Δημοκρατία ν. Γρηγόρη Γρηγορίου, Αρ. Υπόθεσης: 7353/06, 20 Ιουνίου 2007

(1)του Κεφ. 154). Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής στις 14.3.06 ο Ανδρέας Χριστοδούλου Μ.Κ.4, ο οποίος διαμένει με την οικογένεια του στην οδό Αυγουστίνου 13, στην Πάφο, ενώ παρακολουθούσε τηλεόραση, γύρω στις 01:05, άκουσε κάποιους περίεργους θορύβους. Βγήκε έξω για να δει τι συμβαίνει. Πρόσεξε ότι ένα αυτοκίνητο που βρισκόταν σταθμευμένο λίγο πιο κάτω, απέναντι από το σπίτι του, καιγόταν. Αμέσως ειδοποίησε στο τηλέφωνο 1499 και ταυτόχρονα ο ίδιος προσπάθησε να σβήσει τη φωτιά ενώ στο μεταξύ ήρθε η πυροσβεστική. Ανέφερε στην προφορική του μαρτυρία ότι η εστία της φωτιάς ήταν στο μπροστινό αριστερό τροχό. Στη σκηνή κατέφθασαν μέλη της Αστυνομίας, η σκηνή αποκλείστηκε και είναι αποδεκτό γεγονός ότι κανένα πρόσωπο δεν εισήλθε ούτε εξήλθε από τη σκηνή του εμπρησμού μεταξύ των ωρών 02:00 και 08:00. Κατά την έρευνα στο χώρο του εμπρησμού ο υπαστυνόμος Χριστάκης Κωνσταντίνου Μ.Κ. 5, κατευθύνθηκε δεξιά και αριστερά του δρόμου μέσα στα οικόπεδα που εφάπτονταν στην οδό Αγίου Αυγουστίνου. Σε απόσταση 60 με 75 μέτρων από το αυτοκίνητο εντόπισε, μεταξύ άλλων, ένα πλαστικό μπουκάλι (Τεκμήριο 5) το οποίο περιείχε άγνωστο υγρό και το οποίο ο Αστ. 2798 Σάββας Καραολής Μ.Κ.3 τοποθέτησε σε γυάλινο μπουκάλι (Τεκμήριο 4). Σε απόσταση ενός μέτρου από αυτό, εντόπισε ένα δεύτερο άδειο πλαστικό μπουκάλι (Τεκμήριο 6). Διαπίστωσε ότι και τα δυο μπουκάλια μύριζαν εύφλεκτη ύλη, πιθανώς βενζίνη. Τα δυο μπουκάλια ήταν καθαρά χωρίς οποιαδήποτε σκόνη και ήταν φανερό ότι ήταν πεταγμένα πολύ πρόσφατα. Είναι αποδεκτό γεγονός ότι τα τεκμήρια ήταν στην κατοχή και νόμιμη φύλαξη του Αστ. 543 Χάρη Χουλιώτη, Μ.Κ. 1, ότι διακινήθηκαν νομότυπα και δεν έγινε οποιαδήποτε παρέμβαση σ' αυτά. Τα τεκμήρια φωτογραφήθηκαν στο χώρο που βρέθηκαν από τον Σάββα Καραολή (φωτογραφίες Τεκμήριο 13). Είναι αποδεκτό γεγονός ότι το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής CAX 241 ανήκει στην Αντρούλα Χρίστου από τη Λεμεσό και το κατείχε ο γιος της Χρίστος Μιχαήλ. Διενεργήθηκε έλεγχος στο αυτοκίνητο από το Γιαννάκη Δρουσιώτη Μ.Κ.7, και τον Υπαστυνόμο Σωκράτη Κυριακίδη Μ.Κ.8, και διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε ηλεκτρολογικό ή μηχανικό πρόβλημα στο αυτοκίνητο ώστε να προκληθεί πυρκαγιά (Τεκμήριο 19). Δεν εντοπίστηκε οτιδήποτε που να δικαιολογεί κάτι τέτοιο και η εστία της πυρκαγιάς βρισκόταν στο μπροστινό αριστερό μέρος. Η υπεράσπιση αμφισβήτησε τη θέση αυτή ισχυριζόμενη ότι η ζημιά θα μπορούσε να προκληθεί και από μηχανολογική βλάβη. Ο Γιαννάκης Δρουσιώτης, στην προφορική του μαρτυρία ανέφερε ότι από τον έλεγχο που διενήργησε διαπίστωσε ότι το αυτοκίνητο δεν είχε ηλεκτρολογικό ή μηχανικό πρόβλημα. Η εστία της πυρκαγιάς ήταν στο μπροστινό αριστερό μέρος και η πιθανότητα να προκληθεί βραχυκύκλωμα σε σταθμευμένο αυτοκίνητο είναι μια στις χίλιες περιπτώσεις Στο συμπέρασμα ότι η φωτιά τέθηκε κακόβουλα κατέληξε και ο Σωκράτης Κυριακίδης (Τεκμήριο 20) αφού έλαβε υπόψη την εστία της πυρκαγιάς και το ότι πίσω από το αυτοκίνητο υπήρχαν κηλίδες που ανέδιδαν οσμή πετρελαιοειδών. Η ζημιά στο αυτοκίνητο εξετάστηκε από το Γιαννάκη Δρουσιώτη το ύψος της οποίας καθορίστηκε στις £1.000 (Τεκμήριο 19). Στις 10.6.2006 ο Χαράλαμπος Φιλίππου Μ.Κ.12, προϊστάμενος του Τ.Α.Ε. Πάφου, δέχθηκε τηλεφώνημα από άγνωστο πρόσωπο το οποίο του ανέφερε ότι "το αυτοκίνητο του Χριστάκη το έκαψε το Γληορούι και το έκαμε επί πληρωμή". Ζήτησε από τον πληροφοριοδότη να δώσει γραπτή κατάθεση όμως αυτός αρνήθηκε και ανέφερε περαιτέρω: "Για τούτον που τη Λεμεσό ξέρετέ τον". Ο Χαράλαμπος Φιλίππου γνώριζε πως το "Γληορούι" ήταν ο κατηγορούμενος. Την πληροφορία αυτή ο μάρτυρας την έδωσε στον Υπαστ. Ανδρέα Θεοφίλου και στον Αστ. 1635 Χ" Βασίλη (Μ.Κ.6) για περαιτέρω διερεύνηση. Στις 28.6.2006 ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε στο χωριό Τόχνη και αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι της σύλληψής του και του επεστήθηκε η προσοχή του στο νόμο απάντησε "είμαι αθώος". Την ίδια ημέρα ο Λοχ. 2248 Χαράλαμπος Νίττης Μ.Κ.2, έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 11) κατά την οποία ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να απαντήσει σε κάθε ερώτηση. Στις 3.7.2006 ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς του επεστήθηκε η προσοχή στο νόμο και απάντησε " δεν έχω κανένα κριτήριο", προφανώς να εννοοούσε κίνητρο, "και λόγο να διαπράξω αυτό το αδίκημα και είμαι αθώος". Την 1.7.2006 ενώ ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση ζήτησε από τον Λοχία 3547 Ιωάννη Χαραλάμπους Μ.Κ.9, να ειδοποιήσει τον εξεταστή της υπόθεσης χωρίς να του αναφέρει γιατί τον ήθελε. Ο μάρτυρας ειδοποίησε τον Αστυφύλακα 3144, Πλαστήρα Σιμιλλίδη Μ.Κ.10 ο οποίος βρισκόταν υπηρεσία και τύγχανε να ήταν εξεταστής άλλης παρόμοιας υπόθεσης, στην οποία ύποπτος ήταν επίσης ο κατηγορούμενος. Μετέβηκε μαζί με τον Λοχία Χαραλάμπους στα κρατητήρια όπου κρατείτο ο κατηγορούμενος. Εκεί τότε ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι ήθελε να μιλήσουν για τις υποθέσεις που κρατείτο. Ο μάρτυρας του επέστησε την προσοχή στο Νόμο και ο κατηγορούμενος του είπε: "θέλω να πάμε πάνω στα γραφεία και να σου πω". Tου ξαναεπέστησε την προσοχή στο νόμο και συνόδεψε τον κατηγορούμενο στα γραφεία του Τ.Α.Ε. όπου στην παρουσία του Υπαστυνόμου Κυριάκου Κυριάκου Μ.Κ. 11, ο κατηγορούμενος τους είπε ότι ήθελε να πει την αλήθεια για τις υποθέσεις. Του επεστήθηκε ξανά η προσοχή στο νόμο και ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι: " η πόμπα που έβαλα ήταν σεμτεξ ζυμωμένη, τζαι έδωκε μου την ένας για να την βάλω για να ξοφλήσω χρέος τρισήμισυ σιηλλιάων για ναρκωτικά που του χρωστούσα. Με εκμεταλλεύτηκε τζαι εν το ίδιο πρόσωπο που με έβαλε τζαι έκαψα τζαι το άλλο το αυτοκίνητο". Τα όσα ο κατηγορούμενος ανέφερε σημειώθηκαν από τον Π. Σιμιλλίδη, στο ημερολόγιο ενεργείας (Τεκμήριο 26). Σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία, ο κατηγορούμενος ζήτησε, για να αποκαλύψει το πρόσωπο που τον έβαλε να διαπράξει τα δυο αδικήματα, να του διασφαλίσουν ότι η Αστυνομία δε θα τον εδίωκε ποινικά. Όταν του ανέφεραν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει και τον κάλεσαν αν ήθελε να πει οτιδήποτε άλλο και να καταγραφεί ο κατηγορούμενος αρνήθηκε και ανέφερε ότι "δεν έχω να σου πώ τίποτε άλλο αλλά ούτε και να σου υπογράψω οτιδήποτε". Από τον κατηγορούμενο λήφθηκε γραπτή συγκατάθεση για λήψη παρειακού επιχρήσματος το οποίο στάληκε στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής για εξετάσεις (Τεκμήριο 23). Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπισή του, όπως είχε δικαίωμα έκαμε δήλωση από το εδώλιο του κατηγορούμενου αναφέροντας τα εξής: "Δηλώνω αθώος δεν έχω διαπράξει αυτό. Υπάρχει μια μεγάλη προκατάληψη στο άτομό μου από την Αστυνομία για τα λάθη του παρελθόντος ίσως είναι και γνωστό σας, όμως εγώ δεν πρέπει να πληρώνω τα λάθη έχω δυο μωρά, έχω άρρωστο παιδί, δυο φορές την εβδομάδα σύλληψη αγανάκτησα από τον πόλεμο τον ανεξέλεκτο, πράγμα το οποίο έπρεπε να το αντιληφθείτε από τον Αστυνόμο ο οποίος ήταν μάρτυρας ενώπιόν σας και τόνισε το όνομα Γληορούι. Εγώ αγανάκτησα με την Αστυνομία γιατί πληρώνω λάθη του παρελθόντος εγώ είμαι αθώος. Τώρα πως βρέθηκε το μπουκάλι με το νερό ο κάθε άνθρωπος πίνει νερό για να ζει πως βρέθηκε στη σκηνή του ατυχήματος δεν μπορώ να σας το εξηγήσω». Το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη εκείνα τα γεγονότα που αποδεικνύονται ενώπιον του ενόρκως και όχι να εξετάζει άλλες διαζευκτικές εκδοχές που δεν υποστηρίζονται από την όλη μαρτυρία. Είναι γι' αυτό το λόγο που κανονικά ούτε η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να σχολιάζει το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος δεν κατέθεσε ενόρκως αλλά ούτε το Δικαστήριο θα πρέπει να σχετίζει την παράλειψη του να δώσει μαρτυρία με την ενοχή του. Είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι η χωρίς όρκο δήλωση κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν εξομοιώνεται όμως με ένορκη μαρτυρία (βλ. Vrakas and another v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139 σελ 188 - 191, Θεμιστοκλέους ν. Αστυνομίας 1981 2 C.L.R. 200 σελ 203 - 204, Δήμος Δημοσθένους κ.α. ν. Αστυνομίας 1998 2 Α.Α.Δ. 129 και Ιωάννου και Συμιανός ν. Δημοκρατίας 2001 2 Α.Α.Δ. 199. Καταλογίζει ο κατηγορούμενος με την ανώμοτη του δήλωση προκατάληψη στην αστυνομία για τους λόγους που οδήγησαν στην σύλληψη του, αλλά δεν αμφισβήτησε τον Χαράλαμπο Φιλίππου (Μ.Κ.12) ο οποίος έλαβε τη συγκεκριμένη πληροφορία και παρέλειψε να τον αντεξετάσει αφήνοντας ουσιαστικά τη μαρτυρία του αναντίλεκτη. Ο μάρτυρας αυτός μας έκανε καλή εντύπωση και είναι σαφές από τη μαρτυρία του την οποία αποδεχόμαστε ως αξιόπιστη ότι οι έρευνες της Αστυνομίας στράφηκαν προς τον κατηγορούμενο αφού είχαν πληροφορίες ότι αυτός ενέχετο στη διάπραξη των αδικημάτων και δεν προχώρησαν στη σύλληψη του προκατειλημμένα λόγω του "ανεξέλεγκτου πολέμου" εναντίον του, όπως ο ίδιος διατείνεται. Το βάρος απόδειξης της υπόθεσης είναι στην Κατηγορούσα Αρχή και το επίπεδο απόδειξης αυτό του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Woolmington v. D.P.P

(1935)A.C. 462 όπως υιοθετήθηκε από το δικό μας Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Χαρίτωνος ν. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. 40, Anastassiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97 και σε μεταγενέστερες αποφάσεις). Αν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή κατηγορουμένου τότε αυτή θα πρέπει ν' αποφασιστεί υπέρ και ν' απαλλαγεί της κατηγορίας (βλ. τις ίδιες πιο πάνω αποφάσεις, Τούμπα ν. Αστυνομίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97). Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει ν' αποδείξει κάθε στοιχείο της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες κι αν είναι (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 C.L.R. 393, Παφίτης και άλλος ν. Δημοκρατίας

(1990)2 C.L.R. 102, σελ. 119, Σωτηριάδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482). Τα δε γεγονότα θα πρέπει να αποδειχθούν με αξιόπιστη και σαφή μαρτυρία (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 C.L.R. 401). Οι πιο πάνω νομικές αρχές συνάδουν και με το τεκμήριο αθωότητας ενός κατηγορουμένου όπως αυτό διασφαλίζεται από το άρθρο 12.4 του Συντάγματος Σύμφωνα με το άρθρο 315 (α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 όπως τροποποιήθηκε από το νόμο 85

(1)/2002, (2η κατηγορία): " Óποιος εσκεμμένα και παράνομα θέτει φωτιά σε οποιοδήποτε μηχανοκίνητο όχημα, κτίριο ή οικοδομή, αποπερατωμένο ή όχι, είναι ένοχος κακουργήματος" Από την ενώπιόν μας μαρτυρία του μάρτυρα κατηγορίας Ανδρέα Χριστοδούλου η οποία ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη, και τη μαρτυρία των Γιαννάκη Δρουσιώτη και Σωκράτη Κυριακίδη, την οποία αποδεχόμαστε ως αξιόπιστη και ασφαλές υπόβαθρο για το Δικαστήριο, είναι εύρημά μας ότι η φωτιά στο αυτοκίνητο με Αρ. Εγγραφής CAX 241, τέθηκε κακόβουλα. Το ερώτημα που παραμένει είναι αν το πρόσωπο που έθεσε παράνομα τη φωτιά είναι ο κατηγορούμενος. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει προφορική ομολογία του κατηγορούμενου προς τους μάρτυρες Σιμιλλίδη και Κυριάκου. Η αποδειχτική αξία της ομολογίας έχει αναληθή σε σειρά αποφάσεων. Η ομολογία του εγκλήματος εφόσον γίνεται δεκτή ως εθελούσια μπορεί αφ' εαυτής να θεμελιώσει την καταδίκη. Το περιεχόμενο της ομολογίας κρίνεται όχι μόνο με βάση τη συμφυή αυθεντικότητα των ισχυρισμών που περιέχονται σ' αυτή αλλά και σε συνάρτηση με κάθε άλλη μαρτυρία που τείνει να ενισχύσει ή να καταρρίψει την ορθότητα του περιεχομένου της. Είναι καθιερωμένη αρχή του Κοινοδικαίου, ότι εκεί όπου ο κατηγορούμενος κάνει προφορικές ή γραπτές δηλώσεις που είναι ενάντια στα συμφέροντα του και συνιστούν ομολογία, γίνονται εναντίον του δεκτές από το Δικαστήριο για την αλήθεια του περιεχομένου τους και το Δικαστήριο μπορεί να στηριχθεί στα γεγονότα που περιγράφουν (βλ. R. v. Donaldson and Others

(1976)64 Cr.App.R. 59 και R. v. Pearce

(1979)69 Cr. App. R. 365). Η δήλωση αυτή αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση και ήταν η θέση της συνηγόρου του ότι η μαρτυρία των Σιμιλλίδη και Κυριάκου δεν είναι αξιόπιστη και καμιά γραπτή δήλωση του κατηγορούμενου δεν υπάρχει που να υποστηρίζει αυτό το γεγονός. Η αμφισβήτηση από την υπεράσπιση αφορά όχι τις συνθήκες κάτω από τις όποιες έγινε η δήλωση αυτή αλλά την ουσία ότι δηλαδή τέτοια δήλωση ουδέποτε έγινε. Οι μάρτυρες αυτοί μας έκαμαν άριστη εντύπωση ως μάρτυρες της αλήθειας και αποδεχόμαστε ότι η δήλωση έγινε από τον κατηγορούμενο μετά από δική του επιθυμία προσδοκώντας πιθανό όφελος και απαλλαγή του από ποινική δίωξη. Η όποια αμφισβήτηση της ομολογίας του κρίνουμε ότι ήταν εκ των υστέρων σκέψεις του κατηγορούμενου, αφού η προσδοκία του απέτυχε. Το Δικαστήριο θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η προφορική ομολογία του κατηγορούμενου συνάδει με την αλήθεια των γεγονότων (Μάρτιν ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ 65). Το Δικαστήριο θα πρέπει να στηριχθεί σε περιστατική μαρτυρία για την κατάληξη του αυτή αφού κανένας αυτόπτης μάρτυρας υπάρχει. Αναφορικά με τα κριτήρια τα οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να έχει υπόψη του όταν εξετάζει κατά πόσο περιστατική μαρτυρία είναι τέτοια που να μπορεί να βασίσει σ' αυτήν καταδίκη, υπάρχει αρκετή νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Vrakas and another v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139 σελ. 144-145 και 168-170), Anastassiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Κουφού ν. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R 165, Φουρνίδης ν. Δημοκρατίας

(1986)2 C.L.R. 73, Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 C.L.R. 172, Σωτήρης Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 C.L.R. 41, σελ. 55 και Παφίτης & άλλος ν. Δημοκρατίας

(1990)2 C.L.R 102, σελ. 119-120 και Κυριάκος Σάββα Ψωμάς ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 312 σελ. 321 και 326). Στην υπόθεση Σωτήρης Αθηνής ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω) ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Ν. Λοίζου στις σελ. 54-55 αναφέρει τα ακόλουθα: " Η βασική αρχή είναι ότι, σε ποινικές υποθέσεις στις οποίες η υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου στηρίζεται καθ' ολοκληρία ή ουσιαστικά πάνω σε περιστατική μαρτυρία, μετά που τα γεγονότα που κατατέθησαν ενόρκως αποδειχθούν, το Δικαστήριο πρέπει σαν θέμα νόμου να αποφασίσει όχι μόνο κατά πόσο τα γεγονότα αυτά συμβιβάζονται με την ενοχή του κατηγορουμένου, αλλά επίσης ότι δεν συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα από εκείνο ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα." Είναι παραδεκτό γεγονός ότι το γενετικό υλικό που απομονώθηκε από το Τεκμήριο 6 ανήκει στον κατηγορούμενο. Το Τεκμήριο 6 μύριζε εύφλεκτη ύλη πιθανώς βενζίνη ισχυρισμό που δεν αμφισβήτησε η υπεράσπιση παραμένοντας έτσι αναντίλεκτος. Σε απόσταση ενός μέτρου από το Τεκμήριο 6 βρέθηκε το Τεκμήριο 5 το οποίο περιείχε βενζίνη (Τεκμήριο 4) και αυτό επιβεβαιώνεται από τις εξετάσεις που έγιναν από το Γενικό Χημείο του κράτους (Τεκμήριο 38). Τα δυο Τεκμήρια βρέθηκαν σε απόσταση 60 -75 μέτρων από τη σκηνή του εμπρησμού. Στο σημείο του εμπρησμού στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου υπήρχαν κηλίδες οι οποίες επίσης μύριζαν εύφλεκτη ύλη (βενζίνη). Η τοποθέτηση των δυο μπουκαλιών στο σημείο εκείνο ήταν πρόσφατη. Η φωτιά στο αυτοκίνητο τέθηκε κακόβουλα. Για την παρουσία γενετικού υλικού του κατηγορούμενου στο Τεκμήριο 6 και για την παρουσία του Τεκμηρίου αυτού στο συγκεκριμένο χώρο δεν δόθηκε οποιαδήποτε λογική εξήγηση από τον κατηγορούμενο. Ανέφερε στην ανώμοτη δήλωση του ότι ο κάθε άνθρωπος πίνει νερό για να ζήσει χωρίς όμως να αναφέρει αν ο ίδιος πέταξε το μπουκάλι με το νερό στο χώρο, ούτε άφησε να νοηθεί ότι πιθανό άλλο πρόσωπο να πήρε το άδειο μπουκάλι νερού που ο ίδιος πέταξε σε άλλο χώρο και να το χρησιμοποίησε. Στο Χριστάκη Κωνσταντίνου υποβλήθηκε ότι ήταν ανοικτός χώρος από όπου η πρόσβαση ήταν ελεύθερη για τον καθένα. Αυτό είναι γεγονός, η περιοχή είναι ανοιχτά οικόπεδα. Η ύπαρξη όμως γενετικού υλικού σε ένα καθαρό μπουκάλι το οποίο μύριζε βενζίνη κοντά στο σημείο όπου βρέθηκε άλλο μπουκάλι με βενζίνη τοποθετημένα πρόσφατα και σε σημείο όπου τέθηκε φωτιά σ΄ ένα αυτοκίνητο, δεν μπορεί να ερμηνευθεί σαν ένα τυχαίο γεγονός αλλά καταδεικνύει ότι αυτά πετάκτηκαν από τον κατηγορούμενο όταν έφευγε από τη σκηνή μετά την τοποθέτηση της βόμβας και τον εμπρησμό του αυτοκινήτου. Όλες οι πιο πάνω λεπτομέρειες όπως τις έχουμε περιγράψει αποτελούν τους κρίκους της αλυσίδας που επιβεβαιώνουν ότι η προφορική ομολογία του κατηγορουμένου συνάδει με την αλήθεια των γεγονότων και οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος είναι το πρόσωπο το οποίο έθεσε κακόβουλα φωτιά στο αυτοκίνητο με Αρ. Εγγραφής CAX 241, με σκοπό την ολοκλήρωση της παράνομης συμφωνίας του με το άγνωστο πρόσωπο και στην κατηγορία αυτή ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. Συστατικό στοιχείο του άρθρου 371, του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, (1η κατηγορία) είναι η ύπαρξη μιας συμπληρωμένης συμφωνίας. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Gani ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 134, "η ύπαρξη συμφωνίας συμπληρωμένης είναι συστατικό του αδικήματος της συνωμοσίας. Το ζήτημα είναι πραγματικό και εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης". Με τη δική του προφορική ομολογία ο κατηγορούμενος παραδέχεται την ύπαρξη συμφωνίας για την διάπραξη του αδικήματος και έχουμε ήδη αναφερθεί στη σημασία της ομολογίας πιο πάνω. Με βάση την προφορική ομολογία του κατηγορούμενου είναι η κατάληξη μας ότι ο κατηγορούμενος συμφώνησε με άλλο πρόσωπο το οποίο ο ίδιος γνωρίζει αλλά αρνήθηκε για δικούς του λόγους να αποκαλύψει στις διωκτικές αρχές να διαπράξει αδίκημα έναντι αμοιβής και στην κατηγορία αυτή ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. Η 3η κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος στηρίζεται στο Άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 το οποίο αναφέρει: " Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος ". Συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι η εσκεμμένη και παράνομη καταστροφή περιουσίας. Είναι αποδεκτό γεγονός ότι το αυτοκίνητο με Αρ. Εγγραφής CAX 241 ανήκει στην Ανδρούλα Χρίστου. Είναι εύρημά μας ότι στο αυτοκίνητο η φωτιά τέθηκε κακόβουλα από τον κατηγορούμενο και προκλήθηκε ζημιά ύψους £1.000. Ως εκ τούτου και στην 3η κατηγορία ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (Υπ.) ............................................... Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............................................... Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............................................... Ρ. Λιμνατίτου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../Θ.Γ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο