Δήμος Πάφου ν. Ανδρέα Αναστασίου, Αρ. Υπόθεσης: 5267/05, 30.1.07

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου, ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. Αναλύοντας τους λόγους επί του οποίου βασίστηκε η εισήγηση ο κ. Τσιαπαλής εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αθωώσει τον Κατηγορούμενο από αυτό το στάδιο. Εκ διαμέτρου αντίθετη υπήρξε η θέση της Κατηγορούσας Αρχής εν' όψει του συνόλου της προσκομισθείσας μαρτυρίας συμπεριλαμβανομένων και των εγγράφων, που κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Η απαλλαγή κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με την Νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: δεν στοιχειοθετείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος και οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου (Βλ. Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England

(1962)1 All E R 448 - Δικαστική πρακτική του 1962). Η κλήση κατηγορουμένου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορουμένου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133). Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα. Τόσο στην πρώτη όσο και την δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό, αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου (δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης), αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (Βλ. Azinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9). Το θέμα διέπεται από τον Περί Εξώδικου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμο, Ν.47(Ι)/97, όπως τροποποιήθηκε, ο οποίος αποτελεί και την νομική βάση του κατηγορητηρίου, αφού το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο Κατηγορούμενος περιλαμβάνεται στον Πίνακα ΙΙΙ του πιο πάνω Νόμου (από τώρα και στο εξής «ο Νόμος») (Βλ. άρθρο 3

(1)του Νόμου). Το άρθρο 5

(1)του Νόμου προνοεί τα ακόλουθα: «Αν αστυνομικός θεωρεί ότι πρόσωπο διαπράττει ή έχει διαπράξει αδίκημα που εμπίπτει στις διατάξεις του παρόντος Νόμου δύναται να επιδώσει μέσα σε χρονικό διάστημα σαράντα πέντε ημερών από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος στο πρόσωπο αυτό γραπτή ειδοποίηση, η οποία εκδίδεται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, προσφέροντας με τον τρόπο αυτό στο εν λόγω πρόσωπο την ευκαιρία να απαλλαχθεί από οποιαδήποτε ενοχή για το πιο πάνω αδίκημα, αφού πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο. Καμία δίωξη δεν ασκείται αν το εξώδικο πρόστιμο καταβληθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου πριν από την πάροδο τριάντα ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της ειδοποίησης». Το άρθρο 6

(1)του Νόμου προνοεί τα ακόλουθα: «Μετά την επίδοση της ειδοποίησης δεν ασκείται δίωξη εναντίον του προσώπου στο οποίο επιδόθηκε αν δεν παρέλθουν τριάντα ημέρες από την ημερομηνία της έκδοσης της». Το εδάφιο

(2)του πιο πάνω άρθρου προνοεί τα ακόλουθα: «Σε περίπτωση που το πρόσωπο στο οποίο έχει επιδοθεί η ειδοποίηση δεν πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο που αναφέρεται σε αυτή μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από την ημερομηνία της έκδοσής της το εξώδικο πρόστιμο αυξάνεται με την προσθήκη σε αυτό ποσού ίσου με το μισό του εν λόγω». Το άρθρο 9

(1)του Νόμου προνοεί τα ακόλουθα: «Σε περίπτωση που αστυνομικός εντοπίζει όχημα αναφορικά με το οποίο εύλογα πιστεύει ότι διαπράττεται ή έχει διαπραχτεί αδίκημα που εμπίπτει στις διατάξεις του παρόντος Νόμου, αυτός δύναται να ενεργήσει σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο με τον ίδιο τρόπο όπως αν είχε εξεύρει το πρόσωπο το οποίο με βάση το άρθρο 5

(1)εύλογα θα πίστευε ότι διέπραξε το αδίκημα και ακολούθως επικολλά στο όχημα την ειδοποίηση, η οποία θεωρείται ότι δόθηκε στο πρόσωπο που ενέχεται στο αδίκημα». Το άρθρο 8 του Νόμου προνοεί, ότι η ειδοποίηση που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 5, πρέπει, μεταξύ άλλων, να καθορίζει το αδίκημα που φέρεται ότι έχει διαπραχθεί, να εκθέτει την περίοδο κατά την οποία, σύμφωνα με το άρθρο 6, δεν θα ασκηθεί δίωξη και, τέλος, να παραθέτει το ποσό του εξώδικου προστίμου. Οφείλει, επίσης, να αναφέρεται σε αυτήν, ότι αν το ποσό αυτό δεν πληρωθεί μέσα σε 15 ημέρες, τότε το εξώδικο αυξάνεται κατά το ήμισυ. Η δυνάμει του άρθρου 5 του Νόμου εκδιδόμενη ειδοποίηση, που, σύμφωνα με τον ΜΚ 2, εκδόθηκε στην παρούσα υπόθεση δεν κατατέθηκε στο Δικαστήριο. Εκτός τούτου ο εν λόγω μάρτυρας δεν ανέφερε οτιδήποτε σχετικό με το περιεχόμενο της ειδοποίησης, έτσι ώστε να παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να ελέγξει αν η ειδοποίηση αυτή εκδόθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες της Νομοθεσίας, που πιο πάνω αναφέρονται, οι οποίες και δίδουν στον Κατηγορούμενο την δυνατότητα να απαλλαγεί από ενοχή για το αδίκημα. Προϋπόθεση για την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον κατηγορουμένου αποτελούν, σε περίπτωση έκδοσης ειδοποίησης σύμφωνα με το άρθρο 5 του Νόμου, η ειδοποίηση αυτή να είναι σύμφωνη με τις πρόνοιες του άρθρου 8 του Νόμου και η παράλειψη συμμόρφωσης με αυτήν από μέρους του παραβάτη (Βλ. άρθρα 5 και 6 του Νόμου). Στην παρούσα περίπτωση καμία μαρτυρία δεν δόθηκε, ότι η εκδοθείσα ειδοποίηση εκδόθηκε σύμφωνα με τον Νόμο. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία, ότι ο Κατηγορούμενος δεν πλήρωσε το εξώδικο πρόστιμο εντός των τριάντα ημερών που προνοεί ο Νόμος. Ακόμα, δηλαδή, και αν δεχτώ, ότι η ειδοποίηση, που εκδόθηκε ήταν σύμφωνη με τον Νόμο, ήτοι περιείχε, μεταξύ άλλων, τις απαραίτητες πληροφορίες για πληρωμή του εξώδικου εντός του χρόνου που προβλέπεται από τον Νόμο, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία, ότι το εξώδικο δεν πληρώθηκε από τον Κατηγορούμενο πλην την λήξη των 30 ημερών από την έκδοση της ειδοποίησης. Ο ΜΚ 2 ανέφερε, ότι το εξώδικο πρόστιμο δεν είχε πληρωθεί εντός των 15 ημερών από την έκδοση της ειδοποίησης, γι' αυτό και όταν αυτό αυξήθηκε από Λ.Κ.15,00 σεντ σε Λ.Κ.22,50 σεντ, ο Κατηγορούμενος ειδοποιήθηκε να πληρώσει. Δεν υπάρχει, όμως, καμία μαρτυρία, ότι το πιο πάνω ποσό των Λ.Κ.22,50 σεντ δεν πληρώθηκε από τον Κατηγορούμενο εντός των επόμενων 15 ημερών, δηλαδή, πριν την λήξη των 30 ημερών από την έκδοση της ειδοποίησης. Ούτε και η αίτηση για διαγραφή του προστίμου (Τεκμήριο 2) αποτελεί απόδειξη μη πληρωμής του εξώδικου προστίμου. Καθότι αυτή, όπως συνάγεται από το Τεκμήριο 2, υποβλήθηκε πολύ πιο πριν την λήξη των 30 ημερών. Κρίνω, πως τα πιο πάνω προδιαγράφουν την τύχη της υπόθεσης. Εν' όψει τούτου θεωρώ, ότι η εξέταση οποιωνδήποτε άλλων θεμάτων καθίσταται αχρείαστη. Η κατάληξη του Δικαστηρίου δεν μπορεί παρά να είναι αθωωτική για τον Κατηγορούμενο. Συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος αθωώνεται στην εναντίον του κατηγορία. Η Κατηγορούσα Αρχή καταδικάζεται στα έξοδα της υπόθεσης όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο