Αστυνομίας ν. Διόφαντου Ναθαναήλ κ.α., Αρ. Αίτησης: 34/07, 4.4.2007

(1)Παράνομη κατοχή ΔΟΚΟ,

(2)παράνομη κατοχή εκρηκτικών υλών, ήτοι 42 πλήρη φυσίγγια,

(3)παράνομη κατοχή φρεσκοσκοτωμένου θηράματος ήτοι μιας τζιήκλας,

(4)κυνήγι χωρίς άδεια κυνηγίου και

(5)κυνήγι σε απαγορευμένη περιοχή για το κυνήγι της τζιήκλας. Προκύπτει ακόμη από τα γεγονότα, ότι όλα τα αδικήματα (ως ανωτέρω) διαπράχθηκαν από τον καθ' ου η αίτηση 1, ο οποίος καταλήφθηκε απ' αυτοφώρω να τα διαπράττει από άντρες της υπηρεσίας θήρας. Τα υπό αναφορά τεκμήρια παραλήφθηκαν από τους θηροφύλακες, οι οποίοι ακολούθως κατάγγειλαν τον καθ' ου η αίτηση 1 για τα αδικήματα που διέπραξε στην αστυνομία. Στην αστυνομία παραδόθηκαν και τα τεκμήρια για συνέχιση των εξετάσεων. Την ίδια μέρα, ο καθ' ου η αίτηση 1 κατηγορήθηκε γραπτώς και αφέθηκε ελεύθερος ενώ το ίδιο συνέβηκε αργότερα την ίδια επίσης μέρα και με τον πατέρα του, καθ' ου η αίτηση 2, που είναι ο νόμιμος δικαιούχος του ΔΟΚΟ με το οποίο διαπράχθηκαν από το γιο του τα πιο πάνω αδικήματα. Καταλήγοντας ο ενόρκως δηλών, ζητά την έκδοση διατάγματος κατακράτησης των πιο πάνω τεκμηρίων «μέχρι την αποπεράτωση των Αστυνομικών ερευνών, ή οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας ή οποιασδήποτε νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου». Νομικό βάθρο της αίτησης αποτελούν τα άρθρα 27, 32 και 32Α του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ως έχει τροποποιηθεί με το Νόμο 219

(1)/

1. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι δυνάμει σχετικής ειδοποίησης που καταχώρησαν μέσω του δικηγόρου τους στις 6.3.2007, προβάλλουν σειρά λόγων. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 2, ο οποίος προβαίνει σ' αυτή εκ μέρους και του καθ' ου η αίτηση
2. Καλούμαι και πάλι να αποφασίσω για όσα αποτέλεσαν αντικείμενο κρίσης σε παρόμοια αίτηση, την οποία συμπτωματικά χειρίστηκαν οι ίδιοι συνήγοροι, για την αστυνομία και για τους καθ'ων η αίτηση αντίστοιχα. Αναφέρομαι στην Αίτηση 84/05, αίτηση ημερομηνίας 4.10.2005, Αστυνομία ν.
3. Ανδρέα Ζορπά και άλλων, απόφαση ημερομηνίας 21.11.
4. Λυπάμαι πραγματικά που είμαι υποχρεωμένος να προβώ ξανά στις ίδιες διαπιστώσεις, προκειμένου να αιτιολογήσω την απόφασή μου να απορρίψω την παρούσα αίτηση. Ακολουθεί το σκεπτικό, με αναφορά σε μερικούς από τους λόγους ένστασης των καθ' ων η αίτηση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ισχυρίζονται οι καθ' ων η αίτηση με τον 2ο λόγο της ένστασής τους, ότι η κατακράτηση των αντικειμένων από τους αιτητές μέχρι σήμερα είναι παράνομη ενώ με τον 3ο λόγο, ότι η αίτηση έγινε σε πολύ αργοπορημένο στάδιο από την ημέρα της κατάσχεσης των αντικειμένων. Τέλος, με τον 5ο λόγο ένστασης, διατείνονται ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι ελλιπέστατη και δεν αναφέρει σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι αστυνομικές έρευνες, για ποιο λόγο χρειάζεται η περαιτέρω κράτηση των τεκμηρίων και γενικά δεν αναφέρει τα γεγονότα που πρέπει να λάβει υπόψη το δικαστήριο για να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια. Αναμφίβολα η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να ειδωθεί υπό το φως του άρθρου 32 της Ποινικής Δικονομίας και πιο συγκεκριμένα της παραγράφου

(1)αυτού, που διέπει το θέμα της κατακράτησης πραγμάτων που κατασχέθηκαν βάσει εντάλματος έρευνας για σκοπούς ανακρίσεων και μελλοντικής διαδικασίας. Η εν λόγω διάταξη έτυχε εκτεταμένης ανάλυσης στην υπόθεση Concrete Mix Ltd ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 360, από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Οι διατάξεις που αφορούν την κατάσχεση και κράτηση αντικειμένων (για ανακριτικούς και αποδεικτικούς σκοπούς) είναι ταξινομημένες με χρονολογική σειρά η οποία αντανακλά τα τρία ξεχωριστά στάδια που οριοθετούνται και ρυθμίζονται από το νόμο. Το άρθρο 27 διέπει την εξουσία για την κατάσχεση αντικειμένων. Αυτά μπορεί να κατασχεθούν κατά την εκτέλεση εντάλματος ερεύνης εφόσο η εξέτασή τους κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της αστυνομικής έρευνας. Η κατάσχεση αντικειμένου, βάσει του άρθρου 27, παρέχει μόνο περιορισμένο δικαίωμα κράτησης, μέχρι την παρουσίασή του, το συντομότερο δυνατό, ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως προβλέπεται στο άρθρο 32

(1)του νόμου. Κριτής της αναγκαιότητας της περαιτέρω κράτησης του αντικειμένου για τους σκοπούς των ανακρίσεων και μελλοντικής ποινικής διαδικασίας, είναι το Δικαστήριο. Οι πρόνοιες του άρθρου 32

(1)παρέχουν διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διατάξει την κράτηση και φύλαξη κατασχεθέντος αντικειμένου από τις Αστυνομικές Αρχές μέχρι και την αποπεράτωση ποινικής διαδικασίας η οποία ήθελε προκύψει από τις αστυνομικές έρευνες.» Διαπιστώνω τα ακόλουθα: (α) ΄Ολα τ' αδικήματα που διερευνά η αστυνομία είναι αυτόφωρα. Διαπράχθηκαν στις 7.2.2007 και την ίδια μέρα, όλα τα υπό αναφορά τεκμήρια παραλήφθηκαν από την αστυνομία ενώ οι καθ' ων η αίτηση κατηγορήθηκαν γραπτώς και αφέθηκαν ελεύθεροι. Το τελευταίο αυτό γεγονός, αποκαλύπτει ότι συμπληρώθηκαν οι αστυνομικές εξετάσεις και/ή έρευνες, διαφορετικά δε θα έπρεπε να κατηγορηθούν γραπτώς οι καθ' ων η αίτηση. ΄Ομως, ακόμη και αν υπολείπεται ανακριτικό έργο, αυτό θα έπρεπε να αναφέρεται στη σχετική ένορκη δήλωση κατά τρόπο συγκεκριμένο κάτι που δεν συμβαίνει και να αιτιολογείται η αναγκαιότητα περαιτέρω κράτησης των τεκμηρίων για σκοπούς ολοκλήρωσης των εξετάσεων, με αναφορά στο έργο αυτό. Κατά συνέπεια, το αίτημα της αστυνομίας για έκδοση διατάγματος κατακράτησης των τεκμηρίων μέχρι την αποπεράτωση των αστυνομικών ερευνών είναι ατεκμηρίωτο και εντελώς αναιτιολόγητο. (β) Παρότι πρόκειται για πολύ απλή υπόθεση σε επίπεδο διενέργειας αστυνομικών ενεργειών, για σκοπούς παρουσίασής της στο δικαστήριο, εντούτοις, η αστυνομία καταχώρησε την παρούσα αίτηση 14 μέρες μετά την κατάσχεση των αντικειμένων στις 7.2.2007, χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία για την ολωσδιόλου αδικαιολόγητη αυτή καθυστέρηση, σε βαθμό που κρίνω πως υπερέβη κατά το πολύ το περιορισμένο του δικαιώματος κράτησης που της παρέχεται δυνάμει του άρθρου 27 της Ποινικής Δικονομίας, όπως ορίζει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. την Concrete ανωτέρω). Το γεγονός αυτό, είχε ως αποτέλεσμα η κράτηση των τεκμηρίων από νόμιμη καταρχήν, να καταστεί παράνομη στη συνέχεια και όχι μόνο, αφού το δικαίωμα ιδιοκτησίας διασφαλίζεται ρητά από το άρθρο 23 του Συντάγματος και υπόκειται σε συγκεκριμένους περιορισμούς, απολύτως αναγκαίους για λόγους συγκεκριμένους και όχι ανεξέλεγκτα. (γ) Προκύπτει από την αίτηση, ότι ζητείται η έκδοση του σχετικού διατάγματος «μέχρι της συμπλήρωσης της εκδίκασης της υπόθεσης», ενώ με την ένορκη δήλωση, καταλήγοντας ο ενόρκως δηλών, ζητά την έκδοση του διατάγματος «...μέχρι την αποπεράτωση των Αστυνομικών ερευνών ή οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας.....». Τα πιο πάνω, αποκαλύπτουν και την προχειρότητα με την οποία η αστυνομία απευθύνεται στο δικαστήριο για να προωθήσει ένα τόσο σοβαρό διάβημα που επηρεάζει ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Ενώ γίνεται αναφορά σε συμπλήρωση της εκδίκασης της υπόθεσης στην αίτηση, αιωρείται το ερώτημα πότε και κατά πόσο καταχωρήθηκε υπόθεση εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Αυτά με αναφορά στην αίτηση. ΄Επειτα, δεν έχω αντιληφθεί πως είναι δυνατό να εκδώσω το διάταγμα κατακράτησης των συγκεκριμένων τεκμηρίων, τα οποία κατασχέθηκαν στο πλαίσιο συγκεκριμένης υπόθεσης, αλλά, προκειμένου αυτά να κρατηθούν μέχρι την αποπεράτωση «οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας». Αυτά με αναφορά στην ένορκη δήλωση. Και κάτι τελευταίο. Η αστυνομία θα πρέπει να αποφασίσει και για το εξής: είτε ολοκλήρωσε τις εξετάσεις και ζητά την περαιτέρω κράτηση των τεκμηρίων μέχρι την αποπεράτωση συγκεκριμένης ποινικής υπόθεσης - και αυτό, κάνοντας υπόθεση ότι καταχωρήθηκε τέτοια υπόθεση - είτε διερευνά ακόμη την υπόθεση, όπως αναφέρει ο ενόρκως δηλών στην ένορκη του δήλωση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται χωρίς να χρειάζεται να πραγματευτώ τους υπόλοιπους λόγους της ένστασης. (Υπ.) .............................................................. Κ. Κωνσταντίνου. Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../Χ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο