Αστυνομίας ν. Θεολόγος Λαζούρας, Αρ. Υπόθεσης: 4616/05, 11 Δεκεμβρίου,2007

Αστυνομίας ν. Θεολόγος Λαζούρας, Αρ. Υπόθεσης: 4616/05, 11 Δεκεμβρίου,2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2007:B118 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 4616/05 Μεταξύ: Αστυνομίας Κατηγορούσας Αρχής ν. Θεολόγος Λαζούρας Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 11 Δεκεμβρίου,2007 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Σ. Π" Λαζάρου Για Κατηγορούμενο: κ. Γ. Λοϊζίδης Κατηγορούμενος παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τη κατηγορία της αμελούς οδήγησης. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος στις 7.1.05 στο κύριο δρόμο Πόλης Χρυσοχούς - Αργάκας οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SJ 456 χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η κατηγορούσα αρχή κάλεσε σαν μάρτυρες κατηγορίας το Λοχ. 3702 Ανδρέα Παναγιώτου (ΜΚ1), το Σάββα Χαραλάμπους (ΜΚ2) και τον Αντρέα Χαραλάμπους (ΜΚ3). Η μαρτυρία που δόθηκε είναι καταγραμμένη στα πρακτικά γι΄ αυτό και δεν θα την παραθέσω αλλά θα προχωρήσω αμέσως σε αξιολόγηση της. Όλοι οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής μου έκαμαν πολύ φτωχή εντύπωση σαν μάρτυρες της αλήθειας, γι΄αυτό και απορρίπτω πλήρως τη μαρτυρία τους. Η γενικότερη συμπεριφορά τους, από το εδώλιο του μάρτυρα, ο τρόπος και το ύφος που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι καθυστερούσαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, είναι στοιχεία που με έκαμαν να σχηματίσω την πιο πάνω πεποίθηση. Θα πρέπει περαιτέρω να λεχθεί ότι η μαρτυρία τους διαφέρει σε κάποια σημεία, στοιχείο που σε συνδυασμό με όλα τα πιο πάνω δεν μου επιτρέπουν να τους αποδεχθώ σαν μάρτυρες της αλήθειας. Κάποια ενδεικτικά και μόνο στοιχεία για τον κάθε ένα ξεχωριστά θα παραθέσω πιο κάτω. Ο ΜΚ1 μαρτύρησε με υπεροπτικό και εγωιστικό τρόπο, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τον εαυτό του εμπειρογνώμονα, απλώς και μόνο γιατί παρακολούθησε για δύο μήνες κάποια ειδικά μαθήματα στη σχολή της αστυνομίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις έδιδε γενικόλογες και αόριστες απαντήσεις ενώ παρά την προσπάθεια που κατέβαλε δεν κατάφερε να μην υποπέσει και σε αντιφάσεις. Αρχικά είπε ότι δεν γνωρίζει αν κάποιος υπαστυνόμος Βασιλείου που βρέθηκε στη σκηνή είδε το σημείο σύγκρουσης και πιθανολόγησε ότι θα το είδε αργότερα, όταν συμπληρώθηκε η υπόθεση. Στη συνέχεια διαφοροποίησε την απάντηση του λέγοντας ότι όταν σημείωσε στο δρόμο το σημείο σύγκρουσης, ο υπαστυνόμος πρέπει να το είδε, αλλά μεταξύ τους δεν συζήτησαν καθόλου το θέμα. Ο ισχυρισμός που προέβαλε στην ένορκο του μαρτυρία ότι έλαβε κατάθεση από το κατηγορούμενο τρείς μήνες μετά το δυστύχημα καταρρίπτεται από την ημερομηνία που φέρει το Τεκμήριο 2 και καταδεικνύει ότι αυτή λήφθηκε 18 μόνο μέρες μετά το δυστύχημα. Αρχικά επέμενε και παρουσιάσθηκε πεπεισμένος ότι τα σημεία των λαδιών που βρέθηκαν στο τόπο του δυστυχήματος προέρχονταν από το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου. Και αυτό παρά το ότι δεν προέβη σε ουσιαστικό έλεγχο του αυτοκινήτου αλλά όπως δέχθηκε τα όσα ανέφερε προέρχονταν από «οπτική» όπως είπε επαφή. Στη συνέχεια όμως και μετά από επίμονη αντεξέταση, διαφοροποίησε την απάντηση του λέγοντας ότι όπως φαίνεται «εκ πρώτης όψεως» αυτά προέρχονται από το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου. Σε υποβολή που του έγινε ότι στα Τεκμήρια 1 και 4, τα λάδια φαίνονται σημειωμένα σε διαφορετικό σημείο, προέβαλε τον ισχυρισμό ότι είναι τα ίδια, ισχυρισμός που καταρρίπτεται από τα όσα εμφαίνονται στα τεκμήρια αυτά. Τη διαφορετική τοποθέτηση του σημείου Α3 στα πιο πάνω τεκμήρια, προσπάθησε στη συνέχεια να την αποδώσει σε πρόβλημα πρεσβυωπίας που ξεκίνησε, όπως είπε, εκείνο το χρονικό διάστημα και το οποίο δεν είχε αντιληφθεί όταν έκανε το σχέδιο καθώς και στο γεγονός ότι δεν φορούσε γυαλιά. Στη συνέχεια και σε αντίθεση με τα πιο πάνω, διαφοροποιώντας το χρόνο που σύμφωνα με τον ισχυρισμό του παρουσιάσθηκε το πρόβλημα με τη πρεσβυωπία, είπε ότι αυτό παρουσιάσθηκε μετά το δυστύχημα. Και ο ΜΚ2 μαρτύρησε με τρόπο που μου δημιούργησε πολύ άσχημη εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Η όλη στάση και συμπεριφορά του ακόμα και το βλέμμα του που ήταν πονηρό, στοιχεία βέβαια που δεν εμφαίνονται από τα στυγνά πρακτικά, με έκαμαν να σχηματίσω την πιο πάνω άποψη. Ο τρόπος που περιέγραψε ότι έγινε το δυστύχημα και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες επισυνέβη είναι τέτοιες που δημιουργούν αμφιβολίες ως προς την αλήθεια της εκδοχής του. Είπε ότι είδε το κατηγορούμενο από απόσταση 50 - 60μέτρων. να οδηγεί και να κρατά μέρος της δικής του λωρίδας κυκλοφορίας. Αντιδρώντας έστριψε αμέσως προς τα αριστερά, αλλά ο κατηγορούμενος συνέχισε την ίδια πορεία και επήλθε η σύγκρουση. Τα πιο πάνω δημιουργούν εύλογα το ερώτημα, πώς και γιατί επήλθε η σύγκρουση. Αφού όπως ισχυρίσθηκε ο κατηγορούμενος οδηγούσε σε μέρος μόνο της λωρίδας κυκλοφορίας του μάρτυρα και ο τελευταίος όταν τον είδε έστριψε αριστερά για να αποφύγει τη σύγκρουση, γιατί επήλθε η σύγκρουση και δεν απεφεύχθη, λαμβανομένου υπόψη ότι ο κατηγορούμενος συνέχισε όπως είπε ο μάρτυρας την ίδια πορεία και δεν εισήλθε δεξιότερα στην πορεία του μάρτυρα. Και αυτό λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη ότι το πλάτος της κάθε λωρίδας είναι 3.60μ και το σημείο σύγκρουσης, σύμφωνα με το ΜΚ1, μόνο είκοσι εκατοστά μέσα στη λωρίδα κυκλοφορίας του μάρτυρα. Όταν αρχικά ανανάφερε τις ενέργειες που έκαμε μόλις είδε τον κατηγορούμενο για να αποφύγει τη σύγκρουση είπε ότι έστρεψε το τιμόνι του αριστερά, στη συνέχεια είπε ότι εκτός από αυτή, έλαβε και άλλες ενέργειες. Ότι δηλαδή πάτησε φρένα, ελάττωσε ταχύτητα, έστριψε το αυτοκίνητο του προς τα αριστερά και το αυτοκίνητο του βγήκε λίγο έξω από το δρόμο. Η τελευταία αναφορά του, ότι δηλαδή βγήκε λίγο έξω από το δρόμο, επιτείνει το ερώτημα, πως και γιατί τελικά επήλθε η σύγκρουση και μάλιστα στο σημείο που σημειώθηκε. Ενώ αρχικά είπε ότι δεν γνωρίζει γιατί δεν είναι μηχανικός πόσο μέσα από το αυτοκίνητο του βρίσκονται οι δεξιοί πισινοί τροχοί, στη συνέχεια δεν συμφώνησε ότι είναι 80 εκατοστά προς τα μέσα. Μετά διαφοροποιώντας και πάλι την απάντηση του είπε ότι δεν γνωρίζει πόσο είναι, με επακόλουθο να δημιουργείται το ερώτημα γιατί τότε να αποκλείει σαν πιθανότητα έστω να βρίσκονται 80 εκατοστά προς τα μέσα. Ενώ αρχικά αρνήθηκε ότι έσπασε η κόντρα σούστα του αυτοκινήτου του στη συνέχεια σε υποβολή που του έγινε είπε μόνο ότι δεν θυμόταν αν είχε σπάσει και αν από αυτή έτρεξε λάδι. Ενώ σε κάποιο σημείο ανάφερε ότι όταν έστριψε το αυτοκίνητο του προς τα αριστερά το αυτοκίνητο του βγήκε λίγο έξω από το δρόμο, στη συνέχεια είπε ότι όταν για πρώτη φορά είδε το κατηγορούμενο δεν χρησιμοποίησε παγκέττο και ακολούθως ότι την ώρα της σύγκρουσης δεν είχε μπει στο αριστερό παγκέττο. Σε αντίθεση με το ΜΚ1 είπε ότι στη σκηνή του δυστυχήματος πήγαν μόνο δύο αστυνομικοί και ότι εκεί δεν προσήλθε ο υπαστυνόμος Βασιλείου. Και αυτό προφανώς για να μη φανεί έστω και σαν πιθανότητα η παρεμβολή του στο δυστύχημα αφού είναι συγγενής του, στοιχείο που προωθήθηκε από την υπεράσπιση. Προέβαλε τον ισχυρισμό ότι από το δυστύχημα δεν τραυματίσθηκε κανένας, ισχυρισμός όμως που βρίσκεται σε αντίθεση με όσα ανάφερε ο ΜΚ1 ο οποίος δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος τραυματίσθηκε από το δυστύχημα. Ούτε ο ΜΚ3 μου έκαμε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Δεν έδιδε σταθερές και σαφείς απαντήσεις και σε πολλές περιπτώσεις απαντούσε με αόριστο τρόπο και προσπαθώντας να υπεκφύγει. Αναφορικά με τη στιγμή που πρωτοείδε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου έδωσε πολλές και διαφορετικές απαντήσεις. Αρχικά ανάφερε ότι όταν το αυτοκίνητο του ΜΚ2 κινήθηκε προς τα αριστερά, το ίδιο έκαμε και αυτός γιατί αντελήφθηκε ότι κάτι συμβαίνει και μετά είδε τα φώτα του άλλου αυτοκινήτου εννοώντας προφανώς του κατηγορούμενου. Στη συνέχεια προσδιορίζοντας τη στιγμή που πρώτη φορά είδε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου είπε ότι ήταν «που τσιαμαί που έγινε η σύγκρουση», διορθώνοντας αμέσως μετά λέγοντας ότι τον είδε πριν τη σύγκρουση από «πολλά μακριά» την ώρα που ο ΜΚ2 πάτησε στόπερ. Διαφοροποιώντας και πάλι την απάντηση του είπε ότι την ώρα που ο ΜΚ2 πάτησε τα φρένα του και πήγε λίγο πιο αριστερά είδε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου που ερχόταν, γι΄αυτό και ο ίδιος πήγε λίγο πιο αριστερά . Σε αντίθεση με τα όσα ανάφερε ο ΜΚ1 ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε ελαφρώς στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας και η σύγκρουση έγινε σε απόσταση μόλις είκοσι εκατοστών από τη διαχωριστική γραμμή στη λωρίδα κυκλοφορίας του ίδιου και του ΜΚ1 είπε ότι το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου πέρασε τη διαχωριστική γραμμή, εισήλθε ένα μέτρο περίπου στη λωρίδα που αυτός και ο ΜΚ2 οδηγούσαν και ότι η σύγκρουση έγινε στην αριστερή πλευρά της δικής του λωρίδας κυκλοφορίας. Σε αντίθεση με το ΜΚ2 ο οποίος είπε ότι τη σκηνή επισκέφθηκαν δύο αστυνομικοί, ο ΜΚ3 απάντησε με ασάφεια ότι ήταν δύο, τρείς, τέσσερις. Μετά τη κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία αυτός επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Αυτός μου έκαμε άριστη εντυπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας. Κατά τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν όχι μόνο κατά τη κυρίως εξέταση αλλά και κατά την αντεξέταση με τρόπο, άμεσο, αυθόρμητο και χωρίς κανένα ενδοιασμό. Εκθέτοντας τη δική του εκδοχή απαντούσε με απλό και ανεπιτήδευτο τρόπο και ύφος, στοιχεία που με έπεισαν για τη γνησιότητα της εκδοχής του. Ότι ισχυρίσθηκε ήταν ότι ενώ οδηγούσε στην πορεία του στην αριστερή πλευρά του δρόμου, με ταχύτητα 40 - 50 χιλιομέτων είδε φώτα να έρχονται κατά πάνω του. Την ώρα της σύγκρουσης βρισκόταν 80 με 85 πόντους μέσα από τη διαχωριστική γραμμή και η αριστερή πλευρά του ήταν 80 με 90 πόντους από το παγκέττο. Μετά τη σύγκρουση το αυτοκίνητο του ακινητοποιήθηκε σε χωράφι. Από αυτό δεν έτρεξαν λάδια στο δρόμο γιατί η μηχανή του δεν έπαθε βλάβη και ούτε έσπασε οποιοδήποτε εξάρτημα που να αφήνει λάδια. Ο ίδιος τραυματίσθηκε και μεταφέρθηκε αρχικά στο νοσοκομείο της Πόλης Χρυσοχούς και μετά στο νοσοκομείο Πάφου γι΄αυτό και δεν ήταν παρών όταν η αστυνομία πήγε στη σκηνή. Έδωσε κατάθεση στην αστυνομία στις 25.1.05 και όταν τον κατηγόρησαν και είδε το σχέδιο, κατάλαβε ότι το σημείο σύγκρουσης δεν τοποθετήθηκε στο σημείο που πράγματι έγινε η σύγκρουση γι΄αυτό και δεν το υπόγραψε. Υποστήριξε ότι το δυστύχημα έγινε 80 πόντους μέσα στη δική του λωρίδα μέσα από την άσπρη γραμμή. Ένοιωσε πολύ παράξενα που κατηγορήθηκε για το δυστύχημα και γι΄αυτό έκαμε παράπονα και απέστειλε επιστολές στο Γενικό Εισαγγελέα και στον Αρχηγό της Αστυνομίας και ανάθεσε την εξέταση του δυστυχήματος στους εμπειρογνώμονες Βανέζη και Τζιρκαλλή. Λόγω της άριστης εντύπωσης που σχημάτισα για το κατηγορούμενο αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του εκτός μόνο από τα ακόλουθα σημεία. Ότι η σύγκρουση έγινε ογδόντα εκατοστά μέσα στη δική του λωρίδα κυκλοφορίας από τη διαχωριστική γραμμή του δρόμου ότι κατά το χρόνο της σύγκρουσης βρισκόταν 80 με 85 εκατοστά μέσα από τη διαχωριστική γραμμή και ότι η αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου του ήταν 80 με 90 εκατοστά από το παγκέττο. Και αυτό όχι για οποιοδήποτε λόγο που άπτεται της αξιοπιστίας του αλλά λόγω του ότι δεν έδωσε οποιαδήποτε στοιχεία πως και γιατί αναφέρθηκε με τόση ακρίβεια στις συγκεκριμένες αποστάσεις. Ο λόγος της κατάληξης του αυτής δεν αποκαλύφθηκε στο Δικαστήριο γι΄αυτό και τα σημεία τούτα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Αποδέχομαι όμως χωρίς κανένα ενδοιασμό τη θέση του ότι η σύγκρουση έγινε στη δική του λωρίδα κυκλοφορίας. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 7.1.05 ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής SJ456 στο κύριο δρόμο Πόλης Χρυσοχους Αργάκας με κατεύθυνση προς την Αργάκα, στην αριστερή πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία του. Σε κάποιο σημείο του δρόμου ο Σάββας Χαραλάμπους, ΜΚ2, ο οποίος οδηγούσε εξ΄αντιθέτου το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΚΗΖ983, εισήλθε στην αντίθετη, σύμφωνα με την πορεία του, λωρίδα κυκλοφορίας και ανέκοψε την πορεία του κατηγορούμενου και επήλθε η σύγκρουση στη λωρίδα κυκλοφορίας του κατηγορούμενου. Το αδίκημα της αμελούς οδήγησης, στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 8 του Νόμου 86/72, έτυχε νομολογιακής ανάλυσης κατ΄επανάληψη. Το κατά πόσο ένας οδηγός είναι ένοχος αμέλειας ή όχι εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Το κριτήριο της αμελούς οδήγησης είναι αντικειμενικό με την έννοια ότι το επίπεδο της οδήγησης που απαιτείται από τον οδηγό κρίνεται αντικειμενικά και απρόσωπα (βλ. Charalambous v. Police