Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Αμβρόσιος Τσιουρούτης, Αρ. Υπόθεσης: 4129/06, 14.03.2007

(19),13(θ) και 26 του περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Καν. 505/1964 ως τροποποιήθηκε υπό της ΚΔΠ 820/1968 και 107/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 7.06.2006 στην οδό Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην Αγία Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου οδηγούσε το ταξί με αριθμούς εγγραφής ΤΒΑD 449 και παρέβηκε τους όρους αδείας οδικής χρήσεως τούτου, ήτοι στάθμευσε σε μη εγκεκριμένο χώρο στάθμευσης. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η μαρτυρία που δόθηκε τόσο από την Κατηγορούσα Αρχή όσο και όταν κλήθηκε ο κατηγορούμενος σε απολογία από την Υπεράσπιση ήταν πολύ σύντομη, θα αναφερθώ σε αυτή αμέσως πιο κάτω. Ο Μ.Κ. 1 Ε. Ευσταθίου είναι Ανώτερος Ελεγκτής Μεταφορών στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών Λάρνακας/ Αμμοχώστου και υπεύθυνος για την έκδοση των αδειών ταξί. Για το ταξί BAD 449 που οδηγούσε ο κατηγορούμενος, όπως καθορίζεται και επί του Τεκμηρίου 1, το οποίο είναι η άδεια οδικής χρήσης ένας από τους τρεις χώρους όπου του επιτρεπόταν η στάθμευση είναι και το ΛΙΜΑΝΑΚΙ. Διευκρίνισε ότι η οδός Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ όπου έγινε η καταγγελία είναι η οδός η οποία οδηγεί από το κέντρο της Αγίας Νάπας προς το Λιμανάκι. Προέκυψαν περαιτέρω κατά την αντεξέταση του ότι η οδός Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ φτάνει μέχρι τον κυκλικό κυκλοφοριακό κόμβο όπου ευρίσκεται το Ξενοδοχείο Φάρος. Σήμερα η οδός δεν επεκτείνεται μέχρι το Λιμανάκι καθώς έχει κατασκευαστεί πλακόστρωτο. Πριν την κατασκευή του πλακόστρωτου υπήρχαν καθορισμένοι χώροι στάθμευσης των ταξί τα οποία είχαν δικαίωμα να σταθμεύουν στο Λιμανάκι. Σε αυτούς τους χώρους, μετά την κατασκευή του πλακόστρωτου, δεν έχουν πλέον πρόσβαση τα αυτοκίνητα και έτσι δεν υπάρχει καθορισμένος χώρος στάθμευσης των ταξί τα οποία δικαιούνται να σταθμεύουν στο Λιμανάκι. Επί του πλακόστρωτου υπάρχει πινακίδα η οποία απαγορεύει την διέλευση οχημάτων. Υπολόγισε ότι το έργο της κατασκευής του πλακόστρωτου είχε γίνει εδώ και 5 με 6 χρόνια χωρίς όμως να θυμάται επ΄ακρβώς τον χρόνο κατασκευής του, ούτε και εάν αυτό είχε κατασκευαστεί πράγματι τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία. Εν πάση περιπτώσει, όταν είχε εκδοθεί η άδεια ή είχε ανανεωθεί το Τεκ. 1 στις 9.09.2004 το πλακόστρωτο ήδη υπήρχε. Ανέφερε ότι ήταν ευθύνη των ιδιοκτητών ταξί που στάθμευαν στους εν λόγω χώρους να ζητήσουν από την αρμόδια αρχή να τους εγκρίνει κάποιο άλλο χώρο, όταν είχε αποκοπεί η πρόσβαση προς τους χώρους στάθμευσης τους οποίους χρησιμοποιούσαν προηγουμένως. Αρμόδια αρχή για την υπόδειξη χώρων στάθμευσης είναι ο Δήμος. Όταν το 2004 είχε ανανεωθεί η συγκεκριμένη άδεια, εφόσον ο δικαιούχος της γνώριζε ότι δεν είχε πλέον πρόσβαση στον χώρο στάθμευσης στον οποίο είχε τη δυνατότητα με βάση την άδεια του να σταθμεύει προηγουμένως, θα έπρεπε να ενημέρωνε την αρμόδια αρχή. Από ότι γνώριζε είχε γίνει κάποια εισήγηση για δημιουργία πιάτσας για ταξί σε απόσταση είκοσι με τριάντα μέτρα από τον κυκλικό κυκλοφοριακό κόμβο, υπήρξαν όμως ενστάσεις και έτσι δεν προωθήθηκε το θέμα. Ο χώρος επί του κυκλικού κυκλοφοριακού κόμβου δεν είναι εγκεκριμένος χώρος για στάθμευση ταξί, συμφώνησε όμως ότι είναι το τελευταίο σημείο πρόσβασης στο Λιμανάκι. Η υπόδειξη των χώρων στάθμευσης ταξί γίνεται από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Η άδεια ανανεώνεται στα κεντρικά γραφεία της Αρχής Αδειών στη Λευκωσία και η υπάλληλος που εκδίδει την άδεια δεν έχει υπόψη της την επί τόπου κατάσταση ή εάν υπάρχουν οποιεσδήποτε αλλαγές. Ο Μ.Κ.2 Ε/Αστ. 6261 Δημητρίου ήταν αυτός που έκαμε την καταγγελία. Ανέφερε ότι έκαμε την καταγγελία καθώς το εν λόγω ταξί είχε άδεια να σταθμεύει στο Λιμανάκι ενώ είχε σταθμεύσει στην άκρια του δρόμου επί του κυκλικού κόμβου που είναι δημόσιος δρόμος και όπου κυκλοφορούν οχήματα. Δεν ήταν επί του πεζοδρομίου που είχε σταθμεύσει γιατί εάν το έκαμνε θα διέπραττε και άλλο αδίκημα. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι ήταν η πρώτη φορά που έκαμνε παρόμοια καταγγελία στο συγκεκριμένο χώρο και δεν γνώριζε εάν προηγουμένως είχαν κάμει παρόμοιες καταγγελίες συνάδελφοι του. Εξήγησε και αυτός ότι η οδός Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ φτάνει μέχρι τον κυκλικό κόμβο και ακολούθως ξεκινά το πλακόστρωτο και πεζόδρομος που οδηγεί στο Λιμανάκι και ότι υπάρχει πινακίδα που απαγορεύει τη διέλευση οχημάτων επί του πλακόστρωτου. Το Λιμανάκι ευρίσκεται σε απόσταση 500 μέτρων περίπου και δεν μπορεί να το πλησιάσει κάποιος με αυτοκίνητο. Ανέφερε ότι δεν μπορεί κάποιος να σταθμεύει σε δημόσιο δρόμο και ότι εκεί που έκαμε την καταγγελία δεν υπάρχει συγκεκριμένος χώρος στάθμευσης για ταξί. Ο κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία έκαμε την ακόλουθη ανώμοτη δήλωση: Είναι επαγγελματίας ταξιτζής από το 1980 και είχε ως ένα από τους χώρους στάθμευσης του ταξί του το Λιμανάκι στην Αγία Νάπα. Πριν τη διαμόρφωση του χώρου με πλακόστρωτο, τα ταξί στάθμευαν στη μέση αυτού του χώρου χωρίς να υπάρχει καθορισμένος επ΄ ακριβώς χώρος. Ποτέ δεν τους είχαν υποδείξει οποιοσδήποτε επ΄ακριβώς αυτούς τους χώρους στάθεμευσης. Εδώ και οκτώ περίπου χρόνια που έγινε πλακόστρωτος ο χώρος όπου στάθμευαν μέχρι τότε τα ταξί, αποκόπηκε ο χώρος και δεν υπάρχει πλέον πρόσβαση σε αυτόν στα αυτοκίνητα. Μεταφέρθηκαν σε 50 μ. απόσταση και τους υποδείχθηκε από το Δήμο 135εκ. πλάτος επί του δρόμου όπου θα μπορούσαν να σταθμεύουν τα ταξί τους. Έτσι και έκαμναν για οκτώ περίπου χρόνια. Πολλές φορές τους επισκέφθηκαν επιθεωρητές της Αρχής Αδειών όπως και η Αστυνομία και ποτέ δεν τους κατάγγειλαν. Θεωρούσαν ότι ήταν νόμιμοι. Μόλις τελευταία αποφάσισε η αστυνομία να τους καταγγέλλει. Διερωτώνται τότε γιατί τους δόθηκε άδεια να σταθμεύουν στο Λιμανάκι όταν από την άλλη τους καταγγέλλουν. Δεν υπάρχει πλησιέστερος χώρος από εκεί που σταθμεύουν προς το Λιμανάκι. Δεν τους υποδείχθηκε οποιοσδήποτε άλλος χώρος. Ο Αργύρης Θεοφίλου κατέθεσε ως Μ.Υ.
2. Είναι Ανώτερος Τεχνικός στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Αγίας Νάπας. Ο Δήμος δεν είναι αρμόδιος να οριοθετεί περιοχές. Όταν το Κτηματολόγιο ή η Πολεοδομία κάμνει οποιαδήποτε εργασία εντός των ορίων του Δήμου και το έργο αφορά και τον ίδιο το Δήμο, συνήθως ενημερώνεται και ο Δήμος. Σε καμιά περίπτωση αυτές οι υπηρεσίες δεν τους ενημέρωσαν εάν οριοθέτησαν ή όχι οποιαδήποτε περιοχή εντός του Δήμου. Υπάρχουν όμως περιοχές που είναι γνωστές στο ευρύ κοινό με κάποιο όνομα όπως η Περιοχή Λιμανάκι ή η περιοχή Κόκκινες κ.λ.π. στην Αγία Νάπα. Η περιοχή όπου έγινε η καταγγελία του κατηγορούμενου ονομάζεται Λιμανάκι. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι στις αρμοδιότητες του τμήματος του εμπίπτουν θέματα που έχουν σχέση με το οδικό δίκτυο. Η ονοματαοδοσία των οδών ανήκει στην αρμοδιότητα του Δημοτικού Συμβουλίου. Το τμήμα του ασχολείται με κατασκευές σε σχέση με το οδικό δίκτυο εκτός από τα πολεοδομικά έργα στα οποία όμως ο Δήμος συμμετέχει με κάποιο ποσοστό στο κόστος τους. Επί του πλακόστρωτου που κατασκευάστηκε στη περιοχή Λιμανάκι δεν υπάρχουν χώροι στάθμευσης ταξί. Πριν την κατασκευή του υπήρχε χώρος ο οποίος παραχωρείτο από την Αρχή Αδειών. Για ό, τι αφορά τα ταξί αρμόδια υπηρεσία είναι η Αρχή Αδειών και δεν πέφτει λόγος στο Δήμο. Δεν έχει υπόψη του εάν οι τροχονόμοι του Δήμου Αγίας Νάπας καταγγέλλουν οδηγούς ταξί που σταθμεύουν στο κυκλοφοριακό κόμβο. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Ο κ. Χαραλάμπους κάκισε την ανευθυνότητα της Αρχής Αδειών πρώτο γιατί δεν καθορίζει επ΄ακριβώς στην άδεια (Τεκ. 1), που ευρίσκεται αυτό το Λιμανάκι που όπως καταγράφεται επ΄αυτής θα μπορούσε να εκληφθεί ότι ευρίσκεται στην κατεχόμενη πόλη της Αμμοχώστου. Επίσης για το γεγονός ότι είχε ανανεώσει αυτή την άδεια και είχε καθορίσει ως χώρο στάθμευσης μια περιοχή χωρίς προηγουμένως να την είχε ελέγξει, εφόσον είχαν αλλάξει πλέον τα δεδομένα της περιοχής με την τοποθέτηση πλακόστρωτου και της απαγόρευσης της διέλευσης οχημάτων. Ο κατηγορούμενος καταγγέλθηκε ότι στάθμευσε σε περιοχή όπου του επιτρέπει η άδεια του να σταθμεύει, επομένως δεν διέπραξε κανένα αδίκημα και θα πρέπει να αθωωθεί. Ο κ. Παπανικολάου υπεραμύνθηκε της Αρχής Αδειών και της πρακτικής που ακολουθεί και επεσήμανε τα όσα ο Μ.Κ. 1 ανέφερε για το ποιος έχει την ευθύνη για την υπόδειξη χώρων στάθμευσης. Εάν ο κατηγορούμενος και τυχόν άλλοι συνάδελφοι του με το έργο που έγινε στη περιοχή δεν είχαν πλέον πρόσβαση στους χώρους στάθμευσης τους, θα έπρεπε να υποδείκνυαν άλλο χώρο και όχι να σταθμεύουν όπου θέλουν. Ο Μ.Υ. από την άλλη ανέφερε ότι την ευθύνη για την παραχώρηση αδειών στάθμευσης σε ταξί την έχει η Αρχή Αδειών. Κάλεσε το Δικαστήριο να βρει ένοχο τον κατηγορούμενο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Θα προχωρήσω τώρα έχοντας υπόψη μου το σύνολο της μαρτυρίας, προφορικής και εγγράφου, καθώς επίσης και τις θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων κατά τις τελικές τους αγορεύσεις στην αξιολόγηση της τεθείσας ενώπιον μου μαρτυρίας και στην εξαγωγή των ευρημάτων μου. Δεν έχω αμφιβολία ότι όλοι οι μάρτυρες είπαν στο Δικαστήριο την αλήθεια, εξάλλου, το όλο θέμα δεν θα κριθεί επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων αλλά στο κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε ή όχι το δικαίωμα να σταθμεύσει στο συγκεκριμένο χώρο το ταξί του, με βάσει την άδεια την οποία διέθετε, το Τεκ.
3. Επέλεξε ο κατηγορούμενος, όπως είχε δικαίωμα, να κάμει ανώμοτη δήλωση, δεν πρέπει αυτή η άσκηση του δικαιώματος του να σχολιάζεται ή να συσχετίζεται με ενοχή του. Βέβαια, υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις όπου τα γεγονότα όπως παρουσιάζονται από την Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρήζει κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο, ιδιαίτερα εκεί όπου μια τέτοια εξήγηση είναι μέσα στη δική του αποκλειστική γνώση. Ο κατηγορούμενος με τη δήλωση του έδωσε μια εξήγηση για ποιο λόγο στάθμευσε το ταξί του στον συγκεκριμένο χώρο (βλέπε Anastassiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Khadar and Another v. Republic

(1978)2 C.L.R. 132, Θεμιστοκλέους v. Αστυνομίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 200, Charalampous v. Republic

(1985)2 Α.Α.Δ. 97 και Phipson on Evidence 15η έκδοση σελ. 235 ακόμα στο σύγγραμμα του Γ. Κακογιάννη ¨ H Απόδειξη¨ σελ. 253 ότι: ¨οι ανώμοτες δηλώσεις έχουν κάποια αξία η οποία θα πρέπει να εξεταστεί μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας αλά όχι τέτοια που να ισοδυναμεί με μαρτυρία¨. Όλα βέβαια τα πιο πάνω χωρίς να παραγνωρίζεται το συνταγματικό αλλά και σύμφωνα με τη νομολογία μας τεκμήριο της αθωότητας που δικαιούται ένας κατηγορούμενος μέχρις ότου η Κατηγορούσα Αρχή αποδείξει την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Wilmington v. D.P.P.

(1935)AC 462 η οποία υιοθετήθηκε από πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως η Χαρίτωνος v. Δημοκρατίας

(1971)2 Α.Α.Δ.

1. Ο κατηγορούμενος στη δήλωση του δεν αρνήθηκε ότι πράγματι κατά τον χρόνο και στον τόπο που αναφέρεται στο κατηγορητήριο στάθμευσε το ταξί όχημα του, εκεί όπου ο Μ.Κ.2 τον κατάγγειλε. Όμως, είναι ο ισχυρισμός του ότι η άδεια που είχε του παρείχε το δικαίωμα στάθμευσης στο συγκεκριμένο σημείο. Όταν είχε κατασκευαστεί το πλακόστρωτο τους υποδείχθηκε χώρος πλάτους 135εκ επί του κυκλικού κόμβου, όπως ανέφερε, όπου μπορούσαν να σταθμεύουν, εκεί ήταν που του έγινε η καταγγελία. Προέκυψε από την μαρτυρία ότι προϋπήρχαν του έργου της τοποθέτησης του πλακόστρωτου στη περιοχή με το όνομα Λιμανάκι, έργο το οποίο έγινε τουλάχιστον πριν από οκτώ χρόνια, χώροι στάθμευσης ταξί, όχι όμως αυστηρά καθορισμένοι. Το Λιμανάκι καθορίζεται ως ένας από τους χώρους όπου μπορούσε να σταθμεύει το ταξί του κατηγορούμενου σύμφωνα με την άδεια του το Τεκ.
2. Μετά την κατασκευή όμως του πλακόστρωτου χώρου και την αποκοπή της πρόσβασης σε αυτούς τους χώρους, όπως επίσης είναι κοινά αποδεκτό, οι οδηγοί ταξί στάθμευαν πλέον σε χώρο πλάτους 135εκ. επί του κυκλικού κόμβου που ήταν το τελευταίο σημείο όπου θα μπορούσαν να σταθμεύσουν ή διακινηθούν στη περιοχή Λιμανάκι. Θα αντιπαρέλθω τα όσα επεσήμανε από το λεκτικό της εν λόγω άδειας ο κ. Χαραλάμπους καθώς κρίνω ότι δεν είναι της παρούσας. Σημαντικά σημεία που προέκυψαν από τη μαρτυρία είναι αυτά που ανέφερε ο Μ.Κ.1 αρμόδιος λειτουργός της Αρχής Αδειών, η οποία ως αρμόδια εκδίδει τις άδειες χρήσης αστικών ταξί. Ανανεώθηκε είπε, η άδεια για το συγκεκριμένο ταξί στις 9.09.2004 και θα ίσχυε για πέντε χρόνια με καθορισμένο ως ένα από τους χώρους όπου εδικαιούτο να σταθμεύει το Λιμανάκι. Η αρμόδια αρχή δεν ερευνά από μόνη της τις συνθήκες που επικρατούν σε ένα χώρο μετά την έκδοση της αρχικής άδειας και σε κάθε ανανέωση της, τυχόν αλλαγή των συνθηκών που χαρακτηρίζουν μια περιοχή, όπως έγινε και στην προκείμενη περίπτωση επαφίεται στους αιτητές να την γνωστοποιήσουν. Ήταν σε γνώση της αρμόδιας αρχής η κατασκευή του πλακόστρωτου χώρου. Αυτό προέκυψε από την μαρτυρία του Μ.Κ.1 όταν ανέφερε ότι είχαν γίνει κάποιες σκέψεις για καθορισμό χώρων ταξί σε παρακείμενο χώρο, όμως για κάποιους λόγους δεν προωθήθηκε το θέμα. Η Αρχή Αδειών διενεργούσε περιοδικούς ελέγχους, η αστυνομία έκαμνε και αυτή ελέγχους. Για οκτώ χρόνια δεν προέβαιναν σε καταγγελίες ούτε και εισηγήθηκαν κάτι διαφορετικό από αυτό που εμπεδώθηκε στη σκέψη των οδηγών ταξί που είχαν το δικαίωμα να σταθμεύουν στο Λιμανάκι, ότι δηλαδή μπορούσαν να σταθμεύουν στο σημείο όπου κάποια στιγμή ο Μ.Κ.2 αποφάσισε να αρχίσει να τους καταγγέλλει. Όλα τα πιο πάνω καθίστανται και ευρήματα μου. Εκείνο που απομένει είναι να εξετάσω κατά πόσο σταθμεύοντας στο συγκεκριμένο χώρο ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται, παρέβηκε δηλαδή τους όρους της άδειας του. Κρίνω, με βάσει την τεθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ότι τα δεδομένα που χαρακτηρίζουν την υπόθεση και πιο συγκεκριμένα η ισχύουσα κατά τον επίδικο χρόνο άδεια, αφήνει παρερμηνείες και ασάφειες ως προς τα δικαιώματα του αδειούχου ιδιοκτήτη του ταξί δηλαδή του κατηγορούμενου. Παραμένουν πολλές αμφιβολίες στο μυαλό μου εάν πράγματι υπήρξε οποιαδήποτε παράβαση των όρων της άδειας ως προς το θέμα της στάθμευσης στον συγκεκριμένο χώρο. Ο κατηγορούμενος, όπως φάνηκε από τη μαρτυρία στάθμευσε στο πιο κοντινό σημείο που του επιτρεπόταν η πρόσβαση στο Λιμανάκι, περιοχή ή χώρος όπου αναγράφεται στην άδεια του ως ένας από τους χώρους όπου είχε δικαίωμα να σταθμεύει. Ο χώρος επί του κυκλικού κόμβου, πλάτους 135εκ, όπως τους λέχθηκε αρμοδίως από τον Δήμο Αγίας Νάπας, που κατά τον Μ.Κ.1 αυτός είναι ο αρμόδιος για την υπόδειξη χώρων στάθμευσης, μετά την κατασκευή του έργου της πλακόστρωσης, προσφερόταν για στάθμευση τους. Για οκτώ χρόνια δεν ενοχλήθηκαν από κανένα ούτε από την αστυνομία, ούτε τους τροχονόμους του Δήμου, τύγχαναν μάλιστα επιθεώρησης και από την Αρχή Αδειών χωρίς να τους λεχθεί οποτεδήποτε να αποταθούν για άλλο χώρο. Σε κάθε ανανέωση της άδειας ταξί που είχε το δικαίωμα στάθμευσης στο χώρο που ονομαζόταν ¨Λιμανάκι¨ εξακολουθούσε να αναγράφεται και αυτός ο χώρος ως ένας από τους χώρους στάθμευσης. Το γεγονός ότι όπως ήταν η παραδοχή του Μ.Κ.1 η αρμόδια αρχή για την έκδοση των αδειών ταξί δεν προβαίνει σε έλεγχο των χώρων στάθμευσης των ταξί, τουλάχιστον κατά την διαδικασία της ανανέωση τους, όπως προέκυψε από την μαρτυρία του, αυτό καταδεικνύει, κατά την άποψη μου, όχι υπεύθυνο χειρισμό και αντιμετώπιση του θέματος. Δεν μπορεί να εναποτίθεται η ευθύνη στον κάθε αιτητή για την υπόδειξη του χώρου για τον οποία θα εκδοθεί μια τέτοια άδεια. Μια τέτοια διαδικασία θα πρέπει να γίνεται με τη συνεργασία όλων των εμπλεκομένων μερών δηλαδή του αιτητή, της Τοπικής Αρχής και της Αρχής Αδειών. Ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη δήλωση του έδωσε μια εξήγηση. Ανέφερε ότι μετά την κατασκευή του έργου της πλακόστρωσης της περιοχής με το όνομα Λιμανάκι τους υποδείχθηκε χώρος πλάτους 135εκ επί του κυκλικού κόμβου όπου θα μπορούσαν να σταθμεύουν. Χωρίς να αξιολογώ αυτή τη δήλωση του, κρίνω από την άλλη ότι είναι μια εξήγηση την οποία έδωσε γιατί στάθμευσε στο συγκεκριμένο σημείο και γιατί, κατά την άποψη του, αυτή η στάθμευση του ήταν νόμιμη. Η αντίληψη του αυτή εδραιώθηκε ακόμα περισσότερο όταν για χρόνια ετύγχαναν επιθεώρησης από την Αρχή Αδειών και η Αστυνομία για χρόνια δεν τους κατάγγελλε. Αφέθηκε δηλαδή μια κατάσταση να διαιωνίζεται χωρίς καταγγελίες ή χωρίς την υπόδειξη κάποιου άλλου χώρου. Αυτή η πρακτική δείχνει την προχειρότητα με την οποία οι αρμόδιες αρχές χειρίστηκαν το ζήτημα, όφειλαν εάν θεωρούσαν παράνομη την στάθμευση ταξί στο συγκεκριμένο σημείο να είχαν δράσει άμεση και να είχαν πατάξει το φαινόμενο εξ υπαρχής. Βέβαια τα πιο πάνω σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει αν ερμηνευθούν ότι η ανοχή που επιδεικνύεται μιας παρανομίας δίδει δικαιώματα σε παρανομούντες (βλ. Ηλιάδης v. Δήμου Λάρνακας

(1998)2 Α.Α.Δ. σελ. 75). Όμως εδώ δεν είναι τέτοια η περίπτωση. Δόθηκε άδεια στην οποία υπήρχε ως ένας από τους επιτρεπόμενους χώρους στάθμευσης η περιοχή ¨Λιμανάκι¨. Ο κατηγορούμενος στάθμευσε το ταξί του όσο πιο κοντά μπορούσε σε αυτό το χώρο, μέχρι εκεί υπήρχε πρόσβαση. Επομένως δεν στάθμευσε κατά παράβαση των όρων της άδειας του. Τέτοια ζητήματα, συχνά απασχολούν τα Δικαστήρια και οφείλονται πολλές φορές σε παρερμηνείες που υπάρχουν σε τέτοιας φύσης άδειες. Αυτές αφορούν πρωτίστως εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων τα οποία όμως άπτονται και του ευρύτερου δημόσιου συμφέροντος, έχοντας υπόψη το πρόβλημα ανυπαρξίας δημοσίων συγκοινωνιών στο τόπο μας. Ο οδηγός ταξί είναι σίγουρο ότι επιθυμεί να διεξάγει την εργασία του νόμιμα και απερίσπαστα, η τοπική αρχή επιθυμεί να επικρατεί τάξη και ευπρεπισμός στα όρια της και η Αρχή Αδειών να εξυπηρετείται το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον με την εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Επομένως τέτοια ζητήματα θα πρέπει να επιλύονται με τη συζήτηση και την κατανόηση και όχι με τη λήψη δικαστικών μέτρων. Της απόφασης για την έναρξη καταγγελιών θα έπρεπε να είχε προηγηθεί διάλογος με προτάσεις προς όφελος όλων των πλευρών. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω καταλήγω ότι παραμένουν πολλές αμφιβολίες κατά πόσο ο κατηγορούμενος παρέβηκε τους όρους της άδειας του. Αναπόφευκτη είναι συνεπώς και η αθώωση του στην κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο