Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Λούκα Κουσεττή, Αρ. Υπόθεσης: 5140/05, 4 Ιουνίου, 2007

(1)του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα, του καταλογίζεται ότι στις 8 Ιανουαρίου, 2005, στο Μοσφίλι της επαρχίας Πάφου, εσκεμμένα και παράνομα, προκάλεσε ζημιά ύψους £300,00 στην περίφραξη της κατοικίας του Γεώργιου Μιχαήλ από το Μοσφίλι. Μετά το πέρας της υπόθεσης της κατηγορίας, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου υπόβαλε εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη του, επαρκώς, ώστε αυτός να υποχρεούται να κληθεί σε απολογία για να προβάλει υπεράσπιση. Βάθρο της σχετικής εισήγησης, αποτέλεσε ο ισχυρισμός του κ. Τόκα, ότι πρώτο, η μαρτυρία των τριών μαρτύρων κατηγορίας υπήρξε αλληλοσυγκρουόμενη, ψευδής και αναξιόπιστη και δεύτερο, η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής αντιμετωπίζει πρόβλημα εξ' αντικειμένου στοιχειοθέτησης, υπό την έννοια ότι δεν έχει αποδειχθεί ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της επίδικης περίφραξης. Κατά το συνήγορο, υπάρχει μαρτυρία ότι αυτή βρίσκεται στο κτήμα της συζύγου του κατηγορούμενου. Η θέση της ευπαίδευτης εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής στην εισήγηση της Υπεράσπισης υπήρξε εκ διαμέτρου αντίθεση. Έχοντας κατά νου πότε δικαιολογείται η απαλλαγή ενός κατηγορούμενου σ' αυτό το στάδιο, προχωρώ αμέσως στην εξέταση της εισήγησης. Δε θα συμφωνήσω με τον κ. Τόκα, ότι η μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοιας ποιότητας, σε βαθμό που θα πρέπει να θεωρηθεί τόσο αναξιόπιστη ή στερούμενη πειστικότητας, ώστε να μπορεί βάσιμα να λεχθεί, ότι κανένα λογικό δικαστήριο δε θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Ακολουθεί ότι η εισήγηση της Υπεράσπισης με αναφορά σ' αυτό το σκέλος δε γίνεται αποδεκτή και συνεπώς απορρίπτεται. Προκύπτει από τη μαρτυρία του Μ.Κ. 2 και παραπονούμενου Γεώργιου Μιχαήλ (βλ. και το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης - τεκμήριο 5 -) ότι μεταξύ του ιδίου και της συζύγου του κατηγορούμενου Κυριακής Κουσεττή υπήρξε συνοριακή διαφορά σε σχέση με το ακίνητο του με αριθμό εγγραφής 622, τεμ. 318 κ.λ.π (βλ. και το τεκμήριο 6), επί του οποίου βρίσκεται και η επίδικη περίφραξη και το ακίνητο - γειτονικό - της Κουσεττή, τεμ. 438. Κατά τον παραπονούμενο, στις 13.9.2004 εκ μέρους του και της Κουσεττή, υποβλήθηκε από κοινού στο Κτηματολόγιο αίτηση για επίλυση της διαφοράς, στις 12.11.2004 πραγματοποιήθηκε από κλιμάκιο της Χωρομετρίας επιτόπια εξέταση, ενώ στις 21.6.2005 του γνωστοποιήθηκε η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, (στο εξής «Διευθυντή») με την οποία επέλυσε τη διαφορά. Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση - κατά τον παραπονούμενο πάντοτε - η επίδικη περίφραξη βρίσκεται στο κτήμα της Κουσεττή. Ο παραπονούμενος ανάφερε τέλος, ότι έχει εφεσιβάλει την απόφαση του Διευθυντή και η έφεση εκκρεμεί. Έχει νομολογηθεί (βλ. μεταξύ άλλων Σολομώντος ν. Παπανεοκλή

(1992)1 Α.Α.Δ. 906), ότι οι διάφορες αποφάσεις, διαταγές και γνωστοποιήσεις του Διευθυντή του Κτηματολογίου, η ορθότητα των οποίων ελέγχεται από το μηχανισμό που προσφέρει το άρθρο 80 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου, Κεφ. 224, εμπίπτουν στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. Προκύπτει ακόμη από την ίδια την απόφαση - τηρουμένων των αναλογιών - ότι, όταν ο Διευθυντής επιλαμβάνεται αίτησης για επίλυση συνοριακής διαφοράς ενεργεί ως διαιτητής υπό οιωνεί δικαστική ιδιότητα και η απόφασή του με την οποία επιλύει τη διαφορά αποτελεί ασφαλώς οιωνεί δικαστική απόφαση με όλα τα συνεπακόλουθα. Θεωρείται δηλαδή έγκυρη και δεσμευτική και παράγει όλες τις έννομες συνέπειες έως ότου ακυρωθεί ή αντικατασταθεί από το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται της έφεσης που ασκείται κατά της εν λόγω απόφασης σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 224. Εξυπακούεται ότι η υποβολή έφεσης στο δικαστήριο δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα. Περαιτέρω, προκύπτει από το άρθρο 22

(2)(δ)(ε) του Κεφ. 224, με αναφορά στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ότι η επίδικη περίφραξη κατά νόμο θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί ιδιοκτησία του κυρίου της γης επί της οποίας αυτή βρίσκεται. Κύριος αυτής της γης, καθ' ομολογία του παραπονούμενου, κατά τον ουσιώδη χρόνο, σύμφωνα με την απόφαση του Διευθυντή ήταν η σύζυγος του κατηγορούμενου Κυριακή Κουσεττή και με βάση την προηγηθείσα ανάλυση, θα εξακολουθεί να είναι, έως ότου (και αν) ακυρωθεί ή αντικατασταθεί η απόφαση του Διευθυντή με την οποία προέβη σε επίλυση της συνοριακής διαφοράς και αποφάσισε ότι η περίφραξη που αποτελεί το αντικείμενο της κατηγορίας βρίσκεται στο τεμάχιο της. Αναμφίβολα, αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος της κακόβουλης ζημιάς σε περιουσία, η απόδειξη κυριότητας της περιουσίας επί της οποίας προκαλείται η ζημιά και συγκεκριμένα ότι αυτή ανήκει σε συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο ασφαλώς δεν μπορεί να είναι ο κατηγορούμενος (βλ. Δρουσιώτης ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 189). Στην προκειμένη περίπτωση, όχι μόνο δεν έχει αποδειχθεί ότι η επίδικη περίφραξη αποτελούσε ιδιοκτησία του παραπονούμενου Μ.Κ. 2, κατά τον ουσιώδη χρόνο, αλλά, αντίθετα, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί, έχει αποδειχθεί ότι αυτή ανήκε στη σύζυγο του κατηγορούμενου Κυριακή Κουσεττή. Ακολουθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή, απότυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου στην κατηγορία που του προσάπτει, οπότε αυτός δικαιωματικά αθωώνεται. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Χ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο