Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Χριστόδουλου Ζάκου, Αρ. Υπόθεσης:777/2006, 28 Ιουνίου, 2007

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Κρίνω ότι η μαρτυρία του παραπονούμενου σε συνδυασμό με αυτή της συζύγου του όπως και τα ευρήματα του ιατρού όπως τα εξήγησε ο ίδιος και φαίνονται και στο πιστοποιητικό του το τεκ. 4 παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες αλλά και ουσιαστικές αντιφάσεις σε βαθμό που δημιουργούν αμφιβολίες στο μυαλό του δικαστηρίου κατά πόσο συνέβη το επεισόδιο όπως το περιέγραψε ουσιαστικά ο παραπονούμενος. Κατ΄ αρχή στη κατάθεση του που έδωσε την ίδια ημέρα στην αστυνομία αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος τον είχε κτυπήσει με το στελύφι, το ξύλινο χερούλι δηλαδή της τσάπας. Στη προφορική του μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου επέμενε ότι ήταν με το πίσω μέρος της σιδερένιας τσάπας που τον είχε κτυπήσει. Μάλιστα παραστατικά έδειξε στο δικαστήριο την κίνηση που έκαμε ο κατηγορούμενος για να τον κτυπήσει. Εδώ εντοπίζω ακόμα μια αντίφαση. Εάν πράγματι ο κατηγορούμενος είχε κάμει αυτή τη κίνηση που του αποδίδει ο παραπονούμενος για να τον κτυπήσει με ένα τόσο βαρύ αντικείμενο τότε σίγουρα ο τραυματισμός του θα ήταν πολύ πιο σοβαρός από αυτόν που υπέστη και διαπίστωσε και ο ιατρός (Μ.Κ.3). Δεν θα συμφωνήσω με τη θέση του συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο κατηγορούμενος είναι ένας γέροντας και αδύναμος και είναι γι΄αυτό το λόγο που δεν μπόρεσε να προκαλέσει σοβαρότερο τραυματισμό στον παραπονούμενο. Παρόλη την ηλικία του ήταν εβδομήντα πέντε χρόνων τότε. Εντούτοις αυτός σύμφωνα με τη μαρτυρία βοηθούσε σε οικοδομική εργασία, σε καθάρισμα χώρου και εναπόθεση μπετόν σε χώρο. Βρίσκω επομένως ότι με μια τέτοια κίνηση όπως την έδειξε ο παραπονούμενος στο δικαστήριο σίγουρα θα τον τραυμάτιζε πολύ πιο σοβαρά εάν του επέφερε πράγματι κτύπημα είτε με το ξύλινο χερούλι της τσάπας όπως είπε στην κατάθεση του είτε με το πίσω σιδερένιο μέρος της. Ακόμα όμως και αυτό το ίδιο το τραύμα που παρουσίαζε ο παραπονούμενος άλγος, εκδορά - τραύμα τα οποία ο ιατρός προφορικά ανέφερε ότι συνιστούν το ίδιο πράγμα δηλαδή περί μιας εκδοράς και ερυθρότητας στο στήθος δεν θα μπορούσε να είχε προκληθεί με κτύπημα κατά τον τρόπο που περιέγραψε ο ίδιος από το πίσω μέρος της σιδερένιας τσάπας την οποία κρατούσε και με τα δύο του χέρια και τον κτύπησε με δύναμη. Δεν χρειάζεται επιστημονική μαρτυρία επ΄αυτού αλλά είναι θέμα κοινής λογικής. Ένα τέτοιο τραυματισμό ο ιατρός, αν και δεν είναι ιατροδικαστής, ανέφερε ότι μπορεί να υποστεί κάποιος και από μια πτώση στο έδαφος και αυτό εξαρτάται από τον ¨μηχανισμό της πτώσης¨ όπως ανέφερε, δηλαδή τον τρόπο και τις συνθήκες που κάποιος πέφτει στο έδαφος. Ο ίδιος ιατρός όμως δεν ήταν σε θέση να απαντήσει εάν μπορούσε να προκληθεί ένας τέτοιος τραυματισμός με κτύπημα με το πίσω σιδερένιο μέρος μια τσάπας αλλά σίγουρα ένα τέτοιο κτύπημα σίγουρα θα προκαλούσε και άλλα τραύματα. Αντιφάσεις ακόμα υπάρχουν και σε άλλα σημεία της μαρτυρίας των Μ.Κ.1 και 2. Όταν επισημάνθηκε στον Μ.Κ.1 η αντίφαση με αυτά που ανέφερε στην κατάθεση του δηλαδή με ποιο μέρος της τσάπας τον είχε κτυπήσει περιορίστηκε να πει ¨δεν απαντώ¨. Ο ίδιος μάρτυρας στη γραπτή του κατάθεση δεν αναφέρθηκε σε λεπτομέρειες πλην του γεγονότος ότι έχασε τις αισθήσεις του και όταν συνήλθε επισκέφθηκε το Νοσοκομείο Παραλιμνίου. Η σύζυγος του όμως (Μ.Κ.2), όπως λέγει στη δική της κατάθεση, είχε προστρέξει στη σκηνή όταν άκουσε φωνές και αντίκρισε τον παραπονούμενο να συζητά με τον κατηγορούμενο και τον γιο του. Δεν λέγει ότι τον αντίκρισε αιμόφυρτο, ότι σφάδαζε από πόνο, ούτε ότι της παραπονέθηκε στη σκηνή ότι τον κτύπησε ο κατηγορούμενος όπως ανέφερε κατά την αντεξέταση της όπου μάλιστα είπε ότι αυτός έβγαλε την φανέλα που φορούσε και της έδειξε το τραύμα του λέγοντας της πως τον κτύπησε με τη τσάπα την οποία μάλιστα είχε δει να την κρατεί ο κατηγορούμενος. Αυτό, όμως όπως λέγει στην γραπτή κατάθεση της, έγινε όταν τον πήγε στο σπίτι όπου εκεί της εξήγησε ότι τον είχε κτυπήσει με τη τσάπα στο στήθος. Η ίδια δεν είχε δει τι είχε συμβεί. Στη προφορική της κατάθεση περαιτέρω ανέφερε ότι τον είχε βρει να σφαδάζει από πόνο και τον είδε αιμόφυρτο. Ο ίδιος ο παραπονούμενος στη γραπτή του κατάθεση δεν αναφέρεται σε καμιά συνομιλία που είχε με τον κατηγορούμενο πριν τον κτυπήσει αλλά ούτε και με το γιο του. Αντίθετα η σύζυγος του αναφέρει ότι άκουσε φωνές, γι΄αυτό και βγήκε από το σπίτι της. Φτάνοντας μάλιστα στη σκηνή τους βρήκε να συζητούν και τους τρεις μαζί. Ενώ αναφέρεται ο παραπονούμενος στη μετακίνηση των τούβλων όπως αποφάσισε να κάμει εκείνο το πρωινό χωρίς να αναφέρει το λόγο που το έκαμνε εκείνη τη στιγμή που ήταν παρόντες ο κατηγορούμενος και ο γιος του, δεν αναφέρεται, σκόπιμα κατά την άποψη μου, ότι αυτά μετακινήθηκαν προηγουμένως από τον κατηγορούμενο και τον γιο του οι οποίοι το παραδέχθηκαν και του είχαν εξηγήσει το λόγο. Ο τρόπος που περιέγραψε το κτύπημα που του επέφερε ο κατηγορούμενος και το ύψος της περίφραξης 1.80εκ. που μεσολαβούσε μεταξύ τους, δεν αφήνουν περιθώρια να γίνει πιστευτός ο ισχυρισμός του λαμβάνοντας υπόψη και το ύψος του καθενός που είναι λίγο πάνω από το 1.50εκ. Στη συνέχεια βέβαια της αντεξέτασης του αντιλαμβανόμενος το λάθος του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είχε εισέλθει την αυλή του και τον κτύπησε. Για να διαφοροποιηθεί αμέσως μετά και να πει ότι ήταν σε μέρος όπου το ύψος της περίφραξης ήταν μόνο 80εκ. Σε σχέση τώρα με το τηλεφώνημα που έκαμε στην αστυνομία για να κάμει το παράπονο του ήταν φανερή η σύγχυση του όταν του υποβλήθηκε ότι ο αστυνομικός με τον οποίο είχε μιλήσει ήταν ο αδελφός της συζύγου του κάποιος Αναπληρωτής Λοχίας Χρ. Ασσιώτης φτάνοντας στο σημείο να προσποιηθεί ότι δεν τον ήξερε ή να διστάζει να αναφερθεί σε αυτόν ή αργότερα ότι δεν θυμόταν με ποιον είχε μιλήσει. Πέραν όμως των πιο πάνω αντιφάσεων στις οποίες έκαμα αναφορά πιο πάνω η γενική εντύπωση που μου προκάλεσαν στο εδώλιο του μάρτυρα τόσο ο παραπονούμενος όσο και η σύζυγος του είναι αρνητική καθώς ανέδυαν και οι δύο μια εχθρότητα και μνησικακία απέναντι στον κατηγορούμενο. Τα αισθήματα αυτά δεν μπορεί παρά να προέρχονται από τη μακρόχρονη όπως παραδέχθηκαν και οι δύο πλευρές διαμάχη τους σε σχέση με διαφορά που προέκυψε στα σύνορα των οικοπέδων τους. Το μορφωτικό επίπεδο του παραπονούμενου, ο οποίος παραδέχθηκε ότι δεν πήγε σχολείο, δεν έχει καμιά επίδραση στην εντύπωση που μου προκάλεσε περί πονηρού ανθρώπου. Τόσο ο κατηγορούμενος όσο και ο γιος του Πιερής (Μ.Υ.1 ) μου προκάλεσαν εξαιρετική εντύπωση για το μειλίχιο ύφος τους και τον ήρεμο τρόπο με τον οποίο κατέθεσαν. Σε καμιά περίπτωση δεν διέκρινα ότι αυτοί διακατέχονταν από αρνητικά αισθήματα έναντι του παραπονούμενου, παρόλο ότι παραδέχθηκαν την μακρόχρονη διαμάχη τους σε σχέση με τη συνοριακή διαφορά και ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν ήταν καλοί γείτονες, δεν είχαν δηλαδή καλές σχέσεις. Ακόμα δεν μου φάνηκε ότι θέλησαν να πουν ψέματα για τα γεγονότα του επεισοδίου. Περιέγραψαν τις κινήσεις τους εκείνο το πρωινό με φυσικό και πειστικό τρόπο. Δεν αρνήθηκαν ότι πράγματι μετακίνησαν κάποια τούβλα του παραπονούμενου με σκοπό να κάμουν τη δουλειά τους και στη συνέχεια να τα τοποθετήσουν πίσω όπως και του εξήγησαν. Δεν υπέπεσαν σε οποιανδήποτε αντίφαση σε αντίθεση με τον παραπονούμενο και τη σύζυγο του. Τα όσα επισημάνθηκαν στον κατηγορούμενο στο στάδιο της ανετξέτασης του για το κατά πόσο κρατούσε ο γιος του μυστρί ή όχι ή εάν ο παραπονούμενος φώναζε από πόνο ή όχι δεν κρίνω ότι συνιστούσαν αντιφάσεις με όσα ανέφερε στη γραπτή του κατάθεση και δεν μπορούν να αναχθούν σε ουσιώδεις διαφοροποιήσεις ή είναι τέτοιας υφής που θα μπορούσαν να με οδηγήσουν στο να απορρίψω την μαρτυρία του ως προερχόμενη από ένα αναξιόπιστο πρόσωπο. Δεν αρνήθηκαν ότι στο μέρος υπήρχε και τσάπα αφού εργάζονταν με το ίσιωμα των χωμάτων. Αυτή την υπέδειξαν στην αστυνομία η οποία και παραλήφθηκε ως τεκμήριο. Εάν πράγματι συνέβαινε το επεισόδιο όπως το περιέγραψε ο παραπονούμενος, είναι παράδοξο πως δεν φρόντισαν να εξαφανίσουν τη τσάπα η οποία θα ενοχοποιούσε τον κατηγορούμενο όταν μάλιστα ο παραπονούμενος από εκείνη τη στιγμή τον απείλησε ότι θα τον κατάγγελλε ότι τον κτύπησε στην αστυνομία. Και όμως την άφησαν εκεί όπου την υπέδειξαν αργότερα στην αστυνομία. Ο Μ.Υ.1 μου προκάλεσε περαιτέρω εντύπωση αγαθού ανθρώπου καθώς με τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις ερωτήσεις και τις υποβολές στο στάδιο της αντεξέτασης του με το χαμόγελο και τα γέλια του φανέρωνε ένα καλοκάγαθο άνθρωπο που διερωτάτο πως μπορεί κάποιος να σκαρφίζεται ανύπαρκτα επεισόδια και να τα υποστηρίζει ενώπιον του δικαστηρίου. Η μαρτυρία της συγχωριανής τους της Σταυρούλας την οποία επικαλέστηκε ο κατηγορούμενος δεν θα προσέφερε ό,τιδήποτε στην όλη υπόθεση εφόσον αυτή εκείνο το οποίο είδε, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, ήταν τον παραπονούμενο να μεταφέρει κάποια τούβλα. Καταλήγω στο να απορρίψω την εκδοχή των Μ.Κ.1 και 2 σε σχέση με το επεισόδιο. Παρέμειναν πολλές αμφιβολίες στο μυαλό μου εάν πράγματι ο τραυματισμός του παραπονούμενου προήλθε από κτύπημα το οποίο του επέφερε ο κατηγορούμενος. Αναπόδραστα η κατηγορία εφόσον βασιζόταν επί της αξιολόγησης της μαρτυρίας και αφού αυτή είναι η αντίληψη την οποία απεκόμισα από την κατάθεση των μαρτύρων ενώπιον μου δεν μπορεί να έχει επιτυχία. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται από την κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο