Αστυνομία ν. Μωυσής Μωυσή, Αρ. Υποθέσεως: 19560/06, 12.06.2007

(1)και 72 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της υπό κρίση κατηγορίας ο Κατηγορούμενος μεταξύ των ημερομηνιών 01.01.2006 μέχρι 06.05.2006 συμπεριλαμβανομένων σε άγνωστη ημερομηνία, στην οδό Ηνωμένων Εθνών στη Λάρνακα της επαρχίας Λάρνακας, μετέτρεψε τη μηχανή του μοτοποδηλάτου με αριθμό εγγραφής ΗΕΕ331 άνευ αδείας του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων, δηλαδή άλλαξε τα κυβικά της μηχανής από 49,40cc σε 69,93cc. Προς υποστήριξη της υπόθεσής της η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε στο Δικαστήριο πέντε μάρτυρες. Τούτοι είναι ο Αστ. 2060 Ο. Παπακώστας (ΜΚ1), Βασίλης Αρτεμίου (ΜΚ2), Πέτρος Χ"Κωνσταντίνου (ΜΚ3), Κώστας Κωνσταντίνου (ΜΚ4) και Σπυρούλλα Βασιλείου (ΜΚ5). Όταν ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως. Καμιά άλλη ένορκη μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε για τον Κατηγορούμενο. Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας οι συνήγοροι των δύο πλευρών προέβηκαν σε δήλωση παραδεκτών γεγονότων τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο. Τούτα έχουν ως ακολούθως: "Στις 06.05.06 έλαβε χώρα δυστύχημα στο οποίο εμπλέκεται και το μοτοποδήλατο με αριθμό εγγραφής ΗΕΕ331 με οδηγό τον Κωνσταντίνο Σταυρινού, από το οποίο ο Κωνσταντίνος Σταυρινού απεβίωσε. Το εν λόγω μοτοποδήλατο μεταφέρθηκε στο εργαστήριο του Τμήματος Ηλεκτρομηχανολογικών Υπηρεσιών στη Λευκωσία για τεχνική εξέταση. Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέτασης από τον αρμόδιο λειτουργό ήταν το εύρημα ότι τα κυβικά της μηχανής του μοτοποδηλάτου είχαν αυξηθεί από 49,40cc σε 69,93cc. Ο Κατηγορούμενος είναι μηχανικός στο επάγγελμα και διατηρεί συνεργείο στην οδό Ηνωμένων Εθνών στη Λάρνακα. Το εν λόγω μοτοποδήλατο πριν το πάρει στην κατοχή του ο Κωνσταντίνος Σταυρινού, περίπου τα Χριστούγεννα του 2004 βρισκόταν στην κατοχή του Βασίλη Αρτεμίου, ο οποίος είχε το μοτοποδήλατο από τα τέλει του 2003 μέχρι τα τέλει του
2. Ο Βασίλης Αρτεμίου το είχε πάρει σε κάποιο μηχανικό από την Αραδίππου ο οποίος και του έκανε επιδιορθώσεις. Το μοτοποδήλατο είναι ιδιοκτησίας της Σπυρούλλας Βασιλείου από τη Λάρνακα. Στις 06.05.06 κατά την οδήγηση του εν λόγω μοτοποδηλάτου από τον Κωνσταντίνο Σταυρινού το μοτοποδήλατο είχε ενισχυμένη τη μηχανή του, δηλαδή τα κυβικά του ήταν 69,93cc αντί 49,40cc." Πέραν των πιο πάνω παραδεκτών γεγονότων σύνοψη της υπόλοιπης μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου έχει ως ακολούθως. Ήταν η θέση του ΜΚ2, δηλαδή του Βασίλη Αρτεμίου, ότι η επιδιόρθωση της οποίας έτυχε το μοτοποδήλατο ΗΕΕ331 ενόσω ευρισκόταν στην κατοχή του δεν αφορούσε ενίσχυση των κυβικών του. Τέλος, ο ΜΚ2 ανέφερε ότι έλαβε το μοτοποδήλατο από τη Σπυρούλλα Βασιλείου (ΜΚ5) με την οποία είναι οικογενειακοί φίλοι. Η ΜΚ5 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι είναι η ιδιοκτήτρια του μοτοποδηλάτου με αριθμό εγγραφής ΗΕΕ
3. Περί το Μάρτιο του 2006 ο υιός της, Κωνσταντίνος Σταυρινού, της ανέφερε ότι το εν λόγω μοτοποδήλατο χρειαζόταν επιδιόρθωση και γι' αυτό θα έπαιρνε τούτο στο Μωυσή. Σύμφωνα με τη ΜΚ5 το εν λόγω μοτοποδήλατο παρέμεινε στον Κατηγορούμενο μέχρι τις 05.05.06, δηλαδή την προηγούμενη ημέρα του δυστυχήματος. Όπως της ανέφερε ο υιός της, για αυτή την επιδιόρθωση έδωσε συνολικά στον Κατηγορούμενο το ποσό των Λ.Κ.
4. Τόσο ο ΜΚ3 όσο και ο ΜΚ4 είναι φίλοι με τον υιό της ΜΚ5, δηλαδή τον Κωνσταντίνο Σταυρινού. Και οι δύο μάρτυρες ανέφεραν στο Δικαστήριο ότι μετά τις εορτές των Χριστουγέννων ο Κωνσταντίνος Σταυρινού ανέφερε σε κάθε ένα εκ των δύο πως επιθυμούσε να ενισχύσει το μοτοποδήλατο του. Ήταν η θέση του ΜΚ3 ότι ο Κωνσταντίνος Σταυρινού ξεκίνησε να εργάζεται για να λάβει τα αναγκαία χρήματα για ενίσχυση του μοτοποδηλάτου του. Σύμφωνα με το μάρτυρα, όπως του ανέφερε ο Κωνσταντίνος Σταυρινού είχε πάρει το μοτοποδήλατο του στον Κατηγορούμενο για να το ενισχύσει. Μάλιστα ο ΜΚ3 είδε τον Κωνσταντίνο Σταυρινού μαζί με το ΜΚ4 και τη ΜΚ5 στο μαγαζί του Κατηγορουμένου. Όταν ο Κωνσταντίνος Σταυρινού έλαβε το μοτοποδήλατο ενισχυμένο ο μάρτυρας οδήγησε τούτο και διαπίστωσε την ενίσχυση ενώ γνωρίζει πως μια εβδομάδα μετά το μοτοποδήλατο παρουσίασε πρόβλημα. Τόσο το πρόβλημα του μοτοποδηλάτου όσο και την επίσκεψη στο μαγαζί του Κατηγορουμένου επιβεβαίωσε και ο ΜΚ
5. Τέλος, ο ΜΚ1 είναι ο αστυφύλακας ο οποίος εξέτασε το δυστύχημα στο οποίο ενεπλάκη ο Κωνσταντίνος Σταυρινού. Στον αντίποδα η θέση του Κατηγορουμένου είναι πως ο Κωνσταντίνος Σταυρινού επισκέφθηκε το μαγαζί του με το εν λόγω μοτοποδήλατο και ότι από την πρώτη φορά που ο ίδιος εργάστηκε στο μοτοποδήλατο διαπίστωσε ότι ήταν ενισχυμένο. Ο ίδιος δεν ενίσχυσε το εν λόγω μοτοποδήλατο. Όταν ολοκληρώθηκε η ένορκη μαρτυρία οι δύο πλευρές προχώρησαν σε τελικές αγορεύσεις. Η μεν κα Πίπη ισχυρίστηκε ότι οι μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής είναι αξιόπιστοι και ότι η μαρτυρία τους είναι ικανή να οδηγήσει τον Κατηγορούμενο σε καταδίκη. Ο δε κ. Μαυρομάτης αντέτεινε ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής δεν είναι ικανή να καταλήξει σε συμπέρασμα ενοχής του Κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Κρίνω ορθό να σημειώσω εδώ ότι όλοι οι μάρτυρες Κατηγορούσας Αρχής μου έκαναν καλή εντύπωση. Παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο με αυθορμητισμό και η μαρτυρία τους είχε την αναγκαία επεξηγηματικότητα και αληθοφάνεια. Δεν περιέπεσαν σε αντιφάσεις ενώ η μαρτυρία τους ενισχύεται και από τα παραδεχτά γεγονότα. Σκόπιμο κρίνω να αναφέρω ότι πλην του ΜΚ1 οι υπόλοιποι μάρτυρες Κατηγορούσας Αρχής δεν αμφισβητήθηκαν ουσιαστικά από την Υπεράσπιση. Σταθερή θέση της Υπεράσπισης και ως εκ τούτου μοναδική προς τους μάρτυρες Κατηγορούσας Αρχής υποβολή, ήταν ότι οι μάρτυρες ουδέποτε είδαν τον Κατηγορούμενο να μετατρέπει τη μηχανή του εν λόγω μοτοποδηλάτου. Το ίδιο σταθερή και γνήσια ήταν πάντα και η απάντηση των ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ5 ότι όντως δεν είδαν κάτι τέτοιο. Παρόλα ταύτα, πρέπει να αναφέρω ότι από τη μαρτυρία των μαρτύρων της Κατηγορούσας Αρχής δεν αποδέχομαι τόσο τη θέση του ΜΚ2 όσο και τη θέση του ΜΚ3 ότι, ο μεν πρώτος αφότου οδήγησε το μοτοποδήλατο μετά που το επιδιόρθωσε μηχανικός, άλλος από τον Κατηγορούμενο, διαπίστωσε ότι δεν ήταν ενισχυμένο και ο δεύτερος ότι οδήγησε το μοτοποδήλατο μετά που ο Κωνσταντίνος Σταυρινού το πήρε από τον Κατηγορούμενο και διαπίστωσε ότι ήταν ενισχυμένο. Τέτοιες διαπιστώσεις είναι αυθαίρετες και μετέωρες εκτός εάν συνοδεύονται από επιστημονική κατάρτιση και εάν επεξηγείται στο Δικαστήριο η μεθοδολογία που οδήγησε στην υπό αναφορά κατάληξη (βλ. Παναγίδου ν. Κόκκινου

(2001)1 ΑΑΔ 122). Στη δοσμένη περίπτωση τέτοια επεξήγηση δεν δόθηκε. Ακόμη, δεν δόθηκε ούτε οποιαδήποτε επεξήγηση για τυχόν εμπειρία των εν λόγω μαρτύρων με το αντικείμενο της διαπίστωσης (βλ. Θεοσκέπαστη Φαρμ Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ. 534). Αντίθετη είναι η θέση μου για τον Κατηγορούμενο. Ο Κατηγορούμενος, κατέθεσε ενόρκως και στα πλαίσια της μαρτυρίας του υιοθέτησε την κατάθεσή του, δηλαδή το τεκμήριο

1. Η εντύπωση που απεκόμισα από τη μαρτυρία του είναι αρνητική. Δεν μου έκανε καλή εντύπωση ένεκα των αντιφάσεων που ανακύπτουν μέσα από τη μαρτυρία του, αλλά ακόμη και ένεκα της παρουσίασης τούτης. Ο Κατηγορούμενος παρουσίασε τη μαρτυρία του στο Δικαστήριο δίχως τον απαιτούμενο αυθορμητισμό και ανίκανος να επεξηγήσει ή να απαντήσει κρίσιμες ερωτήσεις που του τέθηκαν. Οι αντιφάσεις στη μαρτυρία του Κατηγορουμένου έχουν ως ακολούθως. Ενώ στο τεκμήριο 2 ο Κατηγορούμενος ανέφερε "μου πήρε ένα μήνα να του τη σάσω διότι ο μικρός δεν κρατούσε λεφτά" κατά την αντεξέτασή του ανέφερε στο Δικαστήριο "περίμενε να του την επιδιορθώσω γιατί είχα πολλή δουλειά και υπήρχε κάποια καθυστέρηση." Ακόμη, ενώ στο τεκμήριο 2 αλλά και στην αντεξέταση του ο Κατηγορούμενος ανέφερε πως τη δεύτερη φορά που ο Κωνσταντίνος Σταυρινού πήρε το μοτοποδήλατο του για επιδιόρθωση "το άλλαξε από μόνος του στο μαγαζί μου" καμιάς αμφισβήτησης δεν έτυχαν οι ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ5 όταν ανέφεραν πως σε σχέση με αυτό το συμβάν, δηλαδή λίγες μέρες πριν το δυστύχημα, ο Κωνσταντίνος Σταυρινού επισκέφτηκε το μαγαζί του Κατηγορούμενου και ερώτησε τον τελευταίο αναφορικά με το χρόνο επιδιόρθωσης και του απάντησε "αύριο". Απάντηση δηλαδή η οποία υποδηλώνει πως εκείνος που επιδιόρθωσε το μοτοποδήλατο είναι ο Κατηγορούμενος. Αυτές οι αντιφάσεις δημιουργούν ρήγμα στη μαρτυρία του Κατηγορουμένου καθιστώντας τούτη ανίκανη να γίνει πιστευτή. Έχοντας απορρίψει τη μαρτυρία του Κατηγορουμένου ό,τι απομένει είναι η εξέταση της αποδεχτής και αξιόπιστης μαρτυρίας σε συνδιασμό με τα παραδεκτά γεγονότα. Σημαντική πτυχή του μαρτυρικού υλικού είναι οι δηλώσεις του Κωνσταντίνου Σταυρινού προς τους ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ
2. Τούτες οι δηλώσεις όταν ιδωθούν υπό το φως του δικαίου της απόδειξης διαπιστώνεται ότι διακρίνονται σε δύο είδη. Κρίνω την αναφορά και επεξήγηση στο είδος της μαρτυρίας που ανήκουν αναγκαία, εφόσον ένεκα τούτου ενδεχομένως να διαφοροποιείται η τυχόν αξιολόγηση της δήλωσης αυτής καθεαυτής. Κρίνω πως η δήλωση του Κωνσταντίνου Σταυρινού, η οποία μεταφέρθηκε στο Δικαστήριο από το ΜΚ3, δηλαδή ότι "ήθελε να την ενισχύσει (εννοείται το μοτοποδήλατο) μηχανικά", δεν είναι εξ ακοής μαρτυρία αλλά πρωτογενής δήλωση. Η κατάληξη αυτή εδράζεται στην επεξήγηση της απόφασης Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 255,

1. Τούτη η δήλωση αφορά γεγονός που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα, δηλαδή κατά πόσο η μετατροπή στο εν λόγω μοτοποδήλατο έγινε από τον Κατηγορούμενο και δεν προσφέρεται για την απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου της per se. Οι λοιπές δηλώσεις του Κωνσταντίνου Σταυρινού προς τους ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ5, δηλαδή ότι μετέφερε το μοτοποδήλατο του στον Κατηγορούμενο για να το ενισχύσει (βλ. μαρτυρία ΜΚ3 και ΜΚ4), ή για να το επιδιορθώσει (βλ. μαρτυρία ΜΚ5), δεν εξυπηρετούν οτιδήποτε άλλο εκτός από την προσπάθεια απόδειξης της αλήθειας του περιεχομένου τους. Τούτος είναι και ο λόγος που κρίνω αυτές τις δηλώσεις ως εξ ακοής. Είναι βεβαίως αντιληπτό ότι ο περί Αποδείξεως Νόμος Κεφ. 9 επιτρέπει την αποδοχή εξ ακοής μαρτυρίας (βλ. άρθρο 24). Ακόμη, το ίδιο νομοθέτημα προβλέπει και για την αξιολόγηση τέτοιας μαρτυρίας (βλ. άρθρο 27). Στη δοσμένη περίπτωση και παρότι οι εξ ακοής δηλώσεις έχουν ενσωματωθεί στο σύνολο του μαρτυρικού υλικού, κρίνω ότι δεν μπορώ να αξιολογήσω τούτες θετικά. Είμαι της γνώμης ότι σημαντικοί λόγοι επιτρέπουν τούτη την κατάληξη. Εν πρώτοις, διαπιστώνω ότι οι εν λόγω δηλώσεις έγιναν προφορικά. Ενόψει τούτου αβέβαιη είναι και η αυστηρότητα της ακρίβειας με την οποία επαναλήφθηκαν. Ο χρόνος που παρήλθε από την ημερομηνία της δήλωσης μέχρι την ημερομηνία επανάληψης (ως ημερομηνία επανάληψης θεωρώ την ημερομηνία που οι ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ5 προέβηκαν στη γραπτή κατάθεσή τους), είναι τέτοιος που συνηγορεί στην επιπολαιότητα της επανάληψης. Πέραν των ανωτέρω και ως σημαντικότερο όλων, διαπιστώνω διαφοροποίηση και διάσταση του περιεχομένου των εν λόγω δηλώσεων. Ενώ στη μια περίπτωση ο Κωνσταντίνος Σταυρινού παρουσιάζεται να δηλώνει στη μητέρα του ΜΚ5 ότι πήρε το μοτοποδήλατο στον Κατηγορούμενο για να το επιδιορθώσει και ότι κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.550, σε άλλη περίπτωση οι ΜΚ3 και ΜΚ4 αναφέρουν ότι ο Κωνσταντίνος Σταυρινού τους δήλωσε ότι πήρε το μοτοποδήλατο στον Κατηγορούμενο για να το ενισχύσει και ότι κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.
2. Τούτη η αντίφαση εν σχέσει με εξ ακοής και συνάμα προφορική δήλωση, η επανάληψη της οποίας έλαβε χώρα επτά περίπου μήνες αφότου πρωτοδηλώθηκε, δεν μου επιτρέπει να εκλάβω την όποια από τις υπό κρίση δηλώσεις ως αξιόπιστη και ειλικρινή για να εδράσω σε τούτη τα συμπεράσματά μου. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης ό,τι απομένει είναι τα παραδεκτά γεγονότα καθώς και η περιστατική μαρτυρία που προκύπτει από τους μάρτυρες Κατηγορούσας Αρχής. Είναι κατανοητό πως το υπό κρίση μοτοποδήλατο παρουσιάστηκε στο συνεργείο του Κατηγορουμένου. Σε τούτο το συνεργείο το μοτοποδήλατο παρέμεινε περί τον ένα μήνα, παραδόθηκε έπειτα στον Κωνσταντίνο Σταυρινού για λίγες ημέρες και στη συνέχεια επέστρεψε και πάλι στο συνεργείο του Κατηγορουμένου για να παραδοθεί εκ νέου στον Κωνσταντίνο Σταυρινού δύο ημέρες πριν από το δυστύχημα. Ως προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα, μετά το δυστύχημα διαπιστώθηκε ότι το εν λόγω είχε μετατραπεί από 49,40cc σε 69,93cc. Ενόσω το μοτοποδήλατο ευρισκόταν στο συνεργείο του Κατηγορουμένου η ΜΚ5 μετέφερε τον Κωνσταντίνο Σταυρινού και το ΜΚ4 εκεί για να ερωτήσει ο πρώτος τον Κατηγορούμενο αναφορικά με το χρόνο επιδιόρθωσης του μοτοποδηλάτου. Στο συνεργείο τους είδε και ο ΜΚ3 ο οποίος ακόμη μια φορά μετέβη με τον Κωνσταντίνο Σταυρινού στο συνεργείο του Κατηγορουμένου για τον ίδιο λόγο. Τούτη η μαρτυρία στο σύνολο της έχει χαρακτηριστεί από τον κ. Μαυρομάτη ως περιστατική. Κρίνω τούτο το χαρακτηρισμό του είδους της μαρτυρίας ως προς τη σχέση της με τα επίδικα θέματα και της μεθόδου εξαγωγής συμπερασμάτων, ορθό. Επί του προκειμένου σχετική είναι η απόφαση Φανιέρος ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 104 όπου στη σελ. 110 λέχθηκε ότι "Έργο της κατηγορούσας αρχής παραμένει βέβαια πάντοτε η απόδειξη της ενοχής κάθε κατηγορούμενου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η βασική αρχή, όπως εξάγεται από τη νομολογία, είναι ότι σε ποινικές υποθέσεις στις οποίες η ενοχή του κατηγορούμενου στηρίζεται καθ' ολοκληρίαν ή ουσιαστικά πάνω σε περιστατική μαρτυρία, το Δικαστήριο πρέπει σαν θέμα νομικό να αποφασίσει, όχι μόνο κατά πόσο τα γεγονότα αυτά συμβιβάζονται με την ενοχή του κατηγορούμενου, αλλά ακόμα ότι δεν συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα, από το ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι με το να δίδονται από τον κατηγορούμενο λογικοφανείς, έστω, εξηγήσεις, οι οποίες δεν κρίνονται πειστικές και απορρίπτονται από το Δικαστήριο ως αναληθείς, αδυνατίζει το τελικό συμπέρασμα της ενοχής του." Στην υπόθεση Ηλία ν. Αστυνομία

(1998)2 ΑΑΔ 48 στη σελ. 50 το Δικαστήριο σημείωσε ότι "Ενώ το Δικαστήριο παραθέτει ορθά το γνωστό δικαστικό αξίωμα πως η Κατηγορούσα Αρχή οφείλει να αποδείξει την υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, εντούτοις δεν το εφάρμοσε ορθά στην υπόθεση. Το γεγονός, χωρίς άλλο ότι θεάθηκε το αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του εφεσείοντα να κινείται με αναμμένο προβολέα μέσα σε χωματόδρομους δε σημαίνει πως οδηγείτο από τον εφεσείοντα, και επιπλέον πως κατά την οδήγηση διαπράχθηκαν τα δύο πρώτα αδικήματα του κατηγορητηρίου." Οι πιο πάνω αποφάσεις δίδουν, πιστεύω, επαρκώς και με σαφήνεια την αντιμετώπιση περιστατικής μαρτυρίας από το Δικαστήριο. Στη δοσμένη περίπτωση κρίνω πως η εν λόγω μαρτυρία δεν είναι άρρηκτα συνδεδεμένη, αλλά ότι διακόπτεται. Η διακοπή έγκειται στο γεγονός πως από τα τέλει του 2004 που ο ΜΚ2 επέστρεψε το εν λόγω μοτοποδήλατο στη ΜΚ5 και μάλιστα τούτο οδηγήθηκε από τον Κωνσταντίνο Σταυρινού και αποτέλεσε λόγο στέρησης του δικαιώματος απόκτησης άδειας οδηγήσεως μέχρι το Μάρτιο του 2006 που μεταφέρθηκε στο συνεργείο του Κατηγορουμένου, ουδεμία μαρτυρία υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου για αποκλεισμό του ενδεχόμενου μετατροπής της μηχανής του μοτοποδηλάτου κατά το εν λόγω διάστημα. Περαιτέρω, σημειώνω ότι ούτε η σχετική επί του προκειμένου θέση των ΜΚ2 και ΜΚ3 έχει γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Εν τέλει, ό,τι παρέμεινε ενώπιον του Δικαστηρίου είναι η εκφρασθείσα θέση του Κωνσταντίνου Σταυρινού για μετατροπή της μηχανής του μοτοποδηλάτου, το γεγονός ότι το μοτοποδήλατο μεταφέρθηκε στο συνεργείο του Κατηγορουμένου και ότι η μηχανή του μοτοποδηλάτου είχε μετατραπεί. Τούτη η μαρτυρία δεν οδηγεί αποκλειστικά και μόνο σε διαπίστωση ότι η μηχανή του μοτοποδηλάτου μετατράπηκε από τον Κατηγορούμενο. Είναι δυνατό προ της παρουσίασης του μοτοποδηλάτου στο συνεργείο του Κατηγορουμένου να είχε μετατρέψει τη μηχανή τούτου ο κάτοχός του. Μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου η οποία να αναιρεί αυτό το ενδεχόμενο δεν υπάρχει. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή της εναντίον του Κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ένεκα τούτου ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ........... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο