Αστυνομία ν. Τζιοβάνη Σαββίδη, Αρ. Υπόθεσης: 8704/07, 14 Δεκεμβρίου, 2007

Αστυνομία ν. Τζιοβάνη Σαββίδη, Αρ. Υπόθεσης: 8704/07, 14 Δεκεμβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2007:B75 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 8704/07 Αστυνομία, ν. Τζιοβάνη Σαββίδη, Κατηγορουμένου. Ημερομηνία: 14 Δεκεμβρίου,

1. Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Παπανικολάου. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Κωνσταντίνου. Κατηγορούμενος παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, την κατηγορία της παράνομης κατοχής περιουσίας κατά παράβαση του άρθρου 309 του Ποινικού Κώδικα Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος στις 27.1.06 στη Λάρνακα είχε στην κατοχή του ένα κινητό τηλέφωνο Nokia 7610 αξίας £350 για το οποίο υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι ήταν κλοπιμαίο. Η Κατηγορούσα Αρχή προς υποστήριξη της υπόθεσής της κάλεσε τρεις μάρτυρες. Πρώτος κατέθεσε ο κ. Αντωνιάδης (Μ.Κ.1), ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του κατ΄ ισχυρισμό κλαπέντος τηλεφώνου. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του η οποία και έγινε Τεκμήριο 1 ενώ ως Τεκμήριο 2 κατέθεσε βεβαίωση της καταγγελίας που αφορούσε την κλοπή κινητού τηλεφώνου Nokia
2. Ενώ ως Τεκμήριο 3 κατέθεσε αντίγραφο δικής του επιστολής με την οποία ζητούσε την επιστροφή του τηλεφώνου του το οποίο στο μεταξύ είχε ανευρεθεί. Αναγνώρισε το τηλέφωνό του στην δέσμη φωτογραφιών την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
3. Κατά την αντεξέτασή του ισχυρίστηκε ότι κατάγγειλε την κλοπή του τηλεφώνου του στη Αρχή Τηλεπικοινωνιών την αμέσως επόμενη μέρα το πρωί. Ως ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τηλεφώνου του ανέφερε γδάρματα στις δύο άκριες της συσκευής και ήταν η θέση του ότι λόγω αυτών των δύο γδαρμάτων δεν χρειάστηκε οτιδήποτε άλλο για να αντιληφθεί ότι το συγκεκριμένο τηλέφωνο που είχε ανευρεθεί ήταν το δικό του. Παραδέχθηκε όμως ότι στις φωτογραφίες Τεκμήριο 4, δεν φαίνονται οποιαδήποτε γδάρματα. Όσον αφορά τον κωδικό του τηλεφώνου του (serial number) ο ίδιος δεν τον θυμόταν γι΄ αυτό και απευθύνθηκε στην Αρχή Τηλεπικοινωνιών, η οποία κατά τον ισχυρισμό του τον έδωσε απευθείας στην Αστυνομία. Στη συνέχεια ανέφερε ότι ο ίδιος πήγε στην Αρχή Τηλεπικοινωνιών όπου του έδωσαν τον κωδικό του τηλεφώνου του και τον διαβίβασε την επόμενη μέρα στην Αστυνομία. Δεύτερος κατέθεσε ο κ. Μάριος Ράντα (Μ.Κ.2) ο οποίος αναγνώρισε την κατάθεση που είχε δώσει στην μητρική του γλώσσα, τα Ρουμανικά και την κατέθεσε ως Τεκμήριο
4. Κατέθεσε την μετάφρασή της στα Ελληνικά ως Τεκμήριο
5. Ως Τεκμήριο 7 αναγνώρισε την συμπληρωματική κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία ενώ ως Τεκμήριο 8 κατέθεσε την Ελληνική της μετάφραση. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 4 αναγνώρισε στις φωτογραφίες το τηλέφωνο που αγόρασε από τον κ. Τζιοβάννη, το Nokia
6. Κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι όταν αγόρασε το τηλέφωνο αυτό δεν είχε ούτε καπάκι αλλά ούτε και μπαταρία. Ο κ. Τζιοβάννη του έβαλε ένα καπάκι που είχε κάτω από τον πάγκο μεταχειρισμένο και μια μπαταρία. Την επόμενη μέρα το συγκεκριμένο τηλέφωνο δεν δούλευε γι΄ αυτό και επισκέφθηκε τον κ. Τζιοβάννη για να του το επιδιορθώσει. Όμως, επειδή ο κ. Τζιοβάννης είχε πολλούς πελάτες και μετά που τον ξαναεπισκέφθηκε ήταν κλειστός επέλεξε να πάει στον Σόλωνα Νεοφύτου για να του το φτιάξει. Ο κ. Νεοφύτου το είχε φτιάξει εντός μισής ώρας. Όμως, δεν είχε αλλάξει ούτε το καπάκι αλλά ούτε και την μπαταρία του. Ερωτηθείς απάντησε ότι δεν γνώριζε τον κωδικό του τηλεφώνου αφού ο ίδιος το είχε αγοράσει χωρίς κωδικό. Αναγνώρισε ότι το τηλέφωνο που αγόρασε ήταν το τηλέφωνο στη φωτογραφία 2 του Τεκμηρίου 4 και ότι πίσω στο καπάκι είχε γρατσουνιές. Ισχυρίστηκε ότι όταν επισκέφθηκε την Αστυνομία το κινητό του είχε μέσα κάρτα. Ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι την κάρτα του την είχε πιάσει η μητέρα του. Για να απαντήσει στην αμέσως επόμενη ερώτηση που του είχε τεθεί ότι όταν αγόρασε το τηλέφωνο αυτό εργαζόταν κανονικά και η Αστυνομία κράτησε το κινητό και του επέστρεψε την κάρτα του. Ο τελευταίος μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής ήταν ο κος Σ. Νεοφύτου (Μ.Κ.3), ο οποίος διατηρεί κατάστημα πώλησης και επιδιόρθωσης ηλεκτρικών ειδών και κινητής τηλεφωνίας στην οδό Φανερωμένης. Οι επισκευές τηλεφώνων γίνονται στο πατάρι του καταστήματος. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 4 αναγνώρισε ότι οι φωτογραφίες απεικόνιζαν ένα τηλέφωνο μάρκας Nokia
7. Δεν θυμόταν όμως αν είχε επισκευαστεί ένα τέτοιο τηλέφωνο στο υποστατικό του. Όμως, με σιγουριά κατέθεσε ότι κάνουν πρόχειρες επισκευές, επισκευές σ΄ οθόνες και επιλύουν προβλήματα που αφορούν την φόρτιση των κινητών. Δεν αλλάζουν το περιεχόμενο των τηλεφώνων. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι συνήθως όταν θα γίνει μια επισκευή καταγράφεται ο κωδικός του τηλεφώνου, το όνομα του πελάτη και το τηλέφωνό του. Αν όμως είναι μια μικρή επισκευή και ο πελάτης θα περιμένει για να πάρει το κινητό του τότε τα στοιχεία αυτά δεν καταγράφονται. Ήταν η θέση του ότι τα τηλέφωνα που ευρίσκονται στην μαύρη λίστα της Αρχής Τηλεπικοινωνιών λειτουργούν αλλά δεν παίρνεις σήμα οπόταν δεν μπορείς να κάνεις κλήση. Όμως κανείς δεν μπορεί να σπάσει τους κωδικούς της Α.ΤΗ.Κ και να κάνει ένα κλοπιμαίο τηλέφωνο ν΄ εργάζεται. Αναφορικά με την χρονική στιγμή που ένα κλεμμένο κινητό τηλέφωνο σταματά ν΄ εργάζεται, ήταν η θέση του, ότι αυτό εξαρτάται από το πότε γίνεται η καταγγελία από τον ιδιοκτήτη του τηλεφώνου στην Α.ΤΗ.Κ. Το Δικαστήριο μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής με ενδιάμεση απόφασή του αποφάνθηκε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και τον κάλεσε σ΄ απολογία. Ο ίδιος επέλεξε να δώσει μαρτυρία. Στην μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος πώλησης κινητής τηλεφωνίας. Υποστήριξε ότι μέσα στα πλαίσια της αγοραπωλησίας μεταχειρισμένων κινητών τηλεφώνων πάντοτε συμβουλευόταν την μαύρη λίστα (black list) της Α.ΤΗ.Κ. Επέμενε στη θέση του ότι δεν μπορεί κάποιος να θέσει σε λειτουργία τηλέφωνο που είναι στη μαύρη λίστα. Για να μπει ένα τηλέφωνο στην μαύρη λίστα θα πρέπει να δοθεί ο κωδικός του. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι ο Μάριος Ράντας, (Μ.Κ.2) δεν αγόρασε το συγκεκριμένο τηλέφωνο από τον ίδιο. Αγόρασε ένα τηλέφωνο Sony Εricsson από τον ίδιο. Όμως, ήταν η θέση του, ότι γύριζε από μαγαζί σε μαγαζί κ΄ άλλαζε τηλέφωνα. Ένας από τους φίλους του είχε προσπαθήσει να του κλέψει ένα κινητό τηλέφωνο. Επέμενε στην θέση του ότι δεν θα μπορούσε να πωλήσει κλεμμένο τηλέφωνο που ήταν στην «μαύρη λίστα» γιατί δεν θα μπορούσε με κανένα τρόπο να λειτουργήσει και δεν θα μπορούσε κανένας να το φτιάξει. Επίσης επέμενε ότι ο ίδιος δεν είχε πωλήσει το συγκεκριμένο τηλέφωνο στο Μ.Κ.
8. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου οι δύο συνήγοροι αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Ο κος Παπανικολάου αναφέρθηκε στην μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή και αποδέχθηκε ότι άμεση μαρτυρία που ν΄ εμπλέκει τον Κατηγορούμενο δεν υπάρχει αλλά εισηγήθηκε ότι υπάρχει καλή περιστατική μαρτυρία ότι ο Κατηγορούμενος πώλησε το συγκεκριμένο τηλέφωνο και ότι ο κος Μ. Ράντας (Μ.Κ.2) δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να πει ψέματα. Ο κος Κωνσταντίνου με την σειρά του έκαμε κ΄ αυτός αναφορά στην μαρτυρία. Εισηγήθηκε ότι σύμφωνα με την μαρτυρία του κου Νεοφύτου (Μ.Κ.3) δεν θα μπορούσε ένα κλοπιμαίο τηλέφωνο ν΄ επιδιορθωθεί έτσι ώστε να τεθεί σε λειτουργία. Στην υπό εξέταση υπόθεση το κινητό ήταν σε λειτουργία. Εισηγήθηκε ότι ο κος Μ. Ράντα (Μ.Κ.2) στην προσπάθειά του να καλυφθεί ενέπλεξε και τον Κατηγορούμενο και ενώ ο Κατηγορούμενος είχε κληθεί ως μάρτυρας βρέθηκε Κατηγορούμενος. Κατέληξε ότι ο παραπονούμενος, κος Αντωνιάδης (ΜΚ1), κατάγγειλε την κλοπή ενός τηλεφώνου μάρκας Nokia 6210, όπως διαφαίνεται και από τα Τεκμήρια 1 και 2, ενώ τελικά παράλαβε άλλο τηλέφωνο μάρκας Nokia
9. Παράλληλα ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε ότι είχε στην κατοχή του παράνομα ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας Nokia
10. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα, ήταν η θέση του, ότι δεν έχει αποδειχθεί η συγκεκριμένη κατηγορία εναντίον του Κατηγορούμενου. Είχα την ευκαιρία ν΄ ακούσω και να παρακολουθήσω όλους τους μάρτυρες ενώ έδιναν την μαρτυρία τους ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας και είμαι σε θέση ν΄ αξιολογήσω την μαρτυρία τους με δείκτη, μεταξύ άλλων, την ειλικρίνειά τους, την ευθύτητά τους και το συμφέρον που είχαν στην υπόθεση. Η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής δεν ήταν πειστική. Ο παραπονούμενος κος Αντωνιάδης (Μ.Κ.1) κατάγγειλε την κλοπή τηλεφώνου μάρκας Nokia 6210 τ΄ οποίο ήταν γδαρμένο στην κάσια του και στις δύο άκριες σύμφωνα με την προφορική του μαρτυρία και τα Τεκμήρια 1 και 2 και παρέλαβε τηλέφωνο Nokia 7610 γδαρμένο στην οθόνη και πίσω σύμφωνα με το Μ.Κ.2 κο Ράντα. Κατάγγειλε την κλοπή στην Α.ΤΗ.Κ. στις 28.1.06 αλλά το τηλέφωνο λειτουργούσε μέχρι τις 10.2.06, σύμφωνα με την μαρτυρία του κου Ράντα (Μ.Κ.2). Ενώ, σύμφωνα με την μαρτυρία του (Μ.Κ.3) Σόλωνα Νεοφύτου τα τηλέφωνα που τοποθετούνται στην λίστα των κλοπιμαίων δεν λαμβάνουν σήμα και δεν μπορούν να λάβουν αλλά ούτε και να κάνουν κλήσεις. Ο κος Μ. Ράντας (Μ.Κ.2) δε είπε ότι είχε αγοράσει το τηλέφωνο γύρω στις 10 Ιανουαρίου, 2006 από τον Κατηγορούμενο, δηλαδή πριν ακόμα κλαπεί. Είπε ότι όταν πήγε στον Κατηγορούμενο να του το φτιάξει την επόμενη μέρα γιατί δεν άναβε του είπε να πάει μετά από μια ώρα και όταν πήγε ήταν κλειστός. Στην κατάθεσή του λέει κάτι διαφορετικό, Τεκμήριο 6, λέει ότι τον κοροϊδευε ο Κατηγορούμενος και του είπε πρώτα να πάει σε μια ώρα και μετά σε μια μέρα. Στην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία του είπε ότι πήρε μισή ώρα στον τεχνικό του Σόλωνα Νεοφύτου να το φτιάξει ενώ στην κατάθεσή του είπε ότι χρειάστηκε μόνο 5 λεπτά. Και ενώ είπε ότι όταν πήγε στην Αστυνομία, στις 10.2.06, το κινητό του λειτουργούσε και του επέστρεψε η Αστυνομία την κάρτα μετά που κράτησε το κινητό αναίρεσε τον εαυτό του αμέσως μετά για να πει ότι την κάρτα του την είχε πάρει η μητέρα του. Εκτός από όλες τις πιο πάνω αντιφάσεις στην μαρτυρία του Μ.Κ.2 αυτή τούτη η συμπεριφορά του από το εδώλιο του μάρτυρα άφησε το δικαστήριο με την εντύπωση ότι με ελαφρά την καρδία και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη ενέπλεξε τον Κατηγορούμενο σ΄ όλη αυτή την ιστορία. Ήταν πέρα για πέρα σίγουρος ότι το κινητό τηλέφωνο που απεικόνιζε το Τεκμήριο 4 ήταν αυτό το τηλέφωνο που του πώλησε ο Κατηγορούμενος ενώ δεν είχε οτιδήποτε η φωτογραφία που να μπορούσε να το ξεχωρίσει από οποιονδήποτε άλλο κινητό τηλέφωνο ιδίου μοντέλου. Ο μάρτυρας αυτός άφησε στο Δικαστήριο με την εντύπωση ότι προσπαθούσε να καλύψει δικές του πράξεις επιρρίπτοντας σ΄ άλλους ευθύνες. Ο Κατηγορούμενος από την άλλη προσπάθησε ν΄ εξηγήσει ότι προβαίνει σ΄ έλεγχο πριν αγοράσει μεταχειρισμένο κινητό τηλέφωνο στην λίστα των κλοπιμαίων, που διατηρεί η Α.ΤΗ.Κ και ότι τηλέφωνο τ΄ οποίο είναι κλοπιμαίο δεν λειτουργεί για μεγάλο χρονικό διάστημα από την μέρα/ώρα που καταγράφεται στην λίστα των απαγορευμένων κινητών. Ο Κατηγορούμενος έδωσε μια λογική εξήγηση γιατί ο ίδιος δεν θ΄ αγόραζε κλοπιμαίο τηλέφωνο αφού θ΄ αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα καθώς επίσης ότι ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι το τηλέφωνο δεν θα ήταν σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Το αδίκημα για τ΄ οποίο κατηγορείται ο Κατηγορούμενος, δηλαδή το άρθρο 309, του Ποινικού Κώδικα, διαλαμβάνει τ΄ ακόλουθα: «Όποιος έχει στην κατοχή του κινητό, χρήματα, αξιόγραφο ή οποιαδήποτε άλλη περιουσία, για τα οποία υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι κλοπιμαία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση έξι μηνών, εκτός αν αποδείξει με αυτό τον τρόπο που ν΄ ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι απόκτησε νόμιμα την κατοχή τους.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος εμπεριέχουν την «κατοχή», από κάποιον, του πράγματος για τ΄ οποίο υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι κλοπιμαίο. Ο όρος «κατοχή» και «να κατέχει» έχει ερμηνευθεί στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα ότι πρέπει τ΄ αντικείμενο να είναι στην προσωπική κατοχή καθώς επίσης και να είναι σε γνώση του ότι είναι στην πραγματική φύλαξη ή κατοχή οποιουδήποτε άλλου για χρήση ή όφελος του ίδιου ή οποιουδήποτε άλλου. Όπως αποκαλύφθηκε από την μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αυτός που είχε στην κατοχή του και χρησιμοποιούσε για δικό του όφελος το κλοπιμαίο τηλέφωνο ήταν ο Μ.Κ.2, κος Μ. Ράντας και όχι ο Κατηγορούμενος. Η μόνη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ενέπλεκε τον Κατηγορούμενο ήταν αυτή του κ. Μ. Ράντα (Μ.Κ.2) τον οποίο το Δικαστήριο δεν πίστεψε και θεώρησε αναξιόπιστο. Η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν ως επί το πλείστον περιστατική. Ως τέτοια θα έπρεπε ν΄ αποκλείει την πιθανότητα κάποιος άλλος να διέπραξε το αδίκημα για να μπορεί το Δικαστήριο να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο. Τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου συμβιβάζονται όχι μόνο με την ενοχή του Κατηγορούμενο αλλά και με την αθωότητά του. Ως τέτοια δεν μπορούν ν΄ οδηγήσουν στην καταδίκη του Κατηγορούμενου αφού το Δικαστήριο δεν ικανοποιήθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας για την ενοχή του. Βλ. Φανιέρος ν. Δημοκρατίας