ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ν. Δημήτρη Φωκά, Αρ. Υπόθεσης: 10494/07, 21 Νοεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:B67 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 10494/07 ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ν. Δημήτρη Φωκά, Κατηγορούμενου. Ημερομηνία: 21 Νοεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Παπανικολάου. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Σαββίδης. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της οχληρίας θορύβου κατά παράβαση των άρθρων 2 και 3 του περί Διασφαλίσεως και Προστασίας της Κοινής Ησυχίας Νόμου (N.27/74) όπως αυτός τροποποιήθηκε. Συγκεκριμένα, κατηγορείται ότι στις 10.4.07 στην Λεωφόρο Φανερωμένης στη Λάρνακα προκάλεσε ή και δημιούργησε, εντός του Δήμου Λάρνακας, κατά τις απαγορευμένες ώρες θόρυβο έτσι ώστε να αποτελεί οχληρία. Στο Δικαστήριο κατέθεσε ο Παραπονούμενος προς υποστήριξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής ο οποίος υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του, η οποία έγινε Τεκμήριο
- Ήταν η θέση του ότι περί η ώρα 1:00 το πρωί τις 9.4.07 προς 10.4.07 η μουσική από το υποστατικό "Παρά Πέντε", τ΄ οποίο βρίσκεται σ΄ απόσταση περίπου 6 μέτρων από το σπίτι του, ακουγόταν μέχρι το σπίτι του και αυτό διέρκεισε μέχρι τις 3:30 το πρωί. Το σπίτι του βρίσκεται παρά πολύ κοντά στο υποστατικό αυτό και σε αυτό διαμένει η πενταμελής οικογένειά του καθώς και η μητέρα του. Τέτοια ήταν η οχληρία που η οικογένειά του δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι μετά από πολλές παραστάσεις προς τον ίδιο τον Κατηγορούμενο ο Κατηγορούμενος έκαμε μια προσπάθεια για να συμμορφωθεί, όμως μετά την υπό εκδίκαση καταγγελία. Ισχυρίστηκε, ότι ο ίδιος προσωπικά είχε κάνει μόνο μια καταγγελία στην Αστυνομία και ότι δεν γνώριζε κατά πόσο η Αστυνομία επισκέφθηκε το υποστατικό σε άλλες ημερομηνίες για να μετρήσει τον ήχο και να υπολογίσει την ηχορύπανση. Με ενδιάμεση απόφασή του το Δικαστήριο κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία και ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ανέφερε ότι το υποστατικό ανήκει στην εταιρεία Deden, της οποίας ο ίδιος είναι ένας εκ των διευθυντών. Το "Παρά Πέντε" άρχισε την λειτουργία του στις 23.12.05 ως μουσική σκηνή με ζωντανή μουσική και ποτό. Ισχυρίστηκε, ότι όταν είχαν αναλάβει το συγκεκριμένο υποστατικό είχαν διενεργήσει ανακαινίσεις και είχαν επενδύσει ένα σεβαστό ποσό για την ηχομόνωσή του. Παραδέχτηκε ότι ο Παραπονούμενος ζει δίπλα από το συγκεκριμένο υποστατικό και υποστήριξε ότι του ανήκει 1/6 μερίδιο στο υποστατικό. Ήταν η θέση του ότι τα παράπονα που έγιναν προήλθαν από τον παραπονούμενο και την οικογένειά του λόγω διαφορών με την ιδιοκτήτρια των 5/6 μεριδίων του υποστατικού και ότι δεν υπήρξαν άλλα παράπονα. Τη συγκεκριμένη μέρα παραδέχθηκε ότι μπορεί να υπήρχε μουσική μέχρι τις 3:30 το πρωί αλλά ο ίδιος δεν βρισκόταν στο υποστατικό, την ημέρα εκείνη. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι στο υποστατικό υπάρχουν τέσσερις μουσικοί με όργανα όπως μπουζούκι, κιθάρα, keyboard και τράμς τα οποία είναι συνδεδεμένα με μεγάφωνα, εκτός από τα τράμς. Η πρόσληψη των συγκεκριμένων μουσικών έγινε από τον ίδιον καθώς και τον άλλο διευθυντή της εταιρείας Deden που είναι στον χώρο τον κ. Γεναγρίτη. Η εταιρεία Deden είναι μετοχική εταιρεία στην οποία το 51% του μετοχικού κεφαλαίου ανήκει στην εταιρεία Taipei και το 49% ανήκει στον κ. Σάββα Δημητρίου. Ιδιοκτήτης της εταιρείας Taipei είναι ο ίδιος ο Κατηγορούμενος και ο Feng Chowan. Αντεξετασθείς παραδέχθηκε ότι το σπίτι του παραπονούμενου είναι το πιο κοντινό στο υποστατικό "Παρά Πέντε" και ότι βρίσκεται περίπου σε απόσταση 8 μέτρων απ΄ αυτό ενώ η πολυκατοικία βρίσκεται σε απόσταση 10 μέτρων. Επίσης παραδέχθηκε ότι ο ίδιος πρόσφατα προέβηκε σε ανακαινίσεις επεκτείνωντας το συγκεκριμένο κτίριο και απομακρύνοντας τα μεγάφωνα από την πλευρά που βρίσκεται το σπίτι του παραπονούμενου. Ήταν η θέση του ότι τα παράπονα του κ. Βαγιανού (Μ.Κ.1) ξεκίνησαν από το 2005 και κάθε Σαββατοκυρίακο που λειτουργούσε το υποστατικό αυτός έκαμνε καταγγελίες. Του ίδιου του είχε μιλήσει το 2006 για το συγκεκριμένο πρόβλημα και τότε ήρθε εμπειρογνώμονας για να μετρήσει την ηχορύπανση. Ο ίδιος δεν είχε διαπιστώσει οποιαδήποτε ενόχληση αφού, κατά τον ισχυρισμό του, ο ήχος δεν ακουγόταν έξω από το υποστατικό. Ήταν η θέση του ότι το 2006 ο παραπονούμενος του είχε προτείνει να αλλάξει τα τζάμια του σπιτιού του και να συμβάλουν και οι ιδιοκτήτες του υποστατικού στην πληρωμή τους, πράγμα το οποίο αρνήθηκαν. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι κατά την άποψή του δεν υπήρξε οποιαδήποτε οχληρία προς τον κ. Βαγιανό ή την οικογένειά του αφού το 2006 δεν υπήρχαν καθόλου παράθυρα στο υποστατικό. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι δύο πλευρές προέβησαν σε αγορεύσεις. Ο κ. Παπανικολάου εισηγήθηκε ότι με παραδοχή του ίδιου του Κατηγορούμενου αποκαλύφθηκε ότι το βράδυ της 9ης με 10ης Απριλίου, 2007 υπήρχε μουσική στο υποστατικό μέχρι τις 3:30 το πρωί. Οι όποιες μετρήσεις έγιναν, ήταν η θέση του, έγιναν σε μεταγενέστερη ημερομηνία από την ημερομηνία που ο παραπονούμενος προέβηκε σε καταγγελία. Τελειώνοντας, κατέληξε ότι το αμέσως γειτνιάζων σπίτι με το υποστατικό είναι αυτό του παραπονούμενου και είναι λογικό να οχλείται από το θόρυβο που προκαλείται από τη λειτουργία του υποστατικού. Ο κ. Σαββίδης εισηγήθηκε ότι ο Κατηγορούμενος ήταν διευθυντής της εταιρείας στην οποία ανήκει το υποστατικό και λόγω της μη παρουσίας του τη συγκεκριμένη μέρα της διάπραξης του αδικήματος σύμφωνα με το σκεπτικό της υπόθεσης Γιάννος Ευρυβιάδης ν. Γενικός Εισαγγελέας
(2000)2 Α.Α.Δ. 600, λόγω αυτής της απουσίας δεν θα πρέπει να καταδικαστεί. Εισηγήθηκε ότι μετά την καταγγελία ο Κατηγορούμενος έκαμε ότι μπορούσε βάζοντας διπλά τζάμια. Το άρθρο 3
(1)του συγκεκριμένου Νόμου προνοεί ως ακολούθως: «1. Ανεξαρτήτως των διατάξεων οιουδήποτε ετέρου νόμου όστις δημιουργεί ή προκαλεί εντός της περιοχής κατά της απαγορευμένες ώρες οποιονδήποτε θόρυβο ο οποίος αποτελεί οχληρία είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται σε φυλάκιση μη υπερβαίνουσα τους τρεις μήνες ή πρόστιμο μη υπερβαίνον τις πενήντα λίρες ή και τις δύο αυτές ποινές.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος καταγράφονται στο άρθρο 3
(3)του Νόμου και σύμφωνα μ΄ αυτό απαιτείται η απόδειξη ότι: «(α) οιοσδήποτε ιδιοκτήτης ή κάτοχος οικίας της περιοχής ουσιωδώς παρενωχλήθη από τον θορύβο ή ουσιωδώς παρεμποδίστηκε η ησυχία του ή (β) ο θόρυβος δημιουργήθηκε ή προεκλήθηκε από οποιονδήποτε ζώο ή μηχανοκίνητο όχημα ή ραδιόφωνο ή γραμμόφωνο ή άλλη συσκευή που ανήκει ή είναι στην κατοχή ή τον έλεγχο του κατηγορουμένου ή από τα ανήλικα τέκνα του κατηγορουμένου ή από τα ανήλικα τα οποία βρίσκονται σ την κηδεμονία του.» Δεν απαιτείται νοητικό στοιχείο - mens rea - για την διάπραξη του συγκεκριμένου αδικήματος και γι΄ αυτό το λόγο κατατάσσεται στα αδικήματα αυστηρής ευθύνης αφού σύμφωνα με το σύγγραμμα του Smith & Hogan, "Criminal Law", 5η έκδ., σελ. 87: «Crimes which do not require intention, recklessness or even negligence as to one or more elements in the actus reus are known as offences of strict liability..» Έχοντας κατά νου ότι σκοπός του Νόμου είναι η προστασία του κοινού από οχληρία κατά τις απαγορευμένες ώρες θα πρέπει ν΄ εξεταστεί κατά πόσο έχουν αποδειχθεί τα δύο στοιχεία που καθορίζει αυτός τούτος ο Νόμος. Ο παραπονούμενος είναι κάτοχος ιδιοκτήτης κατοικίας η οποία απέχει περίπου 6-8 μέτρα από το υποστατικό «Παρά Πέντε» όπως ήταν κοινά αποδεκτό. Σύμφωνα με την μαρτυρία του στις 9.4.07 - 10.4.07 παρενοχλήθηκε από την δυνατή μουσική του συγκεκριμένου υποστατικού η οποία δεν σταμάτησε μέχρι τις 03:30 της 10.4.07, σύμφωνα και με την παραδοχή του Κατηγορούμενου, ο οποίος ανέφερε ότι την συγκεκριμένη μέρα στο υποστατικό υπήρχε μουσική μέχρι τις 3:30. Οπόταν, το πρώτο στοιχείο έχει αποδεχθεί. Το δεύτερο στοιχείο αφορά την πρόκληση θορύβου υπό πράγμα που βρίσκεται στην κατοχή ή τον έλεγχο του Κατηγορούμενου. Ο Κατηγορούμενος στην δική του μαρτυρία παραδέχθηκε ότι είναι ένας εκ των διευθυντών της εταιρείας που διαχειρίζεται το υποστατικό «Παρά Πέντε», στο οποίο υπάρχουν όργανα, τραμς, μπουζούκι, κιθάρα και keyboard από τ΄ οποία τα τρία είναι συνδεδεμένα με τα μεγάφωνα. Επίσης παραδέχθηκε ότι συμμετείχε στην επιλογή των μουσικών που παίζουν στο συγκεκριμένο υποστατικό. Η παραδοχή του αυτή, δηλαδή στην επιλογή των μουσικών δείχνει ότι ο ίδιος είχε έλεγχο στα όργανα που δημιουργούσαν τον θόρυβο. Αυτό το γεγονός ενισχύεται από το σύνολο της μαρτυρίας του αφού συνεχώς μιλούσε στον ενικό. Συγκεκριμένα είπε ότι ο ίδιος επέκτεινε το κτίριο και ότι ο ίδιος είχε φέρει εμπειρογνώμονα, μετά το περιστατικό, για να μετρήσει τον θόρυβο. Η όλη στάση του αποκάλυψε ότι όντως είχε μεγάλο βαθμό ελέγχου στα συγκεκριμένα πράγματα που προκαλούσαν τον θόρυβο. Ερχόμενη τώρα στην εισήγηση του ευπαίδευτου συνήγορου του Κατηγορουμένου ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών την συγκεκριμένη μέρα. Τα αδικήματα αυστηρής ευθύνης, δεν απαιτούν την ύπαρξη νοητικού στοιχείου συνεπακόλουθα δεν απαιτούν και την παρουσία του προσώπου στον χώρο που έγινε η αξιόποινη πράξη. Και εξηγώ. Ο ίδιος ο Νόμος, στον οποίο βασίζεται η κατηγορία, απαιτεί απλά τα πράγματα που προκάλεσαν το θόρυβο να βρίσκονται στην κατοχή του Κατηγορούμενου. Ενώ στη συνέχεια το βάρος μετατοπίζεται στους ώμους του Κατηγορούμενου ν΄ αποδείξει ότι ο θόρυβος δεν δημιουργήθηκε από πράγματα που ήταν υπό τον έλεγχό του. Ο Κατηγορούμενος παρόλο που προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι τα όργανα στο υποστατικό «Παρά Πέντε» δεν ήταν υπό τον έλεγχό του πρώτον, γιατί το υποστατικό ανήκει σ΄ εταιρεία και δεύτερον, γιατί την συγκεκριμένη μέρα δεν ήταν εκεί δεν κατάφερε ν΄ αποσείσει το βάρος. Όπως έχω ήδη αναφέρει το σύνολο της μαρτυρίας του αποκάλυψε ότι ο ίδιος είχε ενεργό συμμετοχή στην διαχείριση του συγκεκριμένου υποστατικού του οποίου είναι και ένας εκ των διευθυντών. Οπόταν, δεν χρειαζόταν να είναι εκεί για να φέρει ευθύνη για την πρόκληση του θορύβου, δεν χρειαζόταν να γνωρίζει ότι γινόταν θόρυβος την συγκεκριμένη μέρα. Ενώ, σύμφωνα και με το σύγγραμμα του Smith & Hogan (ανωτέρω) στις περιπτώσεις οχληρίας «any master might be held liable for the act of his servant even though he himself did not know it had taken place». Στην υπό εξέταση υπόθεση ο Κατηγορούμενος με δική του μαρτυρία παραδέχθηκε ότι γνώριζε ότι το συγκεκριμένο βράδυ υπήρχε μουσική μέχρι τις 03:30 το πρωί στο συγκεκριμένο υποστατικό. Σύμφωνα και με την αγγλική νομολογία ο σκοπός για τον οποίο θεσπίστηκε κάποιος νόμος είναι το σημείο αναφοράς του Δικαστηρίου στην έκδοση της απόφασής του. Όταν αυτός ο νόμος αφορά την ποιότητα ζωής του ανθρώπου δεν χωρεί οποιαδήποτε έκπτωση βλ. Hobbs v. Winchester Corporation
(1910)2 K.B 471 και Atkinson v. Sir Alfred McAlpine & Sons Ltd
(1974)Cr. LR 668. Στόχος του περί Διασφαλίσεως και Προστασίας της Kοινής Ησυχίας Νόμου (N. 91/68) είναι ακριβώς αυτό η προστασία του κοινού από θορύβους αχρείαστους κατά τις ώρες της κοινής ησυχίας έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ποιότητα ζωής του κάθε ανθρώπου. Από την στιγμή που ένας επιχειρηματίας επιλέγει να λειτουργήσει μια «μουσική σκηνή» εντός μιας κατοικημένης περιοχής θα πρέπει να διασφαλίσει ότι κανένας κάτοικος δεν ενοχλείται από τον θόρυβο που προκαλείται από την λειτουργία μιας τέτοιας επιχείρησης. Έχοντας αναφέρει το πιο, πάνω ειρήσθω εν παρόδω, κρίνω τον Κατηγορούμενο ένοχο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........................................ Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. /ΓΓ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο