Δημοκρατία ν. Γρηγόρη Γρηγορίου, Αρ. Υπόθεσης: 7354/06, 21 Δεκεμβρίου 2007

(1)(δ) του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 27/78 και 19

(1)/

1. Τρίτη κατηγορία ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία, μετέφερε εκρηκτική ύλη, χωρίς άδεια του Επιθεωρητή εκρηκτικών υλών κατά παράβαση των πιο πάνω άρθρων που αναφέρονται και στη δεύτερη κατηγορία. Τέταρτη κατηγορία ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία στην Έμπα της επαρχίας Πάφου, με σκοπό την καταστροφή του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής TSU 677, περιουσία του Παράσχου Παρασκευά από την Έμπα, τοποθέτησε σε αυτό εκρηκτικές ύλες, κατά παράβαση του Άρθρου 325 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
2. Πέμπτη κατηγορία ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία, εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά ύψους £3,300.00 στο αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής TSU 677, ιδιοκτησία του Παράσχου Παρασκευά από την Έμπα κατά παράβαση του Άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. Είναι κοινός τόπος ότι η αστυνομία προχώρησε στην έρευνα δύο ποινικών αδικημάτων εναντίον του κατηγορούμενου. Σαν αποτέλεσμα καταχωρήθηκαν δύο ποινικές υποθέσεις στο Κακουργιοδικείο, η ποινική υπόθεση 7353/06 που αφορούσε παρόμοια αδικήματα του Μάρτη του 2006 (κυρίως εμπρησμό αυτοκινήτου) και η 7354/06, η παρούσα. Ο λόγος που αναφερόμαστε και στην άλλη υπόθεση είναι διότι υπήρξε ισχυρισμός κατάχρησης. Η υπεράσπιση εισηγήθηκε ότι προέκυπτε κατάχρηση της διαδικασίας λόγω της καταχώρησης δυο ξεχωριστών ποινικών υποθέσεων αντί της συμπερίληψης όλων των κατηγοριών σ΄ ένα κατηγορητήριο. Είναι γεγονός ότι ο κατάλογος μαρτύρων, κυρίως αστυνομικών και επιστημονικών συνεργατών και ιδιαίτερα τα παρειακά επιχρίσματα που αποτέλεσαν την βάση της πρώτης υπόθεσης υπήρξαν ομού ο κύριος πυρήνας και της παρούσας υπόθεσης. Ως πρώτη μάρτυρας από την Κατηγορούσα Αρχή ακριβώς κλήθηκε η Πρωτοκολλητής του Ποινικού Τμήματος από την οποία ζητήθηκε αριθμός καταχωρηθέντων τεκμηρίων στην πρώτη υπόθεση να καταχωρηθούν ως τεκμήρια για αναγνώριση και στη συνέχεια οι αρμόδιοι μάρτυρες, εφόσον στοιχειοθετούσαν την σχέση τους με αυτά, καταχωρούνταν ως κανονικά τεκμήρια με διαγραφή εκείνων των σημείων (όταν πρόκειται για καταθέσεις) που αφορούσαν την πρώτη υπόθεση. Ο σκοπός ήταν η προστασία του κατηγορουμένου και η θεμελίωση μιας δικαιότερης δίκης γι' αυτόν όπως έθεσε το αίτημα η Κατηγορούσα Αρχή. Ο κ. Αλεξάνδρου, εμφανιζόμενος για τον κατηγορούμενο, υπήρξε δύσπιστος σε αυτή την διαγραφή, όχι για ουσιαστικό λόγο, αλλά γιατί κατά την γνώμη του ενδεχόμενα να επηρέαζε την δυνατότητα να προβάλει καλύτερα το θέμα της κατάχρησης της διαδικασίας. Του υποδείξαμε πως τούτο μπορούσε να συντελεσθεί δια της αντεξέτασης. Η πορεία των ανακριτικών ενεργειών όπως αποδόθηκε στη διαδικασία μπορεί να χωρισθεί σε στάδια με βάση τα οποία θα αντικρίσουμε την δοθείσα μαρτυρία και τις επιμέρους επιθέσεις που δέχθηκαν στην εγκυρότητα ενεργειών και αξιοπιστία θέσεων που αφορούσαν τους μάρτυρες αστυνομικούς. Θα γίνει λοιπόν αντίκρυση της μαρτυρίας με βάση αυτό τον διαχωρισμό. Να δηλώσουμε επίσης ότι η λήψη, η διακίνηση και η παράδοση Τεκμηρίων δεν αμφισβητήθηκαν (βλ. αποδεκτό γεγονός) εκτός βέβαια της νομιμότητας και εγκυρότητας της λήψης της συγκατάθεσης για γενετικό υλικό και της ίδιας της λήψης. Α. Το πρώτο ουσιαστικό διάβημα και το υπόβαθρο του - Λήψη συγκατάθεσης και γενετικού υλικού - Μάρτυρες Μ.Κ.3 Αστ. 3144 Π. Σιμιλλίδης, Μ.Κ.7 Αστ. 3070 Α. Τσεκούρας, Μ.Κ.8 Ανώτ. Υπ/μος Χαρ. Φιλίππου και Μ.Κ.18 Αστ. 2192 Γ. Κωνσταντίνου. Ο Μ.Κ.8 Ανώτερος Υπαστυνόμος Χ. Φιλίππου, προϊστάμενος του ΤΑΕ, στις 10.6.2006 ενημερώθηκε για ληφθείσα πληροφορία που ενέπλεκε τον κατηγορούμενο στο αδίκημα τοποθέτησης βόμβας στο αυτοκίνητο του Π. Παρασκευά που έγινε στην Πάφο στις 26.2.
2. Στη συνέχεια έδωσε οδηγίες στον αστ. 1830 Ν. Παπαριστοδήμου (Μ.Κ.19) για διερεύνηση της υπόθεσης. Το ΤΑΕ αποτάθηκε στο Δικαστήριο για έκδοση εντάλματος σύλληψης του κατηγορούμενου όμως το αίτημα δεν έγινε αποδεκτό. Οι περαιτέρω οδηγίες του Μ.Κ. 8 ήταν να γίνει προσπάθεια εντοπισμού του. Έτσι ο μάρτυρας ενημέρωσε σχετικά και το ΤΑΕ Λεμεσού διότι γνώριζε ότι ο κατηγορούμενος διακινείτο στη Λεμεσό και Πάφο. Όντως την 21.6.2006 ενημερώθηκε από τον υπεύθυνο του ΤΑΕ Λεμεσού ότι ο κατηγορούμενος κρατείτο στο ΤΑΕ Λεμεσού για διερευνώμενη υπόθεση της Λεμεσού. Συνεπώς ο ίδιος την ίδια μέρα, ώρα 11:30 κάλεσε τους Μ.Κ.3 αστ. Σιμιλλίδη και Μ.Κ.7 Τσεκούρα (επειδή ο αστ. 1830 απουσίαζε στο εξωτερικό) και τους ενημέρωσε γενικά για τις υποθέσεις που διερευνούσε το ΤΑΕ Πάφου (την πρώτη και την παρούσα καθώς και για αριθμό διαρρήξεων) δίδοντας τους οδηγίες να πάνε στο ΤΑΕ Λεμεσού για προφορική ανάκριση του κατηγορούμενου και λήψη γενετικού υλικού με την συγκατάθεση του. Πριν την αποχώρηση τους ο Μ.Κ.3 έλαβε από τον Λοχία Σάββα ένα έντυπο όπου ο Λοχίας έγραψε απλώς τα διερευνώμενα αδικήματα (βλ. Τεκμήριο 10). Οι Μ.Κ.3 και 7 περί ώρα 12:30 μετέβησαν στο ΤΑΕ Λεμεσού. Εκεί συνάντησαν τον αστ. 2192 Γ. Κωνσταντίνου (Μ.Κ.18), ο οποίος διερευνούσε την υπόθεση Λεμεσού "απαίτηση χρημάτων με απειλές ημερ. 19.6.2006" εναντίον του κατηγορούμενου και τον ενημέρωσαν για τις προθέσεις τους. Ο Μ.Κ.18 η ώρα 12:45 έφερε σε γραφείο του ΤΑΕ Λεμεσού τον κατηγορούμενο και οι Μ.Κ.3 και 7, στην παρουσία του Μ.Κ.18, (κυρίως ο Μ.Κ.3) ανέκριναν προφορικά τον κατηγορούμενο ο οποίος και αρνήθηκε κάθε ανάμιξη. Ο Μ.Κ.3, η ώρα 13:00, αφού πληροφόρησε τον κατηγορούμενο την πρόθεση του να ζητήσει από τον ίδιο γενετικό υλικό σε συνάρτηση με τις υποθέσεις της Πάφου και ειδικά την τοποθέτηση βόμβας στο αυτοκίνητο στις 26.2.2006 και αφού του επίστησε την προσοχή του στο Νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε "εν τον ηξέρω, καμιά σχέση, εν έχω ανάμειξη, εν έσιη κανένα πρόβλημα". Την απάντηση του αυτή ο μάρτυρας την κατέγραψε στο σχετικό έντυπο (Τεκμήριο 10) το οποίο ο Μ.Κ. 3 υπέγραψε. Με επίστηση επίσης στο Νόμο, του ζήτησε αν ήθελε να δώσει γενετικό υλικό. Ο κατηγορούμενος συμφώνησε. Συμπληρώθηκε το έντυπο που έχει τον τίτλο "γραπτή συγκατάθεση για λήψη μετρήσεων κ.λ.π. από πρόσωπο που τελεί υπό κράτηση" (Τεκμήριο 9), αφού ο κατηγορούμενος έδωσε τη σχετική συγκατάθεση του για λήψη γενετικού υλικού. Ο κατηγορούμενος υπόγραψε το έντυπο αυτό η ώρα 13:
3. Το έντυπο υπογράφηκε και από τον Μ.Κ.
4. Στο τέλος του εντύπου δηλώνεται ότι υπογράφηκε η πιο πάνω συγκατάθεση η οποία δόθηκε στην παρουσία του κατηγορούμενου στις 21.6.2006 και ώρα 13:00 αφού ο Μ.Κ.3 του εξήγησε τις υποχρεώσεις και δικαιώματα του που απορρέουν από τις πρόνοιες του Άρθρου 25 του περί Αστυνομίας Ν.73

(1)/

1. Αφού ο Μ.Κ.3 του την διάβασε ο κατηγορούμενος την υπόγραψε στην παρουσία του (Τεκμήριο 9). Αμέσως μετά και ώρα 13:05, με βάση το Τεκμήριο 9, ο Μ.Κ.3 έλαβε από αυτόν δύο παρειακά επιχρίσματα για επιστημονικές εξετάσεις. Στην παρουσία του κατηγορούμενου, ο Μ.Κ.3 τα τοποθέτησε σε χακί χάρτινο φάκελο, τον οποίο σφράγισε με κολλητική ταινία και ο κατηγορούμενος υπέγραψε στο φάκελο στην παρουσία και των τριών αστυνομικών. Στη συνέχεια έδωσε στο φάκελο τα διακριτικά ΣΠ1 και τον παρέδωσε αργότερα - στις 18:30 - στον αστ. 543 Χ. Χουλιώτη (Μ.Κ.2) για να τον μεταφέρει στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας για επιστημονικές εξετάσεις. Η προφορική ανάκριση κράτησε 15 λεπτά περίπου και οι Μ.Κ.3 και 7 υπέβαλαν μαζί ερωτήσεις. Ο κ. Αλεξάνδρου ήταν ιδιαίτερα επίμονος στο θέμα αυτό γιατί υπήρξε υποβολή του ότι δεν έγινε καμία ανάκριση αφού ο σκοπός της αστυνομίας ήταν μόνο η λήψη του γενετικού υλικού χωρίς εξηγήσεις για ποιο αδίκημα γινόταν διερεύνηση. Και οι δύο μάρτυρες αρνήθηκαν τις τοποθετήσεις αυτές. Ο Μ.Κ.3 δε είπε ότι εξηγώντας του το αδίκημα στην προφορική ανάκριση του ανάφεραν τον παραπονούμενο Π. Παρασκευά ως τον γιο του Μίκη του ισιωτή και του εξήγησε μάλιστα που ήταν το γκαράζ. Ο Μ.Κ.3 ακόμη εξήγησε και πως έλαβε τα παρειακά επιχρίσματα. Την ίδια ημέρα ο Μ.Κ.3 ενημέρωσε για τα διαβήματα του τον Μ.Κ.
2. Ο Μ.Κ.18 ανάφερε ότι θυμόταν γενικά το συμβάν, ήταν σίγουρος ότι οι Μ.Κ.3 και 7 πληροφόρησαν τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα της Πάφου και ότι του έγινε επίστηση στο Νόμο. Θυμόταν ακόμη ότι ο Μ.Κ.3 κρατούσε κάποιες σημειώσεις και ότι ο κατηγορούμενος έδωσε την συγκατάθεση του για το DNA. Αρνήθηκε κατηγορηματικά τις σχετικές υποβολές του κ. Αλεξάνδρου ότι "εκείνη την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα" ζήτησε από τον κατηγορούμενο να του παραδώσει τα ρούχα που φορούσε για την υπόθεση της Λεμεσού. Β. Ισχυριζόμενες προφορικές παραδοχές του κατηγορούμενου την 1.7.2006 - Μ.Κ.3 Π. Σιμιλλίδης, Μ.Κ.12 Κ. Κυριάκου, Μ.Κ.9 Λοχίας 3547 Ι. Χαραλάμπους. Την 1.7.2006 ώρα 14:30 ο (τότε υπόδικος) κατηγορούμενος ζήτησε από τον Μ.Κ. 9 υπεύθυνο των κρατητηρίων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πάφου να δει τον ανακριτή της υπόθεσης. Ο Μ.Κ.9 πληροφόρησε αμέσως τον Μ.Κ.3 και η ώρα 14:40 πήγαν μαζί στα κρατητήρια. Ο κατηγορούμενος είπε στον Μ.Κ.3 ότι ήθελε να του μιλήσει σχετικά με τις υποθέσεις που κρατείτο. Του επέστησε την προσοχή στο Νόμο και απάντησε "θέλω να πάμε πάνω στα γραφεία τζαι να σου πω". Αμέσως του ξαναεπέστησε την προσοχή στο Νόμο και δεν έδωσε απάντηση. Στις 14:42 ο Μ.Κ.3 συνόδευσε τον κατηγορούμενο στα γραφεία του ΤΑΕ όπου στην παρουσία του Μ.Κ.12 Κ. Κυριάκου είπε ότι ήθελε να πει την αλήθεια για τις υποθέσεις. Του έγινε ξανά επίστηση από τον Μ.Κ.3 και ο κατηγορούμενος του είπε "η πόμπα που έβαλα ήταν σεμτεξ ζυμωμένη". Ο Μ.Κ. 3 τον διέκοψε και του επέστησε ξανά την προσοχή του στο νόμο και αυτός συνεχίζοντας ανέφερε "τζαι έδωκε μου την ένας για να την βάλω για να ξοφλήσω χρέος τρισήμισυ σιηλλιάων για ναρκωτικά που του χρωστούσα. Με εκμεταλλεύτηκε ..". Ακολούθως ο Μ.Κ.3 του ζήτησε αν επιθυμούσε να προβεί σε γραπτή κατάθεση σχετικά με τα πιο πάνω και αυτός αρνήθηκε. Μετά του ανέφερε ότι θα ήταν διατεθειμένος να δώσει κατάθεση και να αποκαλύψει το πρόσωπο που τον έβαλε να διαπράξει τα δύο εγκλήματα εάν το Αρχηγείο Αστυνομίας θα του διασφάλιζε ότι δεν θα διωκόταν ποινικά. Συμπληρώνοντας ανέφερε ότι παλιότερα το ίδιο αυτό πρόσωπο προσπάθησε να τον πληρώσει £30.000 για να σκοτώσει συγκεκριμένο άτομο πράγμα το οποίο δεν δέχτηκε. Έδιδε και κάποιες άλλες πληροφορίες για το πρόσωπο αυτό. Ο Μ.Κ.3 ξαναεπέστησε την προσοχή του στο Νόμο και τον πληροφόρησε ότι η Αστυνομία δεν δίνει υποσχέσεις και τον κάλεσε αν ήθελε να πει οτιδήποτε να του τα πει να τα γράψει ή αν ήθελε να μιλούσε με τον Υπεύθυνο του ΤΑΕ. Αυτός ανέφερε ότι δεν ήθελε να μιλήσει με τον υπεύθυνο του ΤΑΕ και επανέλαβε ότι για να μιλήσει πρέπει να του υποσχεθεί το Αρχηγείο ότι δεν θα διωκόταν για τις δύο υποθέσεις. Ακολούθως ο Μ.Κ. 3 τον κάλεσε να υπογράψει την πρόχειρη σημείωση που ο μάρτυρας κατέγραφε από αυτά που έλεγε ο ίδιος κατά την συνομιλία τους και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο. Αυτός αρνήθηκε και του ανέφερε "δεν έχω να σου πω τίποτε άλλο αλλά ούτε και να σου υπογράψω οτιδήποτε". Στη συνέχεια και ώρα 14:55 τον μετέφερε μαζί με τον Μ.Κ.9 στα κρατητήρια της ΑΔΕ Πάφου όπου τον έθεσε υπό κράτηση. Ακολούθως ενημέρωσε σχετικά τον Μ.Κ.
3. Οι σημειώσεις που ο μάρτυρας κράτησε σε έντυπο - σελίδα από ημερολόγιο ενέργειας - ως πιο πάνω υπήρξε το Τεκμήριο 13 στο οποίο καταγράφονται χοντρικά τα πιο πάνω με μορφή κύριων σημείων με χρονική αναφορά από η ώρα 14:
4. Ο Μ.Κ.12 Υπαστυνόμος Κυριάκου ήταν ο υπεύθυνος αξιωματικός της αλλαγής. Ο Μ.Κ.3 τον είχε ενημερώσει για την επιθυμία του κατηγορούμενου και αργότερα στο γραφείο του ΤΑΕ ήρθε και ήταν παρών στις δοθείσες προφορικές δηλώσεις. Στην εκτενή αντεξέταση που ο κ. Αλεξάνδρου υπέβαλε, ειδικά τον Μ.Κ.3, επ΄ αυτής της πτυχής και στα πλαίσια της υποβολής ότι δεν έγιναν τέτοιες δηλώσεις, ο Μ.Κ.3 εξήγησε ότι έγραψε αυτά που αφορούσαν την υπόθεση στο Τεκμήριο 13 αλλά ο κατηγορούμενος του είπε και άλλα όπως "είσαι απλός αστυνομικός και θα σε κάνω με αστέρες", τα οποία δεν έκρινε σκόπιμο να καταγράψει. Κατά την διάρκεια αυτών των δηλώσεων ο κατηγορούμενος έφερε χειροπέδες. Υπεβλήθηκε ακόμη προς τον μάρτυρα η θέση ότι τον πήραν ειδικά στο ΤΑΕ την ημέρα εκείνη για ανάκριση. Ο μάρτυρας επέμενε επί της θέσης του. Ενώ δεν έγινε σχετική υποβολή στο Μ.Κ.3, στους Μ.Κ.9 και 12 έντονα υποβλήθηκε ότι ο κατηγορούμενος εκείνη την ημέρα ζητούσε επίμονα να μεταβεί στο Νοσοκομείο γιατί είχε τραυματισθεί 2-3 μέρες προηγουμένως (την ημέρα που είχε προσαχθεί στο Δικαστήριο για προσωποκράτηση 29.6.2006). Οι Μ.Κ.9 και 12 ανάφεραν ότι δεν αντελήφθησαν τραυματισμό του κατηγορούμενου ούτε μπορούσαν να φέρουν στη μνήμη τους τέτοιο συμβάν. Γ. Λοιπή μαρτυρία Αστυνομικών - Τα Τεκμήρια και η διακίνηση τους - Μ.Κ.2 Αστ. 543 Χ. Χουλιώτης, Μ.Κ.4 Αστ. 2543 Τρ. Τρύφωνος, Μ.Κ.5 Υπ. Φ. Κωνσταντίνου, Μ.Κ.10 Λ. Μπίλης, Μ.Κ.11 Αστ. 4111 Μ. Γεωργίου, Μ.Κ.6 Λοχίας 2248 Χ. Νίττης - Μ.Κ.19 Αστ. 1830 Ν. Παπαριστοδήμου. Ο Μ.Κ.2 αστ. 543 Χ. Χουλιώτης είναι υπεύθυνος του Αρχείου του ΤΑΕ Πάφου. Υπό την ιδιότητα του αυτή κατάθεσε αριθμό Τεκμηρίων για τα οποία ο μάρτυρας έδωσε εξηγήσεις τόσο όσο αφορά το περιεχόμενο τους όσο και την σχέση του με αυτά. Τα Τεκμήρια αυτά έχουν ως εξής: - Τεκμήριο 6

(1)- Χακί φάκελος στον οποίο περιέχεται μεταλλικό τεμάχιο που παραλήφθηκε από τη σκηνή της έκρηξης και από το σημείο 1 μεταξύ ανεμοθώρακα και μπροστινού καπό του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(2)- Χακί φάκελος που περιέχει μεταλλικό τεμάχιο που παραλήφθηκε από το σημείο 1 της έκρηξης στη μέση του ανεμοθώρακα και μπροστινού καπό του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(3)- Χακί φάκελος που περιέχει πλαστικό τεμάχιο το οποίο παραλήφθηκε από το σημείο 3 σε απέναντι οικία στη σκηνή της έκρηξης του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(4)- Χακί φάκελος στον οποίο περιέχεται μεταλλικό στέλεχος (τέλι) το οποίο παραλήφθηκε από το σημείο 4 στη σκηνή της έκρηξης. - Τεκμήριο 6

(5)- Χακί φάκελος που περιέχει δειγματοληψία από το εξωτερικό χερούλι ανοίγματος πόρτας του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(6)- Χακί φάκελος που περιέχει δειγματοληψία από το μπροστινό καπό του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(7)- Χακί φάκελος που περιέχει δειγματοληψία που λήφθηκε από το μπροστινό καπό του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(8)- Χακί φάκελος που περιέχει δειγματοληψία από πλαστικό μέρος μπροστά από τον ανεμοθώρακα του σημείου της έκρηξης του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(9)- Χακί φάκελος που περιέχει μεταλλικό τεμάχιο το οποίο παραλήφθηκε από το μπροστινό καπό του οχήματος TSU 677. - Τεκμήριο 6

(10)- Άσπρος φάκελος που περιέχει ένα ψηφιακό δίσκο. - Τεκμήριο 7 - Χακί φάκελος ο οποίος φέρει την ένδειξη Τεκμήριο 9 στην υπόθεση 7353/06 (2 παρειακά επιχρίσματα του Γρ. Γρηγορίου που λήφθηκαν την 21.6.06 και ώρα 13:05 στο ΤΑΕ Λεμεσού). Ο Μ.Κ.4 αστ. 2543 Τρ. Τρύφωνος επίσης κατάθεσε επί των πιο πάνω Τεκμηρίων τα οποία περισυνέλλεξε στη σκηνή. Ο Μ.Κ.4 είναι ειδικός φωτογράφος και ειδικός στην εξέταση σκηνών εγκλημάτων δακτυλοσκοπικά. Στις 26.2.2006 και ώρα 14:00 μετέβη στην οδό Αγίου Λαμπριανού στην Έμπα για εξέταση σχετικά με διερευνώμενη υπόθεση απόπειρας καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες η οποία διαπράχθηκε στις 26.2.2006 και ώρα 03:17 περίπου. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 15:00 - 15:20 στην παρουσία του Μ.Κ.8 Φιλίππου και του Μ.Κ.15 πυροτεχνουργού Τσιελεπή έλαβε 15 φωτογραφίες σε σχέση με την υπόθεση (Τεκμήριο 15 (1-15) με αναλυτικό πίνακα). Ο Μ.Κ.4 ανάφερε ότι προέβη και σε δακτυλοσκοπικές εξετάσεις από το μπροστινό καπό του αυτοκινήτου, από την πόρτα του συνοδηγού και από το γυαλί της πόρτας του συνοδηγού με αρνητικό αποτέλεσμα, δηλαδή υπήρχαν αποτυπώματα τα οποία όμως δεν ήταν κατάλληλα για αναγνώριση και σύγκριση. Δευκρίνησε ακόμη ότι αν αγγίζει κάποιος το χερούλι δεν είναι απαραίτητο να αφήσει δακτυλικά αποτυπώματα. Για το Τεκμήριο 6

(5)ρωτήθηκε ειδικά στην αντεξέταση. Εξήγησε ότι κατά την επαφή με το Τεκμήριο φορούσε γάντια, άνοιξε το swap και διενήργησε δειγματοληψία. Ο Μ.Κ.5 Υπαστυνόμος Χρ. Κωνσταντίνου ήταν τότε βοηθός υπεύθυνος ΤΑΕ Πάφου. Στις 26.2.2006 ώρα 10:00 έλαβε πληροφορία (όχι από τον παραπονούμενο ο οποίος αρχικά δεν κατάγγειλε την υπόθεση) ότι στις 03:00 έγινε έκρηξη στο μερσεντές αυτοκίνητο του Π. Παρασκευά. Στη σκηνή μετέβη με τον Λοχία 20 Π. Δημητρίου και τον Αστ. 1830 Νεοφ. Παπαριστοδήμου. Βρήκαν μαυρίσματα στο πεζοδρόμιο έμπροσθεν της οικίας. Βρήκαν επίσης το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής TSU677 να είναι σταθμευμένο σε υπόστεγο χώρο με το μπροστινό του μέρος προς τον τοίχο. Το καπό του όπου βρισκόταν η μηχανή ήταν σηκωμένο προς τα πάνω. Αποκλείσθηκε η σκηνή. Στη συνέχεια ο παραπονούμενος του είπε ότι άγνωστο πρόσωπο τοποθέτησε βόμβα στο αυτοκίνητο και έγινε έκρηξη. Είχε δε κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης το οποίο και βιντεογράφησε την συγκεκριμένη ώρα της έκρηξης. Του έδειξε δε τη σχετική καταγραφή. Παρόντες ήσαν ο Μ.Κ.8 Φιλίππου, ο Μ.Κ.13 Τσιελεπής, ειδικός πυροτεχνουργός, ο Μ.Κ.4 Τρύφωνος. Την ίδια ημέρα ο Λευτέρης Μπίλης, ιδιοκτήτης εταιρείας συστημάτων ασφαλείας από την Λεμεσό (Μ.Κ.10) ο οποίος εγκατέστησε το κλειστό σύστημα παρακολούθησης στην οικία του Π. Παρασκευά του παρέδωσε η ώρα 15:50 cd το οποίο αντέγραψε από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης από την οικία του Π. Παρασκευά. Στο συγκεκριμένο cd έθεσε την μονογραφή του ο Λευτέρης Μπίλη και ο Μ.Κ.5 το τοποθέτησε σε χακί φάκελο, τον ασφάλισε και τον παρέδωσε την ίδια ημέρα και ώρα στον Μ.Κ.19 αστ. 1830 (Τεκμήριο 6

(10). Στις 22.6.2006 η αστυνομία (και δη ο Μ.Κ.8 Φιλίππου) πληροφορήθηκε από τον Παν. Μανώλη του Ινστιτούτου Γενετικής και Νευρολογίας (Μ.Κ.17) ότι το παρειακό επίχρισμα του κατηγορούμενου Τεκμήριο 7 ταυτιζόταν με το αντικείμενο Τεκμήριο 6

(5), επίχρισμα από χερούλι της πόρτας του συνοδηγού του αυτοκινήτου του Παρασκευά (βλ. σχετικές εκθέσεις Τεκμήρια 33 και 34 και μαρτυρία του Μ.Κ. 17 Μανώλη πιο κάτω). Ο Μ.Κ.6 Λοχίας 2248 Χ. Νίττης έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο στις 28.6.2006 στην οποία ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να δώσει απάντηση (Τεκμήριο 18). Τον κατηγόρησε γραπτώς στις 3.7.2006 όπου και πάλι δεν απάντησε (Τεκμήριο 19). Κατάθεσε επίσης ο αστ. 1830 Ν. Παπαριστοδήμου (Μ.Κ.19), ο οποίος ήταν ο αρχικός ανακριτής της υπόθεσης. Είναι παραδεκτό γεγονός ότι ο κατηγορούμενος συνελήφθη στις 20.6.2006 και περί ώρα 18:00. Ο Μ.Κ.13 Λοχίας Α. Τσιελεπής ειδικός πυροτεχνουργός της αστυνομίας, στις 26.2.2006 επίσης επισκέφθηκε την σκηνή έκρηξης γύρω στις 11:00 - 11:30 στην Έμπα, όπου σημειώθηκε έκρηξη με αυτοσχέδια βόμβα. Το αυτοκίνητο είχε ήδη μεταφερθεί από την σκηνή της έκρηξης στο υπόστεγο χώρο στάθμευσης της οικίας. Με την έκθεση του (Τεκμήριο 28) ημερομηνίας 23.6.2006 προκύπτει το συμπέρασμα του ότι από επιτόπιες εξετάσεις που έκαμε στη σκηνή διαπίστωσε ότι η έκρηξη οφειλόταν στην πυροδότηση αυτοσχέδιας βόμβας η οποία τοποθετήθηκε μεταξύ ανεμοθώρακα και καπό του αυτοκινήτου. Για την κατασκευή αυτής χρησιμοποιήθηκαν τα πιο κάτω υλικά:

(1)εκρηκτική ύλη υψηλής ισχύος,

(2)αυτοσχέδιο μέσο εναύσεως (δηλαδή ο τρόπος πυροδότησης) πιθανόν με βεγγαλικά,

(3)κοινό πυροκροτητή. Ο Μ.Κ.13 εξήγησε ότι η έκρηξη υψηλής ισχύος προκύπτει κύρια από την εικόνα της σκηνής της έκρηξης και από την ζημιά (από τα μεγάλα κομμάτια που εκσφενδονίζονται σε μεγάλη απόσταση). Στη κατάληξη του βοηθήθηκε και από την εικόνα του κλειστού κυκλώματος στο σπίτι του παραπονούμενου διότι στην εικόνα παρουσιάζεται "φλόγα". Λόγω της φλόγας συμπεραίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε κοινός πυροκροτητής. H semptex είναι ένα είδος εκρηκτικής ύλης που πλάθεται και είναι υψηλής ισχύος. Στην αντεξέταση ανάφερε ότι η σκηνή στην προκειμένη περίπτωση, "μολύνθηκε" αφού το αυτοκίνητο μετακινήθηκε από το μέρος. Κάποια Τεκμήρια που περισυλλέχθησαν στάληκαν στο Κρατικό Χημείο. Δεν μπορεί να αποκλείσει την μετακίνηση ή καταστροφή Τεκμηρίων. Στο τέλος όμως διευκρίνισε η "μόλυνση" αυτή δεν επηρεάζει το συμπέρασμα του. Από τις επιτόπιες εξετάσεις στον κρατήρα της έκρηξης (το σημείο που τοποθετείται ο εκρηκτικός μηχανισμός) και στον εξωτερικό χώρο δεν εντοπίσθηκε κανένα Τεκμήριο που να αφορά τον αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό. Ο κρατήρας ήταν μεγάλος, μεταξύ καπό και ανεμοθώρακα. Υπήρχαν μέταλλα από το αυτοκίνητο που εκσφενδονίσθηκαν από το καπό του αυτοκινήτου 80 με 100 μέτρα από το σημείο της έκρηξης. Σ' αυτό το σημείο να αναφέρουμε ότι επί των διαφόρων Τεκμηρίων που ανευρέθησαν στη σκηνή δεν ανιχνεύθηκε εκρηκτική ύλη (βλ. Έκθεση της κας Κονάρη από το Εργαστήριο Δικανικής Χημείας του Γενικού Χημείου του Κράτους, Τεκμήριο 42). Η μαρτυρία του παραπονούμενου και του αδελφού του Ο Παράσχος Παρασκευά (Μ.Κ.15) είναι ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου που περιγράφεται στην κατηγορία, υπ' αριθμό TSU 677 το οποίο είναι αστικό ταξί και το δουλεύει τους καλοκαιρινούς μήνες και σπάνια τον χειμώνα. Το ταξί αυτό το βράδυ το σταθμεύει στο δρόμο, έξω από την είσοδο της οικίας του στην οδό Λαμπριανού 16Γ, Έμπα, Πάφος. Στην οικία του διαθέτει κλειστό κύκλωμα ασφάλειας με δύο κάμερες. Η μια βρίσκεται εξωτερικά της κύριας εισόδου και βλέπει το δρόμο, στο σημείο που σταθμεύει το αυτοκίνητο. Αναφέρει στην πρώτη του κατάθεση στην αστυνομία ημερομηνίας 26.2.2006 (Τεκμήριο 30) τα ακόλουθα: "Εχτές 25.2.2006 ημέρα Σάββατο εξύπνησα γύρω στις 10 το πρωί. Κατά το μεσημέρι πήγα με το μαστούι [εννοεί το mazda της γυναίκας του] στη μάνα μου τζαι έφαα, ήρτα πίσω σπίτι η ώρα 4.00 το απόγευμα περίπου και παρέμεινα μέχρι η ώρα 8.00 την νύκτα. Ακολούθως επήα με την γυναίκα μου στο Ξενοδοχείο Annabelle [για ένα πάρτυ μασκέ]. Γύρω στις 11:30 την νύκτα φύγαμε και επιστρέψαμε σπίτι. Κάτσαμε λίγο τζαι η ώρα 12:30 (στις 26.2.2006) μαζί με την γυναίκα μου πήγαμε για ύπνο (...). Να σου αναφέρω επίσης ότι από ότι θυμάμαι οι πόρτες του ταξί οι τρεις ήταν κλειδωμένες ενώ η πόρτα του οδηγού ήταν ξεκλείδωτη" [λόγω βλάβης του central locking όπως εξήγησε προφορικά]. Αναφέρει στη συνέχεια ότι γύρω στις 02:00 ξύπνησε κατέβηκε κάτω και παρακολούθησε τηλεόραση οπότε τον πήρε ο ύπνος. Σε κάποια φάση άκουσε ένα θόρυβο και πίστεψε ότι ήταν ένα γυαλί που έσπασε. Σε δέκα λεπτά περίπου (ώρα 03.30) τον ειδοποίησε γείτονας του ότι έγινε έκρηξη στο αυτοκίνητο του (βλ. κατάθεση του γείτονα Δώρου Θεοδώρου αποδεκτό γεγονός - Τεκμήριο 36). Βγήκε έξω γύρω στις 03:30 και είδε τις καταστροφές στο ταξί του (στο καπό, μπροστινό ανεμοθώρακα) επέστρεψε σπίτι και από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησε την σκηνή που κατά την θέση του, ήταν η τοποθέτηση βόμβας. Δεν θέλησε να ειδοποιήσει την αστυνομία γιατί δεν επιθυμούσε να γνωστοποιηθεί το γεγονός και να δοθεί δημοσιότητα, θα ήταν κάτι που θα έβλαπτε την δουλειά του. Γι' αυτό και καλύπτει την ζημιά με ρούχα, ειδοποιεί τον αδελφό του (Μ.Κ.14) ο οποίος έρχεται στο σπίτι του και λίγο πριν τις 6.00 ρυμουλκούν το ταξί στο υπόστεγο γκαράζ. Ο τρόπος ρυμούλκησης περιγράφηκε και από τους δύο. Ο Μ.Κ.14 οδηγούσε το pajero του και ο Μ.Κ.15 κάθισε στη θέση του οδηγού για "να κουμαντάρει το τιμόνι" και το οδήγησαν στο υπόστεγο. Στη δεύτερη συμπληρωματική κατάθεση του στην αστυνομία η περιγραφή της ημερομηνίας 25.2.2006 γίνεται με τον εξής τρόπο: «. Την προηγούμενη μέρα 25.2.2006 έπλυνα το ταξί επειδή με αυτό είναι που πήγα στο πάρτυ ... και δεν το είπα στην πρώτη μου κατάθεση επειδή δεν ρωτήθηκα από την αστυνομία». Ανάφερε ακόμη ενώπιον μας ότι από την ώρα που το έπλυνε (ώρα 9 - 10 το πρωί) ως την έκρηξη μόνο ο ίδιος και η γυναίκα του μπήκαν μέσα στο ταξί. Ο Μ.Κ.15 περιέγραψε και τον τρόπο πλυσίματος του αυτοκινήτου με μηχανήματα και με τρίψιμο, σκούπισμα από υπαλλήλους του πλυντηρίου που κατονόμασε. Οι ζημιές στο αυτοκίνητο που δεν αμφισβητήθηκαν ήταν £3.300. Ο Μ.Κ.15 στη δεύτερη κατάθεση του επίσης αναφέρει ότι δεν γνωρίζει προσωπικά τον κατηγορούμενο, αν και τον έχει ακουστά. Μια μέρα εξόδου του με φίλους στη Λεμεσό λίγο πριν το συμβάν κάποιος από την παρέα του, του τον υπέδειξε. Επιστημονική μαρτυρία Το αντικείμενο το οποίο έχει βαρύνουσα σημασία από τα καταχωρηθέντα Τεκμήρια είναι βέβαια το Τεκμήριο 6

(5)δηλαδή ο φάκελος που περιέχει δειγματοληψία από το εξωτερικό χερούλι της πόρτας του συνοδηγού του αυτοκινήτου. Το Τεκμήριο 6

(5)υπήρξε αντικείμενο έρευνας από τον Δρ. Καριόλου του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής (Μ.Κ. 16). Ο τρόπος εργασίας του και τα πορίσματα του επ' αυτού καταγράφονται στο Τεκμήριο 33 ημερ. 9.3.2006. Αφού πρώτα γίνεται αναφορά στην εξέταση Τεκμηρίων 6(1-3) (6-8) που η προσπάθεια απομόνωσης γενετικού υλικού δεν μπόρεσε να αποδώσει, επί του Τεκμηρίου 6

(5)απομονώνεται γενετικό υλικό από άγνωστο άντρα. Με δεύτερη έκθεση του Τεκμήριο 34 ημερ. 28.6.2007 ο Δρ. Καριόλου συνεργαζόμενος με τον Παναγιώτη Μανώλη (Μ.Κ.17) ανέλυσε και εργάστηκε επί του Τεκμηρίου 7 δηλαδή των δύο παρειακών επιχρισμάτων του κατηγορούμενου που λήφθησαν με τον τρόπο που εκθέσαμε πιο πάνω. Το συμπέρασμα υπήρξε ότι το γενετικό υλικό που απομονώθηκε από το Τεκμήριο 6

(5)επίχρισμα από εξωτερικό χερούλι ανοίγματος πόρτας συνοδηγού του πιο πάνω οχήματος, ταυτίζεται με το γενετικό προφίλ του DNA που απομονώθηκε από τα παρειακά επιχρίσματα του Τεκμηρίου 7 του κατηγορούμενου. Στο Δρα Καριόλου έχει τεθεί άμεσα το ερώτημα του πλυσίματος του αυτοκινήτου σε αυτόματη μηχανή και σκούπισμα από υπαλλήλους με δεδομένα τα εξωτερικά χερούλια του συγκεκριμένου αυτοκινήτου ως φαίνονται στο Τεκμήριο 15, (φωτογραφία 5). Ερωτήθηκε συγκεκριμένα τι γίνεται με οποιοδήποτε γενετικό υλικό που τυχόν να υπήρχε πριν να πλυθεί το αυτοκίνητο. Ο Δρ. Καριόλου ανάφερε ότι με βάση την λογική θα ήταν αναμενόμενο ότι οποιαδήποτε βιολογική ουσία που θα υπήρχε πάνω στα χερούλια να έφευγε. Ήταν κατηγορηματικός ότι επιστημονικά δεν είναι δυνατόν να διαγνωσθεί ο χρόνος εναπόθεσης. Το γενετικό υλικό επί του Τεκμηρίου 6

(5)έγινε από ανθρώπινα κύτταρα και κατά πάσα πιθανότητα από δερματικά επιθηλιακά κύτταρα, λογικά από το τελευταίο άτομο που αγγίζει το αντικείμενο. Το γενετικό υλικό στο Τεκμήριο 6

(5)που απομονώθηκε ήταν ενός και μόνο ανδρός με γενετικό προφίλ που μετέπειτα ταυτίστηκε με το Τεκμήριο 7. Δεν αρνήθηκε ότι υπάρχει δυνατότητα άμεσης και έμμεσης εναπόθεσης γενετικού υλικού. Όμως όταν το γενετικό υλικό αφορά κύτταρα δύσκολα μεταφέρεται σε άλλο αντικείμενο. Συνεπώς η επιστημονική του άποψη με βάση τα δεδομένα της παρούσης υπόθεσης ήταν ότι πρόκειται για άμεση εναπόθεση. Τα διάφορα σενάρια που του έθεσε ο κ. Αλεξάνδρου ο μάρτυρας ακούραστα σχολίασε τονίζοντας την σημασία του αντικειμένου, της επιφάνειας του χερουλιού και το ότι επρόκειτο για ένα και μοναδικό προφίλ. Ειδικά για το πλύσιμο του αυτοκινήτου και την πιθανότητα να μεταφερθεί το γενετικό υλικό από "ένα ρούχο που λίγη ώρα πριν έτριβε ένα άλλο αυτοκίνητο" ερωτώμενος ακριβώς για την έμμεση τοποθέτηση ο Μ.Κ.16 απάντησε: «Το παράδειγμα καταδεικνύει πόσο δύσκολο είναι αντίθετα από ότι πιστεύαμε στις αρχές, να μεταφερθεί γενετικό υλικό. Στο πλυντήριο πλένουν σωρεία αυτοκινήτων, θα εντοπίζαμε σωρεία γενετικών προφίλ, πράγμα το οποίο δεν εντοπίζεται. θα ανέμενα μεικτά γενετικά προφίλ.» Με βάση πρόσφατα παραδείγματα, ο Μ.Κ.17 εξήγησε ότι η πιθανότητα μεταφοράς είναι πάρα πολύ μικρή. Το νερό δεν καταστρέφει το γενετικό υλικό, μπορεί όμως να απαλείψει τα κύτταρα τα οποία υπάρχουν πάνω σε ένα αντικείμενο. Στο σενάριο που του δόθηκε από τον κ. Αλεξάνδρου ότι μια γυναίκα αγγίζει το χερούλι 2-3 φορές μετά το πλύσιμο καθώς και άλλα πρόσωπα τι αναμενόταν να γίνει. Ο κ. Καριόλου έδωσε τρία ενδεχόμενα: α. Ανεύρεση μεικτού γενετικού υλικού β. μη εντοπισμός γενετικού υλικού γ. να εντοπισθεί το γενετικό υλικό του τελευταίου ατόμου που άγγιξε το αντικείμενο (υπό την προϋπόθεση ότι το άτομο είναι καλός δότης, το δεύτερο άτομο θα απαλείψει το γενετικό υλικό του πρώτου). Η Υπεράσπιση Ο κατηγορούμενος, αφού κλήθηκε σε απολογία, επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση στην οποία δηλώνει την αθωότητα του και προσθέτει τα ακόλουθα: "Στις 21.6.2006 ενώ τελούσα υπό αστυνομική κράτηση στην Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού για άλλη υπόθεση κατόπιν διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, η Αστυνομία μου ζήτησε να δώσω γενετικό υλικό για εξετάσεις DNA για την υπόθεση που με κρατούσαν, και εγώ έδωσα με την θέληση μου το γενετικό μου υλικό και υπέγραψα και σε σχετικό φάκελο καθώς και έγγραφη δήλωση την οποία σε καμία περίπτωση δεν μου ανέγνωσαν και ούτε την διάβασα. Σε καμία περίπτωση δεν με ανάκριναν για άλλες υποθέσεις και δεν μου ζήτησαν να δώσω γενετικό υλικό για άλλες υποθέσεις κατά τον χρόνο που κρατούμουν στην αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού. Στις 29.6.2006 ενώ τελούσα υπό αστυνομική κράτηση για την υπόθεση αυτή και για την υπόθεση υπ' αρ. 7353/2006 του Κακουργιοδικείου Πάφου το κατηγορητήριο της οποίας κατατέθηκε ως τεκμήριο ενώπιον σας, στην Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου, τραυματίστηκα στο αριστερό άνω βλέφαρο και με μετέφεραν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου στο Τμήμα Α' Βοηθειών όπου έγινε συρραφή του τραύματος μου. Την 1.7.2006 από το πρωί ένοιωθα έντονο πόνο στην περιοχή του τραύματος μου και πονοκεφάλους επίσης και ζητούσα επίμονα από τους Αστυνομικούς να με μεταφέρουν στο Νοσοκομείο χωρίς όμως ανταπόκριση. Σε κάποια στιγμή μετά το μεσημέρι ήλθε στα κρατητήρια ο Αστυνομικός Σιμιλλίδης και με έβγαλε από τα κρατητήρια και με μετέφερε στα γραφεία του ΤΑΕ όπου εκεί μου ανέφερε ότι ήθελε να με ανακρίνει. Εγώ επέμενα ότι έπρεπε να με πάρουν στο Νοσοκομείο και μετά την δική μου επιμονή σε ελάχιστο χρόνο με μετέφερε πίσω στα κρατητήρια. Σε καμία περίπτωση δεν έκαμα τις δηλώσεις που ισχυρίζονται οι Αστυνομικοί ότι έκανα την συγκεκριμένη ημερομηνία και αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα". Για την ανεύρεση του γενετικού υλικού λέει: "Σχετικά με την ανεύρεση γενετικού υλικού δικού μου στο εξωτερικό χερούλι της πόρτας του συνοδηγού του αυτοκινήτου του παραπονούμενου, πιστεύω ότι αυτό τοποθετήθηκε με έμμεσο τρόπο είτε με τυχαίο γεγονός είτε γιατί κάποιοι ήθελαν να με ενοχοποιήσουν. Δεν μπορώ όμως να αποκλείσω αυτό να τοποθετήθηκε με άμεσο τρόπο εάν παλιά στο παρελθόν με μετέφερε ως επιβάτη το εν λόγω αυτοκίνητο σε κάποιο προορισμό καθ' ότι αρκετές φορές στο παρελθόν κατέστη ανάγκη να ενοικιάσω ταξί για να με μεταφέρει κάπου". Ως αποδεκτό γεγονός προστέθηκε ακόμη ότι στις 29.6.2006 ο κατηγορούμενος προσκομίσθηκε στις Α' Βοήθειες από αστυνομικά όργανα μετά που έπεσε και κτύπησε στο αριστερό άνω βλέφαρο. Έγινε συρραφή του τραύματος από τον γιατρό Ευθυμίου και ενέσιμη αγωγή από την ψυχίατρο του Νοσοκομείου. Είναι γνωστό με βάση ποιο πλαίσιο το Δικαστήριο αντιμετωπίζει τις ανώμοτες δηλώσεις (βλ. R. v. Coughlan

(1976)Cr. Ap. R. 11, Ονησιφόρου v. Αστυνομίας

(1987)2 C.L.R. 261 και Ιωάννου και Σημιανός v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ.

1. Στην προσπάθεια μας να αντικρίσουμε τη δήλωση του κατηγορουμένου και να μετρήσουμε την αξία της δεν μπορούμε να την απομονώσουμε σίγουρα ούτε από την μαρτυρία των αστυνομικών, του παραπονούμενου ούτε κύρια από την επιστημονική μαρτυρία. Θα επανέλθουμε στις θέσεις της Υπεράσπισης στη συνέχεια. Το έργο της αξιολόγησης Από την ομάδα των αστυνομικών ο μάρτυρας που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ο Μ.Κ.3 Σιμιλλίδης γιατί τα δύο ουσιαστικά μέρη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής δηλαδή η λήψη συγκατάθεσης για γενετικό υλικό και η λήψη του γενετικού υλικού αφενός και αφετέρου η σ' αυτόν ισχυριζόμενες προφορικές δηλώσεις, στηρίζονται άμεσα και θεμελιακά, πρώτιστα στη δική του αξιοπιστία και κατά δευτερεύοντα τρόπο στους λοιπούς μάρτυρες με την έννοια ότι αν η μαρτυρία του μας άφηνε υποψία διάβρωσης από ψέμα ή αλλοίωση δεν θα βοηθούσε η ενίσχυση της εκδοχής του από τους λοιπούς αστυνομικούς που συμμετείχαν στα δύο συμβάντα-πυρήνες της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής που συνδέει τον κατηγορούμενο με την σκηνή του εγκλήματος στις 26.2.
2. Ο Μ.Κ.3 Σιμιλλίδης λοιπόν έτυχε σχολαστικής και αυστηρής αξιολόγησης από το Δικαστήριο. Τον είδαμε στο εδώλιο με μεγάλη προσοχή και παρατηρήσαμε την συμπεριφορά του σε συνάρτηση με τις απαντήσεις που έδιδε με εγρήγορση και με την προσέγγιση ότι αν ανακαλύπταμε οτιδήποτε μεμπτό στη κατάθεση του θα τείναμε να την απορρίψουμε λόγω ακριβώς της σημασίας των δύο διαβημάτων έναντι του κατηγορούμενου στα οποία ο Σιμιλλίδης είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ξεκινούμε με την πρώτη επαφή του Μ.Κ.3 με την υπόθεση. Έχουμε πεισθεί από τις αναφορές του αλλά και την σύμπλευση όλων των μαρτύρων-αστυνομικών επ' αυτού ότι η ανάθεση της υπόθεσης σ' αυτόν από τον Υπαστυνόμο Χ. Φιλίππου ξεκινά την πρώτη επίδικη ημερομηνία στις 21.6.2006 όταν ο Υπαστυνόμος Φιλίππου ενημερώνεται από το ΤΑΕ Λεμεσού για την σύλληψη του κατηγορούμενου για άλλα αδικήματα. Ο Μ.Κ.19 που είναι ο ως τότε ανακριτής απουσιάζει και δίδονται οδηγίες στο Μ.Κ.3 Σιμιλλίδη για την λήψη γενετικού υλικού του κατηγορούμενου και την προφορική του ανάκριση για το αδίκημα της τοποθέτησης βόμβας στο όχημα του παραπονούμενου. Με φυσικότητα και πειστικότητα ο Μ.Κ.3 ομιλεί για την ετοιμασία του για την Λεμεσό αφού εξαντλητικά ρωτήθηκε από τον κ. Αλεξάνδρου. Οι απαντήσεις του ήταν αβίαστες, λογικές και χωρίς χρωματισμό της παραμικρής επιθυμίας να αντιπαρατεθεί με την Υπεράσπιση. Αντίθετα, σε αυτά τα πλαίσια ομιλεί για το ότι ο Λοχίας Σάββα του δίδει ένα έντυπο στο οποίο ο τελευταίος γράφει τα διερευνώμενα αδικήματα. Είναι βέβαια το Τεκμήριο 10 για το οποίο έγινε ευρεία αντεξέταση στην προσπάθεια να πληγεί η αστυνομία στις ενέργειες της. Η θέση της Υπεράσπισης ότι δηλαδή η αστυνομία συνωμοτεί με μοναδικό σκοπό να πάρει το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου έχει ουσιαστικά καταρριφθεί πλήρως από την συντριπτική και λεπτομερή επ' αυτού αναφορά των μαρτύρων κατηγορίας αστυνομικών και ειδικά του Σιμιλλίδη και Χαρ. Φιλίππου. Οι εξηγήσεις που έδωσαν οι μάρτυρες και η αντεξέταση στην οποία υπεβλήθησαν στέριωσαν τις ενέργειες τους στο πλαίσιο έντιμης προσπάθειας να προωθήσουν ανακριτικά διαβήματα για τον κατηγορούμενο για τον οποίο υπήρχαν πληροφορίες για εμπλοκή του στο έγκλημα καθώς και για άλλο ένα παρόμοιας υφής "και για σωρεία διαρρήξεων". Ο κ. Αλεξάνδρου για να καταδείξει τα αλλότρια κίνητρα της αστυνομίας έδωσε έμφαση στο ότι ο Μ.Κ.3 και ο Μ.Κ.7 ενώ είχαν οδηγίες για προφορική ανάκριση καμία ερώτηση δεν έκαναν για τις διαρρήξεις. Δεν είναι παράλογη η θέση των μαρτύρων κατηγορίας. Σίγουρα τα αδικήματα τοποθέτησης εκρηκτικών υλών που απασχολούσαν το ΤΑΕ Πάφου ήταν πιο σοβαρά και πιο συγκεκριμένη η αναφορά σε αυτά. Είναι λογικό λοιπόν να τους δοθεί έμφαση. Ιδιαίτερα ο Μ.Κ.3 μας έπεισε ότι ερώτησε τον κατηγορούμενο για το διερευνώμενο αδίκημα που αφορά την υπόθεση και μάλιστα ότι υπέδειξε στον κατηγορούμενο και λεπτομέρειες που αφορούσαν τον παραπονούμενο (ποιος ήταν ο πατέρας του, που ήταν το γκαράζ του). Πέραν τούτου, η πιθανότητα να είχαν οι μάρτυρες καταθέσει ως προς γεγονότα που δεν έγιναν με σκοπό την ενοχοποίηση του κατηγορούμενου μας φαίνεται να είναι χωρίς κανένα έρεισμα και χωρίς ουσιαστικά αντίθετη πειστική θέση της Υπεράσπισης. Ήταν πιεστικός ο κ. Αλεξάνδρου στους τρεις μάρτυρες που αφορούσαν το πρώτο συμβάν, δηλαδή τον Μ.Κ.3, τον Μ.Κ.7 και τον Μ.Κ.18 του ΤΑΕ Λεμεσού. Και οι τρεις μάρτυρες κρίνονται αξιόπιστοι παρά το ότι διαπιστώνονται κάποιες αντιφάσεις μεταξύ τους (στο πόσες φορές έγινε επίστηση, στη σειρά ερωτήσεων και άλλα παρεμφερή) αλλά είναι τόσο περιθωριακής σημασίας και χωρίς υποψία αλλότριων κινήτρων που μάλλον ενδυναμώνουν, παρά να πλήττουν την αξιοπιστία των μαρτύρων. (Βλ. παρόμοια σχόλια που έγιναν στην Α. Ονουφρίου ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 141/2005 και 190/2005 ημερομηνίας 11.12.2007.) Έστω και για τις μικρές αντιφάσεις θεωρούμε ότι δεσπόζει η καθαρή μαρτυρία του Σιμιλλίδη και έτσι όπου υπάρχουν διαφορές θα την προτιμήσουμε. Ο λόγος ήταν απλός. Εκείνος είχε την κύρια ευθύνη της υπόθεσης ως ανακριτής και λόγω της πιο ενεργής ανάμιξης του ήταν σε θέση να έχει καλύτερη αναβίωση των γεγονότων. Ειδικά του Μ.Κ.18 ο ρόλος του ήταν "παθητικός" όπως είπε και ο ίδιος. Δεν βρίσκουμε παράλογο σε μια υπόθεση που δεν ενδιέφερε το ΤΑΕ Λεμεσού να μην συγκράτησε πολλά. Σημασία έχει ότι για τις δικές του ενέργειες απέπνεε θετικότητα και σοβαρότητα. Μας έπεισε ότι πληροφόρησε τον κατηγορούμενο όταν ακόμη τον έπαιρνε από το κρατητήριο για το ότι θα τον έβλεπαν συνάδελφοι του ΤΑΕ Πάφου και μας έπεισε κυρίως ότι δεν έγινε αναφορά ή εμπλοκή ανάκρισης εκείνη την ημέρα για το αδίκημα που διερευνούσε ο ίδιος. Όψιμος μας φάνηκε ο ισχυρισμός της Υπεράσπισης ότι ζητήθηκαν εκείνη την ημέρα ρούχα από τον κατηγορούμενο που φορούσε κατά το αδίκημα της Λεμεσού για να παραπλανηθεί ότι του ζητείτο DNA για την υπόθεση της Λεμεσού. Είναι αξιοσημείωτη η παράλειψη υποβολής αυτής της θέσης προς τον Μ.Κ.
3. Παράλειψη που πλήττει ακριβώς την εγκυρότητα της. Σημασία έχει εντέλει ότι δεν διατηρούμε καμία αμφιβολία ότι στον κατηγορούμενο έγινε σχετική επίστηση και του εξηγήθηκε για ποιο σκοπό του ζητείτο η λήψη γενετικού υλικού και ότι ο τελευταίος έδωσε την συγκατάθεση του. Προκύπτει ακόμα από την μαρτυρία που δεχόμαστε ότι οι Μ.Κ.3 και 7 για τις ενέργειες τους για την συγκατάθεση για λήψη γενετικού υλικού και την εν τέλει λήψη από τον κατηγορούμενο είχαν σχετικές οδηγίες από τον Υπαστυνόμο Φιλίππου. Προκύπτει ακόμη η δέουσα επίστηση στο Νόμο και η τήρηση νόμιμης διαδικασίας. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το δεύτερο συμβάν δηλαδή τις δηλώσεις του κατηγορούμενου προς τον Μ.Κ.3 Σιμιλλίδη και Μ.Κ.12 Υπαστυνόμο Κυριάκου με την συμμετοχή του Μ.Κ.9 στην προσαγωγή του κατηγορούμενου. Και στην περίπτωση αυτή υπάρχουν επουσιώδεις διαφορές στους μάρτυρες, διαφορές ωστόσο που δεν πλήττουν τον κύριο κορμό των δεδομένων που από κοινού αποδόθηκαν. Δεν αναμένεται από τον Υπαστυνόμο Κυριάκου, ο οποίος όπως χαρακτηριστικά ο ίδιος είπε, ήταν απλός θεατής, να θυμάται τόσο καλά την εμβέλεια και το περιεχόμενο των διαμειφθέντων. Κάτι που δεν συνέβαινε με τον Σιμιλλίδη ο οποίος ήταν ενήμερος για την υπόθεση, ήταν υπεύθυνος ανακριτής και είχε άμεσα την συνομιλία με τον κατηγορούμενο. Ο ρόλος εμφανώς διαφοροποιεί την μνήμη. Οι σημειώσεις δε του Μ.Κ.3 επί του Τεκμηρίου 13 ενισχύουν το αληθές της εκδοχής του. Λεπτομέρεια που προήλθε από καταιγισμό ερωτήσεων στη αντεξέταση και εδραίωσε την αξιοπιστία του Μ.Κ.3, ήταν όταν αβίαστα έθεσε ενώπιον μας για την φράση που του είπε ο κατηγορούμενος, ότι με τις αποκαλύψεις που του έδιδε θα τον έκανε "με αστέρες" (ο μάρτυρας μας έδειξε πολύ παραστατικά ακόμα και την κίνηση που έκανε ο κατηγορούμενος στον ώμο για να του δείξει τους "αστέρες της προαγωγής" που θα έπαιρνε). Ο Μ.Κ.12 Υπαστυνόμος Κυριάκου δεν ανακάλεσε από την μνήμη του κάτι τέτοιο. Ο λόγος είναι, κρίνουμε, αυτό που αναφέρθηκε πιο πάνω. Ο περιθωριακός του ρόλος. Προκύπτει από την ομοούσια μαρτυρία των αστυνομικών που ενδιαφέρει γι' αυτά τα περιστατικά η σχολαστική τήρηση κανόνων από τον Σιμιλλίδη. Όψιμα και πάλι (όχι πάντως στην αντεξέταση του Σιμιλλίδη) προβλήθηκε ο ισχυρισμός της Υπεράσπισης ότι στο δεύτερο περιστατικό ο κατηγορούμενος φώναξε τον ανακριτή γιατί οι αστυνομικοί αρνούνταν να τον πάρουν στο νοσοκομείο και ενώ τις προηγούμενες μέρες είχε τραυματιστεί κατά την προσαγωγή του στο Δικαστήριο για σκοπούς προσωποκράτησης. Αυτή η θέση αντιμάχεται την παράλληλη προωθηθείσα θέση της Υπεράσπισης ότι τον πήραν ειδικά εκείνη την ημέρα στα γραφεία του ΤΑΕ για να τον ανακρίνουν. Το παραδεκτό γεγονός ότι στις 29.6.2006 ενώ τελούσε υπό κράτηση μεταφέρεται στις Α' Βοήθειες του Νοσοκομείου Πάφου για κάκωση (βλ. Τεκμήριο 43) καθόλου δεν υποβοηθεί την θέση του. Για τους λόγους που εξηγήσαμε θεωρούμε ότι η εξήγηση του δεν είναι πειστική. Σε σχέση με τις εξετάσεις και τα συμβάντα τον Φεβρουάριο 2006 υπάρχει ανάγκη αξιολόγησης της ομάδας των αστυνομικών οι οποίοι ασχολήθηκαν με αυτή την πτυχή, και ειδικά του πυροτεχνουργού, όπως επίσης του Λευτέρη Μπίλη, του παραπονούμενου και του αδελφού του. Κρίνουμε θετικά, στα πλαίσια του καθήκοντος μας, την ομάδα των αστυνομικών με επικεφαλής τον Μ.Κ.5 Υπαστυνόμο Χρ. Κωνσταντίνου που έσπευσε στη σκηνή στις 26.2.2006 ώρα 10.00 και ιδιαίτερα τον Μ.Κ. 4 Τρύφωνος που περισυνέλλεξε τα Τεκμήρια και προέβη σε δακτυλοσκοπικές εξετάσεις από διάφορα μέρη του αυτοκινήτου με αρνητικά αποτελέσματα, δηλαδή μη κατάλληλα αποτελέσματα. Ο Μ.Κ.4 επίσης διενέργησε την δειγματοληψία από το χερούλι [Τεκμήριο 6

(5)]. Ο μάρτυρας αυτός ιδιαίτερα μας άφησε άριστες εντυπώσεις για την προσήλωση του στην αλήθεια αλλά και για την εγκυρότητα των ενεργειών του αφού ήταν σε θέση να δίδει κάθε αναγκαία εξήγηση με λεπτομέρεια και χωρίς κλυδωνισμούς. Τον αποδεχόμαστε όπως αποδεχόμαστε όλη την ομάδα αστυνομικών που ήταν συναφής με την εξέταση στη σκηνή. Ο κ. Αλεξάνδρου, χωρίς να αμφισβητήσει άμεσα τα περισυλλεχθέντα Τεκμήρια, στάθηκε - και ορθά βέβαια - στο ότι το αυτοκίνητο του παραπονούμενου μετακινήθηκε από αυτόν και τον αδελφό του, μετά την "έκρηξη" - γύρω στις 6.00 το πρωί. Έρχεται λοιπόν στο προσκήνιο η βασιμότητα της εκδοχής του παραπονούμενου κύρια και δευτερογενώς του αδελφού του. Ο παραπονούμενος στο εδώλιο άφησε μια ιδιόμορφη εικόνα, ατόμου που είχε ένα δικό του τρόπο έκφρασης αλλά και ιδιότυπης αντίδρασης, εκτός των κοινωνικά παραδεκτών πλαισίων. Παρόλα αυτά δεν μας άφησε εντύπωση ότι κατασκεύασε μαρτυρία. Αντίθετα, αυτή η εικόνα που μας άφησε στην αίθουσα του Δικαστηρίου "συνταιριάζεται" με την παράλειψη του να καλέσει την αστυνομία, ή να κρύψει την ζημιά με ρούχα ή να βάλει το αυτοκίνητο στο υπόστεγο για να μην το δουν οι γείτονες. Απλοϊκές ενέργειες, ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι ο θόρυβος έγινε αντιληπτός στη γειτονιά και το ότι είναι ένας γείτονας του που τον ειδοποιεί για την έκρηξη. Ωστόσο όταν η αστυνομία έρχεται στο μέρος το δέχεται και συνεργάζεται προωθώντας παράπονο. Καθήκον μας δεν είναι να κρίνουμε την ορθότητα των ενεργειών του αλλά να αποφασίσουμε την αξιοπιστία του. Σημαντική πτυχή της μαρτυρίας του είναι βέβαια και το τι έκανε την μέρα πριν το συμβάν. Ιδιαίτερα το έντονα αμφισβητούμενο μέρος για το πλύσιμο του αυτοκινήτου στις 25.2.

1. Ο κ. Αλεξάνδρου υπέδειξε ως σημαντική την παράλειψη του να μιλήσει στην πρώτη του κατάθεση για το πλύσιμο, θεωρώντας ότι υπήρξε εμπλοκή της Αστυνομίας στο να "τοποθετήσουν" το γεγονός στο φάκελο για να ενδυναμώσουν την υπόθεση τους. Θα ήταν λογικό να αναμένουμε ότι ο Μ.Κ.14, ο οποίος ήταν διστακτικός στην εμπλοκή της αστυνομίας, θα συνωμοτούσε με την αστυνομία για ένα τέτοιο ψέμα; Έχοντας όλες τις παραμέτρους κατά νου αλλά και την ίδια την εικόνα του μάρτυρα, το απορρίπτουμε. Ούτε θεωρούμε ότι η απουσία ξεκάθαρης θέσης στην πρώτη του κατάθεση για το ότι είναι το ταξί που χρησιμοποίησε για να πάει στο πάρτι το επίδικο βράδι σημαίνει τίποτε καταλυτικό. Από την όλη εκδοχή του προκύπτει και ως θέμα λογικής ότι είναι το ταξί που χρησιμοποιεί και μετά το πάρτι, το σταθμεύει στον επίδικο χώρο. Δεχόμαστε λοιπόν συνολικά την μαρτυρία του ειδικά ότι χρησιμοποιεί το ταξί την επίδικη ημερομηνία και τον τρόπο κλειδώματος του και ότι το πλένει το πρωί της 25.2.2006 σε πλυντήριο. Αποδεχόμαστε επίσης την μαρτυρία του ιδίου και του αδελφού του για τις συνθήκες μετακίνησης του αυτοκινήτου. Το ίδιο θετικά κατατάσσουμε τον Λευτέρη Μπίλη και τον αστ. Μ. Γεωργίου για τον τρόπο λειτουργίας του κλειστού συστήματος και την εξαγωγή του cd με την σκηνή της έκρηξης και τις σχετικές φωτογραφίες. Αξιολόγηση επιστημονικής μαρτυρίας Σε συνάρτηση με την επιστημονική εργασία αναφορικά με τον DNA αλλά και για την όλη υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής σημασία έχει βέβαια ο Μ.Κ.16 Δρ. Καριόλου. Ο Μ.Κ.17 Π. Μανώλη ήταν ένας επιστημονικός συνεργάτης του κ. Καριόλου και εκτός από ένα τμήμα της εργασίας (τυποποίηση και απομόνωση γενετικού υλικού από βιολογικές ουσίες) δεν άγγιξε την ουσιαστική κατάληξη συμπερασμάτων που ήταν έργο του κ. Καριόλου. Για όσο βαθμό πάντως έχει αξία δεχόμαστε την μαρτυρία του Μ.Κ.
2. Ο Δρ. Καριόλου μας εντυπωσίασε απόλυτα θετικά ως μάρτυρας και δη ως μάρτυρας εμπειρογνώμονας, ο οποίος κινείτο αυστηρά, ορθά και προσεκτικά στα πλαίσια της παράθεσης της επιστημονικής του θεώρησης επί των συγκεκριμένων Τεκμηρίων που επιστημονικά εξέτασε και παρείχε στο δικαστήριο με διαφάνεια και προσήλωση στο καθήκον του ως εμπειρογνώμονας, τα στοιχεία εκείνα που είναι χρήσιμα να ελέγξουν την βασιμότητα των θέσεων από την αφετηρία της εργασίας του μέχρι την τελική διατύπωση της άποψης του, καθώς και των επιμέρους θέσεων που εκφράσθηκαν στο Δικαστήριο, με βάση ακόμη και εξειδικευμένα σενάρια που του δόθησαν ιδιαίτερα από τον κ. Αλεξάνδρου, με παράμετρους το πλύσιμο του αυτοκινήτου και την δυνατότητα εναπόθεσης γενετικού υλικού. Ήδη είπαμε ότι ο κ. Καριόλου σχολαστικά και με λεπτομέρεια σχολίαζε το καθένα από τα σενάρια τονίζοντας πάντα την σημασία των ειδικών περιστάσεων και ειδικά την μικρή επιφάνεια στο χερούλι αλλά και κύρια ότι δεν έχουμε μεικτό γενετικό υλικό, κάτι που καθιστά αδύνατη υπό τις περιστάσεις, την έμμεση εναπόθεση γενετικού υλικού. Τα όσα ο κ. Καριόλου αναφέρει μας έπεισαν για την εγκυρότητα της επιστημονικής του θεώρησης, διότι ακριβώς παρείχε και τα μέσα ελέγχου αυτής της εργασίας και μεθοδολογίας. Ανεπιφύλακτα δεχόμαστε τη μαρτυρία του. Η μαρτυρία του πυροτεχνουργού και η έκθεση του Γενικού Χημείου Η μαρτυρία του πυροτεχνουργού ωσαύτως αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση η οποία, όπως έχουμε αντιληφθεί, δεν αποδέχεται ούτε το γεγονός της έκρηξης ως τέτοιας. Έχοντας υπόψη τις περιστάσεις της μετακίνησης του αυτοκινήτου είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί και σε αυτή την μαρτυρία, παρόλο που δεν διαγνώσαμε αλλότρια κίνητρα στις ενέργειες του παραπονούμενου. Το Δικαστήριο έχει υποχρέωση ελέγχου και επαναελέγχου όλων των δεδομένων της υπόθεσης για να οδηγηθεί σε ακλόνητα ευρήματα. Η μαρτυρία του πυροτεχνουργού ήταν στρωτή, σαφής και με καθαρά συμπεράσματα. Δεν στηρίχτηκε μόνο στο cd, στηρίχτηκε για τα ευρήματα του σωρευτικά από το σκηνικό που περιλάμβανε ιδιαίτερα την ζημιά επί του αυτοκινήτου, τα Τεκμήρια που περισυνελέγησαν τα οποία αξιολόγησε με βάση την πείρα και τις γνώσεις του. Παρά το ότι χρησιμοποίησε τον όρο "μόλυνση της σκηνής" από την μετακίνηση του αυτοκινήτου, ήταν σαφής και κατηγορηματικός, όταν ευθέως ο κ. Αλεξάνδρου τον ρώτησε ότι τα πορίσματα του δεν διαφοροποιούνται εκ του γεγονότος της μετακίνησης. Εξ άλλου η συλλογή και η διακίνηση των Τεκμηρίων δεν αμφισβητήθηκαν. Πολλά από τα ανευρεθέντα ήταν μεγάλα κομμάτια εκ του αυτοκινήτου, γνώρισμα ακριβώς έκρηξης υψηλής ισχύος. Θεωρούμε ασφαλές λοιπόν να βασισθούμε στον Μ.Κ.13 Τσιελεπή και στα ευρήματα του βρίσκοντας ότι υπήρξε χρήση εκρηκτικής ύλης υψηλής ισχύος. Η έκθεση της κας Κονάρη (Τεκμήριο 42) και τα αποδεκτά ενδεχόμενα εκ της επιστημονικής της εργασίας (στο γιατί δεν ανευρέθηκε εκρηκτική ύλη στα Τεκμήρια) δεν αναιρεί με κανένα τρόπο την βαρύτητα και βασιμότητα των θέσεων του κ. Τσιελεπή, αφού ακριβώς δεν αποκλείει το ενδεχόμενο της ολικής καύσης της εκρηκτικής ύλης. Το cd Τεκμήριο 6

(10)για το οποίο έγινε πολύς λόγος απασχόλησε τη διαδικασία και τις αγορεύσεις των δύο πλευρών οι οποίες εκτεταμένα σχολίασαν την σημασία του. Υποδείξαμε πολλές φορές κατά την εκδίκαση της υπόθεσης ότι δεν είχε σημασία τι αντελήφθηκαν οι μάρτυρες παρακολουθώντας το cd αυτό, αφού το περιεχόμενο του προβλήθηκε ενώπιον μας. Θεωρούμε αυτό που η κα Κυθραιώτου μας υπέδειξε ως το σωστό πλαίσιο αντίκρυσης του αποδεικτικού αυτού μέσου. Δεν λειτουργεί από μόνο του θετικά για να καταδείξει κάτι για τον κατηγορούμενο. Ταυτόχρονα δεν αποκλείει κιόλας τον κατηγορούμενο να είναι το άτομο που φαίνεται στο εν λόγω cd να προσεγγίζει την πόρτα του συνοδηγού του επίδικου αυτοκινήτου γύρω στις 03.14.42, να αγγίζει κάτι πάνω στο αυτοκίνητο και να ακολουθεί μια φλόγα στις 03.17 (βλ. και φωτογραφίες Τεκμήριο 26). Η φλόγα -καύση- συνταιριάζεται επίσης με τα ευρήματα του Τσιελεπή. Κατά τα λοιπά, τα στοιχεία που υπάρχουν θα συνεκτιμηθούν με τη συντρέχουσα μαρτυρία, ειδικά με την προφορική ομολογία ενοχής. Συμπεράσματα Είναι φανερό ότι η μαρτυρία εναντίον του κατηγορούμενου είναι περιστατική και ο πυρήνας της επιστημονικής φύσης. Εξαιρείται η προφορική ομολογία ενοχής. Το υπαρκτό των δηλώσεων του κατηγορούμενου στον Μ.Κ.3 έχει αποδειχθεί. Η προφορική ομολογία είναι ισάξια της γραπτής ομολογίας, αν και η εμβέλεια της δεν έχει πάντα την ίδια δυναμική με την γραπτή που περιλαμβάνει όλες τις επιμέρους ενέργειες που ο κατηγορούμενος θέτει ως παραδεκτές ομολογώντας το έγκλημα και τον επιμέρους τρόπο δράσης του. Η προφορική ομολογία είναι συνήθως συνοπτικής μορφής. Γι΄ αυτό κρίνουμε, παρά την αυτοδύναμη τους αξία, ότι οι επίδικες δηλώσεις θα πρέπει να συνεκτιμηθούν με την λοιπή αποδεκτή μαρτυρία και εφόσον συνταιριάζεται με αυτή να εξαχθούν τα τελικά συμπεράσματα του Δικαστηρίου. Επιστρέφοντας λοιπόν στην περιστατική μαρτυρία ας θυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι η περιστατική μαρτυρία για να οδηγήσει σε καταδίκη, πρέπει να είναι τέτοια που στο σύνολο της να οδηγεί αναπόφευκτα σε συμπέρασμα ενοχής, μη επιδεχόμενης λογικά άλλης ερμηνείας ή εξήγησης και μη ούσα συμβατή με άλλη άποψη των πραγμάτων (βλ. Καϊμής v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 662). Στην Ιωάννου και Σιμιανού v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Δ.Δ. 195 τονίζεται ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε το εγγενές στη φύση της μαρτυρίας από γενετικό υλικό που να το καθιστά μη αποδεκτό αφ' εαυτού ή που να δικαιολογεί ιδιαίτερο κανόνα, ότι η μαρτυρία που εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία δεν είναι δυνατό να στηρίζει καταδίκη στην απουσία άλλης μαρτυρίας. Με τις πιο πάνω επισημάνσεις προχωρούμε να επαναδιαπραγματευθούμε το μαρτυρικό υλικό που έχει προκύψει για την παρούσα υπόθεση.

1. Η εναπόθεση γενετικού υλικού γίνεται σε ζωτικό σημείο του αυτοκινήτου, στο χερούλι της πόρτας του συνοδηγού η οποία είναι μικρή επιφάνεια.
2. Πρόκειται για αμιγές γενετικό υλικό, ενός μόνο άντρα, του κατηγορούμενου. Αυτό το γεγονός απέκλεισε σθεναρά τα διάφορα σενάρια της Υπεράσπισης τα οποία εν πάση περιπτώσει παρέμειναν αδιαφανή και ασαφή.
3. Το πλύσιμο του αυτοκινήτου την προηγούμενη ημέρα και πάλι σε συνδυασμό με το αμιγές γενετικό υλικό που ανευρέθηκε μόνο στο χερούλι δημιουργεί πιο αρραγές μέτωπο αποκλεισμού άλλων πιθανοτήτων.
4. Προκύπτει ότι μετά το πλύσιμο η χρήση του αυτοκινήτου έγινε από τον παραπονούμενο και την γυναίκα του. Προκύπτει ακόμη ότι η πόρτα του συνοδηγού ήταν κλειδωμένη.
5. Η προσέγγιση του δράστη στην πόρτα του συνοδηγού, ως φαίνεται στο cd, συμπλέει με την χρήση του χερουλιού από ένα άντρα και δη από τον κατηγορούμενο ως το ανευρεθέν γενετικό υλικό του δηλώνει.
6. Η χρονική στιγμή που καταδεικνύει το cd ως τον ουσιώδες χρόνο ταυτίζεται με τις θέσεις των μαρτύρων για την έκρηξη. Πέραν αυτών στην συνολικά ορώμενη μαρτυρία μπορούμε να προσθέσουμε και τα πιο κάτω που ενδυναμώνουν περαιτέρω την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής.
7. Η ομολογία ενοχής αποδίδεται με λεπτομέρειες που την καθιστούν αληθινή. Η χρήση semtex στην οποία γίνεται αναφορά στη δήλωση του την 1.7.2006, στηρίζεται από τον πυροτεχνουργό. Το ότι πρόκειται για ζυμωμένη και υψηλής ισχύος ύλη ενισχύεται από τα ευρήματα του μάρτυρα κατηγορίας Τσιελεπή, ενώ η έκθεση του Γενικού Χημείου, όπως είπαμε, δεν αναιρεί την σημασία των ευρημάτων του κ. Τσιελεπή.
8. Η εκ της ομολογίας αναφορά στα κίνητρα της εγκληματικής ενέργειας τοποθέτησης εκρηκτικού μηχανισμού, δηλαδή "η παραγγελία" από κάποιο που ο κατηγορούμενος δεν αποκαλύπτει για £3,500 που χρωστά για ναρκωτικά, αγγίζει επίσης την πραγματικότητα με τρόπο ιδιαίτερα πειστικό για το κίνητρο του κατηγορούμενου.
9. Η οπτική απεικόνιση του δράστη από το cd δεν αποκλείει λογικά να είναι ο κατηγορούμενος. Το ότι δεν φαίνεται στο cd ο δράστης να αγγίζει το χερούλι δεν το αποκλείει να έχει γίνει γιατί η λήψη και η απεικόνιση εκ του cd δεν είναι καθαρή. Χωρίς αμφιβολία φανερώνεται ότι ο δράστης προσεγγίζει το χερούλι και ότι στη συνέχεια κάτι πράττει πάνω στο καπό. Και αμέσως μετά φαίνεται η φλόγα. Στη βάση των πιο πάνω τοποθετήσεων μας που πηγάζουν αναντίλεκτα από την μαρτυρία που ήταν αποτελεσματική για τους λόγους που εξηγήσαμε, βρίσκουμε ότι οι "υποθέσεις της Υπεράσπισης" εναντίον της βασιμότητας των θέσεων της επιστημονικής μαρτυρίας από την αντεξέταση ως και όπως πηγάζουν από την δήλωση του κατηγορουμένου (για πιθανότητα έμμεσης τοποθέτησης ή για χρησιμοποίηση του ταξί ως επιβάτης στο παρελθόν) υπήρξαν εν πολλοίς θεωρητικές και παρέμειναν "σχεδόν πειραματικές" χωρίς στέρεο πλαίσιο και χωρίς κατάληξη. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι οι προφορικές ομολογίες ενοχής, η σημασία των οποίων δέον πάντα να αξιολογείται (βλ. Χαραλαμπίδης v. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 330, συμπλέουν σε ικανοποιητικό βαθμό με την υπάρχουσα λοιπή μαρτυρία ενισχύοντας την θεμελιακά αφού δίδουν τόσο την εικόνα της προηγηθείσης συμφωνίας και κινήτρων του δράστη αλλά και τον τρόπο ενέργειας του. Δεν συμφωνούμε με τον κ. Αλεξάνδρου ότι η υπόθεση Μιχαήλ v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 263/06 ημερομηνίας 17.10.2007, βρίσκει εφαρμογή εν προκειμένω ούτε ότι οι περιστάσεις της είναι παρόμοιες με τις παρούσες, αφού στη Μιχαήλ (πιο πάνω) η περιστατική μαρτυρία ήταν πενιχρή. Πριν τη διατύπωση των τελικών ευρημάτων μας σε σχέση με το κατηγορητήριο και με βάση την μαρτυρία που έχουμε δεχθεί για το περιεχόμενο και την εξέλιξη του ανακριτικού έργου θα πρέπει να μας απασχολήσουν δύο καίρια ερωτήματα που η απάντηση τους με βάση τις εισηγήσεις του κ. Αλεξάνδρου θα έπρεπε να οδηγήσουν σε αναστολή της διαδικασίας και σε απαλλαγή του κατηγορούμενου. Τα δύο τεθέντα θέματα έχουν ως εξής: Α. Το θέμα της κατάχρησης της διαδικασίας της καταχώρησης δύο υποθέσεων εναντίον του κατηγορούμενου Δεν αμφιβάλλουμε ότι θα μπορούσε να συνταχθεί κοινό κατηγορητήριο για τις δύο υποθέσεις που ο κατηγορούμενος τελικά αντιμετώπισε. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν αυτή η παράλειψη στοιχειοθετεί θετικά κατάχρηση της διαδικασίας. Το Δικαστήριο, σαν σύμφυτο με την φύση του χαρακτηριστικό, έχει εξουσία να αποτρέπει την κατάχρηση σε κάθε πρόσφορη περίπτωση για την περιφρούρηση της αποτελεσματικής λειτουργίας των δικαστικών διαδικασιών. Η κατάχρηση στοιχειοθετείται σίγουρα όταν με τα ίδια ένδικα μέσα επιδιώκεται κοινός σκοπός κάτι που εδώ προφανώς δεν συμβαίνει. Μιλούμε για δύο ξεχωριστές ομάδες κατηγοριών που αφορούν αδικήματα που συντελέσθηκαν σε διαφορετική χρονική στιγμή και στρέφονται εναντίον διαφορετικών παραπονουμένων. Στην υπόθεση in re Χριστ. Νικολαίδη Αιτ. 52/00, ημερομηνίας 19.4.2000, το Ανώτατο Δικαστήριο ασχολήθηκε με παρόμοιο θέμα που είχε τεθεί από την Υπεράσπιση. Υπήρχαν δύο παράλληλες ποινικές διαδικασίες ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου εναντίον του ιδίου κατηγορουμένου οι οποίες αφορούσαν διάφορες κατηγορίες για δεκασμό δημοσίου λειτουργού. Προδικαστικά είχε τεθεί το θέμα για κατάχρηση ότι η ύπαρξη δύο παράλληλα περίπλοκων και μακρών διαδικασιών επηρεάζει το συνταγματικό δικαίωμα του Αιτητή να τύχει δίκαιης δίκης εφόσον του είναι αδύνατο να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τον εαυτό του και στις δύο παράλληλες διαδικασίες. Σημασία έχει ότι δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η καθιερωμένη αρχή η οποία πηγάζει από την αγγλική νομολογία με την οποία η εξουσία για αναστολή διαδικασίας λόγω κατάχρησης της διαδικασίας περιλαμβάνει και την εξουσία να προστατευθεί ένας κατηγορούμενος από καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό. Αυτή η εξουσία έχει περιγραφεί σαν ένα τρομερό όπλο για προστασία κατηγορουμένων από ποινική δίωξη κάτω από περιστάσεις κατά τις οποίες θα ήταν έκδηλα άδικο να διωχθούν (βλ. Connelly v. D.P.D.

(1964)2 ALL E.R. 401). Δεν έχουμε αντιληφθεί ότι το ξεχωριστό κατηγορητήριο εξυπηρετούσε κάποιο αλλότριο κίνητρο της Αστυνομίας ή της Κατηγορούσας Αρχής, οπότε και η διάσταση του θέματος της καταχώρησης θα μπορούσε να αντικρυσθεί διαφορετικά και ευρύτερα από το Δικαστήριο. Εξάλλου ήταν δικαίωμα της Υπεράσπισης, αν ένοιωθε έντονα σε αυτό το θέμα, να το προβάλει στην πρώτη δίκη ή και να εισηγηθεί συνένωση κατηγοριών (joinder of offences) Κάτι τέτοιο δεν έγινε, ενώ εκ του Νόμου δεν αποκλειόταν αυτή η δυνατότητα (βλ. Λοίζου & Πική "Criminal Procedure in Cyprus" JOINDER OF OFFENCES). Εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται να προβλήθηκε τέτοια ένσταση στην πρώτη δίκη. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου δεν βρίσκουμε βάση για αλλότρια κίνητρα, αλλά ούτε και περιστάσεις που να δικαιολογούν καταπίεση του κατηγορουμένου σε δύο ποινικές υποθέσεις παρά το ότι οι υποθέσεις αυτές είχαν κάποια κοινά στοιχεία (κοινό ανακριτικό έργο και κάποιους κοινούς μάρτυρες) χωρίς όμως στοιχείο περιπλοκότητας ή πολλών κατηγοριών (ως την υπόθεση Νικολαίδη). Είναι σημαντικό επίσης ότι το κατηγορητήριο της υπόθεσης 7353/06 (Τεκμήριο 4) αφορά συνωμοσία και εμπρησμό αυτοκινήτου άλλου ατόμου που επισυνέβη τον Μάρτη του 2006. Καταλήγουμε να θεωρήσουμε ότι η εισήγηση της Υπεράσπισης δεν μπορεί να πετύχει. Β. Το θέμα της ισχυριζόμενης παραβίασης του περί Αστυνομίας Νόμου του 2004, 73

(1)/04 ειδικά το Άρθρο 25 Ο Νόμος αναθέτει την δυνατότητα με συγκατάθεση λήψης γενετικού υλικού από οποιοδήποτε πρόσωπο που τελεί υπό νόμιμη κράτηση για σκοπούς διερεύνησης οποιουδήποτε αδικήματος. Θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε το Άρθρο 25. "25.-

(1)Κάθε μέλος της Αστυνομίας με βαθμό Λοχία ή ανώτερο μπορεί να λάβει ή να μεριμνήσει ώστε να ληφθούν από οποιοδήποτε πρόσωπο που τελεί υπό νόμιμη κράτηση ή το οποίο υπόκειται σε αστυνομική επιτήρηση, για σκοπούς καταχώρισης, σύγκρισης, αναγνώρισης και γενικά για σκοπούς διερεύνησης οποιουδήποτε αδικήματος: (α) . του σάλιου κατάλοιπα ξένης ουσίας στο σώμα οποιουδήποτε από τα πρόσωπα αυτά με συναίνεσή του ή κατόπιν διαταγής του Δικαστηρίου, αν αυτό δεν συναινεί. (β) .....................

(2)Εάν το πρόσωπο στο οποίο αφορούν τα στοιχεία που λήφθηκαν με βάση το εδάφιο

(1)δεν κατηγορηθεί στο Δικαστήριο για αδίκημα ή εάν απολυθεί χωρίς να διατυπωθούν εναντίον του κατηγορίες ή αθωωθεί από το Δικαστήριο και δε βαρύνεται με προηγούμενη καταδίκη για ποινικό αδίκημα, τότε όλες οι καταχωρίσεις των μετρήσεων, φωτογραφιών, δακτυλικών αποτυπωμάτων και αποτυπωμάτων παλάμης και πέλματος και οποιαδήποτε αρνητικά αντίγραφα των φωτογραφιών αυτών ή των φωτογραφιών των δακτυλικών αυτών αποτυπωμάτων καταστρέφονται αμέσως ή παραδίδονται στο πρόσωπο στο οποίο αφορούν.

(3)...................." Οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου σε σχέση με την αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας μας έχουν οδηγήσει στο να θεωρήσουμε ότι δεν υπήρξε παράβαση του Άρθρου 25 του πιο πάνω νόμου αφού οι οδηγίες στον αστυνομικό Σιμιλλίδη δόθηκαν από υπαστυνόμο και αφού κρίναμε ότι στον κατηγορούμενο εξηγήθηκε επαρκώς για ποιο αδίκημα γινόταν η σχετική διαδικασία και ζητείτο γενετικό υλικό. Παρόλα τα πιο πάνω ωστόσο θεωρούμε ότι είναι ορθό να αντικρίσουμε το θέμα ευρύτερα σε όλες τις παραμέτρους πιθανής παράβασης Νόμου εφόσον πρόκειται για σημαντικό ανακριτικό διάβημα όπως στην παρούσα περίπτωση. Αφού έχουμε εξετάσει αυστηρά την φρασεολογία του Άρθρου 25 έχουμε καταλήξει στο ότι δεν υπάρχει τίποτε που να εμποδίζει την αστυνομία να λάβει γενετικό υλικό είτε με την συγκατάθεση του ατόμου είτε με διάταγμα Δικαστηρίου και να υποχρεούται να το χρησιμοποιήσει μόνο για το αδίκημα για το οποίο διενεργεί έρευνα κατά τον ουσιώδη χρόνο της λήψης. Οι φράσεις του Άρθρου 25, εδάφιο 1 "για σκοπούς διερεύνησης οποιουδήποτε αδικήματος" όπως και η φράση στο εδάφιο 2 "για αδίκημα" οδηγεί στην ενδυνάμωση της κρίσης μας ότι δεν υπάρχουν στεγανά στον τρόπο που η αστυνομία μπορεί να χρησιμοποιήσει γενετικό υλικό ενός ατόμου εκτός από τα χρονικά όρια και τις προϋποθέσεις που καθορίζει το εδάφιο 2. Είναι σημαντικό - και το επισημαίνουμε - ότι δεν αναφέρεται στο Νόμο ότι το πρόσωπο θα κατηγορηθεί για το αδίκημα για το οποίο υπήρξε διερεύνηση και λήψη γενετικού υλικού αφού οι φράσεις «οποιουδήποτε αδικήματος» και «για αδίκημα» δεν μπορούν να κριθούν περιοριστικά. Αυτή η εκ του Νόμου εννοιολογική προσέγγιση απαντά ακριβώς και το ερώτημα του κ. Αλεξάνδρου γιατί στη συγκατάθεση (Τεκμήριο 9) δεν αναφέρεται συγκεκριμένο αδίκημα. Και αυτή η εισήγηση αποτυγχάνει. Τελικά ευρήματα - Κατάληξη Με βάση όλα τα πιο πάνω και με βάση την μαρτυρία που έχουμε δεχθεί και στο πλαίσιο της πλήρους αποδοχής μας για το περιεχόμενο και την εγκυρότητα του ανακριτικού έργου δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την υπόθεση της ως το κατηγορητήριο. Συγκεκριμένα έχει αποδειχθεί ότι στις 26.2.2006 στην Έμπα της επαρχίας Πάφου ο κατηγορούμενος με σκοπό την καταστροφή του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής TSU 677, περιουσία του Παράσχου Παρασκευά, τοποθέτησε σε αυτό εκρηκτικές ύλες κατά παράβαση του άρθρου 325 του Ποινικού Κώδικα και ότι εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά ύψους £3.300 στο πιο πάνω αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του Παράσχου Παρασκευά κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Ποινικού Κώδικα και ότι με σκοπό την καταστροφή του εν λόγω αυτοκινήτου τοποθέτησε σ΄ αυτό εκρηκτικές ύλες, κατά παράβαση του άρθρου 325 του Ποινικού Κώδικα. Προκύπτει από την λογική του πράγματος ότι η τοποθέτηση των εκρηκτικών υλών στο εν λόγω αυτοκίνητο από τον κατηγορούμενο προϋποθέτει την κατοχή και μεταφορά αυτών, ως περιγράφεται στη δεύτερη και τρίτη κατηγορία κατά παράβαση των άρθρων 2 και 4

(4)(Ι)(δ) του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 27/78 και 14(i)/2005. Βρίσκουμε ότι ο ορισμός της εκρηκτικής ύλης ως αποδίδεται στο Νόμο καλύπτει την παρούσα περίπτωση, αφού στην έννοια της εκρηκτικής ύλης στο άρθρο 2 του Νόμου περιλαμβάνεται εκτός των ειδικών αναφορών (ως ευρήματα πυρίτιδας κ.λ.π.) και κάθε ύλη η οποία χρησιμοποιείται ή κατασκευάζεται με σκοπό να παράγει πρακτικό αποτέλεσμα με έκρηξη. Από την μαρτυρία του πυροτεχνουργού διατυπώνεται εύρημα ότι χρησιμοποιήθηκε κοινός πυροκροτητής με μέσο έναυσης ως έχει περιγραφεί πιο πάνω και από την συνδυασμένη μαρτυρία του με την ομολογία του κατηγορούμενου κρίνεται ότι η εκρηκτική ύλη ήταν semptex ζυμωμένη. Εν πάση περιπτώσει η χρήση της ύλης οδήγησε σε πρακτικό αποτέλεσμα την έκρηξη και τη ζημιά στο όχημα. Και πιο συγκεκριμένα, στις 26.2.2006 και περί ώρα 3:17 τα ξημερώματα ο κατηγορούμενος έχοντας στη φυσική του κατοχή αυτοσχέδια βόμβα τύπου semtex ζυμωμένη τη μετέφερε προς το αυτοκίνητο του παραπονούμενου, προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα του συνοδηγού αλλά δεν τα κατάφερε, αφού όπως αναφέρθηκε από τον παραπονούμενο η πόρτα αυτή ήταν κλειδωμένη, και ως εκ τούτου τοποθετεί αυτή την βόμβα στο εξωτερικό του αυτοκινήτου μπροστά, μεταξύ του ανεμοθώρακα και του καπό, φεύγει και σε ελάχιστο χρόνο σημειώνεται η έκρηξη. Όσον αφορά την πρώτη κατηγορία, της συνωμοσίας είναι γνωστό ότι συστατικό στοιχείο του άρθρου 371 του Ποινικού Κώδικα είναι η ύπαρξη μιας τελειωμένης συμφωνίας (βλ. Gani v. Δημοκρατίας,

(1991)2 Α.Α.Δ. 134). Το ζήτημα είναι πραγματικό και εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Με την προφορική του ομολογία ο κατηγορούμενος προβάλλει σαφώς συμπληρωμένη συμφωνία για διάπραξη αδικήματος έναντι αμοιβής με άλλο πρόσωπο που για δικούς του προφανώς λόγους δεν απεκάλυψε. Κατά συνέπεια και για τους λόγους που εξηγήσαμε βρίσκουμε τον κατηγορούμενο ένοχο ως το κατηγορητήριο σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................... Φ. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .................. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Μ. Ματθαίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ./Λ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο