Έπαρχος Πάφου ν. Μαρία Προδρόμου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 5121/05, 30 Οκτωβρίου, 2007

Έπαρχος Πάφου ν. Μαρία Προδρόμου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 5121/05, 30 Οκτωβρίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:B105 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 5121/05 Μεταξύ: Έπαρχος Πάφου Κατηγορούσα Αρχή ν.

1. Μαρία Προδρόμου
2. Ανδρέας Προδρόμου Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 30 Οκτωβρίου, 2007 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα. Σ. Π" Λαζάρου Για Κατηγορούμενο 4 : κ. Α. Κωνσταντινίδης Κατηγορούμενοι 1 και 2 : παρόντες. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή και της κατοχής και χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων όπως αυτές εκτίθενται στο κατηγορητήριο, οι κατηγορούμενοι το 2004 και μέχρι σήμερα ανήγειραν υποστατικά ήτοι αποθήκες στο τουρκοκυπριακό τεμάχιο αρ. 237, Φ/Σχ 51/38 στη Τίμη της Επαρχίας Πάφου χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή και τα κατέχουν και τα χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης. Από πλευράς κατηγορούσας αρχής κλήθηκαν και έδωσαν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου οι Ηλίας Ηλιάδης (ΜΚ1), Μαρία Σαββίδου (ΜΚ2) και ο Ανδρέας Χ" Κλεοβούλου (ΜΚ3). Για την υπεράσπιση κατέθεσαν μόνο οι δύο κατηγορούμενοι. Αυτοί κατέθεσαν ενόρκως από το εδώλιο του μάρτυρα και αντεξετάστηκαν από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής χωρίς να προσκομισθεί εκ μέρους τους καμιά άλλη μαρτυρία. Δηλώθηκε επίσης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σαν παραδεκτό γεγονός, το οποίο σαν τέτοιο εγκρίθηκε από το Δικαστήριο ότι το τεμάχιο 237, Φ/Σχ 51/38 βρίσκεται στη Τίμη της Επαρχίας Πάφου. Όλοι οι μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής κατάθεσαν με σταθερό και θετικό τρόπο και εξέθεσαν τα γεγονότα που γνώριζαν χωρίς αμφιταλαντεύσεις και δισταγμό. Μαρτύρησαν τα όσα γνώριζαν μέσα από την άσκηση των καθηκόντων τους, με πειστικότητα και σαφήνεια γι΄αυτό και η μαρτυρία τους γίνεται πλήρως αποδεκτή. ΜΚ1 κατέθεσε ο Ηλίας Ηλιάδης, διοικητικός λειτουργός Α΄ στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου. Αυτός ανάφερε ότι η κατηγορούμενη 1 είναι δυνάμει συμβολαίου, ενοικιάστρια του τουρκοκυπριακού κλήρου με αριθμό τεμαχίου 237, Φ/σχ 51/38 το οποίο παραχωρήθηκε στη κατηγορουμένη 1 για γεωργικούς σκοπούς. Από επιτόπια έρευνα που έγινε στις 21.3.05 διαπιστώθηκε ότι στο τεμάχιο ανηγέρθησαν τρείς αποθήκες. Η πρώτη με διαστάσεις 3.80 μέτρα επί 5.85 μέτρα, η δεύτερη 15.20 μέτρα επί 5.35 μέτρα και η τρίτη 36.90 μέτρα επί 12.
3. Αυτές χρησιμοποιούνται σαν πλυντήριο αυτοκινήτων, περίπτερο και καφενείο. Όταν αρχικά στο χώρο λειτουργούσε επιχείρηση φυτωρίου είχε επισκεφθεί το χώρο και σε αυτόν υπήρχε μόνο ένα υπόστεγο και οι πιο πάνω αποθήκες κατασκευάσθηκαν στη συνέχεια. Για τις αποθήκες αυτές δεν υποβλήθηκε αίτηση για έκδοση άδειας και πιστοποιητικό έγκρισης. Σαν ΜΚ2 κατάθεσε η Μαρία Σαββίδου η οποία από το 1992 εργάζεται στην υπηρεσία διαχείρισης Τουρκοκυπριακών περιουσιών . Αυτή μεταξύ άλλων ανάφερε ότι το τεμάχιο 237 Φ/Σχ 51/38 στο χωριό Τίμη παραχωρήθηκε αρχικά στο κατηγορούμενο 2 και στην συνέχεια την 1.11.1998 δόθηκε στη κατηγορούμενη 1 άδεια χρήσης του τεμαχίου για γεωργικούς σκοπούς. Σε επίσκεψη που έκαμε στο τεμάχιο την ίδια μέρα που έδωσε μαρτυρία στο Δικαστήριο διαπίστωσε ότι σε αυτό υπάρχουν πλυντήριο αυτοκινήτων, καφενείο, περίπτερο και χώρος στάθμευσης μακράς διαρκείας. Οι πιο πάνω δραστηριότητες δεν εμπίπτουν στους γεωργικούς σκοπούς για τους οποίους έγινε η παραχώρηση του τεμαχίου και για οποιαδήποτε οικοδομή έχει ανεγερθεί όπως και για την αλλαγή χρήσης θα έπρεπε να είχε εξασφαλισθεί σχετική άδεια. Η κατηγορούμενη 1 υπέβαλε αίτηση για αλλαγή της χρήσης του τεμαχίου σε πλυντήριο αυτοκινήτων (Τεκμήριο 1) όμως η αίτηση της απορρίφθηκε με επιστολή ημερ. 6.7.2004 (Τεκμήριο 2). Ο Ανδρέας Χ" Κλεοβούλου, υπάλληλος στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου ο οποίος χειρίζεται το αρχείο του κλάδου αδειών οικοδομής κατάθεσε στο Δικαστήριο σαν ΜΚ
4. Σύμφωνα με τις καταχωρήσεις που υπάρχουν στο αρχείο καμία αίτηση δεν έχει υποβληθεί για ανέγερση οποιουδήποτε υποστατικού στο τεμάχιο 237 Φ/Σχ 51/38 στο χωριό Τίμη. Μετά τη κλήση των κατηγορουμένων σε απολογία αυτοί κατάθεσαν στο Δικαστήριο τη δική τους εκδοχή. Ο κατηγορούμενος 2 παρά το ότι δέχθηκε ότι δεν έχουν ούτε άδεια οικοδομής, ούτε πιστοποιητικό έγκρισης προέβαλε την εκδοχή ότι είχε την προφορική άδεια του Επάρχου για ανέγερση των οικοδομών. Επέμενε ότι ο Έπαρχος, τον διαβεβαίωσε όταν ο ίδιος τον ρώτησε σχετικά, ότι δεν χρειαζόταν να αποταθεί για άδεια οικοδομής και ότι αυτό δεν ήταν αναγκαίο. Ο ισχυρισμός του αυτός βρίσκεται εκτός της πραγματικότητας και στερείται όχι μόνο πειστικότητας αλλά και της απαιτούμενης σοβαρότητας, γι΄αυτό και δεν είναι δυνατό να γίνει αποδεκτός. Θα πρέπει επιπρόσθετα να λεχθεί ότι ήταν φανερό από την όλη παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν είχε πλήρως αντιληφθεί τη φύση των εναντίον του κατηγοριών, αλλά είχε μια αλλοιωμένη αντίληψη των πραγμάτων χωρίς να έχει κατανοήσει τη φύση των κατηγοριών στην πραγματική τους διάσταση. Αυτό προκύπτει από τον τρόπο που απαντούσε συγχέοντας τα ζητήματα που οι κατηγορίες αφορούν, με όσα σχετίζονταν με τη λειτουργία του φυτωρίου βασιζόμενος στο ότι το φυτώριο φαίνεται να λειτούργησε νόμιμα και σύμφωνα με τις άδειες των αρμοδίων τμημάτων. Καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου ανάφερε μεταξύ άλλων ότι το τεμάχιο αυτό παραχωρήθηκε αρχικά στον ίδιο. Μέσω του Υπουργείου Γεωργίας και βάσει σχεδίων που του παρέδωσαν, κατασκεύασαν το φυτώριο και τους έδωσαν και δάνειο ύψους £10,000 . Στη συνέχεια αποτάθηκαν στον Έπαρχο για παραχώρηση νερού και ηλεκτρικού ρεύματος. Ρώτησε τον Έπαρχο κατά πόσον χρειαζόταν να αποταθεί για άδεια οικοδομής αλλά αυτός του απάντησε ότι τούτο δεν ήταν αναγκαίο. Δέχθηκε ότι για σκοπούς του φυτωρίου κατασκεύασαν υπόστεγα από τσίγκους, μπετόν, σωλήνες και τσιμεντοπλόκ. Έκτισαν όπως είπε αποθήκες, θερμοκήπια, κουζίνα, υπνοδωμάτιο, τουαλέτες και ντους, όπως τους υπέδειξε το Υπουργείο Γεωργίας . Το 2004 λόγω προβλημάτων υγείας της θυγατέρας του ζήτησε και του αφαιρέθηκε η άδεια για τη λειτουργία του φυτωρίου. Σήμερα στο τεμάχιο λειτουργούν τρεις επιχειρήσεις. Η μη πειστικότητα της εκδοχής του, το συγκεχυμένο των απαντήσεων του καθώς και η γενικότερη εντύπωση που σχημάτισα γι΄αυτόν δεν μου επιτρέπουν να αποδεχθώ τη μαρτυρία του η οποία παρουσιάζει περαιτέρω και κάποιες αντιφάσεις. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ενώ αρχικά ανάφερε ότι όταν ρώτησε τον Έπαρχο κατά πόσον χρειαζόταν να αποταθεί για έκδοση άδειας οικοδομής αυτός του απάντησε ότι αυτό δεν ήταν αναγκαίο, αφήνοντας να νοηθεί ότι γι΄αυτό και δεν το έπραξε, στη συνέχεια είπε ότι αποτάθηκε για τέτοια άδεια. Για όλους τους πιο πάνω λόγους και σύμφωνα με τη δυνατότητα που παρέχει η νομολογία δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του εκτός μόνο ότι σήμερα στο τεμάχιο λειτουργούν τρεις επιχειρήσεις και ότι δεν έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής ούτε και πιστοποιητικό έγκρισης. Τελευταία κατάθεσε στο Δικαστήριο η κατηγορούμενη 1, θυγατέρα του κατηγορουμένου 2 . Αυτή μεταξύ άλλων ανάφερε ότι το τεμάχιο αρχικά είχε παραχωρηθεί στον πατέρα της. Στη συνέχεια, περί το 1998, παραχωρήθηκε στην ίδια για να το λειτουργήσει σαν φυτώριο. Πράγματι απευθύνθηκε στο Υπουργείο Γεωργίας και αφού της υπέδειξαν κάποια σχέδια και κατασκευές που έπρεπε να γίνουν για να της δοθεί άδεια για τη λειτουργία του φυτωρίου, εξασφάλισε δάνειο και προχώρησε στις κατασκευές που σήμερα υπάρχουν στο τεμάχιο. Ο πατέρας της τη βοήθησε τόσο οικονομικά όσο και στη κατασκευή. Το φυτώριο λειτούργησε για περίοδο έξη, επτά χρόνων περίπου αλλά στη συνέχεια όταν αρρώστησε αναγκάσθηκε να το εγκαταλείψει. Όταν έκλεισαν το φυτώριο, έστειλαν επιστολή στα «Τουρκοκυπριακά» εννοώντας προφανώς την υπηρεσία διαχείρισης Τουρκοκυπριακών περιουσιών για αλλαγή χρήσης των υφιστάμενων κατασκευών. Από το 2004 που έπαυσαν να λειτουργούν το φυτώριο έκαμαν στο ακίνητο πλυντήριο, περίπτερο και καφενείο. Ήταν φανερό ότι ούτε η κατηγορούμενη 1 αντιλήφθηκε τη φύση των εναντίον της κατηγοριών και επέμενε ότι όλα έγιναν σύμφωνα με «το νόμο του Τμήματος Γεωργίας», λέγοντας σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας της ότι δεν γνώριζε ότι χρειαζόταν άδεια γιατί το φυτώριο λειτουργούσε κανονικά. Κρίνεται γενικά ότι η κατηγορούμενη 1 δεν προσπάθησε να αποφύγει να πει την αλήθεια. Όμως από τη μαρτυρία της δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι τα υφιστάμενα σήμερα στο τεμάχιο υποστατικά, έχουν ανεγερθεί το 1998 για τις ανάγκες του φυτωρίου και ότι είναι τα ίδια με αυτά που σήμερα υπάρχουν στο τεμάχιο. Και αυτό γιατί επί του σημείου αυτού ούτε η κατηγορούμενη 1 ούτε και ο κατηγορούμενος 2 ανάφεραν στο δικαστήριο με καθαρότητα και σαφήνεια τα υποστατικά που ανήγειραν για τις ανάγκες του φυτωρίου, έτσι ώστε το Δικαστήριο να έχει ξεκάθαρη εικόνα στο ζήτημα τούτο. Ασαφής υπήρξε επί του σημείου τούτου η μαρτυρία της ενώ θα πρέπει περαιτέρω να λεχθεί ότι παρά το ότι οι δύο κατηγορούμενοι αναφέρθηκαν σε σχέδια σύμφωνα με τα οποία ανήγειραν τα υφιστάμενα υποστατικά όπως τους υπέδειξε το αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου Γεωργίας, τα σχέδια αυτά δεν παρουσιάσθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ούτε οποιαδήποτε άλλη σχετική με το θέμα μαρτυρία που να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς τους. Επιπρόσθετα επί του σημείου αυτού το Δικαστήριο έχει ήδη αποδεχθεί τα όσα ανάφερε ο ΜΚ1, ο οποίος ήταν και στο σημείο τούτο απόλυτα σαφής και ακριβής. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Περί το έτος 2004 οι κατηγορούμενοι ανήγειραν στο τεμάχιο τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας 237, Φ/Σχ. 51/38 που βρίσκεται στο χωριό Τίμη της επαρχίας Πάφου τρείς αποθήκες διαστάσεων 3.80 μέτρων επί 5.85 μέτρων, 15.20 μέτρων επί 5.35 μέτρων και 36.90 μέτρων επί 12.30 μέτρων. Για την ανέγερση των αποθηκών αυτών δεν εξασφαλίσθηκε ούτε άδεια οικοδομής ούτε πιστοποιητικό έγκρισης. Το άρθρο 3