Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Αντρέα Νικολάου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 8356/04, 18.1.2007

(1)(α)(ι)6(α) και 28 του περί Πυροβόλων ΄Οπλων Νόμου 38/74 και άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα (βλ. 1η κατηγορία) και την κατηγορία της μεταφοράς εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια του επιθεωρητή εκρηκτικών υλών, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 4

(4)(δ) του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα και άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα (βλ. 2η κατηγορία). Τα γεγονότα της υπόθεσης, βασικά απορρέουν από το περιεχόμενο της ανακριτικής κατάθεσης του 1ου κατηγορούμενου Ανδρέα Νικολάου (βλ. το Τεκμήριο 8), συγκατηγορούμενου των κατηγορούμενων 2 και 3 και στις δύο κατηγορίες που αυτοί αντιμετωπίζουν, ο οποίος κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σ' αυτές, μετά από παραδοχή, στις 26.11.

1. Η εν λόγω κατάθεση, θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρουσιάστηκε στο δικαστήριο εκ συμφώνου ενώ το περιεχόμενό της δηλώθηκε ως κοινό παραδεκτό γεγονός και ως τέτοιο εγκρίθηκε από το δικαστήριο. Σύμφωνα λοιπόν με το Νικολάου (ανωτέρω), το πρωί της 12ης.11.2003 πήγε κυνήγι σε κάποια περιοχή του χωριού ΄Ινια, μαζί με τον πατέρα του Νεόφύτο και το φίλο του Γρηγόρη. Μετέβησαν στην εν λόγω περιοχή με το αυτοκίνητό του και από τους τρεις κυνηγούσε μόνο ο πατέρας του. Γύρω στις 09:00 έφυγαν από το κυνήγι και αφού πέρασαν από το χώρο εργασίας του πατέρα του και τον άφησαν, ο ίδιος καθώς και ο Γρηγόρης πήγαν για λίγο στο καφενείο του χωριού, ακολούθως στη γιαγιά του για φαγητό και κατά τις 5 με 6 μετέβησαν στην Πάφο. Επισημαίνεται ότι για τις πιο πάνω διακινήσεις, χρησιμοποιόταν το αυτοκίνητο του Νικολάου με αριθμό εγγραφής UC 308, εντός του οποίου υπήρχε αποσυναρμολογημένο στο πίσω κάθισμα και ξεχασμένο από το πρωί, το επίδικο κυνηγετικό όπλο του πατέρα του. Αφού οι 1ος κατηγορούμενος και Γρηγόρης, σύμφωνα πάντοτε με τον πρώτο, έδωσαν κάμποσους γύρους στην Πάφο, τηλεφώνησε του Γρηγόρη ο 3ος κατηγορούμενος, ο οποίος ζήτησε να τον παραλάβουν από τα Mc Donalds και να τον πάρουν στην Κάτω Πάφο. Αφού τον παρέλαβαν αποφάσισαν να κάνουν μια βόλτα στην περιοχή του Summer Cinema και τυχαία εισήλθαν σε κάποιο χωματόδρομο. Όταν διένυσαν περίπου ένα χιλιόμετρο σταμάτησαν˙ συγκεκριμένα, όταν ο Νικολάου άκουσε ένα από τους τροχούς του αυτοκινήτου του να βουίζει οπότε και κατέβηκε κάτω για επιδιόρθωση της βλάβης. Στη συνέχεια ξαναμπήκε στο αυτοκίνητο, το ξεκίνησε, άναψε τα φώτα του και αφού διένυσε απόσταση 500 μέτρων, είδε να τον ακολουθεί και μετά από λίγο να τον πλευρίζει ένα αυτοκίνητο οπότε και σταμάτησε ξανά. Κατάλαβε ότι ήταν αυτοκίνητο της αστυνομίας και ο συνοδηγός του φώναξε γιατί δε σταμάτησε. Ο Νικολάου φοβήθηκε και γι' αυτό επιχείρησε να εγκαταλείψει το μέρος, όμως, αφού διένυσε απόσταση 200 μέτρων και πάλιν σταμάτησε. Τότε τον πλησίασαν οι αστυνομικοί, οι οποίοι κατά τη διάρκεια έρευνας που έκαναν στο αυτοκίνητό του, βρήκαν το όπλο και μια ζώνη με φυσίγγια (που προφανώς αποτελούν το αντικείμενο των σχετικών κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 2 και 3). ΄Οταν τέλος είπε στους αστυνομικούς πως δεν είχε άδεια κατοχής, συνελήφθησαν και οι τρεις (1ος κατηγορούμενος, Γρηγόρης και Σιούκρος) και οδηγήθηκαν στο σταθμό. Σημειώνεται ότι, παρότι δεν υπάρχει κοινό παραδεκτό γεγονός, πως οπουδήποτε στην ανακριτική κατάθεση του 1ου κατηγορούμενου γίνεται αναφορά στους Γρηγόρη και Σιούκρο, πρόκειται για τους 2ο και 3ο κατηγορούμενο, εντούτοις, λαμβάνοντας υπόψη -μεταξύ άλλων- το περιεχόμενο της κατάθεσης του Μ.Κ. 1, αστυφύλακα 2607 Μ. Χριστοδούλου, (βλ. το Τεκμήριο 7) καθώς και της ανακριτικής κατάθεσης των κατηγορούμενων 2 και 3 (βλ. τα Τεκμήρια 4 και 5) προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα, ότι ο 1ος κατηγορούμενος αναφερόταν στους κατηγορούμενους 2 και
2. Το ερώτημα που το δικαστήριο καλείται να απαντήσει είναι το εξής˙ με δεδομένο γεγονός, ότι οι κατηγορούμενοι 2 και 3 κατά τον ουσιώδη χρόνο επέβαιναν του αυτοκινήτου του 1ου κατηγορούμενου, εντός του οποίου βρίσκονταν από το πρωί, το κυνηγετικό όπλο και τα 27 πλήρη φυσίγγια, στοιχειοθετείται ποινική ευθύνη αυτών για τη διάπραξη οποιουδήποτε από τα δύο αδικήματα τους καταλογίζεται από την Κατηγορούσα Αρχή ότι διέπραξαν, με οποιοδήποτε από τους τρόπους που κατά το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα μπορεί κάποιος να θεωρηθεί ένοχος της διάπραξης ποινικού αδικήματος; Μολονότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό το προηγούμενο ερώτημα, εντούτοις, από την απάντηση που θα δοθεί στο ερώτημα που ακολουθεί ενδέχεται να καταστεί περιττή οποιαδήποτε άλλη απάντηση. Και τούτο γιατί, αν δεν κριθεί με βεβαιότητα, ότι οι κατηγορούμενοι 2 και 3 γνώριζαν περί της ύπαρξης του κυνηγετικού όπλου και των 27 φυσιγγίων στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου κατά τον ουσιώδη χρόνο, θα αποτελούσε αντινομία το να τίθεται θέμα ποινικής ευθύνης αυτών, οποιουδήποτε βαθμού, είτε για τη μεταφορά είτε για την κατοχή των εν λόγω αντικειμένων. Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: γνώριζαν οι δύο κατηγορούμενοι, ότι ο 1ος κατηγορούμενος εκτός από αυτούς μετέφερε με το αυτοκίνητό του και τα υπό αναφορά αντικείμενα; Αναδιφώντας το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που έχει τεθεί ενώπιόν μου και όχι μόνο, αμφιβάλλω κατά πόσο μπορώ να προβώ σε ασφαλές συμπέρασμα ύπαρξης τέτοιας γνώσης. Ακολουθεί το σκεπτικό. Σύμφωνα με το Μ.Κ. 1 (βλ. την κατάθεση του - Τεκμήριο 7 -) κατά την έρευνα στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου και συγκεκριμένα στο πίσω κάθισμα βρέθηκε αποσυναρμολογημένο το επίδικο ΔΟΚΟ και στο πάτωμα τη ζώνη με τα επίδικα φυσίγγια. Ο ισχυρισμός αυτός του μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Κατά συνέπεια γίνεται αποδεκτός, όπως οτιδήποτε άλλο το οποίο ανάφερε ο μάρτυρας χωρίς να έχει αμφισβητηθεί, με εξαίρεση τυχόν αναφορές ή ισχυρισμούς του που συγκρούονται με το περιεχόμενο παραδεκτών γεγονότων, τα οποία και υπερισχύουν κατά πάγια νομική αρχή (βλ. Γιαννίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 143, 149, Κ.Ο.Τ ν. Χαραλάμπους

(2000)2 Α. Α.Δ. 186 κ.ο.κ.). Ο 1ος κατηγορούμενος που παραδέκτηκε τις ίδιες κατηγορίες με αυτές που αντιμετωπίζουν και οι κατηγορούμενοι 2 και 3 και καταδικάστηκε, με την καταληκτική του φράση (βλ. το περιεχόμενο της ανακριτικής του κατάθεσης πάντοτε) προβάλλει τον ισχυρισμό ότι τόσο το όπλο όσο και τα φυσίγγια τα είχε ξεχάσει μέσα στο αυτοκίνητό του από το πρωί. Από την άλλη, οι κατηγορούμενοι 2 και 3 όταν κατηγορήθηκαν γραπτώς για τη διάπραξη των ίδιων αδικημάτων, δήλωσαν άγνοια για την ύπαρξη των υπό αναφορά αντικειμένων στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου κατά τον ουσιώδη χρόνο. Διερωτώμαι αν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο μαρτυρίας, που να αποδεικνύει κατά θετικό τρόπο, το αντίθετο απ' ό,τι οι δυο κατηγορούμενοι ισχυρίστηκαν, και μάλιστα, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας; Ο 2ος κατηγορούμενος, παρότι με το περιεχόμενο της κατάθεσής του, αποσιωπά, - για να μην πω αποκρύβει - το γεγονός ότι με τον 1ο κατηγορούμενο συναντήθηκε το πρωί της 12ης.11.2003, όταν πήγαν κυνήγι μαζί με τον πατέρα του τελευταίου κ.λ.π (βλ. το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8) και όχι στις 10.00, όπως αναληθώς ισχυρίζεται στη δική του ανακριτική κατάθεση (βλ. το Τεκμήριο 4) εντούτοις, δεν έχω πεισθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι γνώριζε για την ύπαρξη των επίδικων αντικειμένων στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αν και φαντάζει πολύ πιθανόν να γνώριζε για το γεγονός αυτό, ωστόσο, με δεδομένο ότι ο ίδιος ήταν συνοδηγός και καθόταν στο μπροστινό κάθισμα (βλ. επί τούτου το Τεκμήριο 5 - ανακριτική κατάθεση του 3ου κατηγορούμενου -) ενώ το όπλο και τα φυσίγγια καθώς ήδη έχει αναφερθεί βρίσκονταν στο πίσω κάθισμα, σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι, όταν επιστρέφοντας από το κυνήγι γύρω στις 09:00 άφησαν στη δουλειά του τον πατέρα του 1ου κατηγορούμενου, στον οποίο ανήκαν μάλιστα το κυνηγετικό και τα φυσίγγια, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο ο 2ος κατηγορούμενος να έλεγε την αλήθεια όταν δήλωνε άγνοια. Τα ίδια περίπου ισχύουν και για τον 3ο κατηγορούμενο, υπό την εξής έννοια. Κατά τον ίδιο, μπήκε στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου στις 19:30 περίπου (βλ. την ανακριτική του κατάθεση). Δεν υπάρχει κάποιο άλλο στοιχείο μαρτυρίας που να αποδεικνύει ότι αυτό έγινε είτε αργότερα είτε ενωρίτερα. Λαμβάνοντας υπόψη και τον ισχυρισμό του 1ου κατηγορούμενου, ότι μεταξύ των ωρών 5 και 6 μετέβη στην Πάφο με τον 2ο κατηγορούμενο και αφού «έδωσαν κάμποσους γυρούς» ακολούθως τηλεφώνησε του 2ου κατηγορούμενου ο 3ος, τον οποίο στη συνέχεια παρέλαβαν από τα Mc Donalds, ο ισχυρισμός του τελευταίου για την ώρα που συνάντησε τους άλλους δύο και μπήκε στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου φαίνεται να είναι αληθής. Αν ληφθεί υπόψη ότι στις 12.11.2003, στις 19:30 ήταν βράδυ, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το κυνηγετικό όπλο βρισκόταν αποσυναρμολογημένο στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του 1ου κατηγορούμενου, ενώ τα φυσίγγια κάτω στο πάτωμα, ποιος αποκλείει να έλεγε την αλήθεια ο 3ος κατηγορούμενος, όταν και αυτός δήλωνε άγνοια, με δεδομένα συν τοις άλλοις, ότι επρόκειτο τότε για ένα δεκατετράχρονο παιδί, που δε νομίζω να είχε κάποιο ιδιαίτερο λόγο να σκέφτεται είτε πονηρά είτε υστερόβουλα, ο οποίος μάλιστα, σύμφωνα με σχετικό ισχυρισμό που προβάλλει στην κατάθεσή του, τον οποίο επιβεβαιώνει ο 2ος κατηγορούμενος, βασικά, από την ώρα που μπήκε στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου τηλεφωνούσε. Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363), «Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι' αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Στην απουσία απόδειξης αυτού του στοιχείου, δεν τίθεται θέμα αναζήτησης ποινικής ευθύνης είτε για το 2ο είτε για τον 3ο κατηγορούμενο, υπό την έννοια της συμμετοχής τους με οποιοδήποτε από τους τρόπους που καθορίζονται στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, στη διάπραξη οποιουδήποτε από τα δύο αδικήματα τους καταλογίζεται ότι διέπραξαν. Ακολουθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή απότυχε να αποδείξει την ενοχή των δύο κατηγορούμενων τόσο στην 1η όσο και στη 2η κατηγορία, γεγονός το οποίο με απλά λόγια σημαίνει ότι αυτοί αθωώνονται. (Υπ.) .......................................................... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../Χ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο