Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Στέλιος Παναγιώτου, Αρ. Υποθέσεως: 15338/05, 28.08.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:B44 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. A. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Υποθέσεως: 15338/05 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας Κατηγορούσας Αρχής ν. Στέλιος Παναγιώτου Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 28.08.2007 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Χρ. Θεμιστοκλέους Για τον κατηγορούμενο: κος Λ. Χ"Δημήτρης μαζί με τον κον Κ. Ευσταθίου Κατηγορούμενος: Παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της παρούσης είναι η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος για πρόκληση θανάτου λόγω απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης, κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, ο κατηγορούμενος στις 06.01.05 στο δρόμο Αλαμινού-Ζυγίου στην Αλαμινό της επαρχίας Λάρνακας, οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμό εγγραφής VD600 και κατά την οδήγηση, λόγω επικίνδυνης πράξης που δεν ανάγεται σε υπαίτιο αμέλεια, χωρίς πρόθεση επέφερε το θάνατο εις τον Ξένιο Χριστοφή από την Αλαμινό. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι οι συνήγοροι των δύο πλευρών, κάνοντας χρήση των διατάξεων του περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9 (άρθρο 19), προέβηκαν σε παραδεκτά γεγονότα και με αυτό τον τρόπο περιόρισαν τα επίδικα θέματα. Τα παραδεκτά γεγονότα ως τούτα εγκρίθηκαν από το δικαστήριο έχουν ως ακολούθως: "Στις 06.01.05 και ώρα 14:40 στο δρόμο Αλαμινού Ζυγίου της Επαρχίας Λάρνακας επεσυνέβη τροχαίο δυστύχημα με ενεχόμενο το όχημα VD600 ιδιοκτησίας του Μιχάλη Παναγιώτου, πατέρα του κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση, Στέλιου Παναγιώτου. Από το δυστύχημα τραυματίστηκε θανάσιμα ο Ξένιος Χριστοφή 17 ετών τέως από την Αλαμινό, συνοδηγός στο πιο πάνω όχημα. Ο Ξένιος Χριστοφή μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και στις 06.01.05 και ώρα 15:15 ο θάνατος του πιστοποιήθηκε από τη Δρ. Νικολέττα Γρηγορίου στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας η οποία ήταν η επί καθήκοντι ιατρός τη συγκεκριμένη ώρα και μέρα. Στις 07.01.05 και ώρα 09:30 ο Γιώργος Σωτηρίου, θείος του θύματος, δηλαδή του Ξένιου Χριστοφή αναγνώρισε τη σορό του στην παρουσία του Σοφοκλή Σοφοκλέους και του εξεταστή της υπόθεσης Ηλία Παπαλλή. Στις 07.01.05 ο Δρ. Σοφοκλής Σοφοκλέους, ιατροδικαστής, διενήργησε τη νενομισμένη νεκροψία στη σορό του θύματος και απεφάνθη ότι αιτία θανάτου είναι κρανιοεγκεφαλική κάκωση ως είναι κατά τροχαίο δυστύχημα." Περαιτέρω, οι συνήγοροι, εκ συμφώνου κατέθεσαν ως τεκμήρια δέσμη 29 φωτογραφιών που λήφθηκαν από τη σκηνή του δυστυχήματος (τεκμήριο 1), πρόχειρο σχέδιο σκηνής του δυστυχήματος και σχέδιο σκηνής του δυστυχήματος επί κλίμακος (τεκμήρια 4Α και 4Β αντίστοιχα). Επίσης, ως παραδεκτό γεγονός εγκρίθηκε ότι ο κατηγορούμενος έδωσε στην αστυνομία τρεις καταθέσεις, δύο εκ των οποίων ημερομηνίας 13.04.05 και η τελευταία ημερομηνίας 01.12.
- Οι εν λόγω καταθέσεις κατατέθηκαν ως τεκμήρια 5Α, 5Β και 5Γ αντίστοιχα. Για καλύτερη κατανόηση τόσο των θέσεων των δύο πλευρών όσο και της απόφασης αυτής καθ' εαυτής, παραθέτω εδώ σύνοψη των καταθέσεων του κατηγορουμένου τεκμήρια 5Α, 5Β, 5Γ όπως και του τεκμηρίου 6Γ. Αυτό το τελευταίο τεκμήριο δεν αποτέλεσε μέρος των παραδεκτών γεγονότων, αλλά κατατέθηκε ως τεκμήριο στην εξέλιξη της διαδικασίας. Στο τεκμήριο 5Α ημερομηνίας 13.04.05, ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι στις 06.01.05 η οικογένεια του είχε καλεσμένους. Μετά το φαγητό μαζί με τον Ξένιο Χριστοφή (στη συνέχεια Ξένιος) αποφάσισαν να πάνε στο καφενείο του χωριού. Επειδή δεν είχε χρήματα κοίταξε στην τσέπη ενός κρεμασμένου παντελονιού του πατέρα του όπου εκτός από χρήματα βρήκε και τα κλειδιά του οχήματος του τελευταίου. Τηλεφώνησε και στο φίλο του Χρίστο Φραγκέσκου (στη συνέχεια Χρίστος) για να περάσουν να τον πάρουν και να πάνε βόλτα με το αυτοκίνητο. Ο ίδιος κάθισε στη θέση του οδηγού, ο Ξένιος ως συνοδηγός και στη συνέχεια ο Χρίστος στο πίσω κάθισμα. Οδήγησε το αυτοκίνητο μέχρι το ξενοδοχείο Aldiana όπου έκανε επαναστροφή. Όπως επέστρεφαν στο χωριό, σε μια στροφή και ενώ οδηγούσε με ταχύτητα 80 έως 85 km, αμέσως μετά τη στροφή έχασε τον έλεγχο του οχήματος, το οποίο προχώρησε ζικ-ζακ, κτύπησε πάνω σε τοίχο αριστερά και έπειτα έγειρε προς τη μεριά του συνοδηγού, δηλαδή του Ξένιου. Προσπάθησε ο κατηγορούμενος να βγει έξω και σε αυτό το βοήθησε και ο Χρίστος. Όταν βγήκαν έτρεξαν στη μεριά του Ξένιου τον οποίο βρήκαν αναίσθητο και από τη μέση και επάνω έξω από το όχημα και από τη μέση κάτω μέσα στο όχημα. Τον τράβηξαν και τον έβγαλαν έξω από το όχημα. Μετά, σταμάτησαν και άλλοι περαστικοί. Αργοτέρα έφθασε η αστυνομία και ασθενοφόρο το οποίο τους μετέφερε στο νοσοκομείο Λάρνακος όπου εκεί έμαθαν ότι ο Ξένιος ήταν νέκρος. Πρώτη φορά οδήγησε ενώ έμαθε να οδηγά στο περβόλι με τον πατέρα του. Ο πατέρας του δεν του επιτρέπει να οδηγά αυτοκίνητο και αιτία του δυστυχήματος ήταν απροσεξία, δηλαδή ότι έτρεχε λίγο παραπάνω από το κανονικό, δηλαδή περίπου 85km και δεν υπολόγισε σωστά τη στροφή. Στο τεκμήριο 5Β, γραπτή κατηγορία που προσάφθηκε στον κατηγορούμενο την ίδια ημέρα που λήφθηκε η κατάθεση τεκμήριο 5Α, παραδέχεται και υιοθετεί το περιεχόμενο του τεκμηρίου 5Α ως αληθινό. Το τεκμήριο 5Γ είναι δεύτερη γραπτή κατηγορία, πανομοιότυπη με την κατηγορία του τεκμηρίου 5Β και προσάφθηκε στον κατηγορούμενο την 1.12.
- Σε αυτή την περίπτωση ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την κατηγορία ισχυριζόμενος ότι ήταν επιβάτης στο εν λόγω όχημα και ότι οδηγός τούτου ήταν ο Χρίστος. Η τελευταία κατάθεση του κατηγορουμένου, τεκμήριο 6Γ, είναι ημερομηνίας 20.04.
- Σε αυτή την κατάθεση, η οποία λήφθηκε υπό μορφή ερωτωαπαντήσεων, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι την ώρα του δυστυχήματος οδηγός του οχήματος ήταν ο Χρίστος. Είπε ψέματα στην αστυνομία γιατί ήθελε να καλύψει το φίλο του Χρίστο, ο οποίος είχε προηγούμενα με την αστυνομία. Συνεννοήθηκαν σχετικά την ώρα που έγινε το δυστύχημα και γι΄ αυτό την ώρα που έφθασε η αστυνομία στο μέρος είπε ότι οδηγούσε εκείνος. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, ο Χρίστος έλαβε τη συγκατάθεσή του και οδήγησε το όχημα από το χωράφι μέχρι τον παραλιακό δρόμο. Επειδή στον παραλιακό ο Χρίστος ήθελε να οδηγήσει ακόμα λίγο, του επέτρεψε να οδηγήσει μέχρι το καφενείο του χωριού. Πέραν των πιο πάνω, για την αλήθεια του περιεχομένου τους κατατέθηκαν και οι καταθέσεις των αστ. 2008 Ηλία Παπαλλή και λοχ. 2700 Τρύφωνα Θεοχάρους (τεκμήρια 2 και 3 αντίστοιχα). Εφόσον τα εν λόγω πρόσωπα κατέθεσαν και ενόρκως, σύνοψη της μαρτυρίας τους παραθέτω πιο κάτω. Πριν το τέλος της ακροαματικής διαδικασίας, εκ συμφώνου κατατέθηκαν ως τεκμήρια και τα υπ' αριθμό 11 και
- Τούτα είναι η κατάθεση της Αντρούλλας Χριστοφή, μητέρας του αποβιώσαντα Ξένιου Χριστοφή και έκθεση του τεχνικού μηχανολογίας του τμήματος ηλεκτρομηχανολογικών υπηρεσιών, Α. Οικονόμου. Ό,τι προκύπτει από αυτά τα δύο τεκμήρια έχει ως ακολούθως. Σύμφωνα με το τεκμήριο 11, στις 06.01.05 η Αντρούλλα Χριστοφή, μητέρα του αποβιώσαντος Ξένιου, μαζί με το σύζυγό της και άλλα πρόσωπα παρευρίσκονταν στην οικία του πατέρα του κατηγορουμένου για φαγητό. Σε κάποιο στάδιο, εκεί μετέβη και ο Ξένιος ο οποίος αφότου γευμάτισε έφυγε. Ενωρίτερα, μόλις η Αντρούλλα Χριστοφή έφθασε στην οικία του κατηγορουμένου, είδε τον τελευταίο να σταθμεύει το όχημα του πατέρα του, ενώ συνοδηγός καθόταν ο παππούς του. Όπως έμαθε η Αντρούλλα Χριστοφή ο κατηγορούμενος οδήγησε το όχημα στην Κοφίνου από όπου παρέλαβε τον παππού του και το μετέφερε στην οικία του. Κατόπιν τηλεφωνήματος από κάποιον Κίρλαππο, συνεργάτη του πατέρα του κατηγορούμενου, ο Μιχάλης Παναγιώτου έλαβε κάποια παραγγελία και στην παρουσία των παρευρισκομένων ζήτησε από τον υιό του, δηλαδή τον κατηγορούμενο να οδηγήσει μέχρι τα θερμοκήπια για να ενημερώσει τους εκεί εργαζόμενους αναφορικά με την εν λόγω παραγγελία. Παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του κατηγορουμένου, ο τελευταίος ούτω και έπραξε. Μισή ώρα μετά την αναχώρησή του, ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στην οικία του και ανέφερε ότι ενεπλάκη σε δυστύχημα. Αργότερα και κατόπιν πληροφόρησης από τρίτο πρόσωπο ότι στο δυστύχημα ενέχετο και ο υιός της Αντρούλλας Χριστοφή, Ξένιος, η εν λόγω μετέβη στο νοσοκομείο Λάρνακος, όπου αργότερα πληροφορήθηκε το θάνατο του υιού της. Σύμφωνα με το τεκμήριο 12 το όχημα VD600 επιθεωρήθηκε στις 11.01.05 και διαπιστώθηκε ότι τα συστήματα πέδησης και διεύθυνσης του οχήματος βρίσκονταν σε καλή κατάσταση και ότι όλα τα ελαστικά ήταν φθαρμένα. Πέραν των πιο πάνω η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε στο δικαστήριο επτά μάρτυρες. Πρώτος μάρτυρας ήταν ο λοχ. 2700 Τρύφωνας Θεοχάρους (ΜΚ1). Όπως ανέφερε ο μάρτυρας τόσο στη δια ζώσης μαρτυρία του όσο και στο τεκμήριο 3, βάσει του τεκμηρίου 4Α (πρόχειρο σχέδιο σκηνής που ετοίμασε άλλος συνάδελφός του), ετοίμασε σχέδιο σκηνής επί κλίμακος (τεκμήριο 4Β). Ανέφερε ότι στο τεκμήριο 4Β απεικονίζεται ο κύριος δρόμος Ζυγίου-Μαζωτού που οδηγεί προς Αλαμινό. Με το διακριτικό στοιχείο Α σημειώνεται η πορεία του ενεχόμενου οχήματος, ενώ με το διακριτικό στοιχείο Α1 σημειώνονται τα ίχνη πλάγιας ολίσθησης τούτου, τα οποία έχουν μήκος 55 μέτρα. Το σημείο σύγκρουσης σημειώνεται με το γράμμα Χ. Διευκρίνισε ο μάρτυρας ότι εκείνος δεν έβγαλε κανένα συμπέρασμα, απλώς μετέφερε επί κλίμακος στο τεκμήριο 4Β ότι είχε σχεδιάσει ο εξεταστής της υπόθεσης στο τεκμήριο 4Α. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο αστ. 2008 Ηλίας Παπαλλής (ΜΚ2). Σύμφωνα με το ΜΚ2 την επίδικη ημερομηνία, δηλαδή στις 06.01.05, επισκέφθηκε σκηνή τροχαίου δυστυχήματος που επεσυνέβη στο δρόμο προς Αλαμινό με ενεχόμενο το όχημα με αριθμό εγγραφής VD
- Ανέφερε ότι ο εν λόγω δρόμος αποτελείται από δύο λωρίδες κυκλοφορίας, μια για κάθε κατεύθυνση, ενώ έχει ανώτατο όριο ταχύτητας εκείνο των 65km. Περαιτέρω, ανέφερε ότι στο δρόμο βρήκε ίχνη πλάγιας ολίσθησης τα οποία απέδωσε στο ενεχόμενο όχημα και ότι στο σημείο σύγκρουσης κατέληξε ένεκα μαυρίσματος που εντόπισε πάνω στο παρακείμενο τσιμεντένιο κιγκλίδωμα. Τις διαπιστώσεις και μετρήσεις του τις μετέφερε στο πρόχειρο σχέδιο που κατατέθηκε ως τεκμήριο 4Α. Ο ΜΚ2 ανέφερε στο δικαστήριο ότι δεν προέβη σε εξέταση για διαπίστωση της ορατότητας του οδηγού του ενεχόμενου οχήματος, όπως ούτε σε εξέταση για διαπίστωση της ταχύτητας του εν λόγω οχήματος. Κατά την αντεξέταση ο ΜΚ2 αμφισβητήθηκε για την εγκυρότητα των ερευνών, εφόσον δεν έλαβε τα ονόματα των προσώπων που παρευρίσκονταν στη σκηνή του δυστυχήματος όταν ο ίδιος έφθασε εκεί. Σύμφωνα με την υπεράσπιση τούτη η ενέργεια ήταν αναγκαία για διαπίστωση της ταυτότητας του οδηγού του ενεχόμενου οχήματος. Εις απάντηση ο ΜΚ2 ανέφερε ότι δεν έλαβε τα ονόματα των παρευρισκομένων, εφόσον τόσο ο ίδιος όσο και οι συνάδελφοί του όταν έφθασαν στη σκηνή του δυστυχήματος ρώτησαν εάν οιοσδήποτε των παρευρισκομένων είδε οτιδήποτε αφορά το δυστύχημα και κανείς δεν απάντησε. Περαιτέρω, στη σκηνή του δυστυχήματος διαπίστωσε ότι από τους τρεις επιβαίνοντες στο ενεχόμενο όχημα, Στέλιο Παναγιώτου, Ξένιο Χριστοφή και Χρίστο Φραγκέσκου, οδηγός ήταν ο Στέλιος Παναγιώτου. Τούτο το διαπίστωσε ένεκα σχετικής δήλωσης στην οποία προέβη ο κατηγορούμενος. Επεξήγησε ο μάρτυρας ότι η δήλωση του κατηγορουμένου, δηλαδή πως εκείνος ήταν που οδηγούσε το ενεχόμενο όχημα, δεν έγινε στην παρουσία του αλλά στην παρουσία τόσο του αστ. 1260 Μ. Μιχαήλ όσο και της γυναίκας αστ. 1997 Αντρης Φιλίππου, οι οποίοι και του την μετέφεραν. Τέλος, ο ΜΚ2 αρνήθηκε τη θέση της υπεράσπισης ότι δεν προέβη σε νέες και κατάλληλες έρευνες μετά την απάντηση που έλαβε από τον κατηγορούμενο στο τεκμήριο 5Γ και προς τούτο παρουσίασε τρεις καταθέσεις που έλαβε από τους γυναίκα αστ. 1997 Άντρη Φιλίππου, Χρίστο Φραγκέσκου και Στέλιο Παναγιώτου (τεκμήρια 6Α, 6Β και 6Γ αντίστοιχα). Επόμενος μάρτυρας ήταν η γυναίκα αστ. 1997 Α. Φιλίππου (ΜΚ3). Ήταν η θέση της μάρτυρος ότι οι πρώτοι αστυνομικοί που μετέβηκαν στη σκηνή του δυστυχήματος ήταν εκείνη και ο αστ.
- Εκεί στη σκηνή του δυστυχήματος, στην παρουσία της, ο αστ. 1260 ερώτησε τον κατηγορούμενο αν ήταν εκείνος που οδηγούσε και ο τελευταίος απάντησε καταφατικά και ότι δεν κατάλαβε πως έγειρε το αυτοκίνητο πάνω στη στροφή. Περαιτέρω, ανέφερε ότι εντός του οχήματος ήταν ο Ξένιος και στο πίσω κάθισμα ο Χρίστος. Η ΜΚ3 ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος στη σκηνή του δυστυχήματος ήταν σοκαρισμένος και έτρεμε. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, ο Χρίστος, ερωτηθείς από τον αστ. 1260, ανέφερε ότι ενόσω οδηγούσε ο Στέλιος πάνω στη στροφή έχασαν τον έλεγχο και ανατράπηκαν. Τέλος, η ΜΚ3 ανέφερε ότι οι αστυνομικοί ζήτησαν από τους παρευρισκομένους να τους πληροφορήσουν εάν είδαν οτιδήποτε και ουδείς ανταποκρίθηκε. Παρόλα ταύτα, η ΜΚ3 δεν άκουσε κανένα να ερωτά πώς οι τρεις επιβαίνοντες βγήκαν από το ενεχόμενο όχημα. Για τις ενέργειες του στη σκηνή του δυστυχήματος αναφέρθηκε και ο αστ. 1260 Μ. Μιχαήλ (ΜΚ4). Έκανε αναφορά στις δηλώσεις τις οποίες προέβηκαν τόσο ο κατηγορούμενος όσο και ο Χρίστος. Περαιτέρω, και ο ΜΚ4 ανέφερε ότι με την άφιξη του στη σκηνή του δυστυχήματος, απευθυνόμενος στους παρευρισκομένους ερώτησε δυνατά εάν γνώριζαν οτιδήποτε, διαφορετικά να εγκαταλείψουν το χώρο. Σύμφωνα με το ΜΚ4 κανείς δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά του. Το ΜΚ4 ακολούθησε ο Χριστόφορος Χριστοφή (ΜΚ5). Ο εν λόγω μάρτυρας είναι ο πατέρας του αποβιώσαντος Ξένιου. Σύμφωνα με τη γραπτή κατάθεση του μάρτυρα (βλ. τεκμήριο 9), στις 6.01.05 όταν έφθασε στην οικία του κατηγορουμένου είδε και εκείνος τον κατηγορούμενο να οδηγά το όχημα του πατέρα του με συνοδηγό τον παππού του, ενώ αργότερα άκουσε τον πατέρα του κατηγορουμένου να δίδει οδηγίες στον τελευταίο όπως μεταβεί στα θερμοκήπια με το εν λόγω όχημα για να ενημερώσει τους εργάτες αναφορικά με κάποια παραγγελία. Σύμφωνα με το ΜΚ5, ο κατηγορούμενος υπάκουσε παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του. Αργότερα, ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στην οικία του και ανέφερε ότι ενεπλάκη σε δυστύχημα. Ο ΜΚ5 επιχείρησε τότε να επικοινωνήσει με τον υιό του Ξένιο, ο οποίος δεν του απάντησε και γι' αυτό μετέβη στη σκηνή του αναφερόμενου δυστυχήματος. Όπως ανέφερε στη δια ζώσης μαρτυρία του, όταν μετέβη στη σκηνή του δυστυχήματος εκεί ευρίσκονταν ήδη, εκτός από τους τρεις επιβαίνοντες στο όχημα, κάποιος Μιχάλης από την Κοφίνου τον οποίο γνωρίζει και κάποια κα Σωτήρα. Σε ερώτηση του ΜΚ5 πώς έγινε το δυστύχημα, ο Μιχάλης από την Κοφίνου, ο οποίος εκείνη τη στιγμή περιέθαλπε τον αποβιώσαντα, απάντησε ότι αφίχθηκε στο μέρος "μετά που τον έβγαλαν (εννοείται τον τραυματία) από το αυτοκίνητο". Στη συνέχεια, στο μέρος έφθασε και ο πατέρας του κατηγορουμένου όπου στην παρουσία του ΜΚ5 ερώτησε τον κατηγορούμενο "τι έκανες" και ο τελευταίος του απάντησε, "δεν ήξερες ότι το αυτοκίνητο δεν έκλωθε το τιμόνι;" Επόμενος μάρτυρας κατηγορούσας αρχής ήταν ο Χρίστος Φραγκέσκου (ΜΚ6). Ο μάρτυρας έδωσε δύο καταθέσεις (τεκμήρια 6Β και 10) τις οποίες υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του. Ήταν η θέση του ότι στις 06.01.05 κλήθηκε από τους φίλους του Ξένιο και Στέλιο να πάει μαζί τους βόλτα. Κάθισε στο πίσω μέρος του οχήματος VD600 που οδηγούσε ο κατηγορούμενος, ενώ συνοδηγός ήταν ο Ξένιος. Πήγαν μέχρι τα θερμοκήπια, δεν σταμάτησαν και δεν μίλησαν με κανένα και έπειτα επέστρεψαν. Στο δρόμο για το χωριό, σε μια στροφή, ο κατηγορούμενος δεν κατάφερε να συγκρατήσει το όχημα αφότου έκοψε το τιμόνι απότομα και έτρεχε και κτύπησαν στο τσιμεντένιο κιγκλίδωμα και το όχημα έγειρε στους δύο τροχούς στην πλευρά του συνοδηγού. Επεξήγησε ο μάρτυρας πώς και πότε εξήλθαν του οχήματος τόσο ο ίδιος όσο και ο κατηγορούμενος αλλά και ο Ξένιος. Θέση του ήταν ότι όλοι εξήλθαν πριν φτάσει οιοσδήποτε στη σκηνή. Αυτή μάλιστα η επεξήγηση και η θέση, αποτέλεσε ουσιώδες κεφάλαιο της αντεξέτασης του μάρτυρα. Περαιτέρω, ο ΜΚ6 ανέφερε ότι μετά το δυστύχημα στην παρουσία τόσο του ιδίου όσο και του πατέρα του και της θείας του και ενόσω ήταν στο νοσοκομείο για περίθαλψη, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι εκείνος ήταν που οδηγούσε το όχημα VD
- Αρνήθηκε τις υποβολές της υπεράσπισης ότι από τα θερμοκήπια προς το χωριό, οδηγός του οχήματος ήταν ο ίδιος, ενώ μάλιστα ανέφερε ότι μετά το δυστύχημα η οικογένεια του κατηγορουμένου (πατέρας και μητέρα) και ο κατηγορούμενος, του ζήτησαν να αλλάξει την κατάθεσή του. Κατά την αντεξέταση ο ΜΚ6 αποδέχθηκε ότι παλαιότερα αντιμετώπισε κάποιες ποινικές υποθέσεις τις οποίες και ανέφερε στο δικαστήριο. Τελευταίος μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή ήταν ο Ηλίας Φραγκέσκου (ΜΚ7), πατέρας του Χρίστου. Σύμφωνα με το ΜΚ7 όταν πληροφορήθηκε το δυστύχημα μετέβη στο νοσοκομείο Λάρνακος στο χώρο όπου ευρίσκονταν οι δύο επιβαίνοντες στο όχημα, Χρίστος και Στέλιος. Εκεί σε ερώτηση που υπέβαλε στον υιό του και τον κατηγορούμενο ως προς τον οδηγό του οχήματος, ο τελευταίος του απάντησε ότι εκείνος οδηγούσε και εκείνος έφταιγε. Στον αντίποδα, πέραν του κατηγορουμένου, ο οποίος κατέθεσε ενόρκως, η υπεράσπιση παρουσίασε άλλους τρεις μάρτυρες. Πρώτος ο κατηγορούμενος ανέφερε τα εξής. Την 06.01.05 ευρισκόταν στην οικία του μαζί με την οικογένεια του και τους φίλους του Ξένιο και Χρίστο. Μετά το φαγητό και ένεκα τηλεφωνήματος που έλαβε ο πατέρας του από κάποιο συνεργάτη του επ' ονόματι Κίρλαππο, έλαβε οδηγίες από τον πατέρα του να μεταβεί με το όχημα VD600 στα θερμοκήπια, για να δώσει οδηγίες στους εργάτες να ετοιμάσουν τη σχετική παραγγελία. Ο κατηγορούμενος μαζί με τον Ξένιο συνοδηγό και το Χρίστο στο πίσω κάθισμα ξεκίνησαν για τα θερμοκήπια. Όταν έφθασαν εξήλθαν του οχήματος και οι τρεις. Ενόσω ευρίσκονταν στα θερμοκήπια, για να μεταβούν από μια παράγκα σε άλλη και να πάρουν κάποιες κάσιες, οδήγησε το όχημα ο Χρίστος. Κατά την επιστροφή στο χωριό ο Χρίστος οδήγησε και πάλι το όχημα, υπό την προϋπόθεση ότι θα σταματούσε πριν τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο και στη συνέχεια, εφόσον η πρώτη δέσμευση δεν τηρήθηκε, ότι θα το παρέδιδε στον κατηγορούμενο πριν το χωριό. Σε μια στροφή ο Χρίστος έκαμε μια μανούβρα, το όχημα κινήθηκε ζικ-ζακ και εν συνεχεία έγειρε. Ο κατηγορούμενος ευρισκόμενος στο πίσω μέρος του οχήματος εξήλθε τούτου και είδε στο χώρο του δυστυχήματος κάποιο Μιχάλη από την Κοφίνου. Το εν λόγω πρόσωπο στη συνέχεια βοήθησε το Χρίστο για να βγάλουν τον Ξένιο από το όχημα. Ενόσω ήταν εκεί στη σκηνή του δυστυχήματος οι τρεις επιβαίνοντες στο όχημα και ο Μιχάλης, ο Χρίστος ζήτησε από τον κατηγορούμενο να του ορκιστεί ότι δεν θα έλεγε πως οδηγούσε εκείνος, δηλαδή ο Χρίστος, γιατί αντιμετώπιζε προβλήματα με την αστυνομία. Ο κατηγορούμενος υποσχέθηκε ό,τι του ζήτησε ο Χρίστος και ένεκα αυτής της υπόσχεσης προέβη στην κατάθεση τεκμήριο 5Α. Στη συνέχεια άλλαξε την κατάθεσή του γιατί ένιωθε ένα βάρος και ήθελε τον πατέρα του θύματος να μάθει την αλήθεια. Μετά τον κατηγορούμενο πρώτος μάρτυρας υπεράσπισης ήταν ο Νικόλας Πενζάρης (ΜΥ1). Ο εν λόγω μάρτυρας είναι αλλοδαπός εργάτης (Μολδαβός) και εργάζεται στα θερμοκήπια του πατέρα του κατηγορουμένου. Σύμφωνα με τον ίδιο την 06.01.05 εργαζόταν στα θερμοκήπια μαζί με την αδελφή του. Εκείνη την ημέρα ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα δύο πρόσωπα, τον Ξένιο, τον οποίο ο ΜΥ1 γνώριζε και το Χρίστο, πήγαν στα θερμοκήπια για να ενημερώσει ο κατηγορούμενος το μάρτυρα σχετικά με κάποια παραγγελία. Εκεί, ο Χρίστος οδήγησε το όχημα από τη μία παράγκα στην άλλη όπου και οι τρεις φίλοι βοήθησαν για τη μεταφορά 20 δοχείων (κάσιες), αναγκαίων για την παραγγελία. Σύμφωνα με τον ΜΥ1, όταν τελείωσαν πρώτος εισήλθε στο όχημα ο Χρίστος στη θέση του οδηγού, έπειτα ο Ξένιος στη θέση του συνοδηγού και στη συνέχεια ο κατηγορούμενος στο πίσω κάθισμα. Με αυτό τον τρόπο, δηλαδή με το Χρίστο οδηγό, οι τρεις φίλοι έφυγαν από τα θερμοκήπια. Δεύτερος μάρτυρας υπεράσπισης ήταν ο Κυριάκος Πηλάλη (ΜΥ2). Κατέθεσε ότι είναι φωτογράφος και σε συγκεκριμένη ημερομηνία, καθ' υπόδειξη των συνηγόρων του κατηγορουμένου, προέβη σε λήψη 9 φωτογραφιών του οχήματος με αριθμό εγγραφής VD600 (δηλαδή του ενεχόμενου στο δυστύχημα οχήματος), τις οποίες εμφάνισε ο ίδιος και κατέθεσε στο δικαστήριο ως τεκμήριο
- Τελευταίος μάρτυρας υπεράσπισης ήταν ο Μιχάλης Λοίζου (ΜΥ3). Ανέφερε ότι είναι πρόσφυγας και κάθεται στην Κοφίνου και ότι τις 06.01.05 ήταν στη σκηνή του επίδικου δυστυχήματος. Ήταν η θέση του ΜΥ3 ότι την ώρα που ο ίδιος έφθασε στη σκηνή του δυστυχήματος, ο κατηγορούμενος ευρισκόταν εκτός του ενεχόμενου οχήματος, ενώ στο μπροστινό μέρος, στη θέση του οδηγού, ευρισκόταν ο άλλος που αργότερα έμαθε ότι λεγόταν Χρίστος και προσπαθούσε να βγάλει έξω από το όχημα τον τραυματία. Περαιτέρω, ήταν η θέση του ΜΥ3 ότι σε ερώτηση που υπέβαλε στον κατηγορούμενο - "τι εκάμετε ρε σιύλλοι", ο τελευταίος του απάντησε "εν είμαι εγιώ θκιε". Στη συνέχεια οι συνήγοροι των δύο πλευρών προχώρησαν σε αγορεύσεις. Αξίζει να σημειωθεί πως και οι δύο πλευρές υποστήριξαν το αξιόπιστο της εκατέρωθεν μαρτυρίας που παρουσίασαν. Οι σχετικοί λόγοι που επικαλέστηκαν οι συνήγοροι, ως παρουσιάζονται στις γραπτές αγορεύσεις που προσκόμισαν, όπου κρίνεται σκόπιμο σχολιάζονται στη συνέχεια κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Ό,τι αναφέρω εδώ είναι πως η υπεράσπιση, ως αξιόπιστη χαρακτήρισε και τη μαρτυρία του ΜΚ5, δηλαδή του πατέρα του αποβιώσαντος. Περαιτέρω, πέραν των όσων προκύπτουν από την αξιολόγηση της μαρτυρίας, η υπεράσπιση υπέβαλε ότι εν πάση περιπτώσει, η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να παρουσιάσει μαρτυρία τέτοια, η οποία να αποδεικνύει επικίνδυνη πράξη ή συμπεριφορά. Εάν πιο πάνω παρέθεσα σύνοψη του συνόλου του μαρτυρικού υλικού σε κάποια σχετική ομολογουμένως έκταση, δεν οφείλεται σε τυχαίο γεγονός. Πιστεύω πως μόνο με αυτό τον τρόπο καθίστανται πρόδηλα στον αναγνώστη τούτης της απόφασης τα επίδικα θέματα, ως τούτα ανεφύησαν μέσα από τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε, αλλά και την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκαν οι μάρτυρες. Στο δικό μου μυαλό, και συμφωνώντας με τη θέση της υπεράσπισης στις τελικές αγορεύσεις, τα επίδικα θέματα είναι δύο. Εν πρώτοις, το δικαστήριο πρέπει να αποφανθεί για την ταυτότητα του οδηγού του ενεχόμενου οχήματος. Εάν βέβαια κριθεί ότι οδηγός του ενεχόμενου οχήματος είναι άλλος από τον κατηγορούμενο, ως η θέση της υπεράσπισης, η υπόθεση τελματώνεται αυτόματα. Εάν όμως κριθεί ότι οδηγός του ενεχόμενου οχήματος ήταν ο κατηγορούμενος, τότε πρέπει να προσδιοριστούν οι ενέργειες που συνιστούν την υπό κρίση οδήγηση ή συμπεριφορά, δηλαδή οι ενέργειες αμέσως προ του δυστυχήματος και κατά πόσο τούτες εμπίπτουν στον ορισμό επικίνδυνη οδήγηση, ό,τι δηλαδή του καταλογίζει η κατηγορούσα αρχή. Ας σημειωθεί ότι σε αυτά τα δύο καίρια ερωτήματα ή επίδικα θέματα, υπεισέρχεται ως απαραίτητη προϋπόθεση διαπίστωσης των γεγονότων και η αξιολόγηση της μαρτυρίας. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και προκατάληψη-βλ. Phipson on Evidence, 14th edition, σελ. 251). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Πέραν των πιο πάνω, κατά την αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε και η πραγματική μαρτυρία. Άλλωστε, όπως επεξηγείται στην απόφαση Knell v. Αστυνομίας
(1993)2 ΑΑΔ 51, 56 το αμετάβλητο και αξιόπιστο αυτής της μαρτυρίας επιτρέπει την απόδοση τέτοιου ρόλου. Στη δοσμένη περίπτωση ως πραγματική μαρτυρία εκλαμβάνω τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του υπό αναφορά δρόμου, δηλαδή Αλαμινού-Ζυγίου. Πρόκειται για δρόμο δύο κατευθύνσεων με μια λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Το πλάτος κάθε λωρίδας κυκλοφορίας είναι 3,20μ., ενώ με κατεύθυνση προς Αλαμινό, σε απόσταση 2,00μ. από το σημείο όπου τελειώνει η άσφαλτος της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας, υπάρχει τσιμεντένιο κιγκλίδωμα. Ο εν λόγω δρόμος, πάντα στην έκταση που αφορά την παρούσα υπόθεση, με κατεύθυνση προς Αλαμινό φέρει καμπή, δηλαδή στροφή προς τα αριστερά ως φαίνεται στα τεκμήρια 4Α και 4Β και στις φωτογραφίες με αριθμό 1, 2 και 3 του τεκμηρίου
- Περαιτέρω, ως πραγματική μαρτυρία εκλαμβάνω και τα ίχνη πλάγιας ολίσθησης επί του οδοστρώματος μήκους 54,30μ. τα οποία παρουσιάζονται τόσο στα τεκμήρια 4Α και 4Β, όσο και στις φωτογραφίες 5 μέχρι και 12 του τεκμηρίου
- Ακόμη, πραγματική μαρτυρία είναι και η παρουσία μαυρίσματος επί του κιγκλιδώματος εκεί όπου στα τεκμήρια 4Α και 4Β σημειώνεται το σημείο Χ
- Το εν λόγω σημείο παρουσιάζεται και στη φωτογραφία 9 του τεκμηρίου
- Τέλος, ως πραγματική μαρτυρία εκλαμβάνω και τις ζημίες που προκλήθηκαν στο ενεχόμενο όχημα VD600, ως τούτες φαίνονται στις φωτογραφίες 20, 21 και 22 του τεκμηρίου
- Κρίνω ορθό να αποφανθώ για την αξιολόγηση των μαρτύρων με τη σειρά που εγώ θεωρώ ευχερέστερη και όχι με τη σειρά που παρήλασαν ενώπιον του δικαστηρίου. Κατ' αρχάς οι μάρτυρες ΜΚ1, ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΥ
- Η παρουσία τούτων στο δικαστήριο, άφησε θετικές μόνο εντυπώσεις. Δεν περιέπεσαν σε αντιφάσεις κατά την εξιστόρηση των γεγονότων και η μαρτυρία τους, ορώμενη στο σύνολο του μαρτυρικού υλικού, δεν δημιουργεί αντιθέσεις και συγκρούσεις. Περαιτέρω, η μαρτυρία τους δεν αμφισβητήθηκε από τους συνηγόρους, ενώ ακόμη, μέρος της συνάδει και με τα παραδεκτά γεγονότα. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΥ2, τούτη είναι τυπικής σημασίας και ουδόλως αμφισβητήθηκε. Για τη μαρτυρία των ΜΚ1, ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΥ2 δεν έχω κανένα απολύτως ενδοιασμό ότι είναι αληθής και συνεπώς την αποδέχομαι πλήρως. Θετική όμως κρίνω και τη μαρτυρία του ΜΚ
- Τραγική φιγούρα ο χαροκαμένος πατέρας, παρουσιάστηκε στο δικαστήριο και έδωσε την εντύπωση ότι μοναδική έγνοια του ήταν η απονομή της δικαιοσύνης. Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας του, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, επιβεβαιώνεται από τα παραδεκτά γεγονότα (βλ. τεκμήριο 11), ενώ ακόμη στο σύνολο της μαρτυρίας του δεν εντοπίζονται αντιφάσεις και υπερβολές. Η μαρτυρία του ΜΚ5 κρίνω ότι όχι μόνο είναι αληθινή, αλλά δύναται και να καθοδηγήσει το δικαστήριο στις σκοτεινές πτυχές της υπόθεσης. Στρέφομαι τώρα σε ότι αφορά τη μαρτυρία του ΜΚ
- Η παρουσία του στο δικαστήριο διαπνέετο από φυσικότητα και σταθερότητα. Το ίδιο θετικές εντυπώσεις άφησε και η μαρτυρία του, ως περιεχόμενο δηλαδή, την οποία έδωσε με πραότητα και χωρίς υπερβολές και αντιφάσεις. Οι βολές της υπεράσπισης ότι λανθασμένα και ένεκα επιπολαιότητας ο ΜΚ2 δεν έλαβε τα ονόματα των παρευρισκομένων στη σκηνή του δυστυχήματος, δεν έχουν λογικό έρεισμα. Όπως ανέφερε ο ΜΚ2 και όπως προκύπτει και από τη μαρτυρία των ΜΚ3 και ΜΚ4, στη σκηνή του δυστυχήματος οι αστυφύλακες που παρευρέθηκαν ερώτησαν το πλήθος που είχε μαζευτεί εάν είχαν δει οτιδήποτε και δεν έλαβαν απάντηση. Περαιτέρω, εκεί στη σκηνή του δυστυχήματος ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι εκείνος ήταν ο οδηγός του ενεχόμενου οχήματος. Αυτή την παραδοχή, ως ενέργεια, την επανέλαβε στο τεκμήριο 6Γ. Η επανεξέταση των ερευνών της αστυνομίας από το ΜΚ2 έλαβε χώραν έντεκα μήνες μετά το δυστύχημα, όταν ο κατηγορούμενος στην απάντηση που έδωσε στην αστυνομία (τεκμήριο 5Γ) αρνήθηκε ενοχή και όταν οι συνήγοροι του απέστειλαν επιστολή με αίτημα αναστολής της ποινικής δίωξης. Αποτέλεσμα ήταν η επανέναρξη τούτων των ερευνών και η λήψη των τεκμηρίων 6Α, 6Β και 6Γ. Βάσει αυτών των δεδομένων, καθίσταται αντιληπτό ότι προ της γνωστοποίησης στην αστυνομία της μη παραδοχής του κατηγορουμένου, η συνέχιση των ερευνών από το ΜΚ2 για διαπίστωση της ταυτότητας του οδηγού του ενεχόμενου οχήματος, δεν είχε λογικό έρεισμα. Ο μεν κατηγορούμενος είχε παραδεχθεί τούτο το γεγονός, ενώ οι παρευρισκόμενοι στη σκηνή του δυστυχήματος δεν ανέφεραν οτιδήποτε διαφορετικό. Δεν αναμένετο βέβαια από την αστυνομία και το ΜΚ2, ελλείψει αμφισβήτησης της ταυτότητας του οδηγού του ενεχόμενου οχήματος, να διεξάγει έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση. Τέτοια ενέργεια θα ήταν ατελέσφορη, εφόσον εκ των πραγμάτων ήταν άνευ αντικειμένου. Περαιτέρω, οι έρευνες της αστυνομίας δεν αναμένεται να συνεχίζουν εσαεί, ιδιαίτερα όπου η μαρτυρία στην κατοχή της απολήγει σε συμπέρασμα εξιχνίασης. Τέλος, όταν πλέον ο κατηγορούμενος γνωστοποίησε τη σχετική άρνησή του, ήταν αδύνατο για το μάρτυρα έντεκα μήνες μετά να εντοπίσει τα άτομα που παρευρέθηκαν στη σκηνή του δυστυχήματος και που ούτως ή άλλως δια της σιωπής τους δήλωσαν ότι δεν είδαν οτιδήποτε. Εν σχέσει με τα θερμοκήπια και τις υποβολές της υπεράσπισης ότι εσφαλμένα ο ΜΚ2 δεν κατεύθυνε εκεί τις έρευνες του, τίποτα δεν προκύπτει από την τελευταία κατάθεση του κατηγορουμένου, τεκμήριο 6Γ, το οποίο αντικειμενικά ορώμενο να δημιουργεί τέτοια υποχρέωση εξέτασης από το ΜΚ
- Πουθενά ο κατηγορούμενος δεν αναφέρει ότι συνάντησαν εκεί στα θερμοκήπια οιαδήποτε πρόσωπα. Βάσει όλων των πιο πάνω, κρίνω το ΜΚ2 αξιόπιστο και τη μαρτυρία του την αποδέχομαι πλήρως. Είναι αντιληπτό ότι ενώπιον του δικαστηρίου προωθήθηκαν δύο διαφορετικές εκδοχές αναφορικά με το άτομο που οδηγούσε το ενεχόμενο όχημα αμέσως προ του δυστυχήματος. Κύριοι εκφραστές των δύο τούτων εκδοχών ήταν ο ΜΚ6 (Χρίστος Φραγκέσκου) για την κατηγορούσα αρχή και ο κατηγορούμενος για την υπεράσπιση. Είναι περαιτέρω κατανοητό ότι τυχόν αποδοχή της μίας εκδοχής, όχι βέβαια ως θέμα προτίμησης μίας εκ των δύο μαρτυριών αλλά ως αποτέλεσμα διαπίστωσης των πραγματικών γεγονότων μέσα από το πλέγμα του μαρτυρικού υλικού, αυτομάτως αφαιρεί την επί του προκειμένου σημείου αξιοπιστία της άλλης εκδοχής. Εξ υπαρχής αναφέρω ότι τόσο ο κατηγορούμενος όσο και οι ΜΥ1 και ΜΥ3, με εξέπληξαν αρνητικά. Κρίνω την εκδοχή τους ψευδή και υστεροκατασκευασμένη, με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κατηγορουμένου. Παρεμβάλλω εδώ ότι και η παρουσίαση της θέσης των πιο πάνω προσώπων δεν είναι σε καλύτερη θέση από το περιεχόμενο της. Βρίθει χαρακτηριστικών αντιφάσεων, ενώ και το ύφος τους κατά την εξιστόρηση της θέσης τους, ήταν χαρακτηριστικό της εγγενούς αναλήθειας τούτης. Πρώτα σε ό,τι αφορά τη μαρτυρία του κατηγορουμένου. Η θέση του κατηγορουμένου ενώπιον του δικαστηρίου πως η κατάθεση, τεκμήριο 5Α, είναι προϊόν συνεννόησης με το ΜΚ6, δεν βρίσκει λογικό έρεισμα. Είναι παραδεχτό γεγονός (βλ. τεκμήριο 11) ότι ο κατηγορούμενος οδήγησε το υπό αναφορά όχημα στα θερμοκήπια, κατόπιν οδηγιών του πατέρα του. Παρόλα ταύτα, στο τεκμήριο 5Α ο κατηγορούμενος δίδει μια εντελώς διαφορετική εκδοχή για το λόγο και τον τρόπο με τον οποίο έλαβε το όχημα υπονοώντας ότι δεν συγκατατέθηκε ο πατέρας του. Δηλαδή, ότι πήρε τα κλειδιά από την τσέπη του παντελονιού του πατέρα του και τούτο στην προσπάθεια ανεύρεσης χρημάτων, για να μεταβεί με το φίλο του Ξένιο στο καφενείο. Μάλιστα οι απαντήσεις που έδωσε στις ερωτήσεις που του τέθηκαν στο τεκμήριο 5Α, εάν δηλαδή ο πατέρας του του επιτρέπει να οδηγά το όχημα, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με τα παραδεχτά γεγονότα. Τούτη όμως η πτυχή του τεκμηρίου 5Α αποδεικνύει περίτρανα ότι ο κατηγορούμενος κατά την εκεί εξιστόρηση των γεγονότων, δεν είναι το Χρίστο που προσπαθούσε να βοηθήσει, αλλά τον πατέρα του. Ο πατέρας του κατηγορουμένου είναι ο μόνος που επωφελείται από την απόκρυψη του γεγονότος ότι εκείνος ήταν που έδωσε το όχημα στον υιό του, χωρίς ο τελευταίος να είναι κάτοχος άδειας οδήγησης. Η θέση του κατηγορουμένου στο τεκμήριο 5Α ως έχει υποδειχθεί, αντικειμενικά ορώμενη, ουδόλως βοηθά το ΜΚ6, έστω και αν για χάρη συζήτησης αποδεχτούμε ότι εκείνος ήταν ο οδηγός του ενεχόμενου οχήματος. Ο τρόπος με τον οποίο το όχημα περιήλθε στην κατοχή του κατηγορουμένου, ως ο τελευταίος εξιστορεί στο τεκμήριο 5Α, δεν απαντά στο επίμαχο ερώτημα της ταυτότητας του οδηγού του οχήματος αμέσως προ του δυστυχήματος. Ως εκ τούτου, τίποτα από όσα υποδείχθηκαν πιο πάνω δεν επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι το τεκμήριο 5Α είναι προϊόν συνεννόησης με το ΜΚ6, εφόσον τούτα τα κατ' ισχυρισμό πλαστά γεγονότα δεν είναι ωφέλιμα για τον τελευταίο. Το ίδιο ισχύει και για την απόκρυψη στο τεκμήριο 5Α του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος την ίδια ημέρα πριν το δυστύχημα οδήγησε το εν λόγω όχημα στην Κοφίνου για να μεταφέρει τον παππού του. Αυτά τα γεγονότα είναι εντελώς άσχετα με το ΜΚ6 και εκ της φύσεως τους αποκλείουν το ενδεχόμενο συνεννόησης των μαζί του. Επίσης, πρέπει να λεχθεί εδώ ότι κάτι τέτοιο, δηλαδή ότι ο ΜΚ6 συνεννοήθηκε με τον κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια που έμειναν στο νοσοκομείο, δεν υποβλήθηκε στο ΜΚ6, γεγονός που αφαιρεί από την εγγενή αξία του ισχυρισμού εφόσον δεν δόθηκε στο μάρτυρα η ευχέρεια παράθεσης της δικής του επί τούτου εκδοχής. Περαιτέρω, ακόμη και αυτή καθ' εαυτή η ισχυριζόμενη συνεννόηση, ερείδεται σε αντίφαση. Ενώ στο τεκμήριο 6Γ ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι συνεννοήθηκε με το ΜΚ6 στη σκηνή του δυστυχήματος, κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι η συνεννόηση έλαβε χώραν στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Παρόλα ταύτα, έκδηλη η σύγχυση του κατηγορουμένου όταν ερωτήθηκε από την κα Θεμιστοκλέους να αναφέρει επί λέξει ό,τι συνεννοήθηκαν. Η απάντηση αυτού "ότι γράφει τζιαμέ", εννοώντας το τεκμήριο 5Α. Τούτη όμως η σύγχυση του κατηγορουμένου, η οποία ως γλώσσα του σώματος σημειώθηκε από το δικαστήριο, δυστυχώς όμως όχι από το άψυχο πρακτικό τούτου, αναφύεται και μέσα από τις απαντήσεις που ακολούθησαν. Στην επιμονή της συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής αναφορικά με ό,τι κατ' ισχυρισμό ειπώθηκε μεταξύ του κατηγορουμένου και του ΜΚ6, προέκυψαν τα ακόλουθα: Α. Να πούμε ότι επιάσαμεν τον που σπίτι του (δηλαδή το Χρίστο). Ε. Γιατί άλλαζε τίποτε τούτο, έπαιζε κανένα ρόλο; Α. Εν ηξέρω. Έκδηλη η σχετική άγνοια του κατηγορουμένου, η οποία σε συνδυασμό με το ανούσιο και άσχετο της υπό κρίση αναφοράς με το ΜΚ6, αποδεικνύει ότι δεν είναι προϊόν συνεννόησης με τον τελευταίο. Περαιτέρω, σε ερώτηση εάν συνεννοήθηκαν να πουν και για τον Ξένιο, δηλαδή ότι μετά το δυστύχημα κρεμόταν ο μισός εκτός του οχήματος, ο κατηγορούμενος απάντησε "όχι μόνος του (δηλαδή ο Χρίστος) το είπε τούτο". Κάτι τέτοιο όμως διαψεύδεται από το τεκμήριο 5Α όπου ο κατηγορούμενος με λεπτομέρεια περιγράφει που και πως εντόπισαν τον Ξένιο και τι ακριβώς έκαναν για να το βγάλουν εκτός του οχήματος, γεγονότα πανομοιότυπα με αυτά που ο ΜΚ6 αναφέρει στη δική του κατάθεση. Όλα τα πιο πάνω απολήγουν σε ένα και μόνο αποτέλεσμα. Το ασύνδετο τούτων των γεγονότων με την ταυτότητα του οδηγού και το αμετάβλητο της επί τούτου κατάληξης παρά την απουσία ή παρουσία τούτων των γεγονότων, αποδεικνύει πως τούτα δεν ήταν προϊόν συνεννόησης ή τουλάχιστον, δεν ήταν προϊόν συνεννόησης του κατηγορουμένου με το ΜΚ
- Δηλαδή, εάν δεν ωφελούν τον ΜΚ6, τον οποίον ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι προσπάθησε να καλύψει, εύλογα προκύπτει το ερώτημα, τότε γιατί να αποτελούν προϊόν συνεννόησης μαζί του; Τούτα όμως τα γεγονότα του τεκμηρίου 5Α, διακρίνονται σε δύο κατηγορίες. Η μεν πρώτη συνίσταται στον τρόπο αλλά και στο λόγο για τον οποίο το όχημα περιήλθε στην κατοχή του κατηγορουμένου και αντιλαμβάνομαι ότι μοναδικό σκοπό είχε τη συγκάλυψη από τον κατηγορούμενο της διάπραξης αδικήματος και από τον πατέρα του, ενώ η δεύτερη κατηγορία καλύπτει τα γεγονότα που αφορούν τη διάπραξη του δυστυχήματος και όπως επεξηγείται στη συνέχεια, κρίνω ότι δεν είναι πλαστά και παραποιημένα και ότι ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Χαρακτηριστικό στοιχείο της αλήθειας των γεγονότων αυτής της δεύτερης κατηγορίας δεν είναι μόνο το ασύνδετο με το πρόσωπο του οδηγού, ως πιο πάνω επεξηγείται, αλλά και η παρουσία τους στην κατάθεση του ΜΚ
- Παρεμβάλλω στο σχολιασμό της μαρτυρίας του κατηγορουμένου για να αναφέρω εδώ ό,τι αντιλαμβάνομαι για το ΜΚ
- Πέραν της σταθερότητας του κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, του αυθορμητισμού και της ειλικρίνειας του, διαπιστώνω ότι και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του δεν υπολείπεται θετικών στοιχείων. Οι πιο πάνω επισημάνσεις αναφορικά με την κατάθεση του κατηγορουμένου τεκμήριο 5Α, οι οποίες επενεργούν αρνητικά κατά την αξιολόγηση του κατηγορουμένου, στην προκείμενη περίπτωση συνεπικουρούν τη μαρτυρία του ΜΚ6 και συνδράμουν θετικά στην αξιολόγησή της. Λόγου χάριν, οι αναφορές του ΜΚ6 στο τεκμήριο 10 ότι αφότου εξήλθε του οχήματος βοήθησε και τον κατηγορούμενο να εξέλθει και ότι ο Ξένιος ήταν ο μισός έξω από το όχημα, εντοπίζονται και στην κατάθεση του κατηγορουμένου τεκμήριο 5Α. Αυτές οι αναφορές δεν έχουν πληγεί, δηλαδή τίποτα δεν έχει παρουσιαστεί στο δικαστήριο που να δείχνει ότι η αναφορά τους ήταν αναγκαία ή έστω ουσιώδεις για την απόκρυψη της ταυτότητας του οδηγού του ενεχόμενου οχήματος, ό,τι δηλαδή ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται. Ενόψει τούτου, αυτή η ταυτοσημία, ανούσιων στις δύο καταθέσεις αναφορών ενδυναμώνει την ειλικρίνεια και την αλήθεια της αναφοράς. Ας σημειωθεί εδώ πως η θέση της υπεράσπισης που προωθήθηκε στην αντεξέταση του ΜΚ6, ότι ο Ξένιος δεν θα μπορούσε να ήταν ο μισός εκτός του οχήματος, εφόσον το όχημα ήταν αναποδογυρισμένο στην αριστερή πλευρά και όπως παρουσιάζουν οι φωτογραφίες του τεκμηρίου 13, σε τέτοια περίπτωση δεν θα υπήρχε περιθώριο, παραβλέπει ένα εξίσου σημαντικό στοιχείο. Καμία μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου δεν υποδεικνύει πως ενόσω το όχημα ήταν αναποδογυρισμένο στην αριστερή πλευρά, ευρισκόταν σε ευθεία ή καλύτερα λεία επιφάνεια και ότι απέκλειε έτσι τη δημιουργία κενού μεταξύ επιφάνειας και οχήματος. Περαιτέρω, οι φωτογραφίες 20 και 22 του τεκμηρίου 1 είναι δηλωτικές ότι το παράθυρο της πόρτας του συνοδηγού ήταν ανοικτό. Ως εκ τούτου, δεν αποδέχομαι τη θέση της υπεράσπισης ότι τέτοιο ενδεχόμενο ήταν αδύνατο. Περαιτέρω, ειλικρινή κρίνω και την εξιστόρηση του ΜΚ6 εν σχέσει με τον τρόπο που εξήλθε του αναποδογυρισμένου οχήματος. Υποδείχθηκε στο μάρτυρα από την υπεράσπιση ότι ανέφερε πως χρησιμοποίησε το χώρισμα μεταξύ των δύο μπροστινών καθισμάτων, ενώ οι φωτογραφίες 21 και 22 του τεκμηρίου 1 αποδεικνύουν πως τέτοιο χώρισμα δεν υπάρχει. Ούτε τούτος ο ισχυρισμός ευσταθεί. Ανέτρεξα στο πρακτικό και εντόπισα τις σχετικές ερωτήσεις και απαντήσεις. Ο μάρτυρας δεν είπε χώρισμα. Μονολεκτικά και καταφατικά απάντησε σε πολλαπλή και καθοδηγητική ερώτηση στην οποία χρησιμοποιήθηκε η λέξη χώρισμα και για την οποία δεν ηγέρθη ένσταση. Όλα τα πιο πάνω δεν είναι ικανά να αναιρέσουν τη θετική εικόνα του μάρτυρα, όπως ούτε να πλήξουν το καθ' όλα αξιόπιστο περιεχόμενο της μαρτυρίας του. Βεβαίως, δεν παραβλέπω κάποιες αντιφάσεις που δημιουργούνται με τη μαρτυρία του ΜΚ
- Για παράδειγμα το ξέσπασμα του κατηγορούμενου, που ο ΜΚ6 ανέφερε ότι έλαβε χώραν μόλις τους ενημέρωσαν για το θάνατο του Ξένιου, δεν μπορεί να έγινε στην παρουσία του ΜΚ7, ο οποίος ανέφερε ότι αφίχθηκε στο νοσοκομείο αργότερα, όταν όλοι γνώριζαν την τραγική κατάληξη του Ξένιου. Παρόλα ταύτα, ο ΜΚ7 ανέφερε ότι στην παρουσία του ιδίου και του ΜΚ6 στο νοσοκομείο, μετά το δυστύχημα, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι εκείνος ήταν που οδηγούσε το όχημα. Τέτοιες μικροαντιφάσεις δεν είναι ικανές να αλλοιώσουν τη θετική εντύπωση που αποκόμισα, είτε για το ΜΚ6 είτε για το ΜΚ
- Από τη μαρτυρία του ΜΚ6 δεν αποδέχομαι την αναφορά του για την ταχύτητα του ενεχόμενου οχήματος εφόσον, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν πρόκειται για μαρτυρία γεγονότων αλλά γνώμης. Όπως ανέφερε το ταχύμετρο ήταν χαλασμένο. Ως εκ τούτου, τη θέση του ΜΚ6 για την ταχύτητα, δεν την αποδέχομαι. Σε ό,τι αφορά το ΜΚ7 σημειώνω ότι αποδέχομαι τη μαρτυρία του τόσο για την παραδοχή του κατηγορουμένου στην παρουσία του, όσο και για τις προτροπές της οικογένειας του κατηγορουμένου αναφορικά με την κατάθεση του ΜΚ
- Επανέρχομαι όμως στη μαρτυρία του κατηγορουμένου, σε αυτό το στάδιο ιδιαίτερα υπό το φως της μαρτυρίας των ΜΥ1 και ΜΥ
- Πρώτα σε ό,τι αφορά τη μαρτυρία του ΜΥ
- Η πρώτη παρατήρηση είναι η αδυναμία του κατηγορουμένου να απαντήσει το εύλογο ερώτημα που εγείρεται, δηλαδή γιατί δεν ανέφερε στην αστυνομία, στο τεκμήριο 6Γ, ότι ο ΜΥ3 τον εντόπισε εκτός του οχήματος, στοιχείο που θα βοηθούσε την θέση του. Η απάντηση του ότι δεν ερωτήθηκε, όχι μόνο δεν ευσταθεί αλλά καταστρέφει την αυθεντικότητα του ισχυρισμού. Ο κατηγορούμενος στο τεκμήριο 6Γ ερωτήθηκε (βλ. τελευταία ερώτηση) εάν ήθελε να αναφέρει οτιδήποτε άλλο για την υπόθεση. Σε εκείνο τουλάχιστον το σημείο είχε την ευχέρεια να αναφέρει ότι ο ΜΥ3 τον είδε εκτός του οχήματος. Τέτοια παράλειψη δεν συμβιβάζεται ούτε με την όλη συμπεριφορά του κατηγορουμένου στο τεκμήριο 6Γ, συμπεριφορά η οποία διαδραματίζει το δικό της ρόλο στην διακρίβωση της αλήθειας του ισχυρισμού. Στο τεκμήριο 6Γ ο κατηγορούμενος παρουσιάζεται ως ανήμπορος να επιβιώσει από τις τύψεις που τον κατατρέχουν, ξεσπά και αναφέρει τα πραγματικά γεγονότα. Αυτή η συμπεριφορά δεν συμβιβάζεται με παραλείψεις ουσιαστικών γεγονότων και δεν δικαιολογείται με απαντήσεις δεν ερωτήθηκα. Τέτοια στάση δημιουργεί σύννεφα υποψίας τόσο για την επί του προκειμένου μαρτυρία του κατηγορουμένου, όσο και για εκείνη του ΜΥ
- Βεβαίως οι πιο πάνω παρατηρήσεις προκύπτουν και από την πληθώρα των αντιφάσεων που παρατηρούνται μεταξύ της μαρτυρίας του κατηγορουμένου και του ΜΥ
- Ο μεν κατηγορούμενος ανέφερε ότι εκείνος που βοήθησε το Χρίστο να βγάλει το Ξένιο από το όχημα είναι ο ΜΥ3, ενώ ο τελευταίος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος ήταν εκείνος που βοήθησε. Διάσταση παρατηρείται και για το κατ' ισχυρισμό σημείο από το οποίο εξήλθε ο Χρίστος και ο Ξένιος. Ο κατηγορούμενος δίδει ως τέτοιο σημείο την πόρτα του οχήματος, ενώ ο ΜΥ3 το παράθυρο. Τέλος, ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι ο ΜΥ3 ήταν στη σκηνή του δυστυχήματος όταν αφίχθηκε στο χώρο η αστυνομία, ενώ ο μάρτυρας ανέφερε ότι έφυγε ενωρίτερα ένεκα συναισθηματικών λόγων. Όπως προανέφερα, τούτες οι αντιφάσεις επηρεάζουν όχι μόνο την αξιοπιστία του κατηγορουμένου αλλά και εκείνη του ΜΥ
- Τούτες οι αντιφάσεις είναι ουσιώδεις, ιδιαίτερα δε εάν αναλογιστεί κανείς ότι σχετίζονται άμεσα με την απάντηση στο ερώτημα που τίθεται, δηλαδή της ταυτότητας του οδηγού. Εάν ο ΜΥ3 ήταν στη σκηνή του δυστυχήματος όταν έφθασε η αστυνομία, γιατί τότε δεν ανέφερε όσα ο ίδιος αντιλήφθηκε και ήταν διαφορετικά από την εκεί απάντηση του κατηγορουμένου; Διερωτάται όμως κανείς, γιατί ο ΜΥ3 ανέφερε ότι δεν ήταν στη σκηνή όταν έφθασε η αστυνομία, ενώ ο κατηγορούμενος είπε το αντίθετο; Ποιος λέει την αλήθεια; Πιστεύω ότι τούτες οι αντιφάσεις είναι προϊόν ενορχηστρωμένης παραποίησης των πραγματικών γεγονότων. Κρίνω πως ο ΜΥ3 δεν είπε την αλήθεια για ακόμη ένα λόγο. Αποδέχθηκε ότι στη σκηνή του δυστυχήματος είδε τον πατέρα του αποβιώσαντα Ξένιου, δηλαδή το ΜΚ5, αλλά ανέφερε ότι δεν μίλησε μαζί του. Επί τούτου, ο ΜΚ5, ο οποίος δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, στην αντεξέταση ανέφερε τα εξής: Ε. Και δεν συζητήσατε τίποτε για το δυστύχημα με τον κ. Μιχάλη από την Κοφίνου; Α. Τον ρώτησα μετά που ήρθε η αστυνομία και αν είδε τίποτε, μου λέει ήρθα μόνο μετά το δυστύχημα που ήταν έξω, που τον εβγάλαν έξω από το αυτοκίνητο το μιτσί. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι ο ΜΥ3 προσπάθησε να αποκρύψει από το δικαστήριο πότε ακριβώς αφίχθηκε στη σκηνή του δυστυχήματος, με ποιους μίλησε και πότε ακριβώς έφυγε. Τούτες οι αντιφάσεις με το σύνολο του μαρτυρικού υλικού (κατηγορούσας αρχής και υπεράσπισης), τον παρουσιάζουν ως άτομο που στόχο είχε όχι την εξυπηρέτηση της αλήθειας αλλά της θέσης του κατηγορουμένου. Τη μαρτυρία του, δηλαδή ότι στη σκηνή του δυστυχήματος είδε τον κατηγορούμενο έξω από το όχημα και το Χρίστο μαζί με τον Ξένιο μπροστά στο τιμόνι και ότι ο πρώτος προσπαθούσε να βγάλει το δεύτερο έξω από το όχημα, δεν την αποδέχομαι. Ανάλογες είναι οι παρατηρήσεις μου και για τον ΜΥ
- Και σε αυτή την περίπτωση προκύπτει εγγενής αδυναμία της μαρτυρίας από το γεγονός ότι ούτε ο κατηγορούμενος όπως ούτε ο ΜΥ1 απεκάλυψαν σε οιονδήποτε ενωρίτερο της ακρόασης στάδιο την επί του προκειμένου θέση τους. Μάλιστα, ο κατηγορούμενος είχε τούτη την ευχέρεια όταν έδινε στην αστυνομία την τελευταία κατάθεσή του, τεκμήριο 6Γ. Περαιτέρω, δεν διαλανθάνει την προσοχή μου ότι και σε αυτή την πτυχή της μαρτυρίας της υπεράσπισης παρατηρείται διάσταση μεταξύ κατηγορουμένου και μάρτυρα. Ο μεν κατηγορούμενος ανέφερε στο δικαστήριο πως όταν ο Χρίστος κάθισε οδηγός στο όχημα εκείνος διαμαρτυρήθηκε. Αυτήν όμως τη διαμαρτυρία δεν την επιβεβαίωσε ο ΜΥ1 ο οποίος ανέφερε ότι οι δύο δεν μίλησαν μεταξύ τους απλώς ο Χρίστος μπήκε πρώτος στο όχημα, στη θέση του οδηγού, ο Ξένιος δεύτερος στη θέση του συνοδηγού και ο κατηγορούμενος τελευταίος κάθισε πίσω. Τούτη η διάσταση δεν είναι η μόνη. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι για να μεταβούν από τη μία παράγκα στην άλλη, ενόσω δηλαδή ήταν στα θερμοκήπια, το όχημα οδηγήθηκε από το Χρίστο. Σε αυτή όμως την περίπτωση ο κατηγορούμενος δεν ανέφερε ότι διαμαρτυρήθηκε αλλά, ούτε και ότι επέτρεψε στο Χρίστο να οδηγήσει το όχημα. Αυτή η ενέργεια του Χρίστου παρουσιάστηκε από τον κατηγορούμενο ως φυσιολογικό γεγονός. Εάν όμως έτσι είχαν τα πράγματα, γιατί τότε ο κατηγορούμενος διαμαρτυρήθηκε εκ των υστέρων; Είναι αντιληπτό, ότι η διάσταση προκύπτει από την ίδια τη θέση του κατηγορουμένου. Εάν ο Χρίστος οδηγούσε το εν λόγω όχημα, κατάλληλο σημείο διαμαρτυρίας θα ήταν η πρώτη οδήγηση και όχι οποιοδήποτε άλλο στάδιο. Ενόψει τούτων των αντιφάσεων, δεν αποδέχομαι τη θέση του ΜΥ1 όπως ούτε και τη θέση του κατηγορουμένου ότι συναντήθηκαν εκεί στα θερμοκήπια και ότι περαιτέρω από τα θερμοκήπια και εντεύθεν το όχημα οδήγησε ο Χρίστος. Κρίνω πως τούτη η μαρτυρία εάν ήταν αληθινή θα γνωστοποιείτο στην αστυνομία πολύ πριν την ακρόαση, ενώ ακόμη τέτοιες ουσιώδεις αντιφάσεις δεν θα είχαν χώρο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους τη μάρτυρα του κατηγορουμένου και του ΜΥ1 και ΜΥ3 την απορρίπτω ως αναξιόπιστη, στην έκταση βέβαια που τούτη διαφέρει από τη μαρτυρία των υπόλοιπων μαρτύρων που κρίθηκαν αξιόπιστοι. Απόρριψη της μαρτυρίας του κατηγορουμένου και των ΜΥ1 και ΜΥ3 και αποδοχή της μαρτυρίας των υπόλοιπων μαρτύρων οδηγεί σε ένα μόνο αποτέλεσμα. Οδηγός του ενεχόμενου στο δυστύχημα οχήματος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ο κατηγορούμενος, ενώ ο ΜΚ6 καθόταν στην πίσω θέση. Τούτο όμως δεν είναι και το μόνο συμπέρασμα. Η αξιόπιστη μαρτυρία αποδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος, ως οδηγός του οχήματος, αμέσως μετά την επίδικη στροφή και πάντα με κατεύθυνση την Αλαμινό, παρεξέκλινε της πορείας του ολισθαίνοντας και διαγράφοντας μια πορεία ζικ ζακ, η οποία οδήγησε το όχημα επί του αριστερού κιγκλιδώματος και εν συνεχεία αναποδογυρισμένο στην αριστερή του πλευρά. Η εν λόγω πορεία του οχήματος προκύπτει από την πραγματική μαρτυρία, τις επεξηγήσεις του ΜΚ2 και ΜΚ6 και τα τεκμήρια 1, 4Α και 4Β. Ιδιαίτερα, στο τεκμήριο 4Α φαίνεται ότι σε κάποιο σημείο του δρόμου ίχνη πλάγιας ολίσθησης του επίδικου οχήματος επεκτείνονται πέραν του ενός μέτρου εντός της αντίθετης λωρίδας κυκλοφορίας. Το ίδιο φαίνεται και στις φωτογραφίες 7 και 8 του τεκμηρίου
- Αυτά τα ίχνη πλάγιας ολίσθησης, των οποίων τόσο η παρουσία στο δρόμο όσο και η απόδοσή τους στο ενεχόμενο όχημα δεν αμφισβητήθηκε διαγράφουν την πορεία που ακολούθησε το όχημα. Τούτη είναι ως έχω προαναφέρει. Έχοντας διαπιστώσει τόσο την ταυτότητα του οδηγού του οχήματος κατά το δυστύχημα, όσο και την οδήγηση τούτου, σειρά έχει η διερεύνηση της απόδειξης της κατηγορίας. Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για πρόκληση θανάτου λόγω απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης, κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει κατ' επανάληψη πραγματευθεί τους όρους απερίσκεπτη και επικίνδυνη (βλ. Gavalas v. Police
(1985)2 CLR 114, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χρυσοστόμου
(2002)2 ΑΑΔ 473, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σάζου
(2001)2 ΑΑΔ 18, Σάββα ν. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 115, Πέτρου ν. Αστυνομίας
(1994)2 ΑΑΔ 233, Ανδρέου ν. Αστυνομίας
(1997)2 ΑΑΔ 409 και Ζυπιτής ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 220). Ο όρος απερίσκεπτη οδήγηση έχει επεξηγηθεί στην απόφαση Gavalas (πιο πάνω), με αναφορά στην αγγλική απόφαση R v. Lawrence
(1981)1 All ER 974 και αποφασίστηκε ότι, απόδειξης χρήζει όχι μόνο η αμελής οδήγηση, η οποία κρίνεται αντικειμενικά, αλλά και η ένοχη διάνοια (mens rea) του αδικοπραγούντα. Τούτη προσδιορίστηκε στα συμπεράσματα που εξάγονται από οδήγηση που περιέχει σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης σωματικής βλάβης ή άλλης ζημίας, ενώ ο οδηγός παραλείπει να λάβει υπόψη τέτοια πιθανότητα ή εάν τη λάβει υπόψη την αγνοεί και προβαίνει στη διενέργεια της πράξης ή συμπεριφοράς. Εν σχέσει με την επικίνδυνη οδήγηση, αντικείμενο της παρούσης (βλ. λεπτομέρειες αδικήματος), χαρακτηριστική είναι η αγγλική απόφαση R v. Gosney
(1971)55 Cr. App. R. 502, η οποία υιοθετήθηκε στις αποφάσεις Πέτρου και Σάββα (πιο πάνω). Όπως επεξήγησε ο Λόρδος Megaw, επικίνδυνη οδήγηση στοιχειοθετείται όχι μόνο με την απόδειξη συμπεριφοράς ή πράξης η οποία εξ αντικειμένου κρίνεται επικίνδυνη (συστατικό στοιχείο απαραίτητο του αδικήματος), αλλά και δια της αποδείξεως σφάλματος από μέρους του οδηγού. Διευκρίνισε μάλιστα πως επικίνδυνη οδήγηση ή συμπεριφορά για την οποία ο κατηγορούμενος κρίνεται άμεμπτος (blameless), δεν είναι ικανή να οδηγήσει σε καταδίκη. Στη δοσμένη περίπτωση έχω ήδη περιγράψει την οδήγηση του κατηγορουμένου ως τούτη εξάγεται τόσο από την πραγματική μαρτυρία όσο και από τη μαρτυρία των ΜΚ2 και ΜΚ6. Αυτή την οδήγηση, δηλαδή ότι το όχημα παρεξέκλινε της πορείας του και ακολούθησε τη χαρακτηριζόμενη ως ζικ ζακ πορεία μπαίνοντας από τη μια λωρίδα κυκλοφορίας στην άλλη, καθώς επίσης την εν τέλει σύγκρουση του οχήματος επί του αριστερού κιγκλιδώματος, αλλά και την κατάληξη τούτου στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας αναποδογυρισμένο στην πλευρά του συνοδηγού, την κρίνω ως επικίνδυνη οδήγηση. Στην απόφαση Ανδρέου (πιο πάνω) λέχθηκαν τα ακόλουθα "Ως προς το κατά πόσο η μαρτυρία δικαιολογούσε ευρήματα που να θεμελιώνουν την καταδίκη, θεωρούμε κατ' αρχήν χρήσιμο να υπογραμμίσουμε ότι εκείνο για το οποίο ο εφεσείων είναι εν τέλει υπόλογος είναι το ότι, ενώ το αυτοκίνητο που οδηγούσε θα έπρεπε να παρέμενε στη δική του μεριά του δρόμου, προχώρησε απότομα προς την αντίθετη μεριά όταν εξ αντιθέτου οδηγείτο σε ελάχιστη απόσταση άλλο αυτοκίνητο, χωρίς δυνατότητα αποφυγής θανατηφόρας σύγκρουσης. Αυτό βέβαια συνέβηκε διότι ο εφεσείων απώλεσε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του." Έτσι και στη δοσμένη περίπτωση, τούτες οι ενέργειες του κατηγορουμένου δεν μπορούν να κριθούν διαφορετικά παρά μόνο ως επικίνδυνη οδήγηση. Παρεμβάλλω εδώ ότι τίποτα δεν εξηγά την αιτία της τοιουτοτρόπου οδήγησης του κατηγορουμένου παρά μόνο το γεγονός ότι απώλεσε τον έλεγχο του οχήματος. Δεν έχει εγερθεί στο δικαστήριο, κρίνω όμως ορθό να το σχολιάσω, ότι η κατάσταση του ενεχόμενου οχήματος επηρέασε ή προκάλεσε καθ' οιονδήποτε τρόπο το δυστύχημα. Όπως προκύπτει πέραν από τα παραδεκτά γεγονότα (βλ. τεκμήριο 12), η κατάσταση του οχήματος, ως αιτία η οποία δυνητικά προκάλεσε το δυστύχημα, δεν ηγέρθηκε από την υπεράσπιση. Όπως τονίστηκε στην απόφαση Χρυσοστόμου ν. Αστυνομίας
(1993)2 ΑΑΔ 300, 309 τέτοια ειδική υπεράσπιση δεν εξετάζεται από το δικαστήριο εκτός εάν και μέχρις ότου προβληθεί από τον κατηγορούμενο. Εν πάση περιπτώσει, επαναλαμβάνω ότι στην παρούσα υπόθεση όχι μόνο δεν έχει εγερθεί τέτοια υπεράσπιση, αλλά ούτε προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό ενώπιον του δικαστηρίου. Αυτό το συμπέρασμα αναφορικά με την οδήγηση του επίδικου οχήματος προ του δυστυχήματος απολήγει στην καταδίκη του κατηγορουμένου. Ενόψει όλων των πιο πάνω, βρίσκω ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την κατηγορία εναντίον του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου κρίνω τον κατηγορούμενο ένοχο της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο