αμέλεια. Η εν λόγω δήλωση δεν αποδεικνύει πως η Κατηγορουμένη αποδέχτηκε ότι εισήλθε στη διασταύρωση ενόσω το φως της πορείας της ήταν κόκκινο. Τούτος είναι και ο λόγος που κρίνω την εν λόγω δήλωση άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Στρέφομαι τώρα στην Κατηγορουμένη. Κρίνω ορθό να τονίσω ότι πέραν των υπεκφυγών της Κατηγορουμένης να απαντήσει σε ερωτήσεις που της τέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή, ούτε και το περιεχόμενο της μαρτυρίας της αφήνει θετικές εντυπώσεις. Προκύπτει από τη μαρτυρία της ότι η αντίληψη της για το φως της πορείας της εδράζεται στο γεγονός ότι ενόσω ήταν κοντά στις άσπρες γραμμές των φώτων τροχαίας, κοίταξε δεξιά και πρόσεξε τα οχήματα εκείνης της κατεύθυνσης ότι ήταν σταματημένα. Αυτή όμως η αντίληψη δεν είναι ενδεικτική για ότι αφορά το φως της πορείας της, εφόσον σύμφωνα με τη μαρτυρία του ΜΚ1 αναφορικά με τη λειτουργία των φώτων τροχαίας στη λεωφόρο Ν. και Δ. Παττίχη με κατεύθυνση από Καμάρες προς πυροσβεστική υπάρχει τόξο προτεραιότητας για στροφή δεξιά, δηλαδή προς λεωφόρο Φανερωμένης, που διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα και στη συνέχεια ανάβει πράσινο φως και για τις δύο εξ αντιθέτου κατευθύνσεις. Ως εκ τούτου, εάν τα οχήματα που η Κατηγορουμένη αντιλήφθηκε να είναι σταματημένα ήταν σε αναμονή για να στρίψουν δεξιά ως η πορεία τους, τούτο δε σημαίνει ότι το φως στην πορεία της Κατηγορουμένης ήταν πράσινο και στην άλλη πορεία κόκκινο. Δυνατό στην άλλη πορεία να ήταν πράσινο αλλά τα εν λόγω οχήματα να ήταν σταματημένα επειδή διέρχονταν τη διασταύρωση τα οχήματα της εξ αντιθέτου κατεύθυνσης, δηλαδή της κατεύθυνσης του ΜΚ
8. Δεν διαλανθάνει την προσοχή μου ότι σε άλλο σημείο της κατάθεσής της Κατηγορουμένης, τεκμήριο 3, η τελευταία ανέφερε ότι το φως της πορείας της ήταν πράσινο. Η εν λόγω όμως αναφορά δεν προσδιορίζει χρονικό σημείο ή θέση επί της λεωφόρου όπου η Κατηγορουμένη αντιλήφθηκε κάτι τέτοιο. Πέραν των πιο πάνω, η Κατηγορουμένη δεν μου έκανε καλή εντύπωση και για τους ακόλουθους λόγους. Ενώ ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι δεν είδε το ΜΚ3 στη σκηνή του δυστυχήματος γιατί εκείνη την ώρα σκεφτόταν μόνο τα παιδιά της, αργότερα η Κατηγορουμένη παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο βέβαιη ότι ο ΜΚ3 την επισκέφτηκε την ίδια ημέρα στο νοσοκομείο και ότι μάλιστα εκεί ο ΜΚ3 παραδέχθηκε πως βιαζόταν. Έκπληξη όμως προκαλεί ότι ξαφνικά η έγνοια της Κατηγορουμένης για τα παιδιά της εξανεμίζεται ενώ η ίδια βρίσκεται εις θέση να ενθυμάται στοιχείο το οποίο δυνητικά βοηθάει τη θέση της και εκμηδενίζει τη θέση του ΜΚ
9. Περαιτέρω, εάν η Κατηγορουμένη ήταν σε τέτοια σύγχυση ως η ίδια επεξήγησε στο Δικαστήριο πως είναι τότε δυνατό να είναι τόσο σίγουρη ότι στη σύγχυση της επάνω δεν προέβη στην δήλωση που ο ΜΚ3 ανέφερε ότι του δήλωσε στη σκηνή του δυστυχήματος. Απ' όλα τα πιο πάνω προκύπτει και από το περιεχόμενο της μαρτυρίας της Κατηγορουμένη ό,τι άφησε ως εντύπωση και με την παρουσίαση τούτης. Δηλαδή, η Κατηγορουμένη δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Απέφυγε τούτη με κάθε επιμέλεια, άλλοτε αποφεύγοντας να απαντήσει και άλλοτε πλατειάζοντας σε θέματα άλλα από τα επίδικα. Κρίνω την Κατηγορουμένη ως αναξιόπιστη και ως εκ τούτου απορρίπτω τη μαρτυρία της σε κάθε σημείο όπου τούτη αντικρούεται με την αποδεχτή μαρτυρία των ΜΚ1, ΜΚ2 και ΜΚ
10. Πρέπει βέβαια να αναφέρω ότι υπόψη μου έλαβα και τις αναφορές της Κατηγορουμένης σε άτομα που την προσέγγισαν για να της αναφέρουν ότι είδαν το ΜΚ3 να εισέρχεται με το όχημά του στη διασταύρωση ενόσω το φως της πορείας του ήταν κόκκινο. Εν πρώτοις, σημειώνω ότι οι εν λόγω αναφορές προέρχονται από άτομο (δηλαδή την Κατηγορουμένη) η μαρτυρία του οποίου κρίθηκε αναξιόπιστη. Τούτη η επισήμανση επιφέρει όλες τις ανάλογες επιπτώσεις στη μαρτυρία της Κατηγορουμένης. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι η αναφορά της Κατηγορουμένης σε κάποιο Μιχάλη που την προσέγγισε επιβεβαιώνεται και από το ΜΚ
11. Αυτή τη θέση της Κατηγορουμένης, ένεκα και της ενίσχυσης που λαμβάνει από την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΚ1 την αποδέχομαι. Παρόλα ταύτα, ανέτρεξα στα πρακτικά της διαδικασίας. Ο ΜΚ1 σε κανένα στάδιο της μαρτυρίας του δεν ερωτήθηκε να αναφέρει τι του είπε αυτός ο Μιχάλης, έστω προφορικά. Έκπληξη προκαλεί τούτο. Ο μόνος που παρέμεινε να ισχυρίζεται ότι αυτός ο Μιχάλης είδε το ΜΚ3 να περνά τα φώτα τροχαίας της πορείας του ενόσω ήταν κόκκινο είναι η Κατηγορουμένη. Αυτή τη πτυχή της μαρτυρίας της Κατηγορουμένης, παρότι αποδέχομαι πως το εν λόγω πρόσωπο ήλθε σε επαφή μαζί της, δεν την αποδέχομαι. Δεν αποδέχομαι δηλαδή ότι αυτός ο Μιχάλης είπε στην Κατηγορουμένη ότι είδε το ΜΚ3 να περνά με κόκκινο. Ο λόγος απόρριψης αυτής της μαρτυρίας είναι η πηγή προέλευσης της, δηλαδή η Κατηγορουμένη, η οποία έχει ήδη κριθεί ως αναξιόπιστη. Έχοντας απορρίψει τη μαρτυρία της Κατηγορουμένης και αποδεχόμενος τη μαρτυρία των μαρτύρων Κατηγορούσας Αρχής, διαπιστώνω ότι η Κατηγορουμένη εισήλθε εντός της διασταύρωσης ενόσω το φως της πορείας της ήταν κόκκινο, ενώ το φως της πορείας του ΜΚ3 ήταν πράσινο. Τούτος ήταν και ο λόγος πρόκλησης του δυστυχήματος. Είναι βεβαίως αντιληπτό ότι αυτή η ενέργεια της Κατηγορουμένης, δηλαδή η παράλειψη ακινητοποίησης του οχήματος της στα φώτα τροχαίας, συνιστά αμέλεια (βλ. απόφαση Καζάκου ν. Αβρααμίδου

(2000)1 ΑΑΔ 1626, 1639). Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τόσο την πρώτη όσο και τη δεύτερη κατηγορία. Ως εκ τούτου, κρίνω την Κατηγορουμένη ένοχη και στις δύο κατηγορίες. (Υπ.) .......... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο