Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Ανδρέα Χαραλάμπους, Αρ. Υπόθεσης: 1768/05, 16 Ιανουαρίου, 2007

(1)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος την 1.04.2005 στην οδό Πρωταρά στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου ενώ ήταν υπεύθυνος του καταστήματος ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ διατηρούσε αυτό ανοικτό κατά την αργία της 1ης Απριλίου. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η μαρτυρία που παρέθεσε η Κατηγορούσα Αρχή για την απόδειξη της κατηγορίας προήλθε από τον Ε/Αστ. 5454 Ξ. Ξενοφώντος ο οποίος στα πλαίσια των καθηκόντων του και ως είχε εξουσία, επιθεώρησε την 1.04.2005 και περί ώρα 16:35 την υπεραγορά ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ επί της Λεωφόρου Πρωταρά στο Παραλίμνι, η οποία ήταν ανοικτή κατά παράβαση του ωραρίου κλεισίματος των καταστημάτων εφόσον ήταν δημόσια αργία και έπρεπε να ήταν κλειστή. Εντός του καταστήματος υπήρχαν περί τους 100 πελάτες οι οποίοι ψώνιζαν. Ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ως ο υπεύθυνος του καταστήματος και ως εκ τούτου εξέδωσε επ΄ ονόματι του εξώδικο εκ Λ.Κ.50,00 το πρωτότυπο του οποίου του το επέδωσε και αντίγραφο του οποίου κατέθεσε ως Τεκ. 1 το οποίο μέχρι σήμερα δεν πληρώθηκε. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι υπηρετεί στον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου από τον Απρίλιο του 2004 και ασκεί διάφορα καθήκοντα τα οποία του ανατίθενται. Δεν θυμόταν εάν προηγήθηκε καταγγελία της επίσκεψης του στην εν λόγω υπεραγορά. Διαφώνησε ότι το Παραλίμνι είναι τουριστική περιοχή σε αντίθεση με τον Πρωταρά ο οποίος είναι μια τουριστική περιοχή. Κάποιες ζώνες ίσως και στο Παραλίμνι να είναι τουριστικές, η συγκεκριμένη όμως υπεραγορά ευρίσκεται εκτός μιας τέτοιας ζώνης. Δεν είχε υπόψη του εάν με βάση το διάταγμα που ρυθμίζει το ωράριο των τουριστικών καταστημάτων που ίσχυε τον Απρίλιο του 2005 θα μπορούσε να παρέμενε ανοικτή και η εν λόγω υπεραγορά κατά τις δημόσιες αργίες. Δεν γνώριζε επίσης εάν ένα τέτοιο διάταγμα περιλάμβανε και τη Λεωφόρο Πρωταρά. Ανέφερε ότι αυτά τα διατάγματα κατά διαστήματα αλλάζουν, αλλά την ημέρα της καταγγελίας ήταν σίγουρος, σύμφωνα με έλεγχο που διενήργησε, ότι η συγκεκριμένη υπεραγορά δεν υπαγόταν σε τουριστική ζώνη ή περιοχή. Δεν γνώριζε περισσότερες λεπτομέρειες δηλαδή μέχρι που έφτανε αυτή η ζώνη. Επισκέπτεται την περιοχή όπου είναι η υπεραγορά και γνωρίζει ότι σε αυτή διακινούνται τουρίστες και ότι υπάρχουν τουριστικά διαμερίσματα και καταλύματα καθώς και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις προς εξυπηρέτηση των τουριστών. Διευκρίνισε κατά την επανεξέταση του ότι λέγοντας τουριστικά καταλύματα εννοούσε διάφορα καταστήματα από τα οποία θα μπορούσε να ψωνίσει είτε τουρίστας είτε μη. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Ο κ. Παπαευσταθίου εστίασε την εισήγηση του ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου και κατά συνέπεια θα πρέπει να απαλλαγεί και αθωωθεί από την κατηγορία, στα ακόλουθα: (α) δεν αποδείχθηκε συστατικό στοιχείο του αδικήματος, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνο πρόσωπο της υπεραγοράς και πως αυτός συνδεόταν με αυτή. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο ήταν με βάσει τις πρόνοιες του νόμου το υπεύθυνο πρόσωπο για την εν λόγω υπεραγορά, (β) η περιοχή Παραλιμνίου είναι Τουριστική Περιοχή όπου υπάρχουν ζώνες όπως καθορίζεται στο Άρθρο 21 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου. Δεν εξάγεται από την προσκομισθείσα μαρτυρία ασφαλές συμπέρασμα ότι το συγκεκριμένο υποστατικό ευρίσκεται ή όχι εντός τουριστικής ζώνης με βάσει τον πίνακα του σχετικού διατάγματος του Υπουργού που εξεδόθη σύμφωνα με το Άρθρο 21, (γ) υπάρχει σαφής μαρτυρία εκ μέρους του Μ.Κ. ότι η υπεραγορά ευρίσκεται εντός τουριστικής περιοχής εντός της έννοιας της Κ.Δ.Π.44/
2. Με βάσει λοιπόν την μαρτυρία θα έπρεπε να είχε ενταχθεί η περιοχή της υπεραγοράς εντός της τουριστικής περιοχής διαφορετικά δημιουργείται άνιση μεταχείριση και οποιοδήποτε διάταγμα το οποίο εκδόθηκε και δεν συμπεριλαμβάνει και αυτή την περιοχή εντός της τουριστικής περιοχής τότε είναι αντισυνταγματικό αφού παραβιάζει διατάξεις του Συντάγματος, προς τούτο παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Επίσης παρόλο ότι δεν είναι δεσμευτική για το Δικαστήριο σχετική είναι και έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως η οποία καταλήγει ότι κακώς δεν συμπεριλήφθηκε και αυτή η περιοχή εντός της τουριστικής ζώνης . Ο κ. Παπανικολάου δεν αμφισβήτησε την δυνατότητα του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο να ασχοληθεί με τη συνταγματικότητα του νόμου. Όμως, εφόσον ο νόμος με βάσει τον οποίο εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα δεν έχει κηρυχθεί ως αντισυνταγματικός τότε διέπεται από το τεκμήριο της Νομιμότητας και της Συνταγματικότητας. Κατά την άποψη του δεν υπάρχει εν προκειμένω παραβίαση της αρχής της ισότητας ούτε παραβίαση συνταγματικών διατάξεων διότι σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να ενταχθεί ολόκληρη η επικράτεια όπου διακινούνται και τουρίστες με τις συνέπειες που θα είχε μια τέτοια απόφαση. Σε σχέση με την απάντηση του μάρτυρος σε ερώτηση κατά την αντεξέταση του ότι περνούν τουρίστες από την περιοχή, ανέφερε ότι από οπουδήποτε μπορεί να περάσουν τουρίστες ακόμα και τουριστικά καταλύματα μπορεί να υπάρχουν ακόμα και να είναι αδειούχα αλλά αυτό δεν προσδίδει σε μια περιοχή τον χαρακτηρισμό της ως τουριστικής. Η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή δεν είναι αντινομική και σε τέτοιο βαθμό μη πειστική έτσι που να μη κληθεί ο κατηγορούμενος, ο οποίος παρουσιάστηκε ως ο υπεύθυνος της υπεραγοράς, σε απολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΕΚ ΠΡΩΤΗΣ ΟΨΕΩΣ: Η προσέγγιση του θέματος της απόδειξης της υπόθεσης μιας κατηγορίας εκ πρώτης όψεως αναλύεται στην υπόθεση Azinas and Another v. Police, 1981, 2 C.L.R. σελ.
3. Οι ίδιες αρχές υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Στην υπόθεση αυτή ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής, ανέφερε ότι η απαλλαγή του κατηγορουμένου με βάση την έλλειψη στοιχειοθέτησης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται σύμφωνα με τη Δικαστική Πρακτική του 1962 μόνο σε δύο περιπτώσεις: (α) Όταν δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η κατηγορία λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου. Το κριτήριο, όπως αναφέρεται στη συνέχεια της ίδιας υπόθεσης, είναι αντικειμενικό. Το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αυτό το στάδιο της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφαση του περιορίζεται, σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σε αυτό το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα. ΝΟΜΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ: Σημασία για την παρούσα υπόθεση έχουν οι πιο κάτω ερμηνευτικοί ορισμοί που δίδονται στο Άρθρο 2 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου. Του όρου ¨κατάστημα ¨ το οποίο σημαίνει ¨οποιαδήποτε υποστατικά (περιλαμβανομένων των αγορών) στα οποία διεξάγεται λιανικό εμπόριο ή επιχείρηση¨. Και του όρου ¨καταστηματάρχης¨ ο οποίος σημαίνει ¨το πρόσωπο, εταιρεία, οργανισμό ή συνεταιρισμό που έχει την ευθύνη καταστήματος ή στο οποίο ανήκει η επιχείρηση αυτού ή το οποίο απασχολεί πρόσωπο σε ή σε σχέση με αυτό και περιλαμβάνει το διευθυντή, αντιπρόσωπο ή άλλο πρόσωπο που ενεργεί ή φαίνεται ότι ενεργεί στη γενική διεύθυνση ή έλεγχο καταστήματος¨. Το Άρθρο 6Α όπως προστέθηκε από τον τροποποιητικό νόμο 75

(1)/2001 καθορίζει τις αργίες των καταστημάτων μεταξύ των οποίων και την 1η Απριλίου κάθε χρόνου κατά τις οποίες κάθε κατάστημα παραμένει κλειστό. Στο Άρθρο 12 του ίδιου νόμου προβλέπονται οι ποινές για παραβάσεις διατάξεων του νόμου μεταξύ των οποίων και του Άρθρου 6Α. Σημασία έχει επίσης η ερμηνεία του όρου ¨τουριστική περιοχή¨ που δίδεται στην Κ.Δ.Π. 44/2002 με την οποία τέθηκαν σε ισχύ οι κανονισμοί για τις Συμβουλευτικές Επιτροπές που διορίζονται με βάσει το άρθρο 21 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου, Κεφ. 185: ¨Νοείται ότι τουριστική περιοχή καθορίζεται εκείνη στην οποία βρίσκονται τουριστικά καταλύματα, ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις στην οποία διακινούνται τουρίστες¨. Σύμφωνα με τον μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής η επίδικη υπεραγορά ευρίσκεται επί της οδού Πρωταρά στο Παραλίμνι. Η οδός αυτή ή τουλάχιστον το σημείο όπου ευρίσκεται η υπεραγορά δεν εμπίπτει εντός τουριστικής ζώνης ή περιοχής, οπότε με βάσει διατάγματα που εκδίδονται από το Υπουργικό Συμβούλιο σύμφωνα με το Άρθρο 21 θα μπορούσε να εμπίπτει στις ειδικές διατάξεις που ισχύουν σε τουριστικές ζώνες ή περιοχές όπου ισχύουν διαφορετικά ωράρια λειτουργίας των καταστημάτων. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Δεν υπήρξε αμφισβήτηση ότι η υπεραγορά λειτουργούσε κατά τον επίδικο χρόνο και τόπο δηλαδή την 1η Απριλίου 2005 στην οδό Πρωταρά στο Παραλίμνι. Επίσης δεν αμφισβητήθηκε ο ισχυρισμός του Μ.Κ.1 ότι σε αυτή κατά την επιθεώρηση της ευρίσκονταν περίπου εκατόν πελάτες οι οποίοι ψώνιζαν. Σε σχέση με την εισήγηση ότι δεν αποδείχτηκε συστατικό στοιχείο του αδικήματος δηλαδή η ιδιότητα του κατηγορουμένου, παρατηρώ ότι όταν ο Μ.Κ.1 ζήτησε τον υπεύθυνο της υπεραγοράς, παρουσιάστηκε σε αυτόν ως τέτοιος ο κατηγορούμενος. Προς τούτο και εξεδόθη το εξώδικο επ΄ ονόματι του το οποίο και του το παρέδωσε. Εάν αυτός δεν είχε την ιδιότητα με την οποία εμφανίστηκε στον αστυνομικό (Μ.Κ.1) τότε θα έπρεπε να του αποκάλυπτε ποιος ήταν ο υπεύθυνος του καταστήματος. Επομένως σύμφωνα με τις παραστάσεις του ιδίου έχει καταστήσει τον εαυτό του υπεύθυνο και δεν μπορεί εκ των υστέρων να απεκδύεται αυτής του της ιδιότητας και ευθύνης την οποία ανέλαβε. Στον ορισμό του όρου «καταστηματάρχης» που παρέθεσα πιο πάνω εμπίμπτει και το πρόσωπο που ενεργεί ή φαίνεται ότι ενεργεί στη γενική διεύθυνση ή έλεγχο καταστήματος. Αμφισβητήθηκε ακόμα κατά πόσο αποδείχθηκε ότι η επίδικη υπεραγορά είναι εκτός της τουριστικής ζώνης ή περιοχής, όπως καθορίστηκε στον πίνακα του διατάγματος που ίσχυε κατά τον επίδικο χρόνο. Ο Μ.Κ. 1 ήταν σαφής επ΄αυτού του σημείου. Ανέφερε ότι ήλεγξε το θέμα αυτό και με βάσει τον πίνακα δεν ενέπιπτε η υπεραγορά εντός της τουριστικής ζώνης ή περιοχής. Τέλος, φάνηκε από την εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου Υπεράσπισης, ότι εάν ήθελε κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ότι η επίδικη υπεραγορά δεν είναι ενταγμένη εντός της τουριστικής ζώνης ή περιοχής, όπως έχει καθοριστεί στον Πίνακα του Διατάγματος που εξέδωσε ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στις 8.03.2005 με βάσει το Άρθρο 21 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου, το οποίο ίσχυε κατά τον επίδικο χρόνο, είναι η εισήγηση της Υπεράσπισης ότι η μη συμπερίληψη και ένταξη και αυτής της περιοχής, όπου διακινούνται τουρίστες και υπάρχουν τουριστικά καταλύματα, σύμφωνα με τον μάρτυρα της Κατηγορούσας Αρχής, εντός της τουριστικής ζώνης ή περιοχής, δημιουργεί άνιση μεταχείριση σε βάρος τους. Έτσι οποιοδήποτε διάταγμα εξεδόθη κατά παράβαση της πιο πάνω συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της ισότητας, θα πρέπει να κριθεί ως αντισυνταγματικό και το Δικαστήριο οφείλει να αθωώσει τον κατηγορούμενο διότι κατηγορείται με βάσει διάταγμα το οποίο παραβιάζει συνταγματικό του δικαίωμα. Γίνεται δεκτό ότι απόφαση επί θεμάτων αντισυνταγματικότητας λαμβάνεται από οποιοδήποτε κατώτερο δικαστήριο στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας δίκης αυτό εξάγεται και είναι το αληθινό νόημα της υπόθεσης Attorney General v. Ibrahim

(1964)C.L.R. 195 (βλ. Ορφανίδης και άλλοι v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. σελ. 168) . Οι παράγραφοι 1 και 2 του Άρθρου 28 του Συντάγματος καθορίζουν τα ακόλουθα:

1. Πάντες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, της διοικήσεως και της δικαιοσύνης και δικαιούνται να τύχωσιν ίσης προστασίας και μεταχειρίσεως.
2. Έκαστος απολαύει πάντων των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των προβλεπομένων υπό του Συντάγματος άνευ ουδεμιάς δυσμενούς διακρίσεως αμέσου ή έμμεσου εις βάρος οιουδήποτε ατόμου ένεκα της κοινότητας, της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, της γλώσσης, του φύλου, των πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, της εθνικής ή κοινωνικής καταγωγής, της γεννήσεως, του πλούτου, της κοινωνικής τάξεως αυτού ή ένεκα οιουδήποτε άλλου λόγου, εκτός εάν δια ρητής διατάξεως του Συντάγματος ορίζεται το αντίθετο. Μετά που ο νομοθέτης το 1979 (Ν. 69/79)θέσπισε τη νομοθεσία που καθιέρωνε την δεύτερη ημεραργία που όπως καθορίστηκαν με σχετικά διατάγματα (Κ.Δ.Π. 163/79, Κ.Δ.Π. 201/80) ήταν αυτές της Τετάρτης και του Σαββάτου κάθε εβδομάδας, εξεδόθη η απόφαση Αβραάμ και άλλος v. Αστυνομίας,

(1991)2 Α.Α.Δ. σελ. 60. Σε αυτή την υπόθεση όπου είχε επίσης προβληθεί ότι παραβιαζόταν η αρχή της ισότητας σε σχέση και πάλι με τα καταστήματα που εξυπηρετούσαν τουριστικές ανάγκες, εφόσον όπως προβλήθηκε από τους εφεσείοντες, τουρίστες κινούνται σε όλη την έκταση της πόλης Λεμεσού και ως εκ τούτου, τα διατάγματα που επέτρεπαν περισσότερες ώρες λειτουργίας θα έπρεπε να ετύγχαναν εφαρμογής και στη περιοχή των καταστημάτων τους, αποφασίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι:

(1)Η αρχή της ισότητας καθιερώνει την ισότητα απέναντι στο νόμο και την ισότητα του νόμου απέναντι στους πολίτες και άνιση μεταχείριση η οποία έχει εύλογη και αντικειμενική δικαιολογία, δεν συνιστά παράβαση της αρχής της ισότητας.

(2)Στην παρούσα υπόθεση, ο λόγος της εξαίρεσης για τα καταστήματα που βρίσκονται στις περιοχές που καθορίζει η Κ.Δ.Π. 57/88 είναι η εξυπηρέτηση τουριστικών αναγκών, γιατί οι περιοχές αυτές αποτελούν το επίκεντρο της κίνησης των τουριστών, σε μια πόλη με εκτεταμένη τουριστική κίνηση. Οι εφεσείοντες δεν έχουν ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι από άποψη τουριστικών αναγκών οι περιοχές στις οποίες βρίσκονται τα καταστήματα τους είναι όμοιες με αυτές που καθορίζονται στην Κ.Δ.Π. 57/88.

(3)Η διαφορετική μεταχείριση των περιοχών έχει εύλογο και αντικειμενικό έρεισμα και έγινε για ευρύτερο δημόσιο συμφέρον. Στην υπόθεση Γεωργίου κ.ά. v. Αστυνομίας,

(1999)2 Α.Α.Δ. σελ. 616 αποφασίστηκε από την πλειοψηφία σε σχέση με τη συνταγματικότητα του Άρθρου 5 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου, το οποίο ορίζει ότι τα καταστήματα παραμένουν κλειστά τα απογεύματα του Σαββάτου και της Τετάρτης σε συσχετισμό με το δικαίωμα στην εργασία που κατοχυρώνει το Άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος ότι:

(1)Εφόσον καταδεικνύεται ότι ο σκοπός για τον οποίο επιβάλλεται ο περιορισμός δεν προάγεται, η νομοθετική διάταξη η οποία τον θεσμοθετεί καταστέλλεται ως αντισυνταγματική.

(2)Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου διασαφηνίζει ότι η λελογισμένη ρύθμιση των όρων άσκησης του δικαιώματος εργασίας στον κοινωνικό χώρο δεν συνιστά άρνηση του δικαιώματος.

(3)Ο περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμος Κεφ. 185, έχει δύο κεντρικούς στόχους (α) τη ρύθμιση της λειτουργίας των καταστημάτων και (β) τον καθορισμό των όρων απασχόλησης των βοηθών καταστημάτων. Οι πρόνοιες του άρθρου 5 συμπλέκονται και με τους δύο σκοπούς του νομοθετήματος. Το Άρθρο 5, συναρτάται και προς τις δύο υπόλοιπες διατάξεις του νόμου που συνθέτουν τις ρυθμίσεις που διέπουν και τα δύο θέματα.

(4)Οι ώρες λειτουργίας, αλλά και οι μέρες λειτουργίας των καταστημάτων, είναι θέμα άμεσου ενδιαφέροντος του δημοσίου.

(5)Ο περιορισμός που τέθηκε με την καθιέρωση και δεύτερης ημιαργίας εβδομαδιαίως, εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Η καθιέρωση και η επικράτηση της ημιαργίας αυτής, χαρακτηρίζει την κοινή πεποίθηση για αναγκαιότητα του κλεισίματος των καταστημάτων σε προκαθορισμένες ημέρες και ώρες της εβδομάδας, ώστε να παρέχεται ο χρόνος στους βοηθούς να επιδίδονται σε άλλες δραστηριότητες που δημιουργήθηκαν με την μεταβολή των συνθηκών ζωής στο ατομικό, οικογενειακό και κοινωνικό πεδίο. Κατά παρόμοιο τρόπο αντιμετωπίστηκε και πάλιν από την πλειοψηφία η συνταγματικότητα του Άρθρου 4 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου Κεφ. 185 το οποίο ρυθμίζει τις ώρες λειτουργίας των καταστημάτων σε συσχετισμό με το δικαίωμα στην εργασία του Άρθρου 25.1 του Συντάγματος καθώς και την αρχή της ισότητας του Άρθρου 28 του Συντάγματος στην υπόθεση Εταιρ. Ανδρ. Βασιλειάδης & Υιοί Λτδ κ.ά. v. Αστυνομίας ,

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 715. Τόσο στην απόφαση Αβραάμ & Άλλος όσο και στην απόφαση Εταιρ. Ανδρ. Βασιλειάδης & Υιοί & άλλοι (ανωτέρω) η εξέταση του θέματος του κατά πόσο υπήρξε άνιση μεταχείριση συναρτήθηκε από το κατά πόσο είχε τεθεί ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ο,τιδήποτε, το οποίο να δικαιολογεί και τη συμπερίληψη της περιοχής όπου ευρίσκεται το κατάστημα των εφεσειόντων στην τουριστική περιοχή. Δηλαδή, εάν η διαφορετική μεταχείριση των περιοχών (τουριστικών και μη) έχει εύλογο και αντικειμενικό έρεισμα και έγινε για ευρύτερο δημόσιο συμφέρον. Επομένως θα πρέπει να εξετάσω κατά πόσο τα όσα ανέφερε ο Μ.Κ.1 σε σχέση με την οδό Πρωταρά, ότι δηλαδή σε αυτή διακινούνται τουρίστες και ότι στη περιοχή υπάρχουν τουριστικά καταλύματα είναι αρκετή απόδειξη ότι υπάρχει άνιση μεταχείριση της περιοχής αυτής με τις περιοχές που έχουν ενταχθεί στην τουριστική ζώνη ή περιοχή. Κρίνω ότι δεν είναι ικανοποιητικά τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας διότι πέραν της δικής του αντίληψης ότι πράγματι στη περιοχή διακινούνται τουρίστες, όπως συμβαίνει εξάλλου σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα χωριά, αυτό δεν είναι και το μόνο κριτήριο το οποίο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη η καθιδρυμένη από το Νόμο (βλ. Άρθρο 21

(1)Συμβουλευτική Επιτροπή Αμμοχώστου για να αποφασίσει ποιες περιοχές πληρούν αυτά τα κριτήρια και ποιες όχι στη περιοχή του Παραλιμνίου για να συμβουλεύσει κατάλληλα τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τον καθορισμό μεταξύ άλλων των ορίων των τουριστικών ζωνών ή περιοχών. Οι όροι εντολής, εν πάση περιπτώσει, και η λειτουργία αυτών των Συμβουλευτικών Επιτροπών σύμφωνα με τον νόμο ρυθμίζονται με κανονισμούς οι οποίοι κατατίθενται στη Βουλή των Αντιπροσώπων για έγκριση. Σύμφωνα δε με την Κ.Δ.Π. 44/2002 με την οποία δημοσιεύτηκαν οι κανονισμοί με βάσει το άρθρο 21 του περί Βοηθών Καταστημάτων Νόμου, Κεφ. 185 για τις Συμβουλευτικές Επιτροπές «μια τουριστική περιοχή καθορίζεται εκείνη στην οποία βρίσκονται τουριστικά καταλύματα, ξενοδοχεία και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις και στην οποία διακινούνται τουρίστες». Τέτοια κριτήρια θα πρέπει να λήφθηκαν υπόψη από την εν λόγω Συμβουλευτική Επιτροπή, η οποία εκτός των κριτηρίων τα οποία λαμβάνει υπόψη όπως καθορίζονται αυτά από το Νόμο και όπως έχει νομολογηθεί θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο θα πρέπει να αντικρίζεται υπό μια ευρύτερη έννοια και στο οποίο θα πρέπει να αποσκοπούν οι αποφάσεις της ορισμένοι από τους οποίους έχουν προσδιοριστεί στην πιο πάνω νομολογία και μεταξύ των οποίων θα πρέπει κατά την άποψη μου να γίνονται σεβαστές και να τιμώνται μεταξύ άλλων και οι Εθνικές Επέτειοι όπως είναι και αυτή της 1ης Απριλίου, η οποία καθορίζεται στο Νόμο ως αργία. Τέτοια αντιμετώπιση πιστεύω ότι γίνεται και σε χώρες του εξωτερικού από τις οποίες προέρχονται οι τουρίστες. Επομένως καταλήγω, ότι από μόνη της η μαρτυρία ενός αστυνομικού (του Μ.Κ.1) ο οποίος εξέφρασε απλά μια διαπίστωση και μόνο, όπως θα μπορούσε να το κάμει και ο κάθε πολίτης, δεν μπορεί να θεωρείται ότι καθιστά και μια περιοχή ότι πληροί τα κριτήρια για τον χαρακτηρισμό της ως τουριστικής και δίχως άλλο την ένταξη της εντός τουριστικής ζώνης ή περιοχής ή κήρυξη της σχετικής πράξης ως αντισυνταγματικής καθ΄ότι παραβιάζει την αρχή της ισότητας, τα κριτήρια σίγουρα είναι ευρύτερα. Για δε το θέμα της ύπαρξης τουριστικών καταλυμάτων ήταν πολύ αόριστη η αναφορά του μάρτυρα και είναι τέτοιας υφής, η οποία και πάλι έστω και συνδυαζόμενη με το πιο πάνω κριτήριο δεν θα μπορούσε και πάλι να οδηγούσε το Δικαστήριο σε συμπέρασμα ότι εφόσον συνυπάρχουν αυτά τα κριτήρια τότε υπάρχει άνιση μεταχείριση σε βάρος της επίδικης υπεραγοράς με παρόμοια ίσως καταστήματα τα οποία είναι ενταγμένα σε τουριστικές ζώνες ή περιοχές με πιο εκτεταμένο ωράριο λειτουργίας. Σημειώνω ότι όταν ζητήθηκε από τον μάρτυρα να εξηγήσει τι εννοούσε λέγοντας ¨τουριστικά καταλύματα¨ ανέφερε ότι υπάρχουν διάφορα καταστήματα από τα οποία θα μπορούσαν να ψωνίζουν οποιοιδήποτε είτε είναι τουρίστες είτε όχι, δεν έκαμε όμως αναφορά ποια εμπορεύματα διαθέτουν προς πώληση και τις είδους καταστήματα είναι αυτά και σε ποια κατηγορία εμπίπτουν. Επομένως δεν παύει να είναι μια αόριστη αναφορά επί της οποίας το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί και να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα ως προς αυτή την πτυχή της υπόθεσης. Ως προς το θέμα της παράβασης της αρχής της ισότητας θα παραπέμψω σε απόσπασμα της υπόθεσης Εταιρ. Ανδρ. Βασιλειάδης και Υιοί Λτδ (ανωτέρω) όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: ¨..... - προέχει ο προσδιορισμός του νομικού πλαισίου, μέσα στο οποίο αναφύεται το θέμα αυτό. Αδιευκρίνιστο παρέμεινε, τόσο ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου όσο και ενώπιον μας, το αντικείμενο της αμφισβήτησης. Προφανώς, το θέμα συσχετίζεται με τα Διατάγματα για τον καθορισμό των τουριστικών ζωνών στη Λεμεσό, με τη μη συμπερίληψη και του καταστήματος του εφεσείοντος σ΄ εκείνες τις περιοχές. Η εγκυρότητα των διαταγμάτων, όπως και κάθε θέμα που σχετίζεται με αυτά δεν εξετάζονται, ούτε θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο διερεύνησης στην παρούσα διαδικασία. Ακόμα και αν τούτο ήταν εφικτό, ακύρωση τους δεν θα εξαιρούσε τους εφεσείοντες από τις διατάξεις του Νόμου¨. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Καταλήγω ότι δεν έχει καταδειχθεί ότι ο καθορισμός των τουριστικών περιοχών στη περιοχή του Παραλιμνίου κατά τον επίδικο χρόνο με το σχετικό διάταγμα του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων δημιουργεί άνιση μεταχείριση σε βάρος της υπεραγοράς της οποίας υπεύθυνος ήταν ο κατηγορούμενος και επομένως κατ΄αυτόν τον τρόπο παραβιάζει οποιοδήποτε συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του. Καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της στο βαθμό και στο επίπεδο που εξετάζεται σε αυτό το στάδιο και θα καλέσω τον κατηγορούμενο σε απολογία. (Υπ.)............. Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο