Δημοκρατία ν. Γλαύκου Σωκράτους κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 12579/06, 4.7.2007

Δημοκρατία ν. Γλαύκου Σωκράτους κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 12579/06, 4.7.2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDPAF:2007:9 ΣΤΟ ΜΟΝΙΚΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Χ. Μαλαχτού, Α.Ε.Δ. Ρ. Λιμνατίτου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 12579/06 Δημοκρατία ν.

1. Γλαύκου Σωκράτους
2. Χαράλαμπου Λοΐζου Κατηγορουμένων ------------------------ Ημερομηνία: 4.7.2007 Για τη Δημοκρατία: κα. Χρ. Κυθραιώτου Για τον Κατηγορούμενο 1: κα Α. Σαββίδου (κα Μ. Σαββίδου για ν΄ ακούσει απόφαση) Για τον Κατηγορούμενο 2: κ Ερωτοκρίτου Κατηγορούμενοι 1 & 2: παρόντες --------------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες: συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 371 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, απαγωγή γυναίκας και κατακράτησή της χωρίς τη θέλησή της με σκοπό τη συνουσία, κατά παράβαση του άρθρου 148 του Ποινικού Κώδικα, βιασμός κατά παράβαση των άρθρων 144, 145 και 20 του Ποινικού Κώδικα, άσεμνη επίθεση κατά παράβαση του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα και τέλος, απειλή βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα. Η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε τη μαρτυρία της Μ.Κ.2 παραπονουμένης Φ.Χ. σύμφωνα με την οποία οι κατηγορούμενοι οδήγησαν την παραπονουμένη παρά τη θέλησή της σε απομονωμένη περιοχή στην Πελαθούσα και υπό το κράτος απειλών και βίας τη βίασαν και πάλι παρά τη θέλησή της διαδοχικά. Είναι η εκδοχή των κατηγορουμένων πως όσα τους αποδίδονται είναι ψεύδη της παραπονουμένης η οποία κατασκεύασε μια φανταστική ιστορία με σκοπό να εκδικηθεί, κατά κύριο λόγο τον κατηγορούμενο 1 με τον οποίο διατηρούσε στο παρελθόν ερωτική σχέση, αλλά και εμμέσως τον κατηγορούμενο 2 και τότε ερωτικό της σύντροφο. Τόσο ο κατηγορούμενος 1 όσο και ο κατηγορούμενος 2 έδωσαν ανώμοτη κατάθεση. Παραθέτουμε από κάποιο σημείο τη δήλωση του κατηγορούμενου 1: "Θέλω να σας πω ότι εγώ είμαι αθώος, με τη Φοινικούλα είχαμε δεσμό πριν αρκετό καιρό, της είπα να διακόψουμε γιατί έμαθα ότι είμαστε συγγενείς ...... ................. Μετά ξαναείδα τη Φοινικούλα την ημέρα που είμαστε στο κυνήγι μου ζήτησε η Φοινικούλα μαζί με τον Πάμπο να τους πάρω να μιλήσουν ενώ ο Λάκης ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου δεν έδινε το αυτοκίνητο σε οποιοδήποτε το έδινε μόνο σε εμένα. Πήγα τους πήρα, τον Πάμπο και τη Φοινικούλα και μετά εγώ έφυγα απομακρύνθηκα. Όταν απομακρύνθηκα άκουγα κάποιες φωνές δεν έλαβα υπόψη διότι και σε εμένα φώναζε η Φοινικούλα όταν κάναμε έρωτα. Μετά από αρκετή ώρα επέστρεψα ήταν όλα εντάξει και φύγαμε και πήγαμε στην παρέα που είμαστε. Θέλω να σας ξαναπώ ότι εγώ είμαι αθώος ο Πάμπος και οι άλλοι το γνώριζαν ότι είχα δεσμό με τη Φοινικούλα". Ο κατηγορούμενος 2 αρκέστηκε να δηλώσει: "Για ότι με κατηγορεί η Φοινικούλα έγιναν όλα με τη θέλησή της". Η παραπονούμενη γεννήθηκε στις 4.8.1983 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Διαμένει με τους γονείς της στην Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς και εργάζεται ως πωλήτρια σε κατάστημα στην Πάφο. Το καλοκαίρι του 2004 γνώρισε τον κατηγορούμενο 1, τον οποίο πιο κάτω θα αναφέρουμε ως Γλαύκο, με τον οποίο συνήψε ολοκληρωμένη σχέση. Είχε μαζί του δυο φορές σεξουαλική επαφή. Αργότερα έμαθε πως ο κατηγορούμενος 1, που είχε που είχε τέσσερα παιδιά από προηγούμενο γάμο, επρόκειτο να παντρευτεί, ακόμη ότι έφταναν συγγενείς. Εκείνος το γνώριζε αλλά δεν της το είπε. Όταν του το ανέφερε αυτός το αρνήθηκε, δεν ήταν είπε αλήθεια και πρόβαλε διάφορες δικαιολογίες. Έτσι δεν τον ξαναείδε. Του ζήτησε όπως ακούσαμε στην αντεξέταση να διακόψουν. Αργότερα γνώρισε τον κατηγορούμενο 2, τον οποίο στη συνέχεια θα αποκαλούμε, ο Πάμπος. Της τηλεφωνούσε μιλούσαν και τέλος της είπε ότι ήθελε να κάμει σχέση μαζί της. Κατόπιν επιμονής δικής της να της πει από πού πήρε το τηλέφωνό της ο Πάμπος της είπε ότι του το έδωσε ο Γλαύκος. Απεκόμισε κακή εντύπωση από τον Πάμπο και ήταν επιφυλακτική. Αργότερα και με την επιμονή του Πάμπου, ο οποίος συνέχισε να της τηλεφωνεί και να της στέλνει μηνύματα ζητώντας της συγνώμη, συναντήθηκαν και έκτοτε δημιούργησαν ερωτική σχέση. Επειδή ακριβώς ήθελε να στηριχθεί η σχέση τους σε σωστή βάση του ανέφερε την προηγούμενη σεξουαλική της σχέση με το Γλαύκο. "Ήταν σωστό" είπε, "να ξέρει αφού τα είχα πριν με το φίλο του". Του ζήτησε ακόμη να σταματήσει να κάνει παρέα με το Γλαύκο. Στις 19.8.2006 γύρω στις 10:15 το βράδυ, ο Πάμπος της τηλεφώνησε να τον συναντήσει στην περιοχή του χωριού Πελαθούσας. Της ζήτησε να του πάρει φάρμακα, Bedatine: Είχε από προηγουμένως τραυματιστεί και ήθελε να αλλάξει την πληγή του. Στην επιμονή του Πάμπου η παραπονουμένη αποδέχθηκε να βρεθούν για λίγο γιατί είχε ήδη κανονισμένο ραντεβού με τη φίλη της τη Λίτσα. Θα πήγαιναν για ένα ποτό στην πλατεία της Πόλης και θα την περίμενε εκεί. Πήρε τα φάρμακα και οδηγώντας το αυτοκίνητό της κατευθύνθηκε προς το χωριό Πελαθούσα για να συναντήσει τον Πάμπο. Πριν φτάσει στο σημείο της συνάντησης και κοντά στην πινακίδα: «Προς εκκλησάκι Παναγίας Χόρτενης», είδε ένα αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε ο Πάμπος, δεν ήταν το δικό του ήταν ένα διπλοκάμπινο, και σταμάτησε εκεί. Η παραπονουμένη κατέβηκε από το αυτοκίνητό της μπήκε στο διπλοκάμπινο που οδηγούσε ο Πάμπος. Ο Πάμπος με την είσοδό της στο αυτοκίνητο της ζήτησε να έχουν σεξουαλική επαφή. Εκείνη αρνήθηκε. Ήθελε να πάει στο ραντεβού της με τη Λίτσα και δεν συνήθιζε είπε να βγαίνει έξω χωρίς προηγουμένως να έχει κάμει ντους. Έτσι του ζήτησε να πάνε εκεί που βρίσκονταν η παρέα του. Αν έμεναν μόνοι θα της ήταν δύσκολο να αποφύγει τις ορέξεις του. Όντως ο Πάμπος την οδήγησε εκεί που βρίσκονταν οι φίλοι του, περίπου άλλα 10 άτομα ανάμεσα στους οποίους ο Γλαύκος, κάποιος Χιονιάς, και ο αδελφός του Πάμπου. Κάθισε για λίγη ώρα με την παρέα του Πάμπου και ύστερα ζήτησε από κάποιο να την συνοδεύσει για να επιστρέψει στο αυτοκίνητό της. Σηκώθηκε ο Πάμπος, προθυμοποιήθηκε να τη συνοδεύσει μαζί με το Γλαύκο ο οποίος και ανέλαβε να οδηγήσει. Η ίδια κάθισε στη θέση του συνοδηγού ενώ ο Πάμπος στο κάθισμα από πίσω της. Αντί όμως ο Γλαύκος να οδηγήσει και να την αφήσει εκεί που βρισκόταν σταθμευμένο το δικό της αυτοκίνητο, το προσπέρασε, το οδήγησε σε ερημική τοποθεσία και έσβησε τα φώτα και τη μηχανή του αυτοκινήτου. Ο Γλαύκος κατέβηκε από το αυτοκίνητο και απομακρύνθηκε χωρίς να δει η ίδια που πάει. Ήταν σκοτάδι. Ο Πάμπος κατέβηκε κι αυτός, πήγε προς το μέρος της και της ζήτησε να κάνουν έρωτα. Εκείνη αρνήθηκε. Δεν ήθελε, εκείνη τη στιγμή αλλά και γιατί ήταν κοντά ο φίλος του ο Γλαύκος. Αυτός επέμενε, του είπε ότι δεν είχε όρεξη. Τότε της ζήτησε να κατέβει από το αυτοκίνητο, την τράβηξε από τα χέρια βίαια και την κατέβασε κάτω. Την οδήγησε τραβώντας την από το χέρι προς την πόρτα του αυτοκινήτου, την έσπρωξε, τη γύρισε να βλέπει με το πρόσωπο προς το αυτοκίνητο και παρά τη θέλησή της τη βίασε. Η ίδια έκλαιγε του φώναζε να σταματήσει αλλά εκείνος δεν την άφηνε. Πριν, και χωρίς ο Πάμπος να ολοκληρώσει, έφτασε στη σκηνή ο Γλαύκος λέγοντας "σε γάμησα δυο φορές και επειδή μου άρεσε θέλω να σε ξαναγαμήσω". Τότε ο Πάμπος αποσύρθηκε από πάνω της και όπως ήταν στριμωγμένη πάνω στ΄ αυτοκίνητο ήρθε κοντά της ο Γλαύκος, έβγαλε το παντελόνι του την έσπρωξε βίαια πάνω στο αυτοκίνητο με το πρόσωπο της και πάλι στραμμένο προς το αυτοκίνητο, την τράβηξε από τα μαλλιά, τραβώντας το κεφάλι της προς τα πίσω και απειλώντας την άνοιξε με βία τα πόδια της, ενώ ταυτόχρονα την πίεζε πάνω στο λαιμό και έτσι άρχισε να τη βιάζει. Η ίδια φώναζε και καλούσε βοήθεια. Ένιωθε να μην αναπνέει και σπρώχνοντας το Γλαύκο κατάφερε να τον κάνει να αποτραβηχτεί. Του ξέφυγε και άρχισε να τρέχει. Οι κατηγορούμενοι την κυνήγησαν μέχρι που ο Πάμπος τη σταμάτησε. Τραβώντας την από το χέρι βρίζοντας και απειλώντας τη πως θα τη σκοτώσουν. Τη στιγμή εκείνη φάνηκαν από μακριά μπλε φάροι της Αστυνομίας, οπότε οι δυο κατηγορούμενοι την έβαλαν στο αυτοκίνητο και την οδήγησαν και πάλι πίσω εκεί που βρισκόταν η υπόλοιπη παρέα. Εκεί ο Χιονιάς προθυμοποιήθηκε να την οδηγήσει στο αυτοκίνητό της. Καθοδόν η παραπονουμένη είπε στο Χιονιά, πως ο Γλαύκος και ο Πάμπος τη βίασαν. Μπήκε στο αυτοκίνητο της και ενώ βρισκόταν εκεί είδε ένα περιπολικό της Αστυνομίας να καταφθάνει. Ένας από τους δυο αστυφύλακες ήταν και ο Μ.Κ.7, αστ. 2133, Κ. Βρούλος του Αστυνομικού Σταθμού της Πόλης Χρυσοχούς. Εκεί η παραπονούμενη ανέφερε στον αστ. Κ. Βρούλλο, πως οι κατηγορούμενοι, τους οποίους και κατονόμασε την βίασαν. Του ζήτησε όμως να μην πει οτιδήποτε. Αργότερα θα τους έδινε κατάθεση και μετά που θα σκεφτόταν τι έπρεπε να κάνει. Οδήγησε το αυτοκίνητό της προς το σπίτι της, έκανε ένα μπάνιο, πλύθηκε και πλάγιασε. Το πρωί, όταν ξύπνησαν οι γονείς της, τους είπε τι συνέβη και όλοι μαζί πήγαν στην Αστυνομία της Πάφου να καταγγείλουν το περιστατικό. Εξετάσαμε με προσοχή τι μετέφερε ενώπιον μας τόσο η παραπονούμενη όσο και ο αστ. Κ. Βρούλος. Θα σταθούμε ιδιαιτέρως στο σημείο αυτό και θα παρεμβάλουμε τα όσα ο μάρτυρας αυτός μας μετέφερε. Σύμφωνα με την κατάθεσή του Τεκμήριο 18, που απετέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του, ενώ βρισκόταν σε μηχανοκίνητη περιπολία στην περιοχή Λατσιού, έλαβε τηλεφώνημα από τον αστυνομικό σταθμό, ότι άγνωστο πρόσωπο ανέφερε ότι στο χωριό Πελαθούσα, σε σπίτι, ακούγοντας φωνές. Ήταν, όπως διαπιστώσαμε κατά την ακροαματική διαδικασία, ο καταγγέλων Μ.Κ.6 Ανδρέας Γεωργίου, ο οποίος δίνοντας τηλεφωνικώς οδηγίες στο περιπολικό, πράγμα που μπόρεσε να κάνει βλέποντας τα φώτα και τους φανούς του αυτοκινήτου, τους οδήγησε στο σημείο, που κατά τον ίδιο, ακούγονταν οι φωνές. Σε κάποιο σημείο είδαν ένα αυτοκίνητο με άγνωστους αριθμούς εγγραφής να φεύγει από ένα χωράφι σε απόσταση 200 - 300 μέτρων περίπου. Προσπάθησαν να το ανακόψουν σε ένα σημείο που οδηγεί στην "Παναγία τη Χόρτενη", χωρίς θετικό αποτέλεσμα. Κατευθύνθηκαν προς την Πελαθούσα όπου εκεί συνάντησαν την παραπονουμένη που βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητό της. Σε ερώτησή του πώς και γιατί βρίσκεται εκεί, η παραπονουμένη του ανέφερε ότι είχε πάει να συναντήσει το φίλο της για να μιλήσουν για ένα προσωπικό τους θέμα. Επειδή του δημιουργήθηκαν υποψίες ζήτησε από τον συνάδελφό του Μ.Κ.10 αστ. 1169 Αριστοδήμου να τον αφήσει μόνο με την παραπονουμένη γιατί έτσι θα μπορούσε να μιλήσει πιο άνετα μαζί του επειδή τον γνώριζε προσωπικά. Εκεί η παραπονουμένη του αποκάλυψε ότι την βίασε "ο Πάμπος που την Μαραθούντα και ο Γλαύκος από τη Μεσόγη". Σε προτροπή του να την μεταφέρουν στο Νοσοκομείο εκείνη αρνήθηκε, όπως και αρνήθηκε να προβεί σε γραπτή κατάθεση: Δεν ήθελε να το μάθει κανείς, θα γινόταν "ρεζίλι" στο χωριό της και στην Πόλη, αν δε το μάθαινε ο πατέρας της, θα τη σκοτώσει. Την συνόδεψαν μέχρι την κατοικημένη περιοχή της Αργάκας όπως η ίδια τους ζήτησε. Λόγω του ότι η παραπονουμένη τον είχε παρακαλέσει έντονα να μην αποκαλύψει τίποτα μέχρι η ίδια να αποφασίσει τι να κάμει, φρόντισε στην καταχώρηση που έκανε στο ημερολόγιο του σταθμού στις 20.8.2006, Τεκμήριο 19, να μην αποκαλύπτεται οτιδήποτε σχετικά με το βιασμό. Όταν εκ των υστέρων διαπιστώθηκε ότι η παραπονουμένη κατάγγειλε το συμβάν στην Αστυνομία, δε χρειάστηκε να κάνει οτιδήποτε. Σημειώνουμε ότι η κατάθεση της παραπονουμένης στην Αστυνομία δόθηκε στις 20.8.2006 η ώρα 16:20 ενώ η κατάθεση του αστ. Κ. Βρούλλου στις 23.8.
3. Στάθηκε ιδιαιτέρως η κα Σαββίδου στην κατάθεση της παραπονουμένης προς την Αστυνομία και ιδιαίτερα στο σημείο όπου κάνει αναφορά πως είπε στους Αστυνομικούς: "ύστερα θα τους έδινα κατάθεση χωρίς να τους πω οτιδήποτε". Η παραπονουμένη ήταν απολύτως ειλικρινής και έδωσε λογικές και πειστικές εξηγήσεις για τη στάση της την ώρα που το περιπολικό πλησίασε το αυτοκίνητό της. Μας μετέφερε το διάλογο μεταξύ της και του αστ. Κ. Βρούλλου,: Αρχικά πρόβαλε την δικαιολογία ότι πήγε να συναντήσει ένα φίλο της γιατί τα είχε χαμένα και δεν της "έβγαινε αμέσως να τους πει πως τη βίασαν". Ήταν όμως σαφής ότι λίγο αργότερα ξεκάθαρα έδωσε τα ονόματα των κατηγορουμένων και ότι αυτοί ήσαν τα πρόσωπα που την βίασαν. Αργότερα κατήγγειλε τον βιασμό της στην Αστυνομία και αυτό για εκείνη ήταν αρκετό. Άλλωστε είπε ανέφερε στην κατάθεσή της το γεγονός της συνάντησης της με τους δυο αστυνομικούς. Για να συμπληρώσει αργότερα, όταν ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου 2 επανήλθε επί του θέματος, ότι εκεί όπου στην κατάθεση της ανέφερε "χωρίς να τους πω οτιδήποτε", εννοούσε, χωρίς να τους δώσει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες του βιασμού. Η παραπονουμένη προχώρησε ακόμη πιο κάτω να συμπληρώσει πως, όταν έδινε την κατάθεσή της ανέφερε στους αστυνομικούς το διάλογο που είχε και την μεταφορά του παραπόνου της για βιασμό στο Βρούλλο. Μάλιστα μετά από αυτό κάποιος "μεγάλος" την κάλεσε, όπως κάλεσε και τους δυο αστυνομικούς και τους ρώτησε αν πράγματι έτσι έγινε. Εκείνοι διαβεβαίωσαν ότι η παραπονουμένη τους ανέφερε ότι την βίασαν. Ζητήθηκαν είπε εξηγήσεις από τον "αστυνομικό" γιατί δεν έγραψαν ότι κατήγγειλε βιασμό. Ο αστ. Κ. Βρούλλος συμφωνεί με την παραπονουμένη ότι μετά από μια έως τρεις ημέρες τη συνάντησε στο γραφείο του αξιωματικού υπαίθρου όπου ο τελευταίος τον κάλεσε να του δώσει εξηγήσεις γιατί δεν καταχώρησε στο ημερολόγιο του σταθμού την καταγγελία για βιασμό της. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση κατά την αντεξέταση του από την κα Σαββίδου να προσδιορίσει αν το πιο πάνω συμβάν έλαβε χώρα πριν τις 23.8.2006 οπότε και προχώρησε με την κατάθεσή του. Παρέμεινε όμως σταθερός στην εξήγηση που έδωσε αρχικά: Δεν αναφέρθηκε στα πραγματικά γεγονότα σεβόμενος την επιθυμία της παραπονουμένης η οποία φοβόταν την αντίδραση του πατέρα της και ότι θα γινόταν περίγελος σε όλο το χωριό. Ο κ. Ερωτοκρίτου προχώρησε περαιτέρω υποβάλλοντας στο μάρτυρα πως, ότι αναφέρει στην κατάθεσή του σχετικά με το συμβάν δεν είναι αλήθεια, πράγμα που ο μάρτυρας αρνήθηκε επαναλαμβάνοντας τη θέση του και δίνοντας λεπτομέρειες για τη συνάντηση του με την παραπονουμένη αλλά και τις έρευνες που έκανε στην περιοχή κατόπιν οδηγιών του όπως ακούσαμε του Μ.Κ.6, Ανδρέα Γεωργίου. Ο Ανδρέας Γεωργίου, στρατιωτικός ο οποίος βρισκόταν κατασκηνωμένος για κυνήγι μαζί με άλλο ένα φίλο του κοντά στο χωριό Πελαθούσα, αργά το βράδυ της επίδικης ημέρας, ακούει φωνές μιας κοπέλας να έρχονται από το βουνό. Ακούγονταν δυνατά και περίπου από απόσταση ενός χιλιομέτρου,: "Πονώ, αφήστε με" και πάλι ξανά "βοήθεια, αφήστε με να φύγω". Άκουσε ακόμα κάποιον άντρα να λέει "αφού δεν μας αφήνεις να τελειώνουμε". Όλα όσα κατέγραψε στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία Τεκμήριο 17 τα επανέλαβε και ενώπιον μας προσθέτοντας ακόμη κάποιες λεπτομέρειες: Η κοπέλα φώναζε: "αφήστε με πονώ τη μέση μου δεν μπορώ". Ο μάρτυρας από τις φωνές κατάλαβε ότι επρόκειτο για μια κοπέλα που την βίαζαν περισσότεροι από ένας άντρας, ότι πρόβαλλε αντίσταση και ότι πονούσε. Τα ίδια επιβεβαιώνει και ο Ανδρέας Κλεάνθους Μ.Κ.8, κατάθεση του Τεκμήριο 21, ο οποίος ερχόμενος από ταξίδι, από τη Λευκωσία, σταμάτησε το αυτοκίνητο του για να ξεκουραστεί. Άκουγε γυναικείες φωνές και δυνατές κραυγές πόνου. Συνάντησε εκεί τρεις κυνηγούς, όλοι τους άγνωστα σ' αυτόν πρόσωπα, ένας απ΄ αυτούς ο Ανδρέας στρατιωτικός που υπηρετούσε στον Κόρνο. Επρόκειτο για τον Ανδρέα Γεωργίου. Όλοι μαζί παρακολούθησαν τις κινήσεις του αστυνομικού οχήματος και άκουγαν τι συνέβαινε, από την αρχή μέχρι το τέλος. Εξετάσαμε με προσοχή τι μετέφεραν ενώπιον μας οι μάρτυρες Ανδρέας Γεωργίου και Ανδρέας Κλεάνθους. Τη μαρτυρία τους την αποδεχόμαστε ως καθόλα αντικειμενική και αληθινή. Σημειώνουμε πως οι μάρτυρες μας εντυπωσίασαν ως μάρτυρες της αλήθειας με απόλυτο σεβασμό προς το δίκαιο του πράγματος και ως αντικειμενικοί κριτές γεγονότων. Η κοινή αντεξέταση του Ανδρέα Γεωργίου δεν κλόνισε με οποιοδήποτε τρόπο τα όσα μας μετέφερε, αντιθέτως ενδυνάμωσε την αλήθεια του πράγματος. Ο μάρτυρας αυτός κρίνεται ως ένας ανεξάρτητος μάρτυρας, άγνωστος στα εμπλεκόμενα πρόσωπα και δεν έχει καμία σχέση ή καταγωγή από την περιοχή. Ενήργησε ως ένα συνειδητός πολίτης ο οποίος την ώρα που αντιλήφθηκε ότι μια άγνωστη κοπέλα κινδύνευε βοήθησε, ως είχε καθήκον, την αστυνομία. Αργότερα αναζητήθηκε από την Αστυνομία στο στρατόπεδο όπου υπηρετούσε, στον Κόρνο και έδωσε την κατάθεσή του στις 24.8.2006 χωρίς να έχει οποιαδήποτε επαφή με τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Ο Ανδρέας Κλεάνθους ουσιαστικά δεν αντεξετάστηκε. Ο λόγος του παρέμεινε αδιάψευστος. Όσα παρατηρήσαμε για το μάρτυρα Γεωργίου ισχύουν και για το μάρτυρα Κλεάνθους. Η μαρτυρία των Ανδρέα Γεωργίου και Ανδρέα Κλεάνθους ενισχύουν τα όσα ο αστ. Βρούλλος μας μετέφερε περί καταγγελίας αγνώστου προσώπου η οποία και δίνει το έναυσμα για διερεύνηση. Η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου του κατηγορουμένου 1 όπως προκύπτει από τη γραμμή αντεξέτασης της παραπονουμένης είναι πως με τη θέλησή της ακολούθησε τον κατηγορούμενο 2, στο αυτοκίνητο για ένα περίπατο για να συζητήσουν και ότι ο κατηγορούμενος 1 απλώς τους μετέφερε. Ο ίδιος στη συνέχεια απομακρύνθηκε από το αυτοκίνητο και επέστρεψε πολύ αργότερα. Ότι αποδίδεται στον κατηγορούμενο 1 εισηγείται η υπεράσπιση, είναι ένα κατασκεύασμα της παραπονουμένης για σκοπούς εκδίκησης: O κατηγορούμενος διέκοψε την ερωτική σχέση που είχε με την παραπονούμενη η οποία και στο παρελθόν του είχε δημιουργήσει προβλήματα, όπως με τηλεφώνημα στη σύζυγο του, πραγματοποιώντας έτσι τις απειλές τις οποίες είχε εκτοξεύσει εναντίον του κατηγορουμένου. Ο Γλαύκος στη μοναδική του κατάθεση προς την Αστυνομία (Τεκμήριο 25) επεφύλαξε το δικαίωμα του να πει ότι είχε να πει στο Δικαστήριο. Ο Πάμπος αντιθέτως δίνει δυο καταθέσεις στις 20.8.2006 και 23.8.2006 (Τεκμήρια 26 και 28). Είναι η θέση του, όπως προκύπτει από τις δυο αυτές καταθέσεις, πως συναντήθηκαν με σκοπό να κουβεντιάσουν για να συζητήσουν τις διαφορές τους που προέκυψαν το προηγούμενο βράδυ. Τους οδήγησε με αυτοκίνητο ο Γλαύκος όπως τα είχαν κανονισμένα με την παραπονουμένη και ότι ο Γλαύκος, έφυγε για να τους αφήσει μόνους. Όταν θα τέλειωναν θα τον έπαιρναν τηλέφωνο. Η παραπονουμένη με την απομάκρυνση του Γλαύκου από τη σκηνή είχε αρχίσει να θέλει να κάνουν έρωτα. Έβγαλαν και οι δυο τα ρούχα τους και άρχισαν να κάνουν έρωτα. Πέντε λεπτά αργότερα, και χωρίς ο ίδιος να ολοκληρώσει εμφανίστηκε ο Γλαύκος λέγοντας στην παραπονουμένη: "θέλω τζαι γιω". Η παραπονουμένη αρνήθηκε, δεν ήθελε, και τότε ο Γλαύκος της είπε: "εξήχασες που σε γάμουν παλιά". Ο Γλαύκος την αγκάλιασε και η παραπονούμενη φώναζε: "όχι, όχι βοήθεια". Τότε ο Πάμπος άρχισε να βρίζει και τους δυο γιατί δεν γνώριζε ότι είχαν προηγούμενο δεσμό. Βασικός κανόνας απόδειξης του Κοινοδικαίου είναι, πως οι καταθέσεις ενός κατηγορουμένου, είτε προς την αστυνομία είτε σε άλλα πρόσωπα, δεν αποτελούν μαρτυρία ενάντια σε συγκατηγορούμενο του, εκτός αν ο τελευταίος ρητά ή εξυπακουόμενα υιοθετεί τις δηλώσεις του άλλου συγκατηγορούμενου και τις κάνει δικές του (βλ. «Η Απόδειξη» του Γ. Π. Κακογιάννη, Έκδοση 1983, σελ. 564-565, παραγρ. 20-66). Όταν τεκμηριωθεί η συνένωση των κατηγορούμενων για τον ίδιο παράνομο σκοπό, τότε η δήλωση ενός σε σχέση με την προαγωγή του συνιστά μαρτυρία εναντίον του άλλου (βλ. «Η Απόδειξη» (πιο πάνω) σελ. 570, παραγρ. 20-71, «Ενέργειες και Δηλώσεις στην προαγωγή κοινού σκοπού»). Η θέση την οποία υποστήριξε με την αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου 2 και την οποία έντονα υπέβαλε κατά την αντεξέταση της παραπονουμένης ήταν πως ο Πάμπος με έκπληξή τη στιγμή εκείνη πληροφορήθηκε την προηγούμενη σχέση του φίλου του με την κοπέλα που επρόκειτο να αρραβωνιαστεί. Έτσι βρίζοντας έφυγε εξαγριωμένος. Η εκδοχή καμία εξήγηση δεν παρέχει για το πώς και πότε ο κατηγορούμενος 2 επανήλθε επιβιβάστηκε στο όχημα και επέστρεψε μαζί με τον κατηγορούμενο 1 και την παραπονούμενη στο χώρο όπου βρισκόταν η παρέα του. Είναι η θέση του συνηγόρου ότι για σκοπούς εκδίκησης η παραπονουμένη καταγγέλλει τον Πάμπο αφού πλέον αντιλαμβάνεται ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε περίπτωση να τον αρραβωνιαστεί, όπως κατά την υπεράσπιση της είχε ζητήσει ο κατηγορούμενος
4. Η υπεράσπιση πέρα από τη γενικότητα της θέσης περί του κατασκευασμένου των κατηγοριών για σκοπούς εκδίκησης στάθηκε ιδιαιτέρως σε λεπτομέρειες που κατά την εισήγησή της καταδεικνύουν περαιτέρω το αναξιόπιστο της μαρτυρίας της: Ότι πολλά από όσα αναφέρθηκε η παραπονουμένη δια ζώσης δεν περιλαμβάνονται στην κατάθεσή της προς την Αστυνομία, Τεκμήριο
5. Ότι πρόκειται περί θεμελιωδών αντιφάσεων που κλονίζουν την αξιοπιστία της παραπονουμένης η μαρτυρία της οποίας δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή. Θα σταθούμε και θα εξετάσουμε εκείνα που κατά την κρίση μας χρήζουν κάποιας εξήγησης για να διαπιστωθεί κατά πόσο τα γεγονότα διαδραματίστηκαν όπως περιγράφηκαν από την παραπονουμένη ή υπάρχει προς τούτο αμφιβολία. Η Κατηγορούσα Αρχή διατηρεί πάντοτε την υποχρέωση απόδειξης της κάθε κατηγορίας και κάθε στοιχείου της πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Θα θέλαμε να σημειώσουμε στο στάδιο αυτό έχοντας υπόψη την κάθε πτυχή της μαρτυρίας της παραπονουμένης αναφορικά με τα γεγονότα που άπτονται άμεσα των κατηγοριών, πως πρόκειται αντικειμενικά για μια αληθοφανή εκδοχή που μπορεί να ευσταθεί και πως κατά την αφήγησή της η παραπονουμένη δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις. Αντιθέτως οι όποιες περαιτέρω λεπτομέρειες ή εξηγήσεις που δίνει, και που δεν συμπεριλαμβάνονται στην κατάθεσή της ή που εισάγονται για να διευκρινίσουν περαιτέρω λεπτομέρειες της κατάθεσής της, ενισχύουν αντικειμενικά το λόγο της παραπονουμένης και ενδυναμώνουν το φυσικό των περιγραφών της. Στάθηκε ιδιαίτερα η υπεράσπιση με κοινή θα λέγαμε επιχειρηματολογία στο ότι η παραπονουμένη περιέγραψε στην κυρίως εξέταση της ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και την αντεξέταση της δυο επεισόδια και δυο διαδοχικούς βιασμούς. Με το αυτοκίνητο να σταματά και να ξεκινά ωσάν να επρόκειτο για βιασμό της παραπονουμένης δυο φορές από τον κάθε κατηγορούμενο. Έναυσμα για το επιχείρημα αυτό έδωσε η αναφορά της παραπονουμένης σε "πρώτη φορά" και "μέσα και έξω" από το αυτοκίνητο. Δεν διαπιστώνουμε οποιαδήποτε αντίφαση ή διαφοροποίηση ως προς τα γεγονότα όπως τα εισηγείται η υπεράσπιση. Στη ροή του λόγου της η παραπονουμένη και στην προσπάθειά της να διηγηθεί τα γεγονότα ιδιαιτέρως κατά την αντεξέταση όπου ερωτάτο λεπτομέρειες για το πού διαδραματίστηκαν οι βιασμοί της αναφέρεται για μέσα στο αυτοκίνητο και έξω από το αυτοκίνητο. Η κα Σαββίδου χαρακτήρισε τη στάση της παραπονουμένης την ώρα που έδινε την κατάθεσή της ψυχρή, χωρίς οποιαδήποτε αλλαγή συμπεριφοράς κατά την ώρα της διήγησης του βιασμού της. O δε κ. Ερωτοκρίτου σχολίασε δυσμενώς τη στάση της παραπονουμένης την ώρα που κατέθετε λέγοντας πως μιλούσε σαν να βρισκόταν σε κοινωνική συγκέντρωση. Παρατηρήσαμε με προσοχή την παραπονουμένη ενώ κατέθετε. Διαπιστώσαμε πως πρόκειται για ένα απλοϊκό άτομο το λόγο του οποίου όμως χαρακτήριζε αμεσότητα, παραστατικότητα και ευθύτητα. Έτσι άλλωστε την αντικρίζουν και οι κατηγορούμενοι, κάτι που έκδηλα εξάγεται από τα πειράγματα που κάνουν σε βάρος της στον κατασκηνωτικό χώρο μαζί με την υπόλοιπη παρέα και γελούν μαζί της. Η δε φράση που η παραπονουμένη αποδίδει ότι εκστόμισαν σε βάρος της οι κατηγορουμένοι, σελίδα 7 της κατάθεσής της, "εννα παρακαλούμε τη φτανή για να τελειώνουμε", επιβεβαιώνει πως και στην καθημερινότητα της έτσι αντικριζόταν η παραπονουμένη: Απλοϊκή και όχι έξυπνο άτομο. Σε καμία περίπτωση η παραπονουμένη δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει τα λεγόμενα της ή να αναζητήσει εκλεπτυσμένες φράσεις για να χαρακτηρίσει αυτά που έζησε ή όσα βίωνε κατά την ώρα της μαρτυρίας της. Διαπιστώσαμε πράγματι μια ελευθεροστομία στην κατηγορουμένη και σε κάποιες στιγμές ακόμη και μια επιθετικότητα προς τους συνηγόρους. Βρίσκουμε πως αυτό ήταν μια φυσική αντίδραση της κατηγορουμένης την ώρα που εβάλλετο από ερωτήσεις δυο συνηγόρων οι οποίοι την αντεξέτασαν επί μακρόν και επίμονα ενώ ξαναζούσε όσα περιέγραφε στο Δικαστήριο. Επιθετικότητα η οποία βρίσκουμε πως ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη και πήγαζε από αυτό που η ίδια έκρινε ως αναλήθεια και ψεύδος των κατηγορουμένων. Δεν έκαμε καμία προσπάθεια η παραπονουμένη να κρύψει τα συναισθήματα της, ούτε καν τ΄ αρνητικά. Στάση που χαρακτήριζε από την αρχή μέχρι το τέλος τη μαρτυρία της. Διακρίναμε ακόμη κάτω από την ήρεμη επιφάνεια που παρουσίαζε κάποιες στιγμές η κατηγορουμένη, αυτό που χαρακτηρίστηκε ως ψυχρότητα, έντονη συγκίνηση αλλά και απλοϊκή εκδήλωση συναισθημάτων. Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση της παραπονουμένης όταν στη θέα της μπλούζας που φορούσε το βράδυ του βιασμού της αντέδρασε λέγοντας: "Μάνα μου την μπλουζούα μου, ήταν μια από τις πιο καλές μου μπλούζες". Η υπεράσπιση προσπάθησε να παρουσιάσει την παραπονούμενη ως πρόσωπο που διατηρούσε ερωτικούς δεσμούς με διάφορα πρόσωπα αλλά και πρόσωπο το οποίο ήταν έτοιμο να προχωρήσει σε σεξουαλική επαφή με πέραν του ενός ατόμου, "παρτούζα" ή να κάμει έρωτα στην παρουσία τρίτων προσώπων. Για να δικαιολογηθεί έτσι το σκηνικό που η υπεράσπιση, ιδιαιτέρως του κατηγορουμένου 2, θέλει να στηρίξει: Ότι ήταν πρόθυμη να κάνει έρωτα ακόμα και στην παρουσία του Γλαύκου. Είναι σ' αυτές τις στιγμές που αντέδρασε έντονα η παραπονουμένη. Όπως αντέδρασε και όταν της απέδιδαν εκδικητικότητα. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση της όταν λέει: "Ένα λεπτό εν τρόπος τούτος να εκδικηθείς τον άλλο ή να φκάλεις τα μάθκια σου μόνη σου. Εν τρόπος να εκδικηθείς ή να γενείς ρεζίλι και να φκάλεις τα μάθκια σου, να λαλούν έτην πουτάνα, αν είναι δυνατό εν τρόπος τούτος, για τ΄ όνομα του Θεού". Κάτω από αυτό το σκηνικό και παρά τις πιέσεις που δέχθηκε κατά την αντεξέταση παρέμεινε σταθερή στην εξιστόρηση του πυρήνα των γεγονότων που έλαβαν χώρα το επίδικο βράδυ χωρίς να κλονιστεί καθ΄ οιονδήποτε τρόπο η μαρτυρία της. Αντιθέτως βρίσκουμε πως η μαρτυρία της παραπονούμενης μας δημιούργησε τη βεβαιότητα εκείνη αναφορικά με τις περιβάλλουσες συνθήκες, την απαραίτητη εκείνη για τη στήριξη ποινικής καταδίκης. Σε όλα όσα μας παρέπεμψαν οι δικηγόροι των κατηγορουμένων δεν συνιστούν κατά τη γνώμη μας αντιφάσεις ούτε καν με τη συνήθη έννοια της λέξης, πολύ δε περισσότερο τη νομική της σημασία, όπως καθιερώθηκε από τη νομολογία, σύμφωνα με την οποία οι αντιφάσεις πρέπει να είναι τέτοιας φύσης και περιεχομένου που να μολύνουν τη μαρτυρία στο βαθμό που να καθίσταται επικίνδυνη ή άδικη την αποδοχή της από το Δικαστήριο (βλ. Κώστας Στρατής ν. Πεντέλη - Εταιρεία Μωσαϊκών Λτδ