Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Αντώνη Χριστοδούλου, Αρ. Υπόθεσης: 2220/05, 27.9.07

(1)(α) και 20 του Ποινικού Κώδικα (βλ. τις κατηγορίες 2 και 3 κατ' αντιστοιχία αδικήματος). Στην 1η κατηγορία, που αφορούσε στο αδίκημα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ενηλίκων, κατά παράβαση των άρθων 2, 3

(1)(α)

(2)(α) του περί Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων και περί Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Ανηλίκων Νόμου του 2000 (Ν. 3

(1)/ 00), για λόγους που θ' αναφερθούν αργότερα, αθωώθηκε από το στάδιο του «εκ πρώτης όψεως υπόθεση.» Κατά τη διάρκεια της δίκης, εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής κατάθεσαν ως μάρτυρες, ο αστυφύλακας 1830 και εξεταστής της υπόθεσης Ν. Παπαριστοδήμου (Μ.Κ.1), ο αστυφύλακας 2965 Ν. Χριστοφή (Μ.Κ.2), ο Ramez Souleiman (Μ.Κ.3), ο Mohammad Jabre Akil (Μ.Κ.4) και τέλος, ο Κ. Τριανταφυλλίδης (Μ.Κ.5). Ο κατηγορούμενος αφού κλήθηκε σε απολογία στις κατηγορίες 2 και 3 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του κατάθεσε ενόρκως και αντεξετάστηκε. Προς υπεράσπισή του, κάλεσε ως μάρτυρες τους Ζήνωνα Κωστή (Μ.Υ.1), αστυφύλακα 2543 Τ. Τρύφωνος (Μ.Υ.2) και Χρύσω Κάιζερ (Μ.Υ.3). Σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση είναι τ' ακόλουθα: Στον ουσιώδη χρόνο, ο κατηγορούμενος εργαζόταν ως γκαρσόνι στο καμπαρέ «Σταθμός» που βρίσκεται στην Κάτω Πάφο, ιδιοκτησίας του Μ.Υ.

1. Στις 5.9.2004 και περί ώρα 16:40, οι Μ.Κ.3 και 4, αλλοδαποί από τη Συρία μετέβησαν στο καφενείο της πανσιόν του πιο πάνω καμπαρέ, προκειμένου ο δεύτερος να δει μια κοπέλα που δούλευε στο καμπαρέ, την οποία συνάντησε ξανά, πριν από δυο μέρες, όταν είχε πάει στο καμπαρέ και της είχε κεράσει δυο ποτά. Οι Μ.Κ.3 και 4 μετέβησαν στην πανσιόν με το αυτοκίνητο ενοικιάσεως με αριθμό εγγραφής ΗΡΗ 478 το οποίο οδηγούσε ο Μ.Κ.
2. Όταν μπήκαν στο καφενείο, τους πλησίασε ο κατηγορούμενος ο οποίος τους ρώτησε στα ελληνικά αν ήθελαν κοπέλες για να γαμήσουν. Τότε, ο Μ.Κ.4 του έδειξε την κοπέλα που είχε γνωρίσει στο καμπαρέ πριν από δυο μέρες και ο Μ.Κ.3 μια άλλη κοπέλα και οι δυο από την Ουκρανία. Ο κατηγορούμενος τους ανάφερε ότι θα έπρεπε να πληρώσουν στον ίδιο για λογαριασμό του καμπαρέ το ποσό των £20,00.- για κάθε κοπέλα, ως επίσης θα έπρεπε να πληρώσουν και την κάθε κοπέλα με το ίδιο ποσό. Έτσι και έγινε. Οι δυο μάρτυρες κατέβαλαν στον κατηγορούμενο το ποσό των £20,00.- έκαστος και αφού πήραν τις δυο κοπέλες, μπήκαν στο αυτοκίνητο και μετέβησαν όλοι μαζί στο σπίτι του Μ.Κ.4 όπου διέμεναν και οι δυο. Εκεί στο σπίτι, οι δυο μάρτυρες μπήκαν σε ξεχωριστά δωμάτια, ο καθένας με την κοπέλα του και αφού τις γάμησαν (ο Μ.Κ.3 δύο φορές και ο Μ.Κ.4 τρεις, συμπεριλαμβανομένης και πεολειξίας) τους έδωσαν από £20,00.- για τις υπηρεσίες τους. Οι δυο κοπέλες ήταν η Natalia Varzari από τη Μολδαβία, την οποία επέλεξε ο Μ.Κ.3 και η Olena Radchenko από την Ουκρανία, την οποία επέλεξε ο Μ.Κ.
3. Κατά η ώρα 19:20, οι δυο μάρτυρες μαζί με τις δυο κοπέλες επέστρεψαν πίσω στην πανσιόν και πάλι με το αυτοκίνητο ενοικιάσεως που οδηγούσε ο Μ.Κ.
4. Όταν έφθασαν και αφού στο μεταξύ οι κοπέλες κατέβηκαν από το αυτοκίνητο, τους πλησίασε ένας αστυνομικός ο οποίος τους ρώτησε τι έκαναν στο μέρος, οπότε, ο Μ.Κ.4 του είπε στα ελληνικά όλα όσα προηγήθηκαν. Ο κατηγορούμενος που δεν αρνείται ότι στον ουσιώδη χρόνο ήταν γκαρσόνι στο υπό αναφορά καμπαρέ και παραδέχεται ότι στον κρίσιμο χρόνο βρισκόταν στο καφενείο της πανσιόν όπου διέμεναν οι κοπέλες που εργάζονταν τότε στο καμπαρέ «Σταθμός», ως επίσης, ότι οι Natalia Varzari και Olena Radchenko, ήταν δυο από τις κοπέλες που εργάζονταν στο καμπαρέ αρνείται όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, στο βαθμό που τον εμπλέκουν. Προτού ασχοληθώ με όσα κατά την άποψή μου είναι αρκετά για κρίνουν την παρούσα υπόθεση, σε σχέση με τις δυο κατηγορίες που εκκρεμούν, θα παραθέσω το σκεπτικό της απόφασής μου να αθωώσω τον κατηγορούμενο από το στάδιο του «εκ πρώτης όψεως» στην 1η κατηγορία, η οποία, - επαναλαμβάνω - αφορούσε στο αδίκημα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ενηλίκων. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της σχετικής κατηγορίας, καταλογίζεται στον κατηγορούμενο, ότι στις 5.9.2004, στην Πάφο, με τη χρήση εξαναγκασμού, βίας ή απειλών εκμεταλλεύτηκε σεξουαλικά τη Natalia Varzari από τη Μολδαβία και την Olena Radchenko από την Ουκρανία, με κερδοσκοπικό σκοπό. Προκύπτει από τη συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 2 και 3

(1)(α) και

(2)(α) που δημιουργεί το συγκεκριμένο αδίκημα, (με αναφορά τόσο στην έκθεση αδικήματος, όσο και, κυρίως, στις λεπτομέρειες αδικήματος της σχετικής κατηγορίας), ότι αποτελεί συστατικό του στοιχείο, η σεξουαλική εκμετάλλευση να γίνεται με τη χρήση εξαναγκασμού, βίας ή απειλών. Αναδιφώντας με ιδιαίτερη προσοχή την ενώπιόν μου μαρτυρία, κατέστη αδύνατο να εντοπίσω ίχνος αυτής, που να καταδεικνύει έστω, ότι ο κατηγορούμενος χρησιμοποίησε είτε βία, είτε εξαναγκασμό, είτε τέλος, απειλείς εναντίον των δυο κοπέλων καθοιονδήποτε ουσιαστικό χρόνο. Κατά συνέπεια, στην απουσία απόδειξης αυτού του στοιχείου, ο κατηγορούμενος δικαιωματικά αθωώθηκε στην 1η κατηγορία, με την απόφαση μου αναφορικά με το εκ πρώτης όψεως, ημερομηνίας 25.6.

1. Ακολουθεί παράθεση μερικών από τους λόγους, για τους οποίους θεωρώ ότι η Κατηγορούσα Αρχή απότυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου και στις κατηγορίες 2 και
2. Όπως θα διαφανεί στη συνέχεια, οι λόγοι αυτοί, με οδηγούν στην προαναφερθείσα μόλις τώρα κατάληξη, λαμβάνοντας τους υπόψη, είτε αυτοτελώς, είτε σε συνδυασμό. Πρόκειται για νομικούς και πραγματικούς λόγους, οι οποίοι περικλείουν θέματα αξιοπιστίας των μαρτύρων κατηγορίας και ιδιαίτερα των δυο βασικών που είναι οι Μ.Κ.3 και 4, χειρισμού της υπόθεσης από την αστυνομία κατά το στάδιο διερεύνησής της, αλλά και μετέπειτα στο δικαστήριο. Δυσκολεύομαι πραγματικά να πιστέψω είτε στο Μ.Κ.3, είτε στο Μ.Κ.4, αναφορικά με την ουσία όσων ανάφεραν στο δικαστήριο, για δυο βασικούς λόγους, χωρίς να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλοι. Ο ένας άπτεται της γενικής τους αξιοπιστίας ως μαρτύρων και ο άλλος της αξιοπιστίας τους αναφορικά με κάποιο ισχυρισμό που και οι δυο πρόβαλαν, τον οποίο θεωρώ ουσιώδη σε σχέση και με τις δυο κατηγορίες. Οι εν λόγω μάρτυρες κατέβαλαν σημαντική προσπάθεια να με πείσουν, πως είναι μάρτυρες που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο με αποκλειστικό σκοπό να πουν την αλήθεια. Και όμως, μολονότι ήρθαν στην Κύπρο για να εργαστούν, αποτάθηκαν και οι δυο για πολιτικό άσυλο. Έχοντας κατά νου ποιοι σύμφωνα με το σχετικό περί Προσφύγων Νόμο του 2000 (Ν. 6

(1)/ 00) δικαιούνται να υποβάλουν αίτηση για να αποκτήσουν το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα, είναι ολοφάνερο ότι και οι δυο είπαν ψέματα όταν πριν από 3 περίπου χρόνια μετέβησαν στην υπηρεσία αλλοδαπών Πάφου και υπόβαλαν τη σχετική αίτηση. Και τούτο γιατί, δεν αναγνωρίζεται από τον πιο πάνω Νόμο δικαίωμα παραχώρησης διεθνούς προστασίας σε οικονομικούς μετανάστες. Επομένως, για να εξακολουθούν να βρίσκονται στην Κύπρο μέχρι σήμερα, είτε ως αιτητές πολιτικού ασύλου είτε ως πολιτικοί πρόσφυγες (ισχυρίστηκαν και τα δυο) σημαίνει ότι η αίτηση τους για πολιτικό άσυλο εδραζόταν σε διαφορετικούς και δη ανυπόστατους λόγους. Και οι δυο επίσης πρόβαλαν τον ισχυρισμό, ότι όταν στις 5.9.2004 συνάντησαν τον κατηγορούμενο στο καφενείο της πανσιόν όπου διέμεναν οι δυο κοπέλες του καμπαρέ, για να τις πάρουν μαζί τους, κατέβαλαν στον κατηγορούμενο για το καμπαρέ από £20,00.- (καθένας για την κοπέλα του) και αργότερα όταν έγινε ό,τι ακολούθησε στο σπίτι τους, κατέβαλαν και στις ίδιες τις κοπέλες από £20,00.- επίσης. Διευκρίνισαν ότι πλήρωσαν συνολικά το ποσό των £40,00.- έκαστος. Και ενώ ήταν σίγουροι ότι έτσι έγινε, στην ερώτηση του κ. Χουβαρτά, δικηγόρου του κατηγορουμένου, προς το Μ.Κ.3, «Εσύ στις 5.9.2004, πόσα χρήματα κρατούσες στην τζέπη, σου;» και προς το Μ.Κ.4, «Στις 5.9.2004, πόσες λίρες είχες μαζί σου;» δόθηκαν οι ακόλουθες απαντήσεις: Από το Μ.Κ.3, «£30,00.-, £40,00.- £50,00.-, δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς», και από το Μ.Κ.4, «ορκίζομαι ότι δεν μετρώ πάντα τα λεφτά που έχω, αλλά σήμερα με είδε ένας φίλος μου και μου έδωσε £20,00.-» Διερωτώμαι ειλικρινά, πως είναι δυνατό, ο Μ.Κ.3, που πιθανόν να κρατούσε μόνο £30,00 στις 5.9.2004, να πλήρωσε για τις ερωτικές του περιπτύξεις με την κοπέλα του καμπαρέ το ποσό των £40,00.- ενώ, επισημαίνεται και το μέγεθος της σύγχυσης που κυρίευσε τον Μ.Κ.4, όταν άκουσε τη συγκεκριμένη ερώτηση, ο οποίος, αντί να απαντήσει με αναφορά στο χρόνο για τον οποίο ρωτήθηκε αισθάνθηκε την ανάγκη να πει πόσα χρήματα κρατούσε τη συγκεκριμένη μέρα στο δικαστήριο. Ο επόμενος λόγος που θα παραθέσω, οδηγεί από μόνος του στην αθώωση του κατηγορούμενου και στις δυο κατηγορίες. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας, καταλογίζεται στον κατηγορούμενο ότι προήγαγε τη Natalia Varzari από τη Μολδαβία και την Olena Radchenko από την Ουκρανία σε κοινή πορνεία, ενώ σε σχέση με την 3η κατηγορία, η Κατηγορούσα Αρχή προώθησε τη θέση, ότι ο κατηγορούμενος εν γνώσει του στις 5.9.2004, αποζούσε από κέρδη πορνείας, με αναφορά ασφαλώς στις ίδιες κοπέλες. Ο κατηγορούμενος, ως είναι φυσικό διώκεται και η ποινική του ευθύνη θα διαγνωστεί με αναφορά στις δυο αυτές κοπέλες, σε σχέση και με τις δυο κατηγορίες. Και οι δυο μάρτυρες (Μ.Κ.3 και 4) με τη συμπληρωματική τους κατάθεση (βλ. τα Τεκμήρια 9Α και 7Α), κατ' αντιστοιχία μάρτυρα, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησαν ως μέρος της κυρίως εξέτασής τους, αναφέρουν τα εξής, σε σχέση με τις κοπέλες: Ο Μ.Κ.3, «Η κοπέλα που γάμησα είναι με τα καστανά μαλιά και όπως μου είπατε ονομάζεται Nατάσια Φαρσίρι από τη Μολδαβία και η κοπέλα που γάμησε ο Mohamed είναι με τα ξανθά μαλιά και όπως μου είπατε ονομάζεται Alona Rotcenkov από την Ουκρανία». Ο Μ.Κ.4, «Η κοπέλα που ήταν μαζί μου είναι με ξανθά μαλιά και όπως με πληροφορήσετε ονομάζεται Alona Ratchenco και είναι Ουκρανή υπήκοος. Η άλλη κοπέλλα είναι αυτή που ήταν με το φίλο μου Ramez και όπως με πληροφορήσετε ονομάζεται Natalia Farciri και είναι από τη Μολδαβία». Ότι προκύπτει σοβαρό πρόβλημα ταυτότητας των δυο κοπέλων που σύμφωνα με τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής, ο κατηγορούμενος, είτε προήγαγε σε κοινή πορνεία είτε αποζούσε από τα κέρδη της πορνείας τους είναι ολοφάνερο. Ούτε και υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο αποδεκτής μαρτυρίας, που να καταδεικνύει έστω, ότι η Olena Radchenko από την Ουκρανία είναι το ίδιο και αυτό πρόσωπο με την Alona Rotcenkov ή Ratchenco που ανάφεραν οι Μ.Κ.3 και 4 και η Natalia Varzari από τη Μολδαβία, το ίδιο και αυτό πρόσωπο είτε με τη Νατάσια Φαρσίρι που ανάφερε ο Μ.Κ.3 είτε με τη Natalia Farciri που ανάφερε ο Μ.Κ.4 και μάλιστα και οι δυο μάρτυρες, με αναφορά σε πληροφορίες που πήραν από το Μ.Κ.1 που τους πήρε τη σχετική κατάθεση. Ούτε και μπορεί να καλυφθεί αυτό το σοβαρό κενό στην υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, από το περιεχόμενο των τεκμηρίων 4 και 5, που είναι μια φωτοτυπία από το διαβατήριο των δυο κοπέλων, μέσω των οποίων επιχειρείται σύνδεση του κατηγορούμενου με τα δυο αδικήματα που του καταλογίζεται ότι διέπραξε. Ακολουθεί το σκεπτικό. Καταρχήν, τα τεκμήρια 4 και 5, παρά τη σφοδρή ένσταση της υπεράσπισης έγιναν αποδεκτά από το δικαστήριο ως φωτοαντίγραφα, απλώς, επειδή θεωρήθηκαν σχετικά με την υπόθεση. Σε καμιά περίπτωση θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά, ως πιστά αντίγραφα (σύμφωνα με τη σχετική χειρόγραφη σημείωση που υπάρχει και στα δυο) γιατί απλά δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 35 του περί Αποδείξεως Νόμου. Θα έλεγα καμιά ουσιαστικά προϋπόθεση. Κατά συνέπεια, το περιεχόμενο και των δυο αυτών εγγράφων, που αποτελεί ασφαλώς εξ ακοής μαρτυρία, ταξινομείται μαζί με την υπόλοιπη εξ' ακοής μαρτυρία και υπόκειται σε αξιολόγηση υπό το φως των προνοιών του άρθρου 27 και της σχετικής επιφύλαξης του άρθρου 24

(1)του περί Αποδείξεως Νόμου. Ισχυρίστηκε μεταξύ άλλων ο Μ.Κ.1 και εξεταστής της υπόθεσης (βλ. το Τεκμήριο 1 που αποτελεί τη γραπτή του κατάθεση, το περιεχόμενο της οποιάς υιοθέτησε για σκοπούς κυρίως εξέτασης) ότι οι Natalia Varzari και Olena Radchenko, ανακρινόμενες ανάφεραν ότι με τους Μ.Κ.3 και 4, κατά τον ουσιώδη χρόνο απλώς πήγαν περίπατο με το αυτοκίνητό τους και ότι δεν ήρθαν σε σεξουαλική επαφή μαζί τους. Επίσης, αρνήθηκαν ότι έλαβαν το χρηματικό ποσό των £20,00.- η καθεμιά τους για να έχουν σεξουαλική επαφή. Αυτά στις 7.9.2004. Σύμφωνα πάντοτε με τον ίδιο μάρτυρα, οι δυο αυτές κοπέλες, στις 8.9.2004 γύρω στις 01:00 συνελήφθηκαν από τον ίδιο με δικαστικά εντάλματα σύλληψης, για συνομωσία προς διάπραξη πλημμελήματος και αποζείν από κέρδη πορνείας, ενώ την ίδια μέρα επανασυνελήφθηκαν με διάταγμα κράτησης του Λειτουργού Μετανάστευσης και ακολούθως απελάθηκαν για τις χώρες τους. Ερώτημα πρώτο. Γιατί απελάθηκαν; Ερώτημα δεύτερο. Γιατί δεν έγιναν διευθετήσεις για να εξασφαλιστεί η παρουσία τους στο δικαστήριο κατά τη δίκη; Καμιά απάντηση έχει δοθεί από τον εξεταστή ή από οποιονδήποτε άλλο μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής. Πως μπορώ λοιπόν να βασιστώ στο περιεχόμενο των τεκμηρίων 4 και 5, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη, ότι, όποιες και να ήταν οι κοπέλες που κατηγορείται ο κατηγορούμενος ότι προήγαγε σε κοινή πορνεία, ως επίσης, ότι αποζούσε από τα κέρδη της πορνείας τους, αυτές, ασφαλώς και θα πρέπει να θεωρηθούν ως κύριοι και βασικοί μάρτυρες, οπότε η Κατηγορούσα Αρχή, υπό το φως όσων έχουν αναφερθεί στην Πεγκέρος v. Δημοκρατίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 143, όφειλε να τις παρουσιάσει στο δικαστήριο για να καταθέσουν. Το γεγονός ότι, αντ' αυτού, ουσιαστικά, μετά το πέρας της ανάκρισης τους με το συγκεκριμένο περιεχόμενο, που προφανώς δεν ευνοεί την υπόθεση της κατηγορίας, απελάθηκαν, τουλάχιστον με προβληματίζει καχύποπτα. Έχω τη βαθειά πεποίθηση, ότι για τους πιο πάνω λόγους καθώς και διάφορους άλλους που θα παραθέσω στη συνέχεια, δεν μπορώ να προσδώσω καθόλου αξία στο περιεχόμενο είτε του τεκμηρίου 4 είτε του τεκμηρίου 5 και τούτο γιατί, σε διαφορετική περίπτωση, δε θα εξυπηρετούνταν οι σκοποί της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, ενώ ο κατηγορούμενος δικαίως θα αισθανόταν πως δεν έτυχε δίκαιης δίκης. Ως ουσιώδεις και κύριους μάρτυρες όμως, με αναφορά στην Πέγκερος (ανωτέρω) θεωρώ και τους αστυφύλακες 3320 και 5479, οι οποίοι, σύμφωνα με το περιεχόμενο της κατάθεσης του Μ.Κ.1, ανέκοψαν το όχημα των Μ.Κ.3 και 4 κατά τον ουσιώδη χρόνο στο οποίο επέβαιναν και οι δυο κοπέλες, τους οποίους η Κατηγορούσα Αρχή, μολονότι όφειλε να παρουσιάσει στο δικαστήριο για να καταθέσουν, παρέλειψε να το πράξει, χωρίς να δώσει καμιά ουσιαστικά εξήγηση ή δικαιολογία. Εξηγώ αμέσως τους λόγους για τους οποίους θεωρώ ουσιώδεις τους πιο πάνω μάρτυρες: καταρχήν, θα ήταν σημαντικό να πληροφορούσαν το δικαστήριο γιατί δεν ανέκριναν αμέσως τις δυο κοπέλες που βρίσκονταν στο μέρος την ώρα της ανακοπής του οχήματος και ανέκριναν μόνο τους Μ.Κ.3 και 4 σχετικά με αυτές, προκειμένου να ελέγξουν, τουλάχιστον τον ισχυρισμό τους, ότι τους έδωσαν από £20,00.- Με «δεδομένο» ότι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή μόλις είχαν επιστρέψει από το σπίτι των Μ.Κ.3 και 4, όπου μετά τη σεξουαλική επαφή που είχαν εισέπραξαν από £20,00,- αν οι δυο αστυνομικοί μάρτυρες, είτε τις ερευνούσαν, είτε απλά τις ρωτούσαν αν είχαν στην κατοχή τους χρήματα και αν είχαν πόσα και τους παρέδιδαν αυτά τα χρήματα, η απάντηση ή το αποτέλεσμα της έρευνας ανάλογα, θα αποτελούσε ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο για τον έλεγχο της αλήθειας των ισχυρισμών των Μ.Κ.3 και

1. Ούτε το ένα έγινε μα ούτε και το άλλο, ενώ αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ενδεχομένως ο κατηγορούμενος να μη βρισκόταν σήμερα στο εδώλιο του κατηγορούμενου. Το ίδιο ισχύει και για την παράλειψη των εν λόγω αστυνομικών, (υπό το φως και όσων τους ανάφεραν ανακρινόμενοι οι Μ.Κ.3 και 4) να μεταβούν στο σπίτι τους είτε με τη συγκατάθεσή τους είτε δυνάμει δικαστικού εντάλματος, το οποίο θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν, για εντοπισμό και κατάσχεση τεκμηρίων. Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα υποτίθεται έλαβαν χώρα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς και των δυο μαρτύρων στο σπίτι τους με τις δυο κοπέλες, σε κάθε περίπτωση, υπήρχε εύλογη υποψία για την ύπαρξη κάποιων τεκμηρίων στο σπίτι. Παρά ταύτα, ούτε και αυτό έγινε, χωρίς να δοθεί καμιά εξήγηση ή δικαιολογία εκ μέρους οποιουδήποτε μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής και ιδιαίτερα από τον εξεταστή της υπόθεσης. Ακόμη ένα στοιχείο, επιπλέον όσων ανάφερα, που μου δημιουργεί σοβαρές αμφιβολίες για την ποιότητα της μαρτυρίας των Μ.Κ.3 και 4, την οποία και απορρίπτω επί της ουσίας είναι το εξής: Και οι δυο, με την πρώτη τους κατάθεση στην αστυνομία, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησαν για σκοπούς κυρίως εξέτασης (βλ. Τεκμήρια 6Α και 8Α) ισχυρίστηκαν, ότι αν ξαναδούν τον υπάλληλο του καμπαρέ, δηλαδή τον κατηγορούμενο, μπορούν να τον αναγνωρίσουν. Κι' όμως, όταν κλήθηκαν στην αστυνομία για το σκοπό αυτό (βλ. την κατάθεση του Μ.Κ.1 τεκμήριο 1) αρνήθηκαν επίμονα να λάβουν μέρος σε διαδικασία αναγνώρισης του κατηγορούμενου λόγω φόβου. Παρά ταύτα, κανένα στοιχείο μαρτυρίας έχει τεθεί ενώπιόν μου, που ν' αποκαλύπτει τι δημιούργησε και στους δυο αυτό το φόβο. Και έπειτα, αν έτσι συνέβαινε τότε, τι τους βοήθησε να αποβάλουν το φόβο αυτό στη συνέχεια, για να παρουσιαστούν στο δικαστήριο και να καταθέσουν τόσο αποφασιστικά σε βάρος του κατηγορούμενου. Απ' όλα όσα έχουν αναφερθεί θεωρώ αχρείαστο να πραγματευτώ οτιδήποτε άλλο τουλάχιστον σε σχέση με το κεφάλαιο αξιολόγηση αξιοπιστίας μαρτύρων. Παρά την προφανή μου κατάληξη για την τύχη της υπόθεσης, εντούτοις, χάριν πληρότητας της απόφασής μου και για το ενδεχόμενο που ήθελε κριθεί σε άλλο επίπεδο, ότι τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι αυτά που ανάφεραν οι Μ.Κ.3 και 4, θα ασχοληθώ σε συντομία και με τη νομική πτυχή της υπόθεσης. Σύμφωνα με το άρθρο 157 (β) του Ποινικού Κώδικα που δημιουργεί το αδίκημα της μαστροπείας, αυτό διαπράττεται όταν κάποιος προάγει γυναίκα σε κοινή πορνεία είτε στη Δημοκρατία είτε αλλού. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα όσα οι Μ.Κ.3 και 4 ανάφεραν ότι διαδραματίστηκαν στο σπίτι τους με τη συμμετοχή των δυο κοπέλων του καμπαρέ «Σταθμός» θεωρούμενα ως αληθή αποκαλύπτουν ότι πρόκειται για κοινή πορνεία που έλαβε χώρα στη Δημοκρατία. Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί ότι προήχθησαν για το σκοπό αυτό οι δυο κοπέλες και μάλιστα από τον κατηγορούμενο. Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Ιωάννου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 75/05, ημερ. 26.1.
2. «Η λέξη «προάγει» (procures) σύμφωνα με την R. Broadfoot Cr. App. R.71 που παραθέτει και ο πρωτόδικος Δικαστής, θα πρέπει να θεωρείται ότι αφορά σε ενέργειες στις οποίες η γυναίκα δεν θα προέβαινε με τη θέλησή της ή αυθόρμητα, και σύμφωνα με την Attorney General Reference No. 1

(1975)61 Cr. App. R. 119, ο όρος σημαίνει να κάμει τέτοιες ενέργειες ο κατηγορούμενος ώστε να συμβεί εκείνο το οποίο επιθυμεί». Ποιο στοιχείο μαρτυρίας, άμεσης ή περιστατικής έχει τεθεί ενώπιόν μου που να μου επιτρέπει να προβώ στην εξαγωγή συμπεράσματος, ότι είναι μετά από ενέργειες του κατηγορούμενου που συνέβη με τις δυο κοπέλες και τους Μ.Κ.3 και 4 ό,τι ανάφεραν οι τελευταίοι; Επιπλέον, ακόμη κι' αν υποτεθεί ότι προέβη σε κάποιες ενέργειες ο κατηγορούμενος προς αυτή τη κατεύθυνση, ποιος μπορεί να βεβαιώσει ότι δεν ήθελαν να κάνουν αυτό που έγινε οι κοπέλες; Η ακόλουθη στιχομυθία που διημείφθη μεταξύ του δικηγόρου του κατηγορούμενου και του Μ.Κ.4 οδηγεί αναπόδραστα στο συμπέρασμα, ότι ακόμη και αν έγινε οτιδήποτε, αυτό έγινε επειδή το ήθελαν όλοι οι εμπλεκόμενοι. «Ερ.: Περάσατε ωραία εκείνη την ημέρα με τις κοπέλες; Α: Φυσικά περάσαμε ωραία. Ε: Δηλαδή, τι έκανες εσύ με την κοπέλα που ήταν μαζί σου και πέρασες ωραία; Α: Πως κάποιος ευχαριστιέται με κάποια γυναίκα; με ποιο τρόπο; Ε: Ίσως με το να τη βλέπεις, να τη μυρίζεσαι. Α: Με συγχωρείτε. Την εγάμησα κύριε! Ε: Εκτός που την εγάμησες, έκαμες τζιαι τίποτε άλλο; Α: Εγώ κανονικά, εγώ που την εγάμησα 3 φορές, εκείνη άρχισε να μου κάνει και πίπα.» Ειλικρινά, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως μια γυναίκα που προάγεται σε πορνεία, πέραν από τις υπηρεσίες που παρά τη θέλησή της προσφέρει υποχρεωτικά, προσφέρει και επιπλέον υπηρεσίες με δική της πρωτοβουλία. Ούτε και μου φαίνεται λογικό να έκανε υποχρεωτικά ό,τι της ζήτησε ο μάρτυρας και να του πρόσφερε με τη θέλησή της, την έξτρα υπηρεσία. Σε σχέση τώρα με το αδίκημα της 3ης κατηγορίας, δεν προτίθεμαι να πω πολλά. Χωρίς οποιαδήποτε αναφορά σε νομολογία, θα έλεγα ότι, αν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ήταν ότι το ποσό των £40,00.- που συνολικά «εισέπραξε» ο κατηγορούμενος, το εισέπραξε για λογαριασμό του, λαμβάνοντας υπόψη το σκοπό για τον οποίο το απαίτησε και το πήρε ως επίσης και ό,τι ακολούθησε στο σπίτι των Μ.Κ.3 και 4, η σχετική κατηγορία θα στοιχειοθετείτο, χωρίς να μου διαφεύγει ότι ως θέμα πρακτικής, θα έπρεπε να αναζητήσω ενισχυτική μαρτυρία που να θίγει τον κατηγορούμενο συνδέοντας τον ή τείνοντας να το συνδέσει με το συγκεκριμένο αδίκημα. Το γεγονός ότι στη έκθεση αδικήματος της κατηγορίας περιλαμβάνεται και το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα δε διαφοροποιεί τα πράγματα. Και οι δυο μάρτυρες (Μ.Κ.3 και 4) ισχυρίστηκαν ότι το ποσό των £20,00.- που τους ζήτησε να του καταβάλουν ο κατηγορούμενος, ήταν για το καμπαρέ. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι το εισέπραξε για λογαριασμό του, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο το εισέπραξε για λογαριασμό οποιουδήποτε άλλου, οπότε πλέον υπάρχει θέμα συμμετοχής του στη διάπραξη του αδικήματος με ένα ή περισσότερους ίσως από τους τρόπους που αναφέρονται στο άρθρο 20, (β) (γ) και (δ) του Ποινικού Κώδικα. Ο Μ.Υ.1 στον ουσιώδη χρόνο ήταν ιδιοκτήτης του καμπαρέ «Σταθμός» και εργοδότης του κατηγορούμενου. Η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, σε σχέση με αυτή την πτυχή της υπόθεσης περιορίστηκε να του υποβάλει την ερώτηση κατά πόσο ο κατηγορούμενος, είτε στις 5.9.2004 μετά τις 16:30 είτε τις επόμενες μέρες, του έδωσε οποιαδήποτε χρήματα. Ο μάρτυρας απάντησε αρνητικά. Τι σημαίνουν τα πιο πάνω, για να συνοψίσω; Ότι, στην απουσία απόδειξης ότι ο κατηγορούμενος ζήτησε να πάρει και εισέπραξε το ποσό των £40,00.- είτε για λογαριασμό του είτε για λογαριασμό οποιουδήποτε άλλου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ένοχος της διάπραξης του αδικήματος σε καμιά περίπτωση, κάτω από το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα. Για να το πω διαφορετικά, δεν έχει αποδειχθεί ότι, είτε ο ίδιος είτε κάποιος άλλος με τη συνδρομή του αποζούσε από κέρδη πορνείας κατά τον ουσιώδη χρόνο. Η αναφορά των Μ.Κ.3 και 4 στο καμπαρέ, γενικά και αόριστα, ως τόπου προορισμού των £40,00.- χωρίς να συνδέεται το ποσό αυτό καθώς και το καμπαρέ με συγκεκριμένο πρόσωπο, σε καμιά περίπτωση εξομοιώνει το καμπαρέ ως τον «άλλο» που σύμφωνα με το άρθρο 20 (β) (γ) (δ) θα πρέπει να αποδειχθεί ότι διέπραξε το αδίκημα με τη συμμετοχή κάποιου άλλου προσώπου. Και κάτι για το θέμα της πολλαπλότητας του κατηγορητηρίου που ήγειρε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου. Ούτε τίθεται στο στάδιο που έχει τεθεί τέτοιο θέμα, υπό το φως του άρθρου 66 της Ποινικής Δικονομίας, μα ούτε και νομίζω πως πάσχει από πολλαπλότητα το κατηγορητήριο. Και οι δυο κατηγορίες είναι σαφώς διατυπωμένες από κάθε άποψη, με αναφορά σε χρόνο, τόπο και πρόσωπα και πέραν αυτού, ο κατηγορούμενος που κατά το μεγαλύτερο μέρος της δίκης εκπροσωπήθηκε ικανά από δικηγόρο δε διέγνωσα είτε να συγχύστηκε είτε να επηρεάστηκε καθοιονδήποτε τρόπο και χρόνο δυσμενώς στην υπεράσπισή του που ήταν ξεκάθαρη. Κατ' ακολουθία όλων όσων ανάφερα θεωρώ ότι η Κατηγορούσα Αρχή απότυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου είτε στη 2η είτε στην 3η κατηγορία. Κατά συνέπεια αυτός αθωώνεται και στις δυο κατηγορίες. (Υπ.) .............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ν.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο