Αστυνομία Πάφου ν. Ελένης Χαπέσιη, Αρ. Υπόθεσης: 9761/05, 6.3.07

(1)(ιγ) και 72 των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι την 3.7.04 στην οδό Κωνσταντίας στην Κάτω Πάφο στάθμευσε το αυτοκίνητο της με αριθμούς εγγραφής HMX 712 και παρέβη σήμα τροχαίας, ήτοι στάθμευσε σε χώρο στάθμευσης ταξί. Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε ένα και μοναδικό μάρτυρα: τον Αστ. 2712, Συμεών Οδυσσέως (ΜΚ 1). Μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορουμένης υπέβαλε εισήγηση δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της Κατηγορουμένης, ώστε αυτή να κληθεί σε απολογία. Αναλύοντας τους λόγους επί των οποίων βασίστηκε η εισήγηση ο κ. Ζύμπηλος εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αθωώσει την Κατηγορουμένη από αυτό το στάδιο. Εκ διαμέτρου αντίθετη υπήρξε η θέση της Κατηγορούσας Αρχής εν' όψει του συνόλου της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Η απαλλαγή κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με την Νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: δεν στοιχειοθετείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος και οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου (Βλ. Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England

(1962)1 All E R 448 - Δικαστική πρακτική του 1962). Η κλήση κατηγορουμένου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορουμένου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133). Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα. Τόσο στην πρώτη όσο και την δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό, αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου (δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης), αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (Βλ. Azinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9). Το άρθρο 5

(1)του Περί Εξώδικου Ρυθμίσεως Αδικημάτων Νόμου, Ν.47(Ι)/97, όπως τροποποιήθηκε, που από τώρα και στο εξής θα αναφέρεται ως «ο Νόμος» προνοεί τα ακόλουθα: «Αν αστυνομικός θεωρεί ότι πρόσωπο διαπράττει ή έχει διαπράξει αδίκημα που εμπίπτει στις διατάξεις του παρόντος Νόμου δύναται να επιδώσει μέσα σε χρονικό διάστημα σαράντα πέντε ημερών από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος στο πρόσωπο αυτό γραπτή ειδοποίηση, η οποία εκδίδεται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, προσφέροντας με τον τρόπο αυτό στο εν λόγω πρόσωπο την ευκαιρία να απαλλαχθεί από οποιαδήποτε ενοχή για το πιο πάνω αδίκημα, αφού πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο. Καμία δίωξη δεν ασκείται αν το εξώδικο πρόστιμο καταβληθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου πριν από την πάροδο τριάντα ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της ειδοποίησης». Το άρθρο 9

(1)του Νόμου προνοεί τα ακόλουθα: «Σε περίπτωση που αστυνομικός εντοπίζει όχημα αναφορικά με το οποίο εύλογα πιστεύει ότι διαπράττεται ή έχει διαπραχτεί αδίκημα που εμπίπτει στις διατάξεις του παρόντος Νόμου, αυτός δύναται να ενεργήσει σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο με τον ίδιο τρόπο όπως αν είχε εξεύρει το πρόσωπο το οποίο με βάση το άρθρο 5

(1)εύλογα θα πίστευε ότι διέπραξε το αδίκημα και ακολούθως επικολλά στο όχημα την ειδοποίηση, η οποία θεωρείται ότι δόθηκε στο πρόσωπο που ενέχεται στο αδίκημα». Όπως σαφώς συνάγεται από τα πιο πάνω άρθρα, προϋπόθεση για την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον κατηγορουμένου είναι, σε περίπτωση έκδοσης ειδοποίησης σύμφωνα με τα άρθρα 5 και 9 του Νόμου, η ειδοποίηση αυτή να είναι σύμφωνη με τις πρόνοιες του άρθρου 8 του Νόμου και ο παραβάτης να έχει παραλείψει να συμμορφωθεί με αυτήν εντός 30 ημερών από της έκδοσής της (Βλ. άρθρα 5 και 6 του Νόμου). Το άρθρο 8 του Νόμου προνοεί, ότι η ειδοποίηση που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 5, πρέπει να καθορίζει το αδίκημα που φέρεται ότι έχει διαπραχθεί, την συγκεκριμένη διάταξη νόμου ή τον κανονισμό, που παραβιάστηκε, να παρέχει σε συντομία κάθε στοιχείο του αδικήματος που κρίνεται αναγκαίο για να δικαιολογηθεί ο προβαλλόμενος ισχυρισμός, να εκθέτει την περίοδο κατά την οποία, σύμφωνα με το άρθρο 6 του Νόμου, δεν θα ασκηθεί δίωξη, να παραθέτει το ποσό του εξώδικου προστίμου, να πληροφορεί τον παραβάτη ότι αν το εξώδικο δεν πληρωθεί μέσα σε 15 ημέρες, τότε αυτό αυξάνεται κατά το ήμισυ και να παραθέτει την διεύθυνση όπου το πρόστιμο δύναται να πληρωθεί. Η δυνάμει του άρθρου 5 του Νόμου εκδιδόμενη ειδοποίηση, που, σύμφωνα με τον μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής, εκδόθηκε στην παρούσα υπόθεση δεν κατατέθηκε στο Δικαστήριο. Ούτε και οποιαδήποτε μαρτυρία δόθηκε από τον μάρτυρα αναφορικά με το περιεχόμενο της. Συνακόλουθα δεν έχει αποδειχτεί, ότι η εν λόγω ειδοποίηση εκδόθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου. Όπως σαφώς συνάγεται από το άρθρο 5 του Νόμου η φιλοσοφία της ειδοποίησης που εκδίδεται σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο είναι η παροχή σε κατηγορούμενο της ευκαιρίας να απαλλαγεί της ενοχής για αδίκημα, το οποίο μπορεί να ρυθμιστεί εξώδικα, με την καταβολή του ποσού που αναφέρεται σε αυτήν εντός της υπό του Νόμου ταχθείσας προθεσμίας. Καμία μαρτυρία δεν προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, που να καταδεικνύει, ότι η Κατηγορουμένη διά μέσου της ειδοποίησης πληροφορήθηκε για την δυνατότητα που είχε να αποφύγει την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον της με την καταβολή εντός 30 ημερών από την ημερομηνία της ειδοποίησης του εξώδικου προστίμου. Συνακόλουθα δεν έχω ικανοποιηθεί, ότι δόθηκε στην Κατηγορουμένη η ευκαιρία, που προνοείται από τον Νόμο, για να απαλλαγεί από ενοχή για το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται και ότι δεν αξιοποίησε την ευκαιρία αυτή. Δεν αρκεί το ότι το εξώδικο δεν πληρώθηκε από την Κατηγορουμένη εντός των 30 ημερών από της έκδοσης της ειδοποίησης. Θα πρέπει, επίσης, να καταδειχτεί, ότι η πιο πάνω παράλειψη προήλθε από μη συμμόρφωση με ειδοποίηση που εκδόθηκε σύμφωνα με τον Νόμο. Για τους πιο πάνω λόγους δεν έχω ικανοποιηθεί, ότι η Κατηγορούσα Αρχή νομιμοποιείτο να ασκήσει την παρούσα ποινική δίωξη εναντίον της Κατηγορουμένης ή ότι η παρούσα ποινική δίωξη ορθά ασκήθηκε εναντίον της. Κρίνω, πως τα πιο πάνω προδιαγράφουν την τύχη της υπόθεσης. Εν' όψει τούτου θεωρώ, ότι η εξέταση οποιωνδήποτε άλλων θεμάτων καθίσταται αχρείαστη. Η κατάληξη του Δικαστηρίου δεν μπορεί παρά να είναι αθωωτική για την Κατηγορουμένη. Συνακόλουθα η Κατηγορούμενη αθωώνεται στην εναντίον της κατηγορία. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο