Δημοκρατία ν. Νιόβης Παρούτη, Αρ. Υπόθεσης: 14852/06, 20.7.2007

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 το οποίο προνοεί πως: «Κατά το τέλος της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή ο κατηγορούμενος ή ο δικηγόρος του μπορούν να εισηγηθούν ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου επαρκώς για να του ζητηθεί να κάμει την υπεράσπιση του και αν το Δικαστήριο αποδεχθεί την εισήγηση του θα τον αθωώσει.» Οι πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου έχουν αναλυθεί στη νομολογία. Κλασσική επί του προκειμένου απόφαση θεωρείται η Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 όπου στη σελίδα 145 αναφέρεται πως: «Η απαλλαγή του εφεσείβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεσης της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου.» Εισηγείται ο συνήγορος της κατηγορούμενης πως το στοιχείο της πρόθεσης πρόκλησης του θανάτου του θύματος, συστατικό στοιχείο της 1ης κατηγορίας, όπως και το στοιχείο της επί σκοπώ πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης στο θύμα, συστατικό στοιχείο της 2ης κατηγορίας, δεν δύνανται εξ αντικειμένου να τεκμηριωθούν. Είναι η θέση του συνηγόρου πως καταλυτική στο ζήτημα της κατάδειξης των πιο πάνω συστατικών στοιχείων είναι η μαρτυρία της παραπονούμενης, την οποία μας καλεί να απορρίψουμε ως τόσο αναξιόπιστη και πρόδηλα αστήρικτη που κανένα λογικό Δικαστήριο δε θα μπορούσε να βασιστεί σ΄ αυτή. Με τον αποκλεισμό της μαρτυρίας της παραπονούμενης η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής απογυμνώνεται έτσι που τα πιο πάνω συστατικά στοιχεία να μην αποδεικνύονται εξ αντικειμένου. Διήλθαμε το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό και σταθήκαμε ιδιαίτερα στη μαρτυρία της παραπονούμενης έχοντας υπόψη τις εισηγήσεις του συνηγόρου υπεράσπισης. Κρίνουμε πως η μαρτυρία της παραπονούμενης δεν είναι της ποιότητας που θέλησε να της προσδώσει η υπεράσπιση ώστε κανένα λογικό Δικαστήριο να μη μπορεί να βασιστεί σε αυτή. Πρόκειται για μαρτυρία που παραμένει ενταγμένη στο μαρτυρικό υλικό και που χρήζει αξιολόγησης στο τελικό στάδιο της δίκης. Στο στάδιο τούτο η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή λαμβάνεται υπόψη στο απόγειο της (βλ. R. v. Galbraith Cr. App. R. 124 (C.A.)). Το κακούργημα της απόπειρας φόνου κατά παράβαση του άρθρου 214 του Κεφ. 154, έχει ως συστατικό στοιχείο συγκεκριμένη (specific) πρόθεση δολοφονίας του θύματος με την παράνομη ενέργεια που επιχειρείται (βλ. Nicolas Georghiou «Kkolis» ν. The Republic

(1961)1 C.L.R. 53). Η έννοια της απόπειρας εξυπακούει πρόθεση διάπραξης του ολοκληρωμένου εγκλήματος (βλ. Panayiotis Chr. Andreou v. The Republc

(1977)2 C.L.R. 81). Αναφέρεται στη Μενελάου ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 407 σελ. 413 πως: «Στις περιπτώσεις όπου η πρόθεση δεν αποδεικνύεται άμεσα με ομολογία, η απόδειξη ύπαρξης του εν λόγω στοιχείου μπορεί να γίνει με περιστατική μαρτυρία. Έπεται, ότι η ύπαρξη της πρόθεσης, συνάγεται από τα περιστατικά της υπόθεσης όπως είναι το ελατήριο, οι προπαρασκευστικές πράξεις, οι δηλώσεις του κατηγορουμένου, το όπλο που χρησιμοποιήθηκε, η επιμονή στην επίθεση, η φύση των τραυμάτων που προκλήθηκαν και το μέρος του σώματος στο οποίο τα τραύματα εντοπίστηκαν. Όπου η πρόθεση αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος και για την απόδειξή της προσάγεται περιστατική μαρτυρία το συμπέρασμα για την ύπαρξη της πρόθεσης δεν πρέπει να είναι ένα λογικό γενικά συμπέρασμα αλλά πρέπει να είναι το μόνο λογικό συμπέρασμα. Βλ. Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ 257.» (Βλ. ακόμη Ονουφρίου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 560). Είμαστε της γνώμης πως από το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό δύναται να τεκμηριωθεί εξ αντικειμένου πως η κατηγορούμενη είχε την απαραίτητη ένοχο διάνοια, να επιφέρει δηλαδή το θάνατο στην παραπονούμενη. Σκοπίμως θα αποφύγουμε να αναφερθούμε και να ενδιατρίψουμε επί των στοιχείων στη μαρτυρία που εξ αντικειμένου δύνανται να τεκμηριώσουν την ύπαρξη του συστατικού στοιχείου, για να μην προκαταβάλουμε τους χειρισμούς της υπεράσπισης. Περιττεύει η επιμέρους αναφορά στο συστατικό στοιχείο της πρόθεσης αναφορικά με τη 2η κατηγορία. Ως εκ των ανωτέρω βρίσκουμε ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση στο σύνολο των κατηγοριών που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη την οποία και καλούμε να προβάλει την υπεράσπιση της. (Υπ.) .................................................... Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .................................................... Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .................................................... Ρ. Λιμνατίτου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /.Λ.Κ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο